I SA/Wa 639/08

Sygn. akt I SA/Wa 639 /08 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. [...] w K. zwanych dalej "P.", utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę K. własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonej w K., jednostka ewidencyjna [...], obręb [...]. W toku postępowania administracyjnego ustalony został następujący stan faktyczny sprawy. Przedmiotowa działka w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa komunalizacyjna), tj. 27 maja 1990 r. figurowała w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Pod takim samym numerem działka ta jest obecnie ujawniona w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej nr [...]. Została ona utworzona z szeregu parceli katastralnych, które zostały wywłaszczone na rzecz Państwa - na cele P. na podstawie prawomocnego orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1955 r. nr [...] wydanego w oparciu o przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1954 r. nr 4, poz. 31). Parcele, które utworzyły działkę nr [...] wskazane są w znajdującym się w aktach sprawy wykazie synchronizacyjnym przyjętym do zasobu geodezyjnego w dniu [...] października 2004 r. za nr [...]. W dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej orzeczenie wywłaszczeniowe nie było w całości ujawnione w księgach wieczystych, gdzie w stosunku do niektórych parcel nadal ujawnione były prawo własności osób fizycznych. Zmianę oznaczenia parcel na działkę nr [...] i wpisu w ww. księdze wieczystej własności Skarbu Państwa dokonano w dniu 31 stycznia 2007 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewoda [...] po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego stwierdził na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę K. opisanej na wstępie nieruchomości. Organ pierwszej instancji podał, iż w sprawie przedmiotowej działki toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP (Dz. U. nr 84, poz. 948) wszczęte wnioskiem P. z dnia 27 kwietnia 2004 r. Postępowanie to postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania komunalizacyjnego. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa, a jako mienie nie pozostające w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego należała do terenowego organu administracji stopnia podstawowego. W związku z powyższym spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. uzasadniające stwierdzenie nabycia przez Gminę K. z mocy prawa własności tej nieruchomości. Organ podniósł, iż P. nie przedłożyło żadnej dokumentacji, potwierdzającej prawo zarządu do gruntu działki nr [...]. W jego ocenie nie stanowi takiego potwierdzenia znajdująca się w aktach sprawy decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. z dnia [...] października 1987 r. nr [...] o ustaleniu ceny gruntu państwowego oraz opłaty rocznej z tytułu zarządu, obejmująca między innymi parcele, z których utworzona została działka nr [...]. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ pierwszej instancji podkreślił, iż prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstwa państwowego mogło zostać ustanowione w drodze decyzji organu administracji stopnia podstawowego o oddaniu nieruchomości w użytkowanie w trybie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. - o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159), później w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99) lub na podstawie zawartej za zezwoleniem tego organu umowy o przekazaniu nieruchomości pomiędzy jednostkami organizacyjnymi bądź umowy nabycia nieruchomości. Natomiast decyzja o ustanowieniu opłaty za zarząd (mająca charakter faktyczny) nie jest wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym. Od decyzji tej odwołanie wniosła P. wskazując, że Wojewoda [...] podejmując swoje rozstrzygnięcie pominął okoliczność, iż sporne mienie zostało w roku 1955 wywłaszczone na rzecz Państwa na cele P. Strona wywodzi z tego, że przedmiotowa nieruchomość (zabudowana nadal [...]) pozostawała wówczas i pozostaje nadal w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego P., bez obowiązku uzyskania dodatkowo decyzji o jej przekazaniu. Ponadto, w ocenie strony Wojewoda nie wziął pod uwagę, że w odniesieniu do przedsiębiorstwa państwowego P. funkcję organu założycielskiego w dniu 27 maja 1990 r. wykonywał zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138) Minister Transportu Żeglugi i Łączności. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy mienie P. stanowiło wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, a w skład tego mienia wchodziły środki nabyte przez P. w toku jego dalszej działalności. W tej sytuacji nieruchomości należące do przedsiębiorstwa państwowego podległego naczelnemu organowi administracji, pozostawały w jego dyspozycji i nie były mieniem należącym do rad narodowych. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. W ocenie organu odwoławczego fakt wywłaszczenia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem na potrzeby P. nie oznaczał automatycznego nadania temu przedsiębiorstwu żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Skoro prawo własności przedmiotowej działki zostało w księdze wieczystej wpisane wyłącznie na rzecz Skarbu Państwa, to tylko właściwe organy państwowe mogą o nim stanowić i ustalać prawnorzeczowe tytuły do poszczególnych i konkretnie oznaczonych składników tego mienia innym podmiotom, w granicach przewidzianych przepisami prawa. Potwierdza to, w ocenie Komisji, przywołany przez stronę art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. stanowiący, że "P. gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewnia jego ochronę". Zarówno wydzielenie jak i obejmowanie przez państwowe osoby prawne (w tym przedsiębiorstwa państwowe) przekazywanych im przez właściwy organ państwa państwowych nieruchomości gruntowych w zarząd przed 27 maja 1990 r. następowało w trybie określonym w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a wcześniej w użytkowanie na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, które przeszło później w zarząd; bądź jeszcze wcześniej decyzjami władz państwowych wydawanymi na podstawie art. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych. W tym stanie rzeczy prawo zarządu konkretną nieruchomością przez inne państwowe osoby prawne (w tym przedsiębiorstwa państwowe) nie podlegało domniemaniu lub wywodzeniu bezpośrednio z ogólnie obowiązujących przepisów, gdyż było regulowane ustawą, która określała sposób jego powstania oraz przeniesienia. Odnosząc się do kwestii należenia poszczególnych składników mienia w rozumieniu ustawy komunalizacyjnej, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 34 kodeksu cywilnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia wżycie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. oraz ustaloną w orzecznictwie zasadą, mieniem należącym do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego były te prawa majątkowe Skarbu Państwa, które nie znajdowały się pod zarządem innych niż państwo, państwowych osób prawnych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podkreśliła, że obowiązek wykazania uzyskania tytułu prawnego do spornej nieruchomości ciążył w pierwszym rzędzie na P., które ze swojego żądania o wyłączenie działki nr [...] z komunalizacji, wywodzi skutki prawne. W ocenie Komisji decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu zarządu (użytkowania) gruntu nie stanowi dowodu uzyskania w obowiązującym wówczas trybie zarządu nieruchomością. Samo ustalenie przedsiębiorstwu państwowemu opłat za korzystanie z gruntu państwowego, ani pod rządami ustawy z dnia 14 lipca 1961 r., ani ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. nie tworzyło po stronie podmiotu zobowiązanego do ich ponoszenia automatycznie tytułu prawnego w postaci użytkowania czy zarządu. Dopuszczalność przyjęcia, iż P. uzyskało tytuł prawny do działki nr [...], nie wynika także bezpośrednio z przepisów regulujących status prawny tego przedsiębiorstwa, w tym ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U z 1948 r., nr 43, poz. 312). W tej sytuacji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że skoro analiza całokształtu sprawy wskazuje, że przedmiotowa nieruchomość nie podlegała wyłączeniu z komunalizacji i stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. mienie ogólnonarodowe oraz należała w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, to stała się ona z dniem 27 maja 1990 r. mieniem komunalnym gminy miejskiej K., na terenie której była położona. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła P. zarzucając decyzji naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 oraz art. 107 § 1, § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r. oraz art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. - o komercjalizacji restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". W ocenie skarżącej spółki organy rozstrzygające sprawę nie uwzględniły uzyskania przez P. tytułu prawnego do spornej nieruchomości wynikającego bezpośrednio z orzeczenia z dnia [...] lutego 1955 r. o wywłaszczeniu spornej nieruchomości na rzecz Państwa - na cele P. Strona skarżąca zwróciła uwagę, iż własność Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości została ujawniona w księdze wieczystej w dniu 31 stycznia 2007 r., zaś wpis ten został dokonany na podstawie ww. orzeczenia o wywłaszczeniu nieruchomości. Wobec czego sporna działka pozostawała we władaniu jej poprzednika prawnego - przedsiębiorstwa państwowego P., które w ramach realizacji narodowych planów gospodarczych objęło ją we władnie i było także wnioskodawcą wywłaszczenia. W tym stanie rzeczy P. jako wykonawca narodowych planów gospodarczych przejmowały władztwo nad nieruchomością bez uzyskiwania dodatkowej decyzji o jej przekazaniu. Skarżąca wywodziła również iż, do uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości przez P. doszło w oparciu o przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 września 1926 r. -obowiązującego w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. W ocenie strony skarżącej dla prawidłowego przebiegu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, organ administracji winien ustalić w jakiej dacie skarżący objął nieruchomość we władanie, co następnie pozwoli na dalsze ustalenie jakie dowody są konieczne dla wykazania przysługującego P., bądź nie, tytułu do nieruchomości. Skoro skarżąca wykazała, iż nabyła nieruchomość w oparciu o przepisy ww. dekretu, a nieruchomość zabudowana jest [...], niezrozumiałe jest powoływanie się przez organ drugiej instancji na kolejne akty normatywne stanowiące ewentualną podstawę wykazania przez skarżącą tytułu do nieruchomości w postaci zarządu lub użytkowania. Skarżąca powtórzyła ponadto podnoszone na etapie postępowania odwoławczego argumenty, iż funkcję organu założycielskiego w odniesieniu do przedsiębiorstwa państwowego P. w dniu 27 maja 1990 r. wykonywał Minister Transportu Żeglugi i Łączności, w związku z czym nieruchomości należące do przedsiębiorstwa państwowego nadzorowanego przez ten organ, nie były mieniem należącym do rad narodowych, ale podlegały naczelnemu organowi administracji i pozostawały w jego dyspozycji. Nie występowała zatem jedna z przesłanek komunalizacji mienia wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto zdaniem strony przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie organy winny wykluczyć wystąpienie przesłanek art. 34 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", poprzez ustalenie czy nieruchomość pozostawała czy też nie w posiadaniu P. w dniu 5 grudnia 1990 r., których wystąpienie wyłącza komunalizację. W jej ocenie organ drugiej instancji nie dokonał żadnych ustaleń na okoliczność objęcia przez stronę skarżącą nieruchomości we władanie, nie wyjaśnił statusu tego mienia, jego przeznaczenia, a także podstawy nabycia mienia przez P., a to oznacza, że nie zbadał czy w sprawie występuje negatywna przesłanka komunalizacji mienia. Braki postępowania w tym zakresie stanowią zaś o naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. jest komunalizacja mienia stanowiącego własność Skarbu Państwa w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Stosownie do ww. art. 5 ust. 1 ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych dla których rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełnią funkcję organów założycielskich, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Wyjaśnić należy, iż użyte w tym przepisie przez ustawodawcę pojęcie "należące do", oznacza przynależność mienia państwowego do określonego podmiotu w sensie prawnym, a nie faktycznym. W tym stanie rzeczy faktyczne władanie nieruchomością przez inny podmiot nie stanowi negatywnej przesłanki uniemożliwiającej komunalizację mienia, która w trybie art. 5 ust. 1 następowała z mocy prawa z dniem wejścia ustawy w życie, tj. 27 maja 1990 r., a wydawana w tym przedmiocie przez wojewodę decyzja komunalizacyjna miała jedynie charakter deklaratoryjny i potwierdzała przejście prawa własności danego składnika mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę. Podstawowy zatem zagadnieniem istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie stanu prawnego i faktycznego spornej nieruchomości, a przede wszystkim ustalenie, czy w dacie 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwo państwowe P. dysponowało tytułem prawnym do nieruchomości, co by wykluczało możliwość jej komunalizacji, czy też władanie nieruchomością przez przedsiębiorstwo państwowe P. było jedynie władztwem faktycznym. Podkreślić przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, iż akty regulujące status prawny przedsiębiorstwa P. oraz akty ustawowe i wykonawcze, na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei, mają charakter ogólnych aktów normatywnych i nie regulowały stanu prawnego konkretnej nieruchomości, lecz mogły tylko stanowić podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego (tak w sprawie I OSK 1457/06; I OSK 1947/06; I OSK 1456/06 oraz I OSK 187/07). W niniejszej sprawie Sąd to stanowisko w całości podziela. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów obu instancji, że strona skarżąca nie dysponowała żadnym indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby zarząd czy użytkowanie. Zważyć należy, że zarząd (dziś trwały zarząd), to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo z nieruchomości nie kreuje prawa zarządu. Stosownie do art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu, umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać (np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 2240/98, LEX nr 47368, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 1295/05, LEX nr 194864). Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna była określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej (uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 23 września 1993 r., sygn. akt III CZP 81/93, OSNC z 1994 r., nr 2, poz. 27). Brak tytułu prawnego P. w dacie 27 maja 1990 r. do spornej nieruchomości oznacza, że należała ona wówczas w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. W tym stanie rzeczy spełnione zostały wszystkie marterialonoprawne przesłanki komunalizacji mienia z mocy prawa. Za chybiony uznać należy zarzut dotyczący nieuwzględnianie w toku rozstrzygania sprawy regulacji zawartych w art. 34 i 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", których zastosowanie wyłącza przedmiotową nieruchomość spod komunalizacji. Przede wszystkim wskazać należy, iż celem unormowania zawartego w art. 34 tej ustawy było uregulowanie stanu prawnego mienia pozostającego w posiadaniu P. w dniu 5 grudnia 1990 r., co do którego brak jest ustanowionego zarządu. W tym kontekście powoływanie się przez skarżącą na wskazany przepis stanowi właśnie dowód na to, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. nie "należała" do P. w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, a zatem stan ten nie wyłączał komunalizacji mienia z mocy prawa. W kwestii zaś znaczenia przepisu art. 34a dla procesu komunalizacji wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt K 30/03 wskazując, że art. 1 pkt 19 ustawy nowelizującej z dnia 28 marca 2003 r. (który wprowadza przepis art. 34a), odnosi się do postępowań o przekazaniu mienia gminom wyłącznie w oparciu o unormowania art. 5 ust. 3 i 4 ustawy komunalizacyjnej. Przepis art. 34a nie dotyczy natomiast nie zakończonych postępowań komunalizacyjnych, które zostały wszczęte na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej, tj. w przypadkach komunalizacji z mocy prawa. Trafnie zatem organ odwoławczy uznał, że decyzja o komunalizacji przedmiotowej nieruchomości jest prawidłowa, a zarzuty dotyczące naruszenia przez organ powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego uznać należy za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.