VII SA/Wa 515/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. i R. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1995r. znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w S., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz.414), art. 104 kpa oraz w oparciu o Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gm. P. zatwierdzony w dniu [..] listopada 1991r. przez Radę Gminy w P. uchwałą nr [...] i ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. O. nr [...]. po rozpatrzeniu sprawy wybudowania drewnianego budynku na działce nr ew. [...], w obr. L.i gmina P. należącego do A. i R. T. - nakazał rozebrać i usunąć drewniany budynek wybudowany na działce rolnej nr ew. [...] w obr. L. gm. P. i ustalił termin wykonania nakazu do dnia 15 czerwca 1995r. Organ wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu 18 października 1994r. kontroli budowy stwierdzono, że na działce nr ew. [...] w obr. L.i gm. P. wybudowano drewniany budynek bez wymaganego przez przepisy prawa pozwolenia na budowę. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gm. P. nie przewidywał na terenie działki żadnej zabudowy, gdyż jest to teren przeznaczony wyłącznie do użytkowania rolniczego, a ponadto położony w strefie ochrony środowiska przyrodniczego jez. L.. W strefie tej obowiązuje zakaz wszelkiej zabudowy kubaturowej, z wyjątkiem wcześniej (przed lipcem 1991r.) podjętych obowiązujących decyzji administracyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne oraz prawne określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane organ uznał, iż istniały podstawy do orzeczenia nakazu rozbiórki. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli A. i R. T.. Decyzją z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. i R. T. - stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. w części dotyczącej określenia terminu wykonania ww. rozbiórki, natomiast w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. Organ w uzasadnieniu wyjaśnił, iż A. i R. T. w dniu 28 marca 2007r. za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. Zdaniem wnioskodawców zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 kpa w osnowie decyzji nie wskazano bowiem osoby zobowiązanej do wykonania nakazu rozbiórki. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. rażąco naruszył również przepis art. 107 § 1 kpa. Dokonując analizy akt sprawy organ wskazał, iż w dniu 21 października 1994r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wybudowania drewnianego budynku letniskowego wybudowanego na działce nr ew. [...] w obr. L. gm. P. Postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia [...] kwietnia 1995r. nakazującą w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane rozbiórkę przedmiotowego budynku stanowiącego własność A. i R. T., określając termin wykonania nakazu do dnia 15 czerwca 1995r. W ocenie organu decyzja administracyjna - poza elementami określonymi w art. 107 § 1 kpa - może zawierać również klauzule dodatkowe, tj. określenie terminu, warunek. Jednakże mogą być one składnikami decyzji tylko wówczas, gdy przepisy szczególne przewidują możliwość włączenia ich do decyzji. Określenie w decyzji terminu wykonania rozbiórki obiektu budowlanego nie znajduje podstaw w przepisach ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, a pogląd ten został ugruntowany w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 1998r. (OPS 2/98 ONSA NR 4, poz. 108). Stąd też decyzja w części określającej termin rozbiórki została wydana bez podstawy prawnej i wyczerpuje przesłankę do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia w przedmiotowej decyzji osoby zobowiązanej do wykonania orzeczonej przez organ rozbiórki samowoli budowlanej, organ uznał go za bezzasadny. Art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie przesądza wprost o tym, do jakiego podmiotu winien być skierowany nakaz przymusowej rozbiórki, jednakże art. 38 ust. 1 tej ustawy wymienia, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części albo urządzenia, objętego nakazem przymusowej rozbiórki. Z aktu notarialnego (Repertorium A [...]) z dnia [...] listopada 1991r. wynika, że właścicielami działki o numerze [...] położonej w L. są A. i R. T. Tym samym jednoznaczny jest fakt, iż obowiązek rozbiórki został nałożony na A. i R. T. jako inwestorów, jak również jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Mając na względzie fakt, że wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jego uzasadnienie nie są wiążące dla organu, który musi zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, organ stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia .[...] kwietnia 1995r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku rozbiórki, nie jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Jak wynika z załączonego wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego - obowiązującego w dacie popełnienia samowoli budowlanej i stanowiącego prawo miejscowe - działka wnioskodawców wraz z obiektem postępowania położona była w strefie ochrony środowiska przyrodniczego jeziora L., w której to strefie obowiązywał zakaz wznoszenia wszelkich budowli kubaturowych. Wnioskodawcy nie legitymowali się decyzją o pozwoleniu na budowę i w/w obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących podnoszących, iż działka nr [...] została przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P., pod zabudowę letniskową organ wyjaśnił, że pozostawał on bez wpływu na niniejszą decyzję. Z uwagi na zapis zawarty w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. istotnym dla rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy przez organ I instancji był plan obowiązujący w dacie budowy obiektu objętego postępowaniem. Decyzją z dnia [...] lutego 2008r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. i A. T. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] W uzasadnieniu organ podał, iż ze względu na datę doręczenia A. i R. T. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995 r. - w dniu 12 kwietnia 1995r. zastosowanie w niniejszym postępowaniu miał art. 156 § 2 kpa, zgodnie z którym, jeżeli od dnia doręczenia stronie decyzji upłynęło 10 lat, przesłankami, na jakich organ nadzorczy może oprzeć decyzję o stwierdzeniu nieważności rozstrzygnięcia są: wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, niewykonalność decyzji, lub zaistnienie wady powodującej nieważność decyzji z mocy prawa. Natomiast w wypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 Kpa w warunkach art. 156 § 2 Kpa, nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji, a organ administracji publicznej winien w takim przypadku ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 Kpa). Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 1[...] kwietnia 1995 r. w części dotyczącej wyznaczenia terminu rozbiórki drewnianego budynku została wydana bez podstawy prawnej, co wypełniało przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa natomiast w pozostałej części (nałożenie obowiązku rozbiórki drewnianego budynku), nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jak wynika z akt sprawy, objęty nakazem rozbiórki budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej na działce położonej w strefie ochrony środowiska przyrodniczego jeziora L.. w okresie po 1991r. a przed październikiem 1994r. Obowiązujący wówczas Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy P. (zatwierdzony Uchwałą [...] Rady Gminy w P. z dnia [...].11.1991 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa O. nr [...].) przewidywał w strefie ochrony środowiska przyrodniczego jeziora "zakaz wznoszenia wszelkich budowli kubaturowych, z wyjątkiem wcześniej (przed lipcem 1991 r.) podjętych obowiązujących decyzji administracyjnych oraz urządzeń turystyki kwalifikowanej wodnej. Ponadto, zdaniem organu II instancji, z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995 r., jasno wynikało do kogo skierowany został nakaz rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił tym samym stanowisko wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego w O. wyrażone w rozstrzygnięciu z dnia [...] listopada 2007r. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i R. T. Skarżący podali, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007r. zaakceptował tym samym wady postępowania i naruszenia prawa zaistniałe podczas rozpatrywania. Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uniemożliwił im czynny udział w postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję Nr [...] w dniu [...] listopada 2007r. to jest przed upływem przysługującego skarżącym terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a w sprawie tej nie wystąpiła żadna z przesłanek określona w art. 10 § 2. Kpa. Wydanie decyzji przez organ administracji publicznej przed upływem terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz do złożenia uwag, stanowi naruszenie art. 10 Kpa, uzasadniające uchylenie decyzji. Zdaniem strony skarżącej również [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i 4 kpa, decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. Organ I instancji nakazując rozbiórkę przedmiotowego budynku nie wskazał na kim ma spoczywać powyższy obowiązek, co stanowi rażące naruszenie art. 107 § 1 kpa i wyczerpuje przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995 r. Ponadto, podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, Kierownik Urzędu Rejonowego w S. nie sporządził protokołu oględzin, a decyzję z dnia [...] kwietnia 1995r., wydał na podstawie notatki służbowej, co stanowi naruszenie przepisu z art. 67 § 2 kpa. W ocenie skarżących decyzja wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia .[...] kwietnia 1995r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisów wymienionych m. in. w art. 156 §1 kpa oraz w art. 67 § 2 kpa (w osnowie decyzji nie wskazano osoby zobowiązanej do wykonania nakazu rozbiórki, a decyzję wydano z pominięciem sporządzenia protokołu oględzin) i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek o stwierdzeniu nieważności określonych w art. 156 § 2 kpa, a rozstrzygnięcie to jeszcze nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W skardze podniesiono również, iż obecnie teren, w tym działka nr [...] w obr. L., gmina P., na której znajduje się przedmiotowy budynek, został przeznaczony już w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P., pod zabudowę letniskową stosowną Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], a budynek ten spełnia wymogi tego planu. W tej sytuacji możliwa jest legalizacja powstałej samowoli. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007r., którą organ ten stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. w części dotyczącej określenia terminu wykonania ww. rozbiórki, natomiast w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. Już na wstępie rozpatrywanej sprawy podnieść należy, iż skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów administracji co do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji w części w jakiej określa ona termin wykonania rozbiórki budynku drewnianego. Przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane, będący w komentowanej sprawie podstawą prawną decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego, nie przewiduje oznaczenia w osnowie decyzji terminu wykonania tej rozbiórki. Brak w przepisach prawa budowlanego podstawy do określenia terminu wykonania nakazanej rozbiórki oznacza, że decyzja orzekająca nakaz rozbiórki obiektu budowlanego podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna. Przy tym określenie takiej granicznej daty wykonania obowiązku dopuszczalne będzie jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej będzie przewidywał możliwość określenia w tejże decyzji daty wykonania obowiązku. W przeciwnym razie zamieszczenie w decyzji administracyjnej takiego postanowienia jest sprzeczne z prawem materialnym będącym podstawą wydania orzeczenia w sprawie. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie nieważnościowe uznając, iż nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego orzeczenia w pozostałej części. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt. 1-7 kpa. Sprawa nie toczy się bowiem w trybie zwykłym, gdzie dla uchylenia decyzji wystarczy stwierdzenie naruszenia prawa mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998 r. II SA 456/98). W odniesieniu do wymienionej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] kwietnia 1995r. tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła. Wyjaśnić należy, iż rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99). W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego zgodnie z przepisami prawa orzekły o nakazie rozbiórki domu letniskowego pobudowanego bez pozwolenia na budowę i na terenie nie przeznaczonym na ten cel. Budynek, czemu skarżący nie zaprzeczają, wybudowany został bez pozwolenia na budowę, co naruszało przepisy art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. 1974 r. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.); zgodnie z tymi przepisami roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, uprawniającego do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Ponadto obowiązujący wówczas miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy P. (zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w P. z dnia [...].11.1991r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa O. nr [...] z 1991r.) przewidywał w strefie ochrony środowiska przyrodniczego jeziora "zakaz wznoszenia wszelkich budowli kubaturowych, z wyjątkiem wcześniej (przed lipcem 1991r.) podjętych obowiązujących decyzji administracyjnych oraz urządzeń turystyki kwalifikowanej wodnej. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności i obowiązujące przepisy prawa, organ nadzoru budowlanego prawidłowo zastosował art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w myśl którego przymusową rozbiórkę zarządza się w odniesieniu do obiektu budowlanego (lub jego części), będącego w budowie lub wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy, jeżeli terenowy organ do spraw nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W odniesieniu do zarzutu skargi, iż teren na którym znajduje się przedmiotowy budynek został przeznaczony w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P. pod zabudowę letniskową uznać należy za bezzasadny. Wskazać trzeba, iż art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, przy czym chodzi o wszystkie przepisy, które obowiązywały w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Skoro roboty budowlane można rozpocząć i wykonywać tylko na podstawie pozwolenia na budowę, to decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu, na którym obiekt budowlany jest wznoszony lub został wybudowany w dacie budowy, a nie w dacie orzekania przez organ administracji. Na treść decyzji organu nie powinna mieć wpływu regulacja planistyczna, która nie obowiązywała jeszcze w dacie budowy, a została wprowadzona dopiero wiele lat po tej dacie, prowadziłoby to bowiem do nadania przepisom planistycznym mocy wstecznej. Wykładnia art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego upoważnia do przyjęcia, że zawarty w tym przepisie wymóg zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym wiąże się z datą realizacji samowoli budowlanej. Na inną interpretację tej normy nie pozwalają ani przepisy ustawy Prawa budowlanego, ani treść przepisów wprowadzających kolejne zmiany ustaw Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 maja 2008r., sygn. akt II OSK 426/07 niepubl.). Nie można również zgodzić się z zarzutami skargi odnośnie naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie na kim ma spoczywać obowiązek rozbiórki budynku. Adresatami decyzji nakazującej rozbiórkę są skarżący, a zatem nakaz jest bezspornie skierowany do nich. Z samej decyzji wynika też, że skarżący są właścicielami działki [...] i inwestorami spornego budynku. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa. Przepis ten nie wymaga od organu konieczności wyznaczenia stronom przed wydaniem decyzji "siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego", a jedynie "przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006r. sygn. akt V S.A./WA 13/06, LEX nr 214055). Ponadto stawiając w skardze skierowanej do sądu administracyjnego zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s. 43). W niniejszej sprawie strona skarżąca tego nie wykazała. Jak podniesiono na wstępie rozważań Sądu, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest zatem gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym nie musi mieć decydującego znaczenia przy rozpoznawaniu sprawy w trybie nadzorczym (stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa). Inna jest bowiem waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy, inna zaś przez organ rozpatrujący sprawę w trybie nadzoru. W świetle powyższych faktów nie można skutecznie zarzucić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jak czyni to strona skarżąca, iż błędnie i bez wyjaśnienia istotnych okoliczności nie zastosował normy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Postępowanie przeprowadzone przez organy administracji uznać należy za prawidłowe, zaś zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa, a więc w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej. Podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).