II OSK 1378/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. i B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 466/08 odrzucające skargę G. i B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..], nr [..] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 466/08 odrzucił skargę G. i B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu [..], a zatem termin do wniesienia skargi upłynął dnia [..], zaś z akt sądowych wynika, że skarga została wniesiona do Sądu w dniu [..], co potwierdza data stempla pocztowego (k. 8 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Sąd wskazał ponadto, że pełnomocnik skarżących nie uzupełnił braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, bowiem na wezwanie Sądu nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących, a zatem skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnieśli G. i B. S., reprezentowani przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 35 ppsa oraz art. 2 i art. 45 ust. Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu [..], a zatem dzień przed upływem terminu do jej wniesienia, gdyż decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie została doręczona na adres pełnomocnika w dniu [..]. Na dowód powyższego do skargi kasacyjnej załączono pismo urzędu pocztowego. Odnosząc się zaś do kwestii pełnomocnictwa wskazano, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę obejmowało umocowanie do działania w sprawie administracyjnej, a w tym do dokonywania czynności przed wszystkimi sądami /pełnomocnictwo ogólne/. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy skarga złożona przez pełnomocnika skarżących została złożona z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia, czy też po jego upływie. Załączone do skargi kasacyjnej pismo urzędu pocztowego wskazuje na możliwość zachowania tego terminu. Zagwarantowane art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sądu w świetle argumentów pełnomocnika skarżących, popartych dokumentem w postaci pisma urzędu pocztowego, wymaga od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnikliwego sprawdzenia i oceny, czy w okolicznościach niniejszej sprawy faktycznie uchybiono terminowi do złożenia skargi. Odnosząc się zaś do kwestii pełnomocnictwa, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia [..], znajdujące się w aktach administracyjnych, upoważniało pełnomocnika skarżących do dokonywania wszelkich "czynności" przed "wszystkimi sądami", a zatem także do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję administracyjną wydaną w sprawie przedmiotowej opłaty planistycznej. Niedostarczenie zatem przez pełnomocnika, na żądanie Sądu I instancji, odrębnego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed tamtejszym sądem lub sądami administracyjnymi nie daje podstaw do przyjęcia, że skargę należało odrzucić ze względu na nieuzupełnienie braku wskazanego przez Sąd /brak taki w istocie nie występuje/. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 182 ppsa.