II SA/Wa 509/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 997/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia K. K. ze Służby Więziennej. Stwierdzając uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: k.p.a.), Minister wyjaśnił, że decyzja o zwolnieniu ze Służby Więziennej została wysłana na adres stałego miejsca zamieszkania i zameldowania K. K. Wobec niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, doręczyciel pocztowy pozostawił ją w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym (awizo) dwukrotnie w dniach 7 i 16 sierpnia 2002 r. pozostawiał w skrzynce oddawczej adresata. W ocenie organu, zostały wykonane czynności, o których mowa w art. 44 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w sierpniu 2002 r.), niezbędne do przyjęcia domniemania, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem 7 dni od złożenia przesyłki w urzędzie pocztowym i umieszczeniu o tym zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Skoro przedmiotowa przesyłka została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 7 sierpnia 2002 r. i w tym dniu pierwszy raz doręczyciel zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce oddawczej K. K., to należało przyjąć, że przesyłka zawierająca decyzję o zwolnieniu go ze służby została mu skutecznie doręczona z upływem 14 sierpnia 2002 r. Minister stwierdził, że decyzja ta weszła z tym dniem do obrotu prawnego, natomiast od dnia 15 sierpnia 2002 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, określony w art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. W takiej sytuacji wniosek złożony w dniu 10 września 2002 r. należało uznać za złożony z uchybieniem terminu. W skardze na postanowienie K. K. zarzucił naruszenie art. 170, art. 171 i art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 44 i art. 86 k.p.a. Podał, iż w wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1083/06 Sąd uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrok został wydany wskutek uchylenia poprzedniego orzeczenia w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt OSK 186/04, który wskazał na konieczność ustalenia czy przesyłka została prawidłowo doręczona, a jeżeli doręczenie nastąpiło - określenie daty doręczenia. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpatrujący sprawę zaznaczył, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak było adnotacji o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub jego skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 44 k.p.a. Ponadto, nie wyjaśniono nieścisłości dotyczących daty awizowania i zwrotu pisma nadawcy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uchylając zaskarżone postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Minister Sprawiedliwości, uznając wniosek K. K. z dnia 10 września 2002 r. za złożony z uchybieniem terminu, nie uwzględnił wskazań wynikających z orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt OSK 186/04 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok z dnia 8 maja 2003 r. sygn. akt II SA 4123/02 wydany w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdził, że gdyby przyjąć datę awizowania przesyłki w dniu 16 sierpnia 2002 r., to powinna być zwrócona najwcześniej 30 sierpnia 2002 r. Jeżeli awiza dokonano 14 sierpnia 2002 r. (o czym świadczy data umieszczona na kopercie), to zwrot mógł nastąpić najwcześniej 28 sierpnia 2002 r. Sąd zaznaczył, że ocena prawna przedstawiona w wyroku sądu administracyjnego jest dla organu wiążąca. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przesyłka adresowana do skarżącego, zawierająca decyzję o zwolnieniu ze służby, została pozostawiona w placówce pocztowej na okres 14 dni, a nie na 7 dni, jak wymagało ówczesne brzmienie art. 44 k.p.a. Tę okoliczność Naczelny Sąd Administracyjny przesądził. Wobec tego należało ustalić, w którym dniu dokonano awizacji, w szczególności, czy był to 14 sierpnia 2002 r., czy 16 sierpnia 2002 r. Sąd wskazał, iż podejmując rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawiedliwości powinien rozważyć kwestię skuteczności doręczenia oraz ustalić, jakie znaczenie ma dla skarżącego fakt pozostawienia w urzędzie pocztowym przesyłki na okres 14 dni od daty 16 sierpnia 2002 r., a nie na 7 dni. Zastosowanie fikcji doręczenia jest skuteczne wtedy, gdy wszystkie czynności tworzące tę fikcję zostaną przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z kolei pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym na okres dłuższy, niż określał to art. 44 k.p.a. w brzmieniu wówczas obowiązującym, nie może rodzić ujemnych konsekwencji dla samego adresata. Zakreślenie przez urząd pocztowy dłuższego okresu pozostawienia przesyłki do odbioru przez jej adresata nie wpływa również na prawidłowość doręczenia. Jeśli w terminie 14 dni, a więc dłuższym, niż wymagał tego art. 44 k.p.a., adresat podjąłby przesyłkę, wówczas wydłużenie terminu nie ma żadnego wpływu na prawidłowość doręczenia. Jedynie pozostawienie przesyłki w urzędzie pocztowym na okres krótszy, niż wymagają tego obowiązujące przepisy prawa, skutkuje wadliwością doręczenia. W ocenie Sądu, skoro urząd pocztowy poinformował skarżącego o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni, a nie na okres 7 dni, to przesyłka mogła zostać zwrócona najwcześniej w dniu 30 sierpnia 2002 r. Zatem w tym dniu powinno dojść do doręczenia przesyłki w trybie zastępczym. Oznacza to, że skierowany przez skarżącego w dniu 10 września 2002 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej Minister Sprawiedliwości zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie wyroku nie na podstawie całości akt sprawy, z pominięciem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 879/05; art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem; art. 44 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przesyłka zawierająca decyzję personalną nr [...] Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 r. [...] została doręczona stronie w trybie zastępczym w dniu 30 sierpnia 2002 r. Wskazując na powyższe, Minister Sprawiedliwości wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Organ wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Organ wskazał, że przeprowadził czynności wyjaśniające, które polegały w szczególności na przesłuchaniu w charakterze strony K. K. oraz świadka A. P. - listonosza, pracownika Urzędu Pocztowego [...], doręczającego przesyłkę zawierającą decyzję personalną z dnia [...] sierpnia 2002 r. Organ wyjaśnił ponadto rozbieżności dotyczące daty drugiego awiza przesyłki nr 51 oraz daty zwrotu do nadawcy przesyłki nieodebranej w terminie. Różnica dat (pomiędzy 28 sierpnia a 30 sierpnia 2002 r.) - zwrotu przesyłki do nadawcy wynikała z drogi, jaką przesyłka musiała przebyć z Urzędu Pocztowego [...] (z urzędu, w którym K. K. mógł podjąć przesyłkę) do Urzędu Pocztowego [...] (urzędu właściwego dla nadawcy przesyłki). Ustalenia stanu faktycznego dokonane uprzednio, jak i będące wynikiem realizacji wytycznych Sądu, zostały zawarte w uzasadnieniu uchylonego postanowienia. Minister Sprawiedliwości przyjął za udowodnione, że rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2002 r. został prawidłowo doręczony zgodnie z art. 44 k.p.a., a datą doręczenia jest dzień 14 sierpnia 2002 r., to jest po upływie 7 dni od dnia umieszczenia zawiadomienia (pierwsze awizo 7 sierpnia 2002 r.) o przesyłce pocztowej zawierającej decyzję w skrzynce odbiorczej adresata. W tym stanie rzeczy Minister Sprawiedliwości uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Uznał, że w sytuacji, gdy strona nie odebrała przesyłki w terminie 14 dni od daty jej pierwotnego awizowania, okoliczność ta stała się nieistotna. Organ stwierdził, że uznanie doręczenia za dokonane z datą 30 sierpnia 2002 r. nie daje się pogodzić z zebranym w sprawie materiałem. W konsekwencji, uchylając zaskarżone postanowienie, Sąd naruszył także art. 44 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., nie odnosząc się w uzasadnieniu wyroku do ustalonego przez organ stanu faktycznego. Jednocześnie naruszono art. 133 § 1 i 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustrojów sądów administracyjnych, poprzez nieuwzględnienie (w uzasadnieniu wyroku) okoliczności wynikających z akt sprawy. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 375/07 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądził od K. K. na rzecz Ministra Sprawiedliwości kwotę 280 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia NSA wskazał, iż trafny okazał się zarzut naruszenia art. 44 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 czerwca 2005 r. Zgodnie z tymi przepisami, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego terminu liczonego od umieszczenia zawiadomienia. Odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) wnosi się natomiast w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że przesyłkę zawierającą rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2002 r. skierowaną do K. K. awizowano w dniach 7 i 16 sierpnia 2002 r. W świetle jednoznacznej treści art. 44 k.p.a. przesyłkę należało zatem uznać za doręczoną w tzw. trybie zastępczym z dniem 14 sierpnia 2002 r. Fakt powiadomienia adresata przez pocztę o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym na 14, a nie na 7 dni, nie uprawnia do innej interpretacji tego przepisu, w szczególności przyjmowania późniejszej daty doręczenia zastępczego. Trafnie wskazał Minister Sprawiedliwości, że w przypadku nieodebrania przesyłki przez adresata, skutek doręczenia następuje z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a., co jednak nie oznacza, że przesyłka nie może być odebrana w dłuższych terminach określonych przez pocztę w zawiadomieniu (awizo), jeżeli nie została jeszcze zwrócona nadawcy. W przypadku odebrania pisma przez stronę, domniemanie z art. 44 k.p.a. nie zachodzi, bowiem należy uznać je za doręczone bezpośrednio adresatowi, a terminem odbioru będzie data wskazana w pokwitowaniu (art. 39, art. 40 § 1 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a.). Skutek prawny doręczenia zastępczego wynika wyraźnie z przepisów prawa i następuje we wskazanym w przepisach terminie. Pozostawienie pisma przez pocztę w placówce pocztowej na okres dłuższy niż wymagany przez art. 44 k.p.a. stwarza dla strony korzystniejszą sytuację niż określona w tym przepisie. Przesyłka oczekuje na adresata w placówce pocztowej dodatkowe siedem dni, w których może on ją podjąć osobiście lub przez przedstawiciela - co powinno być zasadą w postępowaniu administracyjnym. Należy zaznaczyć, że tak długo, jak przesyłka znajduje się w placówce pocztowej i nie nastąpił jej zwrot do nadawcy, skutek prawny doręczenia w terminie określonym w art. 44 k.p.a. ulega zawieszeniu (do tego momentu możliwe jest odebranie przesyłki przez stronę). Wyznaczenie przez pocztę dłuższego terminu do podjęcia przesyłki nie stwarza również podstawy do kwestionowania skuteczności doręczenia zastępczego z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a., jeżeli strona - mimo takiej możliwości - nie odebrała pisma także w dodatkowym, wyznaczonym przez pocztę, terminie. Przepisy te miały charakter powszechnie obowiązujący i kreowały dla strony swoistą gwarancję, że może ona bez obaw o wystąpienie skutków prawnych z art. 44 k.p.a., odebrać przesyłkę osobiście lub przez przedstawiciela, nawet w ostatnim dniu wyznaczonego 14 dniowego terminu. Dalej NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd powinien uwzględnić zawarte w wyroku wskazania co do wykładni prawa (art. 190 p.p.s.a.) oraz rozważyć wzajemną relację między postępowaniem w sprawie, a postępowaniem z wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". W tym miejscu przytoczyć również należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r w sprawie I OSK 376/07 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2003 r. w przedmiocie zarządzenia wypłaty świadczeń pieniężnych oraz na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2003 r. w przedmiocie zwolnienia ze Służby Więziennej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając ponownie sprawę powinien uwzględnić wszystkie, orzeczenia wydane w ramach sprawy w ujęciu materialnoprawnym . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie sygn. akt OSK 186/04 polecił, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości, ustalił, czy pismo przeznaczone dla strony zgodnie z art. 44 k.p.a., zostało złożone na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy oraz czy umieszczono zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, w skrzynce na korespondencję lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2004 r. sygn akt II SA/Wa 1083/04 postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma adnotacji doręczyciela o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub w jego skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym, tak jak przewiduje art. 44 k.p.a. Pismem z dnia 29 listopada 2004 r. skarżący wycofał wniosek w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z wnioskiem, postanowieniem z [...] grudnia 2004 r. organ umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie sygn akt II SA/Wa 997/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2006 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2002 r. w przedmiocie zwolnienia K. K. ze Służby Więziennej. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że organ powinien rozważyć kwestię skuteczności doręczenia oraz ustalić, jakie znaczenie ma dla skarżącego fakt pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, a nie na 7 dni. Podkreślił ponadto, że zastosowanie fikcji doręczenia jest skuteczne wtedy, gdy wszystkie czynności tworzące fikcję zostaną przeprowadzone w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt I OSK 375/07 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 997/06, stwierdził, że w przypadku nieodebrania przesyłki przez adresata, skutek doręczenia następuje z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a. Podkreślił ponadto, że wyznaczenie przez pocztę dłuższego terminu do podjęcia przesyłki nie stwarza również podstawy do kwestionowania skuteczności doręczenia zastępczego z upływem terminu wskazanego w art. 44 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd dokonał kompilacji wytycznych wydanych w przedmiotowej sprawie, jako całości sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Zgodnie z treścią art. 44 k.p.a., w brzmieniu na datę doręczenia przedmiotowego rozkazu "w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 pismo składa się na okres 7 dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu". Bezsporne jest, że w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym, na okres 7 dni (w przedmiotowej sprawie na okres dni 14-stu, bowiem "potwierdzenie odbioru", nie zostało przez niego, w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, wypełnione. Z powołanego przepisu wynika wprost, jakie przesłanki muszą być spełnione, aby "fikcja" doręczenia zastępczego mogła wywoływać skutki prawne. Można jeszcze raz podkreślić, że z potwierdzenia odbioru ma wynikać wyczerpująco i wystarczająco, w jaki sposób działał doręczyciel i czynność ta nie może być zastąpiona dowodem z przesłuchania doręczyciela, jak to uczynił organ w sprawie niniejszej. Wobec tego, że w aktach brak jest potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowym, bowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego wypełnione, w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skuteczne, brak jest podstaw do uznania, że decyzja została doręczona w trybie określonym w art. 44 k.p.a. W tej sytuacji, gdy decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego organ obowiązany jest stwierdzić niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.