VI SA/Wa 609/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę W dniu 7 listopada 2007 r. (data wpływu do organu) skarżąca – C. sp. z o.o. z siedzibą w W. - wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w W. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie odcinka pasa drogowego [...] w celu dalszego funkcjonowania nośnika reklamowego o powierzchni reklamowej 18,00 m2, na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], Prezydent W. – działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 8 i ust. 13, oraz art. 40d ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – dalej udp - (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 140, poz. 1481), art. 104 Kpa, a także na podstawie Uchwały Nr LXXX/2512/2006 Rady W. z dnia 31 sierpnia 2006 r., zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 77, poz. 2036) - zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego (drogi powiatowej) [...] o powierzchni 8,64 m2 - wg lokalizacji określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik Nr 1 do tej decyzji - na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 7 lutego 2007 r. oraz umieszczenie w nim reklamy (jednostronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 (pkt 1 decyzji). Jednocześnie odmówił wydania zezwolenia na lokalizację reklamy od dnia 8 lutego 2007 r., nadając temu rozstrzygnięciu, zamieszczonemu w pkt 2 decyzji, rygor natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do nośnika reklamowego zawierającego informację wizualną z wyłączeniem elementów konstrukcyjnych i zamocowań nośnika reklamowego (pkt 3 decyzji). Ponadto w decyzji zostały ustalone warunki zajęcia pasa drogowego (stanowiące załącznik Nr 2 do decyzji), wysokość opłaty, terminy jej wniesienia oraz wskazano rachunek bankowy, na który należy wnosić opłatę (pkt 4 – 7 decyzji). W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wskazał, iż poprzednio wydana decyzja zezwalająca na lokalizację reklamy w pasie drogi wygasła w dniu 31 grudnia 2006 r. Rozpatrując wniosek o wydanie kolejnej decyzji w tym przedmiocie, organ I instancji stwierdził, iż stan faktyczny sprawy uległ istotnej zmianie. W tym względzie wskazał na fakty powszechnie znane dotyczące przyrostu natężenia ruchu drogowego na sieci ulic w W. oraz stałą tendencję wzrostu liczby wypadków drogowych, jak również na założenia przyjętego przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005, w tym m. in. wymóg potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa. Ponadto organ uwzględnił następujące dokumenty: wyniki badań natężenia ruchu w porannym szczycie (poj./godz.), opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W.; opinię w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w W., opracowaną przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego; szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony oraz charakterystykę reklamy i jej powierzchnię, a także wziął pod uwagę fakt powszechnie znany jakim jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym zlokalizowana jest reklama. W świetle tych materiałów, a w szczególności opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów organ ustalił, iż reklamy umieszczone w pasach dróg stanowią szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców w postaci fiksacji, tj. stanu chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie. W tym czasie, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie, pojazd - poruszający się z prędkością 50 km/h - przejeżdża bez kontroli od 2,8 m do 20,8 m, a następnie drogę do jego całkowitego zatrzymania – 30,9 m (łącznie do 51,7 m). W ocenie organu pierwszej instancji, zebrane w sprawie dowody potwierdzają okoliczność, że wnioskowana reklama, adresowana jest do kierujących pojazdami. Organ zwrócił również uwagę na okoliczność, iż wnioskowana reklama znajduje się w odległości 3 m od krawędzi jezdni i jest mniejsza, niż określona w art. 43 udp. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Prezydent W. uznał, że kontynuacja zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa. W sprawie nie zachodzi bowiem przesłanka umożliwiająca wyrażenie zgody na lokalizację reklamy, o której mowa w art. 39 ust. 3 udp. Od powyższej decyzji skarżąca spółka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które po rozpoznaniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od dnia 1 stycznia do dnia 7 lutego 2007 r., ustalenia warunków tego zajęcia i ustalenia opłaty z tego tytułu wraz z terminem jej wniesienia, a w pozostałej części umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podkreślono, że okres objęty zgodą na zajęcie pasa drogowego ma chronić stronę przed ujemnymi skutkami przedłużającego się postępowania. Dlatego w tej części decyzja pierwszoinstancyjna została utrzymana jako korzystna dla strony, a także częściowo zgodna z jej wnioskiem. Uzasadniając umorzenie postępowania w pozostałej części organ wskazał na okoliczność, iż wniosek skarżącej spółki dotyczył zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2007 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] lutego 2007 r., a odwołanie od niej wpłynęło do tego organu 27 lutego 2007 r., zaś do organu odwoławczego zostało przekazane w dniu 19 marca 2007 r. W tej sytuacji, wobec upływu w całości okresu planowanego zajęcia, organ uznał, iż prowadzenie postępowania w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Powyższą decyzję spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1424/07 uchylił zaskarżoną decyzję w części umarzającej postępowanie odwoławcze a pozostałym zakresie skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd zarzucił organowi odwoławczemu bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego, pozbawiające stronę możliwości rozstrzygnięcia przez dwie instancje, co do istoty sprawy w przedmiocie wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na okres od 8 lutego 2007 r. do 31 marca 2007 r. Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] – działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 39 ust. 1 i ust. 3 udp - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. w części dotyczącej odmowy wydania zezwolenia na lokalizację reklamy od dnia 8 lutego 2008 r. oraz uchyliło pkt 3 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, dotyczący nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rozstrzygnięciu zamieszczonemu w jej punkcie 2. W uzasadnieniu decyzji odwołując się do treści art. 39 ust. 1 pkt 1 udp organ odwoławczy wskazał, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wskazując na ust. 3 ww. artykułu organ podkreślił, iż dopuszcza on w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, może to jednak nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Zezwolenie takie stosownie do treści art. 40 ust. 1 udp, wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej i jak wskazuje art. 40 ust. 2 pkt 3 udp, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Nie definiując w udp pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" ustawodawca pozostawił ocenę każdego konkretnego stanu faktycznego właściwemu zarządcy drogi. Organ odwoławczy zaznaczył, iż skarżący nie uzyskał żadnej promesy udzielenia kolejnych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanej lokalizacji i w związku z tym winien zdawać sobie sprawę, że organ może nie wydać zezwolenia po upływie terminu określonego w dotychczasowym zezwoleniu. Bezzasadny w ocenie organu jest zatem zarzut naruszenia zasad postępowania w zakresie postępowania dowodowego, bowiem to nie organ musi wykazać, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację tablicy reklamowej w pasie drogowym, lecz wnioskodawca powinien wskazać, że takie okoliczności wystąpiły. Zdaniem organu, z akt sprawy nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek" przemawiający za zadośćuczynieniem wnioskowi strony. Wskazując na znajdujące się w aktach sprawy wyniki badań natężenia ruchu oraz opinię Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z grudnia 2006 r. organ podkreślił, iż dokumenty te w sposób jednoznaczny wskazują, że umieszczenie reklam w pasach dróg wpływa ujemnie na bezpieczeństwo ruchu, dlatego też zarzuty skarżącej odnoszące się do ustaleń dotyczących wpływu umieszczenia reklam w pasie drogowym na bezpieczeństwo ruchu drogowego nie mogły zmienić stanu faktycznego sprawy a tym bardziej jej rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję, skarżąca wnosząc o jej uchylenie jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: 1. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa – polegające na: ـ przyjęciu przez organ odwoławczy, iż w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, bowiem wymóg zebrania materiału dowodowego na okoliczność wpływu przedmiotowego nośnika reklamowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego ciążył na stronie postępowania, a nie na organie rozpoznającym sprawę; ـ braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie, co wynika z nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przyjętej przez organ okoliczności, iż ustawienie nośnika reklamowego przy [...] może spowodować realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które to uchybienie organu implikuje zarzutem wydania decyzji w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne sprawy; 2. art. 11 Kpa oraz art. 8 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa – polegające na braku wskazania w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i faktycznej zmiany poglądów organu, który w przedmiotowej sprawie przyjął, że nośnik reklamowy przy [...], nie spełnia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 39 ust. 3 udp, pomimo, iż wcześniejszą decyzją zezwolił na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim przedmiotowego obiektu reklamowego. Dodatkowo strona podniosła, iż w jej ocenie zaskarżone decyzje oparte zostały na wadliwej podstawie prawnej, co w sposób istotny wpłynęło na wynik postępowania. Zdaniem strony organy obu instancji rozstrzygając w niniejszej sprawie, błędnie zastosowały przepis art. 39 ust. 1 udp, bowiem jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 400/06 regulację prawną dotyczącą obiektów budowlanych istniejących w pasie drogowym określa art. 38 ust. 1 udp. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Ponadto, w aktualnie rozpoznawanej sprawie, zarówno organ odwoławczy jak i obecnie sąd administracyjny, na mocy art. 153 p.p.s.a. są związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1424/07. Rozpatrując sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać że skarga nie jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem a w szczególności nie narusza wskazanego wyżej art. 153 p.p.s.a. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę zastosował się do wskazań zawartych w ww. wyroku i rozpatrzył merytorycznie odwołanie strony od decyzji I instancji w części dotyczącej wnioskowanego okresu od 8 lutego 2007 r. do 31 marca 2007 r. odmawiając spółce wydania zezwolenia na posadowienie wnioskowanego nośnika reklamowego. Należy podkreślić, że omawianym wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jedynie w części w jakiej SKO w W. umorzyło postępowanie odwoławcze. W pozostałej zaś części tj. w zakresie w jakim organ odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2007r. do 7 lutego 2007r. Sąd skargę oddalił mając na uwadze, że w sprawie brak jest podstaw do postawienia zaskarżonej w tej części decyzji zarzutu naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem jej nieważności. Oznacza to, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1424/07 rozpatrywana jest kwestia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od 8 lutego 2007 r. do 31 marca 2007 r. Podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy stanowi, jak prawidłowo wskazuje organ, przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ) – dalej udp. W myśl art. 4 pkt 1 udp pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Cytowany przepis przyjął zatem zasadę, zgodnie z którą w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi. Dalsze regulacje są konsekwentnie dostosowane do tej reguły. Stosownie do art. 39 ust. 1 udp., zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z pkt 1 cytowanego przepisu zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Posadowienie w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, o których wyżej mowa może nastąpić, jak stanowi art. 39 ust. 3 udp. w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej. Szczegółowy tryb wydania zezwolenia określony jest w art. 40 udp. a z samej konstrukcji zezwolenia jako decyzji uznaniowej oraz ze sposobu w jaki naliczana jest opłata za zajęcie pasa drogowego wynika, że zezwolenie udzielone może zostać przez zarządcę drogi na czas dowolny. Oznacza to, że upływ czasu, na jaki udzielone zostanie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego np. pod nośnik reklamowy stanowi dla właściciela tego nośnika obowiązek jego likwidacji. W przypadku jeżeli właścicielowi zależy na dalszym korzystaniu z pasa drogowego obowiązany on jest, jeżeli nie chce ryzykować ponoszeniem kosztów rozbiórki nośnika lub ponoszeniem kar za zajmowanie pasa bez zezwolenia w przypadku nieusunięcia nośnika, zwrócić się ze stosownym wyprzedzeniem do zarządcy drogi o wydanie ponownego zezwolenia. Podkreślenia wymaga, że w każdym przypadku wystąpienia z takim wnioskiem, to wnioskujący o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego obowiązany jest udowodnić, że w jego przypadku zachodzą "szczególne okoliczności", o których mowa w art. 39 ust. 3 udp. a lokalizowany nośnik nie będzie przeciwdziałał ochronie drogi jaką sprawuje jej zarządca, a więc nie będzie powodował niszczenia drogi lub obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji czy wreszcie nie będzie pogarszał warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 udp.). Te wszystkie wykazane przez wnioskodawcę okoliczności podlegają ocenie przez zarządcę drogi, który może, mając na względzie interes publiczny, nie zgodzić się na odstępstwo od zasady jaką jest zakaz lokalizowania w pasie drogowym wszelkich obiektów i urządzeń z drogą nie związanych i jej nie służących. Uwypuklenia również wymaga, że decyzja w przedmiocie wzmiankowanego zezwolenia z uwagi na jej uznaniowy charakter podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego. Kontrola sądu sprowadza się w tej sytuacji do badania czy przy wydawaniu decyzji zostały dochowane wszelkie reguły proceduralne związane z jej wydaniem oraz czy wydana decyzja nie posiada znamion decyzji dowolnej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także brak jest podstaw do przyjęcia, aby zaskarżona decyzja była decyzją dowolną. Jak już wyżej wspomniano, wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył również prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego [...] w celu umieszczenia urządzenia reklamowego w postaci jednostronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2. Ostatecznie, w wyniku złożonego odwołania od decyzji wydanej w I instancji, skarżącej odmówiono wydania zezwolenia. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż skarżąca nie zadbała należycie o własne interesy bowiem złożony przez nią wniosek pozbawiony jest całkowicie uzasadnienia, co do istnienia "szczególnych okoliczności" pozwalających organowi odstąpić od zasady zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą czy obsługą i zabezpieczeniem ruchu drogowego. W tej sytuacji organ, mając na uwadze przede wszystkim zebrane przez siebie dane dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego m.in. przez sytuowane w pasie drogowym reklamy i podjętą na tym tle politykę radykalnego ich ograniczenia, a także dając prymat interesowi publicznemu nad interesem spółki odmówił wnioskowanego zezwolenia. W takim działaniu organu nie można dopatrzyć się wadliwości w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Bezpieczeństwo ruchu drogowego utożsamione z "interesem społecznym" stanowiło bowiem negatywną przesłankę i jednocześnie przeszkodę do załatwienia sprawy zgodnie ze "słusznym interesem strony" (art. 7 k.p.a). Sąd podziela stanowisko organu, że zlokalizowanie przedmiotowej reklamy we wnioskowanym przez stronę miejscu zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zdaniem Sądu, pozbawiony znamion dowolności jest wyprowadzony przez organ wniosek, że ulokowanie spornej reklamy o stosunkowo dużej powierzchni (18 m. kw.) w ruchliwym miejscu W. jakim jest niewątpliwie [...] spowoduje, iż reklama ta może stwarzać zagrożenie dekoncentracji kierowców a w konsekwencji powodować zagrożenia w ruchu drogowym. Lokalizowanie w pasie drogowym reklam, w sposób oczywisty i bez potrzeby przeprowadzania naukowych ekspertyz powoduje, jeżeli nie chwilowe odwrócenie uwagi kierowców, to przynajmniej podzielenie tej uwagi, a już samo takie zachowanie nie sprzyja bezpieczeństwu ruchu drogowego. Gdyby założyć, że kierowcy nie zwracają uwagi na sytuowane w pasie drogowym reklamy, niecelowy z punktu widzenia właściciela tej reklamy, byłby ich byt w takim miejscu. Uzasadnienie decyzji, wbrew twierdzeniom strony, odpowiada wymogom sformułowanym w art. 107 § 3 kpa albowiem zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ zarządzający drogą, zobowiązany jest do jej ochrony przez niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania, a przede wszystkim do podejmowanie działań przeciwdziałających pogorszeniu warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 udp). Powyższe oznacza, że cele dla których urządzany jest pas drogowy i zasady na jakich on funkcjonuje odpowiadają w istocie celowi publicznemu jakim jest prawidłowe i bezpieczne funkcjonowanie drogi służącej wszystkim jej użytkownikom. A zatem udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez zlokalizowanie w nim reklamy będzie zawsze zderzało się z interesem publicznym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ jednoznacznie wyjaśnił jakie są motywy odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz w rezultacie wykazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie było możliwości uwzględnienia interesu strony postępowania, gdyż kłóci się on z interesem publicznym oraz obowiązkami zarządcy drogi w zakresie zapewnienia ochrony drogi. Przyjęte przez organ stanowisko nie budzi wątpliwości Sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.