II SA/Gd 253/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2005 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 14 grudnia 2004 r. , nr [...], 2/ stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane, 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego na decyzję z dnia 23 lutego 2005r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 14 grudnia 2004r. Utrzymaną w mocy decyzją z dnia 14 grudnia 2004r. nr. [...], po rozpatrzeniu wniosku Pracowni Projektowej "A" z siedzibą w Sz. przy ul. [...], dotyczącego realizacji inwestycji pod nazwą "Wzrost atrakcyjności terenów inwestycyjnych gminy K. poprzez budowę infrastruktury drogowej, polegającej na budowie i przebudowie dróg wraz z niezbędną infrastrukturą i uzbrojeniem inżynieryjnym", Wójt Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie i przebudowie dróg wraz z niezbędną infrastrukturą i uzbrojeniem inżynieryjnym na terenie gminy K./ droga międzydzielnicowa wzdłuż ul. [...]/ oraz miasta S. w obrębach nr [...], zgodnie z załączonymi do wniosku granicami inwestycji. W podstawie prawnej organ I instancji powołał art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 póz, 1071 z 2000r. z póz. zm.), art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3 i 4 i art. 54 ustawy z dn. 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 póz. 717 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz, 1588) i w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164 poz. 1589). Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. P., podnosząc, że wydana decyzja narusza jego interes prawny i faktyczny. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że z układu komunikacyjnego wynikającego z zapisu decyzji wnioskować należy, że nowoprojektowana "droga międzydzielnicowa wzdłuż ul. [...]" na odcinku od skrzyżowania /rondo/ z ul. [...]- ciąg drogi krajowej nr [...]- do skrzyżowania z ul. [...] – ciąg drogi krajowej nr [...]- stanowić będzie w rzeczywistości obwodnicę dla miasta S., co potwierdza zapis w pkt 2 ad. I decyzji. Powstanie takiej drogi nieprzelotowej, dojazdowej / ul. [...]/ do istniejących przedsiębiorstw spowoduje przejęcie całego ruchu tranzytowego na trasie G.-Sz. i U. – P. oraz zwiększonego ruchu lokalnego. Tymczasem " mała obwodnica" dla miasta była planowana w rejonie projektowanej ul. [...], a następnym wariantem była ul. [...] Z dalszej części decyzji wynika / w pkt 2 ad. 1.1/, że nie uwzględniono wykonania wjazdu na należącą do odwołującego działkę / nr [...]/ co całkowicie odcina możliwość obsługi zabudowanej dwoma samoistnymi budynkami mieszkalnymi nieruchomości, przy czym odwołujący nie zgadza się na wykonanie drogi wewnętrznej dojazdowej wzdłuż jego posesji. Odwołujący zarzucił, że obecnie pod pretekstem "Wzrostu atrakcyjności terenów inwestycyjnych gminy K...." proponuje się lokalizację "małej" obwodnicy dla miasta S, wzdłuż granicy z działką odwołującego oraz w bezpośrednim sąsiedztwie z istniejącym budynkiem mieszkalnym. Odwołujący podniósł, że poprzez realizację tej inwestycji zdecydowanie zwiększy się zatrucie środowiska, natężenie hałasu i drgań co uniemożliwi korzystanie z działki ogrodniczej oraz relaksu i wypoczynku. Realizacja zamierzenia spowoduje duże utrudnienie w swobodnym korzystaniu z wyjazdu z posesji. Ponadto w ocenie odwołującego Gmina rozpatrując wniosek inwestora nie wzięła pod uwagę ograniczenia uciążliwości wynikającej z użytkowania drogi w granicach własnej działki poprzez zastosowanie znanych i stosowanych gdzie indziej rozwiązań dot. zachowania norm hałasu i drgań. Według odwołującego Urząd Gminy występując do Wydziału Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z zapytaniem o konieczność i zakres sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, we wniosku wpisał inną kategorię nowoprojektowanej drogi od tej jaką będzie spełniała. Powstanie obwodnicy obsługującej ruch tranzytowy o bardzo dużym natężeniu, ale nie obliczonym przez specjalistów, spowoduje możliwość realizacji inwestycji mającej znaczny wpływ na środowisko- § 3 pkt 1 p.pkt 11 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. Nr 179, poz. 1490/. Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji, wskazał, że o celowości lub obowiązku sporządzenia raportu o wpływie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, decydują przepisy ustawy- Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 / Dz.U. Nr 62, poz. 627 zez m./. Natomiast przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko/ Dz. U. Nr 257, poz. 2573/ nie wskazują drogi międzydzielnicowej jako inwestycji dla której istnieje obowiązek opracowania raportu, o którym mowa wyżej. Ponadto inwestor uzyskał zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy- Prawo ochrony Środowiska pisemne stanowiska od właściwych organów w sprawie , tj. Starosty i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego potwierdzające, że inwestycja, nie wymaga opracowania raportu. Odnosząc się do zarzutu o niezaprojektowaniu urządzeń ograniczających uciążliwości drogi wskazano, że w decyzji dla każdego odcinka drogi dopuszczono budowę innych urządzeń inżynieryjnych, którymi są powoływane w odwołaniu ekrany dźwiękochłonne. Ich lokalizacja, rozmiary i konstrukcja, a także potrzeba zainstalowania zostaną obowiązkowo określone w projekcie budowlanym przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wskazano, że obwodnica m. S. realizowana będzie w ciągu drogi krajowej Nr [...] od miejscowości B. do miejscowości R. Projektowana droga stanowiąca przedmiot decyzji, zgodnie z ustawą o drogach publicznych, posiada klasę drogi gminnej i tylko takie znaczenie będzie posiadała. Natomiast kategorię drogi ustala się zgodnie z przepisem wykonawczym do ustawy o drogach publicznych. W zależności od przeznaczenia może to być droga lokalna /L/, droga dojazdowa /D/, a także droga zbiorcza /Z/. Żadna z tych kategorii dróg nie odpowiada swoimi parametrami wymogom obwodnicy, o której mowa w odwołaniu. Nie jest prawdą, że nie uwzględniono wjazdu na działkę nr [...] stanowiącą własność odwołującego. Dojazd do tej działki możliwy jest od strony ul. [...] a także przewiduje się drugi dojazd do tej działki od ul. [...] Organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja przebiega po terenie, dla którego w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano możliwość budowy takiej inwestycji. Działki sąsiadujące z tym terenem przeznaczone były pod zabudowę produkcyjną, rzemieślniczą, magazynów i składów. W wyjątkowych przypadkach dopuszczono zabudowę mieszkaniową. W takich okolicznościach zostały zrealizowane budynki przy ul. [...] i nigdy nie było mowy o utrzymaniu tam standardów wyłącznie jak dla zabudowy mieszkaniowej otoczonej zielenią i polami uprawnymi. Tereny wzdłuż całej inwestycji nie wymagają wyłączenia z użytkowania rolnego i leśnego, ponieważ o przeznaczeniu nierolnym i nieleśnym rozstrzygnął nieobowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten zakładał także zwiększone obciążenie ruchem, ze względu na rozbudowę terenów o przeznaczeniu przemysłowym, rzemieślniczym i składowym. Nie można więc podzielić poglądu, że budując domy właściciele działek przylegających do tej drogi byli nieświadomi tego faktu. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy. A. P. organom orzekającym w sprawie zarzucił: - naruszenie art. 51 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r.-Prawo ochrony środowiska poprzez niewydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, wymagającej odrębnego uzgodnienia z Wydziałem Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w S., - naruszenie art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, że decyzję w myśl art. 46 ust. 4 tej ustawy wydaje się po dokonaniu uzgodnień z organem tam określonym, jak również z organem wymienionym w art. 57 ustawy, tj. z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Zdaniem skarżącego istniejące uzgodnienia nie wyczerpują wymogów przewidzianych prawem, - sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranych w sprawie dowodów przez przyjęcie i zaakceptowanie stanowiska Wójta Gminy w utrzymanej decyzji, iż realizacja inwestycji nie pociągnie za sobą znacznego ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości skarżącego, przez ograniczenie dostępu do drogi publicznej oraz nie spowoduje nadmiernego i uciążliwego hałasu, zatrucia środowiska nieruchomości skarżącego toksynami, uciążliwości zwiększonych wibracji, zanieczyszczenia powietrza i gleby, obniżenia atrakcyjności i wartości nieruchomości, - nie przeprowadzenie w tym zakresie studium ekologicznego określającego skutki oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym na nieruchomość skarżącego, a oparcie rozstrzygnięcia jedynie na jednostronnym oświadczeniu Wójta Gminy. Ponadto skarżący powołał się na zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę A. P. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 51 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. "Interes we wniesieniu skargi" do sądu administracyjnego pojmowany jest jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Zdaniem Sądu I instancji, pojęcie strony postępowania sądowoadministracyjnego wyznacza więc zarówno treść art. 28 kpa, jak i art. 51 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego musi istnieć związek pomiędzy sytuacją prawną skarżącego a wskazywanymi przez niego naruszeniami prawa wiążącymi się z wydanymi decyzjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że zarówno w skardze , jak i piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2006r. skarżący podniósł szereg okoliczności niepozostających w żadnym związku z naruszeniem jego / indywidualnie rozumianego/ interesu prawnego. Z tego też względu Sąd nie potraktował wywodów skarżącego w tej części jako "zarzutów skargi", ograniczając się przy kontroli zaskarżonej decyzji do sytuacji prawnej skarżącego, która legitymowała go do bycia stroną, tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Uzasadnieniem merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd, a nie jej odrzucenia, było uznanie legitymacji skargowej skarżącego wynikającej z przysługującego mu prawa własności działki nr [...]. Zdaniem Sądu I instancji , podstawowe ustalenia, których źródłem jest zaskarżona decyzja nie są niczym nowym, albowiem były już przewidziane w postanowieniach nieobowiązującego w czasie orzekania planu zagospodarowania przestrzennego. Ograniczenia w korzystaniu z prawa własności związane z przewidzianą budową drogi, będące przedmiotem zarzutów skargi były skarżącemu znane, a nawet zostały przez niego zaakceptowane w związku z zakwestionowanym prawem zabudowy działki z w/wym. przyczyny w czasie realizacji tej zabudowy. Sąd uznał więc, że w tych okolicznościach trudno dopatrzyć się interesu skarżącego w opisanym wyżej znaczeniu. Z uwagi na opisaną wyżej zasadą skargowości tylko w granicach tego interesu mogła następować sądowa kontrola przestrzegania prawa przez orzekające w sprawie organy administracji. Skargę kasacyjną od tego wyroku skarżący oparł na następujących podstawach: 1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a/ art. 50 § 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że przepis ten odnosi się także do okoliczności wskazywanych przez skarżącego na poparcie swoich zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji, co skłoniło Sąd I instancji do przyjęcia tezy, że skarżący powinien mieć interes prawny w podniesieniu konkretnych okoliczności i zarzutów, gdy tymczasem powyższy przepis wyznacza krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, nie ma natomiast wpływu na okoliczności i zarzuty podnoszone przez stronę, która może podnosić wszelkie okoliczności i zarzuty, które w jej ocenie, mogą uzasadniać uchylenie zaskarżonego aktu, b/ art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z następującymi przepisami: art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80 , poz. 717 ze zm./, art. 51 ust. 3 tej ustawy w zw. z art. 106 § 1-6 kpa, art. 132 §1 kpa, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r.- Prawo ochrony środowiska / Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm./, art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. Nr 164, poz. 1589/, art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była obarczona następującymi uchybieniami, skutkującymi jej uchyleniem: - naruszeniem art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek osoby, której nie można przypisać statusu inwestora, jak również na wniosek złożony przez osobę, która nie wykazała, że może reprezentować wnioskodawcę, - naruszeniem art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 § 1- 6 kpa poprzez wydanie decyzji w I instancji przez niewłaściwy organ /Wójta Gminy /, gdyż większa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja znajduje się na terenie miasta S., a ponadto brak jest porozumienia z Prezydentem Miasta S. odnośnie wydania przedmiotowej decyzji wyrażonego w formie przewidzianej przepisami art. 106 §1-6 kpa, - naruszeniem art. 132 § 1 kpa poprzez wzięcie pod uwagę treści pisma Wójta Gminy z dnia 15 lutego 2005r. stanowiącego swoistą "odpowiedź na odwołanie" od jego decyzji, co w świetle tego przepisu jest niedopuszczalne, - naruszeniem art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. poprzez niejasną treść decyzji organu I instancji odnośnie ograniczenia liczby wjazdów na działki przyległe do projektowanej drogi, w tym także niezgodność zaskarżonej decyzji w tym zakresie z jej załącznikiem graficznym, a także brak szczegółowego ujęcia w zaskarżonej decyzji kwestii ochrony środowiska i zdrowia ludzi, - naruszeniem art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego w sytuacji, gdy część terenu objętego tą decyzją jest równocześnie objęta uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 30 grudnia 1998r. / Dz.U. Woj. Pom. z 1999r, Nr [...], poz. [...]/ o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wzdłuż ul. [...], - naruszeniem art. 138 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji obarczonej wskazanymi uchybieniami, c/ art. 145 § 1 p.p.s..a w zw. z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi w świetle interesu prawnego skarżącego, a nie w aspekcie zgłoszonych naruszeń prawa, gdy tymczasem obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zaskarżona decyzja jest obarczona takim naruszeniem interesu prawnego skarżącego, d/ art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych oddalenia skargi, a także brak szczegółowego ustosunkowania się do zrzutów podniesionych w skardze; 2/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 63 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 Konstytucji RP przez błędne przyjęcie, że z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mogło wiązać się ograniczenie lub pozbawienie prawa własności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż inwestorem w tym postępowaniu powinna być Gmina K. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji złożony został przez podmiot nieuprawniony tj. Pracownię Projektową "A" w Sz., która jedynie realizowała na zlecenie Gminy dokumentację budowlano-wykonawczą tego projektu. Ponadto wniosek podpisał inż. G. K., działający "z upoważnienia właściciela firmy [...]", a w aktach brak jest jakiegokolwiek upoważnienia udzielonego tej osobie. Skarżący wskazał również, że obszar planowanej inwestycji wykracza poza gminę K. i obejmuje również Gminę S. W takim przypadku- zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- decyzję powinien wydać organ tej gminy, na której obszarze znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja w porozumieniu z zainteresowanymi organami pozostałych gmin. W sprawie nie zostało w ogóle wyjaśnione czy w świetle powołanego przepisu organem uprawnionym do wydania decyzji w I instancji był Wójt Gminy K. Poza tym w sprawie tej brak jest jakiegokolwiek porozumienia Prezydenta Miasta S. wydanego w oparciu o art. 106 § 5 kpa, a brak porozumienia, o którym mowa w art. 51 ust. 3 ustawy powoduje, że wydanie decyzji jest niedopuszczalne. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organy administracji art. 132 kpa skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 15 lutego 2005r. Wójt Gminy K. odniósł się do treści odwołania, a jego uwagi zostały niemal literalnie powtórzone w decyzji organu II instancji. Ustosunkowanie się organu I instancji do treści odwołania i uzupełnianie w ten sposób treści decyzji jest w świetle art. 132 § 1 kpa niedopuszczalne, gdyż zgodnie z tym przepisem organ I instancji może jedynie albo odwołanie uwzględnić, albo przekazać akta organowi odwoławczemu. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana także bez uzgodnień przewidzianych w przepisach ustawy-Prawo ochrony środowiska, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Z art. 48 ust.2 w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 48 ust. 4 ustawy / w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji/ wynika, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego należało wydać po uzgodnieniu w drodze decyzji z organem ochrony środowiska i organem określonym wart. 57 ustawy. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że co do projektowanych wjazdów na działki przyległe do drogi / w tym na jego działkę nr [...]/ w decyzji wskazano, iż " należy dążyć do ograniczania liczby wjazdów na działki przyległe, w tym na działki nr /.../" / pkt 2 ad. 1.1 tiret 5 decyzji/. Zdaniem skarżącego, zapis jest niejasny, ponieważ katalog działek w stosunku, do których należy dążyć do ograniczenia oznacza zamysł likwidacji wjazdów, ale nie wiadomo czy w rzeczywistości to nastąpi i o jakie działki chodzi. Na podstawie tego zapisu nie wiadomo jak będzie wyglądać sytuacja prawna stron odnośnie kwestii wjazdów na ich działki. Poza tym z decyzji wynika, że na "pozostałych działkach przyległych do projektowanej obwodnicy wyklucza się bezpośrednią obsługę komunikacyjną" / pkt 2 ad. 1.1. tiret 6 decyzji/. Zapis ten nakazuje przyjąć, że w przypadku działek niewymienionych w pkt 2 ad. 1.1.tiret 5 decyzji dostęp do projektowanej obwodnicy będzie jeszcze bardziej ograniczony niż tylko poprzez brak wjazdów. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na niezgodność w kwestii wjazdów na jego działkę- pomiędzy częścią graficzną a tekstową decyzji. Wskazał ponadto, że obowiązkiem organu I instancji wynikającym z art. 52 pkt 2 d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. było szczegółowe określenie warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, tymczasem organ ograniczył się do sformułowania, iż " decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich " / pkt 3 lit. decyzji/. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący poniósł, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego można wydać jedynie, gdy dla terenu nią objętego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie część obszaru objętego taką decyzją jest objęta uchwałą Rady Miasta S. z dnia 30 grudnia 1998r. / Dz.U. Woj.Pom. nr [...], poz. [...]/ o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wzdłuż ul. [...], który został uchwalony przed 1 stycznia 1995r.. Zdaniem skarżącego, na skutek zmiany planu, która nastąpiła po 1 stycznia 1995r. plan miejscowy dla terenu wzdłuż ul. [...] nie wygasł na podstawie art.87 ust. 3 ustawy, a zatem do części terenu brak było podstaw do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącego Sąd I instancji rażąco naruszył przepisy art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., badając jedynie czy zaskarżona decyzja narusza interes prawny skarżącego, a nie czy w ogóle narusza prawo. Kwestię czy został wyłącznie naruszony interes prawny skarżącego Sąd ma obowiązek badać w sytuacji wskazanej przez przepisy szczególne np. art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Badanie wyłącznie interesu prawnego skarżącego podważa istotę postępowania sądowoadministracyjnego, w którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się w żaden sposób do podnoszonych zarzutów, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący nie zgodził się również w wyrażonym w uzasadnieniu wyroku poglądem, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może dojść do ograniczenia lub pozbawienia prawa własności. Powołując się na pogląd wyrażony w doktrynie wskazał, że do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy odpowiednio stosować art. 63 ust. 2 stanowiący, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zdaniem skarżącego, z przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika wręcz przeciwnie, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać prawo własności. Prezentując taki pogląd Sąd I instancji naruszył prawo materialne tj. art. 63 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lutego 2008r wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 69/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, uznając że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że trafnie skarżący zarzucił naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. . Przepis ten / prawdopodobnie omyłkowo oznaczony przez Sąd I instancji jako art. 51 § 1 p.p.s.a./ stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest, między innymi każdy, kto ma w tym interes prawny, wynikający z przepisów prawa. Interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź "żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków". Dla uznania , iż skarżącemu przysługuje materialna legitymacja procesowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagane jest więc stwierdzenie, iż ma on interes prawny w zaskarżeniu konkretnego aktu lub czynności, a więc, że istnieje związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Powołując się na powyższe Sąd II instancji ustalił, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 50 § 1 p.p.s.a. jest błędna albowiem o istnieniu legitymacji procesowej skarżącego w świetle tego przepisu nie decyduje fakt naruszenia jego interesu prawnego, lecz samo istnienie tego interesu. Wskazano, że istnieje wprawdzie szereg przepisów szczególnych, które w sposób odmienny regulują kwestię legitymacji skargowej, np. przepisy dotyczące skarg na uchwały / zarządzenia/ organów samorządu terytorialnego, jednakże w przedmiotowej sprawie żaden z przepisów szczególnych, regulujących kwestię legitymacji skargowej nie ma zastosowania. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2005r. została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego na podstawie przepisów kpa, a zatem również na zasadach ogólnych, w oparciu o art. 50 § 1 p.p.s.a., powinno się dokonywać oceny czy skarżący ma interes prawny w jej zaskarżeniu. Za zasadny uznany został też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi w świetle naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie w aspekcie zgłoszonych naruszeń prawa. Zgodnie z powołanymi przepisami sąd administracyjny ma obowiązek badać czy wydając zaskarżoną decyzje organ administracji nie naruszył prawa materialnego, czy w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dochowano wymaganej prawem procedury oraz czy decyzja została wydana przez właściwy organ. W niniejszej sprawie Sąd I instancji takiej kontroli nie dokonał, w szczególności nie odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów. Sąd ograniczył się do dokonania oceny czy w wyniku wydania zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia interesu prawnego. Wskazano, że należy się zgodzić ze skarżącym, iż podniesienie przez niego w skardze konkretnych zarzutów niezgodności z prawem nie wymagało wykazywania przez niego, w jaki sposób decyzja, niezgodna w tym zakresie z obiektywnym porządkiem prawnym narusza jego interes prawny. Sąd II instancji za zasadny uznał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny, jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie art. 141 § 4 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, przytaczając w skardze zarzuty naruszenia konkretnych przepisów ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy ustawy-Prawo ochrony środowiska nie odniósł się do nich, co świadczy o braku dokonania oceny legalności decyzji, Sąd nie wyjaśnił nadto podstawy prawnej oddalenia skargi, stwierdzając jedynie ogólnie, iż będące przedmiotem zarzutów skargi ograniczenia w korzystaniu z prawa własności związane z przewidzianą budową drogi były skarżącemu znane, a nawet zostały przez niego zaakceptowane w związku z zakwestionowanym prawem zabudowy działki z w/w przyczyny w czasie realizacji zabudowy. Sąd II instancji wskazał, że powyższe naruszenia przepisów postępowania przesądzają o zasadności skargi i prowadzą do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Sąd II instancji wskazał, że na tym etapie sprawy nie mogą one być przedmiotem rozważań, albowiem istotą postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w granicach określonych w art. 183 § 1 p.p.s.a.. W sytuacji, gdy Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości zbadania, czy kontrola legalności dokonana przez Sąd I instancji dokonana została zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien dokonać szczegółowej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, biorąc pod uwagę zarzuty podniesione przez skarżącego zarówno w skardze, jak i częściowo w skardze kasacyjnej oraz przedstawić motywy podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 ustawy, należy rozumieć osąd o prawnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w dokonanej ocenie wskazał, że skarżącemu przysługuje materialna legitymacja procesowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem ma on interes prawny w zaskarżeniu opisanej decyzji z dnia 23 lutego 2005r. Konsekwencją powyższego jest konieczność rozpoznania przez Sąd I instancji skargi poprzez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że narusza ona prawo, a zatem skarga podlega uwzględnieniu. Odnosząc się zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu II instancji do zarzutów podniesionych w skardze skierowanej do Sądu i w skardze kasacyjnej Sąd zważył, że w pierwszym swoim zarzucie skarżący podniósł, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na wniosek osoby, której nie można przypisać statusu inwestora, jak również na wniosek złożony przez osobę, która nie wykazała, iż może reprezentować "inwestora" wskazanego we wniosku. Skarżący wywodził, że inwestorem powinna być Gmina K., natomiast wniosek został złożony przez Pracownię "A" w Sz., która realizowała jedynie na zlecenie Gminy dokumentację budowlano-wykonawczą projektu. Ponadto wniosek podpisał inż. G. K., działający z upoważnienia właściciela firmy [...], a w aktach brak upoważnienia udzielonego tej osobie. Dokonując oceny zarzutów w powyższym zakresie Sąd uznał, że rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, a mianowicie wymogu oznaczenia strony / art. 107 § 1 kpa/. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie strony postępowania, zaś stroną postępowania, odpowiednio do przepisu art. 28 kpa jest ten czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak stanowi art.29 kpa stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne- również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, to stroną postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bezspornie inwestor. Stosownie bowiem do art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, a więc podmiotu zamierzającego prowadzić inwestycję. Zgodnie z art. 53 ust. 1ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego skierowana do inwestora może być złożona przez niego do właściwego organu wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Decyzja ta nie może być wykorzystywana przez inny podmiot. W rozpatrywanej sprawie decyzje organów administracji nie zawierają w istocie oznaczenia inwestora, a więc w konsekwencji strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie w aktach administracyjnych znajdują się dwa wnioski z 6.09. 2004r. dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji: - wniosek z dnia 6.09.2004r. skierowany do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą "Budowa infrastruktury drogowej w trzech etapach" podpisany przez G. K. We wniosku, podał on że z upoważnienia Wójta Gminy K. prosi o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W załączeniu przedłożył informację o planowanym przedsięwzięciu oraz kopię mapy zasadniczej z określeniem granic inwestycji. Do wniosku nie zostało załączone upoważnienie /pełnomocnictwo/. W nagłówku pisma znajduje się nazwa [...] Pracownia Projektowa [...]. - wniosek z dnia 6 września 2004r skierowany do Urzędu Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podpisany "z up. właściciela firmy [...] inż. G. K.". W samym wniosku skierowanym do Urzędu Gminy K. wskazano, że realizując na Wasze zlecenie dokumentację budowlano- wykonawczą pn. "Wzrost atrakcyjności terenów inwestycyjnych gminy K. poprzez budowę infrastruktury drogowej prosi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Do wniosku dołączone został pełnomocnictwo udzielone przez Wójta Gminy K. dla G. K. do występowania w imieniu Wójta przy realizacji dokumentacji projektowej zadania " Wzrost atrakcyjności terenów inwestycyjnych gminy K. poprzez budowę infrastruktury drogowej." W nagłówku pisma znajduje się nazwa Pracownia Projektowa "A" Załatwiając sprawę organ administracji publicznej określił stronę postępowania jako Pracownię Projektową "A" z siedzibą w Sz. podając, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje po rozpatrzeniu wniosku Pracowni Projektową "A" z siedzibą w Sz. Dokonując doręczenia decyzji organy wskazały jedynie, że doręczają ją wnioskodawcy. Jak to wyżej wskazano, zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie strony postępowania /por. cyt. art. 28 i 29 kpa/. Z kolei art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako stronę wskazuje inwestora na rzecz, którego ma być wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Oznaczenie strony postępowania w rozumieniu przywołanych przepisów jako Pracowni Projektowej "A" z siedzibą w Sz. oznacza, że strona postępowania i adresat decyzji, a więc w konsekwencji inwestor nie zostali w sprawie oznaczeni. Nazwa Pracownia Projektowa "A" z siedzibą w Sz. jest wyłącznie firmą, pod która działa przedsiębiorca. Firma prowadzona przez osobę fizyczną nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wynikająca z przepisów prawa okoliczność, iż osoba fizyczna działa pod określoną firmą, a firma ta stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej /Dz. U. Nr 173, poz1807 ze zm./ podlega wpisowi do ewidencji, nie może mieć wpływu na to, że stroną postępowania w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą jest zawsze tylko przedsiębiorca, tzn. określona osoba fizyczna lub prawna prowadząca działalność. Poprzestanie na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, że doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony. W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do rażącego naruszenia prawa, tj. rażącego naruszenia art. 107 § 1 kpa polegającego na wadliwym oznaczeniu strony postępowania i przyznaniu zdolności prawnej firmie osoby fizycznej wbrew dyspozycji art. 29 kpa w związku z art. 30 §1 kpa. Naruszenie prawa jakiego dopuścił się organ w rozpatrywanej sprawie niezależnie od treści merytorycznych prowadziłoby do usankcjonowania zmiany jednoznacznej treści cytowanego przepisu art. 29 kpa. Niezależnie od powyższego organ w sposób jednoznaczny nie ustalił w istocie, kto jest inwestorem w rozpatrywanej sprawie. W badanej przez Sąd sprawie wnioskodawca G. K., powoływał się na udzielone mu upoważnienia do prowadzenia sprawy. Jednakże jak to wyżej wskazano nie zostało złożone żadne pełnomocnictwo uprawniające w/wym. do występowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak to zasadnie zarzucił skarżący decyzja została wydana na wniosek osoby, która nie wykazała, że może reprezentować inwestora, na którego powołała w swoim wniosku. Jeżeli inwestorem tym miała być Gmina K., na co powołuje się skarżący, to winno to znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, przy oznaczaniu strony postępowania. Na marginesie bowiem wskazać należy, że wskazanie jako adresata decyzji, czy też jej kierowanie do pełnomocnika jako strony równoznaczne jest ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie i powoduje, że decyzja taka jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 §1 pkt. 4 W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 20002r. w związku z art. 156 §1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 14 grudnia 2004r. Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organów będzie uwzględnienie powyższych wskazań w oznaczeniu strony postępowania administracyjnego, przy uwzględnieniu powoływanego przepisu art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc prowadzenie sprawy na wniosek inwestora lub jego pełnomocnika prawidłowo umocowanego oraz wydanie decyzji z prawidłowo oznaczoną stroną postępowania / inwestorem/. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd zważył, że zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego terenie znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami. Natomiast stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle powyższych uregulowań nie sposób odeprzeć zarzutów skargi, iż w sprawie mogło dojść do naruszenia powołanych przepisów, w sytuacji, gdy nie jest spornym , że planowana inwestycja wykracza poza obszar jednej gminy i obejmuje Gminę K. oraz Gminę S. Wydając decyzję organy nie załączyły do akt administracyjnych porozumienia, o którym mowa w art. 51 ust. 3 ustawy, na mocy którego Wójt Gminy K. jest uprawniony do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji. Przepis ten nakłada obowiązek działania w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wykraczającej poza zakres jednej gminy, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wniosek o ustalenie inwestycji celu publicznego zawiera między innymi określenie granic terenu objętego wnioskiem, a więc jest rzeczą organu, do którego wpłynął wniosek zbadanie, na terenie której gminy znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Od takiej oceny zależy ustalenie organu właściwego do rozpatrzenia sprawy. Po ustaleniu organu właściwego, ustawa nakłada obowiązek działania w porozumieniu, które z kolei oznacza obowiązek współdziałania organów administracji w załatwianiu sprawy. Zatem stanowisko organów wymienionych w art. 51 ust. 3 ustawy powinno zostać określone w formie postanowienia opartego na przepisie art. 106 § 5 kpa. Po zaakceptowaniu przez organy lokalizacji celu publicznego w omawianym trybie możliwe jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego. W okolicznościach sprawy organy winny zatem wyjaśnić czy opisane postępowanie zostało przeprowadzone i przedłożyć treść porozumienia /postanowienia/, o którym wyżej mowa, na które w trakcie postępowania się powoływały lub przystąpić do wypełnienia obowiązków nałożonych w wyżej wym. przepisie. Winny też wyjaśnić czy na terenie gminy S. / na obszarze na którym ma być zlokalizowana inwestycja / nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji może bowiem na stąpić tylko w przypadku braku takiego planu, w przeciwnym wypadku prowadzenie inwestycji w trybie określonym w przepisach art.50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest dopuszczalne. Okoliczność ta w świetle zarzutu podniesionego przez skarżącego nie została w sposób jednoznaczny przez organ wyjaśniona. Za zasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r.-Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 oraz art. 48 ust. 4 i art. 4 ust. 2 ustawy poprzez brak wymaganych uzgodnień decyzji organu I instancji z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i organem ochrony środowiska. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko wydaje się po uzgodnieniu z organem, o którym mowa w art. 57 ustawy, a więc z organem ochrony środowiska i państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Wprawdzie organ II instancji wskazał, że inwestycja, której sprawa dotyczy jest inwestycją, dla której sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko nie jest obowiązkowe, a nadto, że uzyskał pisemne stanowiska od właściwych organów / Starosty i Państwowego Inspektora Sanitarnego/ potwierdzające, że inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu, jednakże wymagane uzgodnienia nie zostały uzyskane zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy. W powoływanym przez skarżącego postanowieniu Starosty z dnia 30 listopada 2004r. stwierdzono, że dla inwestycji nie jest konieczne sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, jednakże na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy wymaga odrębnego uzgodnienia. Wskazać jednak należy, że uregulowania ustawy –Prawo ochrony środowiska w zakresie dotyczącym postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uległy zmianie. Uchylony został bowiem przepis art. 46 ust. 1 ustawy stanowiący, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę - Prawo ochrony środowiska / Dz. U. 113 z 2005r., poz. 954 ze zm./ do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejście w życie tej ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Regulacja ta znajduje zastosowanie , gdy przedsięwzięcie jest lokalizowane na terenie nie objętym planem i wówczas gdy przed dniem 1 lipca 2005r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i przed tym terminem nie uzyskał prawomocnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym stanie faktycznym, wobec stwierdzenia nieważności decyzji organów administracji – po ustaleniu, że cały obszar objęty planowaną inwestycją nie jest objęty planem miejscowym. Zatem na wniosek uprawnionego podmiotu postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko może być kontynuowane na etapie decyzji o warunkach zabudowy, lecz jego kontynuacja nie zwolni inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Odnośnie pozostałych zarzutów Sąd uznał, że nie mają one w okolicznościach sprawy wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu nie można w okolicznościach sprawy zarzucić organowi II instancji naruszenia art. 132 § 1 kpa w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, albowiem ocenie Sądu podlegała zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. Również pozostałe zarzuty Sąd uznał na obecnym etapie rozpoznawania wniosku za nie mające wpływu na zasadność skargi. Przy czym ponownie rozpoznając sprawę organ winien mieć na uwadze zastrzeżenia skarżącego co do zapisów decyzji o wjazdach na działki, w tym na działkę skarżącego i zapisy te sformułować w sposób czytelny oraz winien zapewnić zgodność tych zapisów w wersji tekstowej i graficznej, jak również winien rozważyć konieczność zamieszczenia w decyzji dodatkowych zapisów, o których mowa w § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, iż brak przepisów prawa, które upoważniałyby w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego do ograniczania lub pozbawiania prawa własności wskazać też należy, że zgodnie z przepisem art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informacje tej treści zamieszcza się w decyzji. W okolicznościach sprawy informacja taka została zamieszczona w zaskarżonych decyzjach. Zatem decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie ogranicza i nie pozbawia prawa własności. Natomiast definicję celu publicznego, jakiego dotyczy planowana inwestycja zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami / tekst jednolity Dz. U. Nr 261 z 2004r, poz. 2603 ze zm/. W art. 6 ust. 1 ustawa stanowi, że celami publicznymi są między innymi wydzielenie gruntów pod drogi publiczne, budowa i utrzymanie tych dróg. Zgodnie z przepisem art. 112 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami zamieszczonym w rozdziale 4. Wywłaszczanie nieruchomości przepisy tego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych, z zastrzeżeniem art. 125 i art. 126, na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo do nieruchomości, dla których została wydana decyzja o ustaleniu celu publicznego. Z tej przyczyny w takich stanach faktycznych zastosowanie mają powoływane przepisy rozdziału 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Reasumując z przyczyn wyżej wskazanych Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Wójta Gminy zgodnie z sentencją wyroku / pkt 1/. Jednocześnie, na mocy art. 152 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd określił, że decyzje nie mogą być wykonane / pkt 2 sentencji wyroku/. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 200 § 2 powołanej ustawy, w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1348 zez zm./.