II SA/Wa 691/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2007 r., działając na podstawie art. 50, art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) zwolnił [...] M. S. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] grudnia 2007 roku. W uzasadnieniu rozkazu podano, iż raportem z dnia [...] lipca 2006 roku, [...] M. S. zwrócił się do Dyrektora Biura ABW z prośbą o skierowanie go na komisję lekarską, celem stwierdzenia jego dalszej przydatności do służby w ABW. Dyrektor Biura Kadr przychylił się do prośby funkcjonariusza i w dniu [...] lipca 2006 roku wystawił kartę skierowania do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w G., która wraz z zaświadczeniem dotyczącym przebiegu i warunków służby [...] M. S. została przesłana do tejże Komisji. Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2006 roku, Przewodniczący Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w G., poinformował M. S. o wyznaczonym na dzień [...] listopada 2006 r. terminie stawienia się na badania zlecone przez komisję lekarską. Powyższe zawiadomienie zostało odebrane przez żonę M. S. dopiero w dniu [...] grudnia 2006 r., jednakże z notatki służbowej, sporządzonej dnia [...] listopada 2006 r. przez przewodniczącego wskazanej Komisji wynika, iż M. S. wiedział o obowiązku stawienia się przed komisją lekarską w dniu [...] listopada 2006 r., gdyż był o tym poinformowany drogą telefoniczną. W związku z tym, iż funkcjonariusz nie zgłosił się na badania zlecone przez komisję lekarską, Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] w G., po raz drugi wyznaczyła termin zgłoszenia się na komisję lekarską na dzień [...] grudnia 2006 r. Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2006 r., doręczonym w dniu [...] grudnia 2008 r., M. S. został poinformowany o tym terminie, jednakże w wyznaczonym dniu nie stawił się przed komisją lekarską i nie powiadomił Komisji o przyczynach swojego niestawiennictwa. Ponieważ funkcjonariusz, pomimo dwukrotnego, pisemnego powiadamiania nie zgłosił się na komisyjne badania lekarskie w ustawowo przewidzianym terminie, Przewodnicząca RKL Nr [...] w G. podjęła decyzję o zakończeniu czynności komisyjnych bez wydawania orzeczenia, o czym pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. poinformowała Dyrektora Biura Kadr ABW. Z uwagi na długotrwałe przebywanie [...] M. S. na zwolnieniach lekarskich, Dyrektor Biura [...], pismem z dnia [...] maja 2007 r. wystąpił, do Dyrektora Biura Kadr o skierowanie z urzędu [...] M. S. do komisji lekarskiej, właściwej ze względu na miejsce pełnienia służby, w celu orzeczenia jego przydatności do dalszej służby w ABW. Po pozytywnym zaopiniowaniu wniosku przez przewodniczącego Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w W., w dniu [...] lipca 2007 r., Dyrektor Biura Kadr wystawił kartę skierowania do tej komisji lekarskiej. Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] ABW w W., trzykrotnie, listami poleconymi za zwrotnym potwierdzeniem odbioru wysyłała drogą pocztową M. S., na wskazany przez niego adres do korespondencji, zawiadomienia dot. stawienia się przed komisją lekarską. Pierwsze zawiadomienie, z dnia [...] lipca 2007 r. nie było skutecznie doręczone, gdyż zostało odebrane po dniu [...] lipca 2007 r., który wyznaczony był jako data rozpoczęcia czynności orzeczniczych przed komisją lekarską. Drugie zawiadomienie, z dnia [...] sierpnia 2007 r., o wyznaczeniu na [...] sierpnia 2007 r., jako rozpoczęcia czynności orzeczniczych przed komisją lekarską, zostało doręczone wymienionemu funkcjonariuszowi w dniu [...] sierpnia 2007 r. Z uwagi na fakt, iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. M. S. nie stawił się przed komisją lekarską, jak również nie poinformował o powodach swojego niestawiennictwa, zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] ABW po raz trzeci wyznaczyła termin rozpoczęcia czynności komisyjnych na dzień [...] września 2007 r. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone zainteresowanemu w dniu [...] września 2007 r., jednakże M. S. ponownie nie stawił się w wyznaczonym przez komisję lekarską terminie i nie usprawiedliwił nieobecności. Pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r., Dyrektor Biura [...], wystąpił do Dyrektora Biura Kadr z wnioskiem o podjęcie czynności zmierzających do zwolnienia ze służby funkcjonariusza Biura [...] M. S. Zawiadomieniem z dnia [...] września 2007 r., [...] M. S. został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w przedmiocie zwolnienia go ze służby w ABW, w trybie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Organ stwierdził, iż w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której funkcjonariusz, co najmniej czterokrotnie nie stawił się w wyznaczonych terminach przed Regionalną Komisją Lekarską ABW oraz nie usprawiedliwił przyczyn swojego niestawiennictwa. Zachodzi więc przesłanka do zwolnienia [...] M. S. ze służby w ABW. Z rozkazem personalnym nr [...] M. S. zapoznał się w dniu [...] listopada 2007 r. i wnioskiem z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpił do Szefa ABW o uzupełnienie decyzji i wyjaśnienie niejasności w niej zawartych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], Szef ABW odmówił uzupełnienia treści rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] i po jego doręczeniu, pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., [...] M. S. wystąpił do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie rozkazu. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz w części określającej termin zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin na dzień [...] marca 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczących przeprowadzonego postępowania, organ stwierdził, iż zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 oraz § 1 ust. 2 pkt 1-5 Upoważnienia Szefa ABW z dnia 16 maja 2005 roku (Dz. Urz. Nr 2 z 2005 r.) funkcjonariusze Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr ABW byli upoważnieni, w imieniu Szefa ABW, do prowadzenia postępowań administracyjnych, w których stroną są funkcjonariusze pełniący służbę w jednostkach organizacyjnych ABW, m.in. w sprawach zwalniania ze służby, a w szczególności, mieli prawo do wystawiania zawiadomień o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wydawania postanowień nierozstrzygających o istocie sprawy, dotyczących kwestii wynikających w toku postępowania administracyjnego. Dlatego też, za niezasadny uznał zarzut, iż funkcjonariusz Wydziału [...] Biura Kadr w osobie [...] M. G., nie miał uprawnień do wydania w toku postępowania postanowień w trybie art. 123 k.p.a. W ocenie organu, wszystkie czynności podejmowane w toku postępowania, były realizowane z uwzględnieniem zasad i zachowaniem terminów przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2007 r., zgodnie z obowiązkiem, o którym mowa w art. 61 § 4 k.p.a. powiadomiono M. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze treść art. 10 § 1 k.p.a. zapewniono stronie, M. S., jak i wyznaczonemu przez niego pełnomocnikowi, możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, dowodem czego jest treść zawiadomienia z dnia [...] września 2007 r. oraz postanowienia z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. Organ wskazał, iż wszystkie licznie zgłaszane przez stronę postępowania wnioski dowodowe były przez organ terminowo rozpoznawane, zaś zarzut skarżącego o braku obiektywizmu w ich ocenie jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutów dotyczących merytorycznej treści zaskarżonego rozkazu personalnego, Szef ABW stwierdził, iż M. S. w żaden sposób nie podważył dowodów zgromadzonych w ramach prowadzonego postępowania, z których jednoznacznie wynika, iż co najmniej czterokrotnie nie stawił się w wyznaczonych terminach przed Regionalną Komisją Lekarską ABW oraz nie usprawiedliwił przyczyn swojego niestawiennictwa. Uniemożliwił tym samym, dokonanie oceny jego zdolności fizycznej i psychicznej do służby, wyczerpując w ten sposób przesłankę do zwolnienia ze służby, o której mowa w art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy o ABW oraz AW. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 44 pkt 5 ustawy, służbę w ABW oraz AW może pełnić osoba posiadająca co najmniej wykształcenie średnie i określone kwalifikacje zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować. Nie może zatem pozostawać w służbie funkcjonariusz, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, iż jego stan zdrowia na tyle uległ zmianie bądź pogorszeniu, że pozwala domniemywać, iż może on być niezdolny do dalszego pełnienia służby. Ustawodawca, w celu przeciwdziałania takim sytuacjom, przewidział, w art. 59 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, możliwość skierowania funkcjonariusza z urzędu lub na własną prośbę do komisji lekarskiej właściwej Agencji, w celu określenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wątpliwości, dotyczących obowiązku stawienia się funkcjonariusza ABW przed komisją lekarską, organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 17 pkt 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakresu stosowania przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 160, poz. 1560), funkcjonariusz ma obowiązek przestrzegania zasad i przepisów bezpieczeństwa i higieny służby, obowiązujących na zajmowanym stanowisku służbowym, a w szczególności: poddawać się wymaganym badaniom lekarskim oraz innym, zarządzonym przez właściwe organy i stosować się do ich zaleceń. Z przepisu wynika obowiązek stawienia się na badania lekarskie w wyznaczonym przez komisję lekarską terminie i poddania się zaleconym przez nią badaniom. Ponadto, zgodnie z art. 79 ust. 1-2 ustawy o ABW oraz AW, funkcjonariusz ABW zobowiązany jest do wykonywania poleceń i rozkazów swoich przełożonych, chyba, że ich wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Szefa ABW, mamy do czynienia z przypadkiem niewykonania przez [...] M. S. polecenia służbowego, polegającego na niestawieniu się w wyznaczonych przed Regionalną Komisją Lekarską ABW terminach na badania lekarskie w celu określenia stanu zdrowia. Zwolnienie ze służby, na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy o ABW oraz AW, stanowi fakultatywną możliwość rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ABW i w związku z tym zastosowanie tego przepisu, uzależnione jest nie tylko od spełnienia ustawowej przesłanki do zwolnienia, ale także pozostawione jest tzw. uznaniu administracyjnemu. W ocenie Szefa ABW, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, uzasadniał podjęcie decyzji o rozwiązaniu z [...] M. S. stosunku służbowego. Nie zgodził się przy tym z zarzutem funkcjonariusza, dotyczącym nienależytego uzasadnienia decyzji, gdyż zdaniem organu, w uzasadnieniu do zaskarżonego rozkazu, wyjaśniono okoliczności, wskazujące na konieczność wydania decyzji oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w kwestii zwolnienia funkcjonariusza ze służby, Szef ABW, uchylił decyzję jedynie w części dotyczącej daty zwolnienia i określił ją na dzień [...] marca 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2007 r., jako niezgodnych z prawem i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił Szefowi ABW, iż wydając powyższe rozkazy personalne naruszył przepisy prawa materialnego: art. 51 ust. 1, 3 i 4 w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie dostępu pełnomocnikowi oraz skarżącemu do dokumentów sprawy, a także do sprostowania oraz usunięcia informacji niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą, art. 64 ust. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP, polegające na odebraniu należnego funkcjonariuszowi świadczenia pieniężnego przez bezpodstawne działanie organu mające na celu pozbawienie skarżącego prawa do świadczenia pieniężnego, określonego w art. 132 ustawy pragmatycznej, art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 15 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wyłącznie iluzoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji, w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów odwołania i nieuwzględnienie nowych dowodów w sprawie, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 60 Konstytucji RP, poprzez błąd subsumcji polegający na tym, że w istocie zwolniono skarżącego ze służby na podstawie norm prawnych zawartych w ustawie o Straży Granicznej, zamiast na podstawie przesłanek ustawowych określonych w ustawie o ABW. Naruszono również konstytucyjną zasadę równego dostępu do służby publicznej, poprzez celowe działanie prowadzące do zwolnienia ze służby skarżącego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy pragmatycznej, zamiast na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy, art. 1 ust. 1 pkt a i b Konwencji nr 111, dotyczącej dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu przyjętej w Genewie dnia 25 czerwca 1958 r. oraz art. 41 pkt 8 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy w związku z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. 1995 r. Nr 36 poz. 175), polegające na tym, że organ pozaprawnym działaniem doprowadził do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7, zamiast na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej, jak wnosił skarżący; czym doprowadził do pozbawienia skarżącego uprawnień do rocznego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 132 ustawy pragmatycznej, art. 59 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 roku o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, polegające na błędnej wykładni prawa materialnego i przyjęciu istnienia normy, nakazującej obowiązek stawienia się przed komisją lekarską, pomimo braku tego unormowania w konkretnym rangi ustawowej przepisie prawa, art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez błędne zastosowanie prawa materialnego, bowiem organ w swoim działaniu wykroczył poza umocowanie do działania, określone w tym przepisie. Skarżącego zwolniono ze służby na podstawie nieusprawiedliwionej nieobecności w dwóch komisjach lekarskich, zamiast zgodnie z przesłankami ustawowymi wyłącznie jednej komisji lekarskiej. Tym samym, niewłaściwie określono przedmiot postępowania, art. 45, art. 59 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy o ABW oraz AW, poprzez wystawienie przez organ kadrowy skierowania na komisję lekarską w W. bez poinformowania skarżącego o przesłankach i powodach takiego postępowania, czym rażąco naruszono pisemną decyzję Szefa ABW w tym zakresie, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym ABW, czym naruszono art. 7,8,9 i art. 10 k.p.a. Organ kadrowy naruszył również art. 32 Konstytucji RP, gdyż skierował skarżącego na komisję lekarską bez jego wiedzy i poinformowania, zamiast poprzez wydanie polecenia służbowego właściwego przełożonego, art. 45 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o ABW, poprzez niewystawienie przez kierownika komórki kadrowej skierowania na komisję lekarską w G., pomimo wniosku skarżącego z dnia [...] września 2007 r. art.107 § 2 k.p.a. oraz art. 94 i 119 ustawy o ABW w związku z § 19 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125), poprzez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów, bowiem rozkaz o zwolnieniu nie zawiera obligatoryjnych składników tam wymienionych, m.in. wysokości uposażenia miesięcznego, a w szczególności wysokości stawek wszystkich dodatków do uposażenia wchodzących w skład naliczenia podstawy wymiaru emerytury, art. 94 ustawy o ABW w związku z § 19 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, poprzez błędne pojmowanie treści przedmiotowego przepisu, bowiem rozkazy o zwolnieniu nie zawierają rzetelnego, tj. zgodnego z rzeczywistym przebiegiem sprawy uzasadnienia faktycznego i prawnego, art. 116 ust. 3 ustawy o ABW, poprzez wydanie rozkazu personalnego degradującego skarżącego ze stanowiska starszego specjalisty na stanowisko specjalisty, bez możliwości zapoznania się skarżącego lub pełnomocnika z przepisami merytorycznymi uprawniającymi organ do dokonania degradacji, jak i ewentualnymi skutkami finansowymi w przyszłości, art. 45 ustawy o ABW w związku z § 3 ust. 3 i § 4 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, poprzez błędne pojmowanie znaczenia wymienionych przepisów, bowiem skierowano skarżącego do RKL Nr [...] ABW w W., zamiast do RKL Nr [...] ABW w G., czym naruszono normę prawną określającą właściwość miejscową komisji lekarskiej, art. 21 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne pojmowanie znaczenia przepisu, bowiem organ z premedytacją skierował stronę na komisję lekarską do W., łamiąc przesłanki ustawowe wynikające z cyt. przepisu k.p.a. stanowiące, iż właściwość miejscową organu administracji publicznej, w przedmiotowej sprawie Regionalnej Komisji Lekarskiej, ustala się według miejsca pobytu strony, w tym przypadku miasta G., § 6 w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w związku z art. 94 ustawy o ABW, poprzez niewłaściwe zastosowanie przedmiotowego przepisu i przyjęcie przez organ, za prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., pomimo obowiązku wynikającego wprost z cyt. przepisów prawa materialnego, zapoznania z rozkazem personalnym funkcjonariusza, art. 54 § 1 pkt 6 k.p.a., poprzez niepodanie w treści wezwania na komisję lekarską skutków prawnych niezastosowania się do wezwania przed RKL ABW Nr [...] w W. oraz niewłaściwego pouczenia w wezwaniu przed RKL w G., art. 5, 8, 9, 11 i 14 ust. 2 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. w związku z art. 24 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie prawa materialnego, polegającego na tym, że pracownik Biura Kadr ABW Pani M. G., będąc zainteresowaną w wyniku sprawy, opracowywała wszystkie dokumenty postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I i II instancji. Zdaniem skarżącego, stanowi to wystarczającą przesłankę do uchylenia wydanych rozkazów personalnych. Ponadto, naruszony został art. 268 k.p.a., gdyż pracownik nie miał upoważnienia Szefa ABW do wydawania postanowień. Wymieniony przepis wyraźnie stanowi, iż można upoważnić wyłącznie wskazaną osobę, a nie bliżej nieokreślonych pracowników Biura Kadr, art. 73 § 1 w związku z art. 51 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne uniemożliwienie pełnomocnikowi przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów w formie kopii kserograficznych, art. 74 § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na bezzasadnym przyjęciu, iż można bez podania przesłanek odmówić sporządzenia kserokopii w drodze pisma lub postanowienia na które nie służy zażalenie, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego, pomimo występowania obligatoryjnych przesłanek, określonych w tym przepisie ustawy, uzasadniających nieodzowność zawieszenia przez organ niniejszego postępowania, art. 136 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie na żądanie strony dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie oraz nieustosunkowanie się do wniosków i uwag strony zawartych w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r., art. 234 § 1, art. 227 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i § 3 k.p.a., poprzez rozpatrzenie skargi do Prezesa Rady Ministrów na nienależyte wykonanie zadań przez Biuro Kadr ABW, przez Dyrektora Biura Kadr ABW, tj. osobę zainteresowaną w sprawie. Pracownik rozpatrzył skargę dotyczącą swojej działalności, czym naruszył art. 7 i 8 k.p.a., Ponadto, skarżący zarzucił, iż rozkazy personalne Szefa ABW, wydane zostały z naruszeniem następujących przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. w związku z brakiem obiektywnego i wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału w sprawie (braku wszystkich dokumentów mających moc dowodową), naruszenie zasady pogłębiania zaufania do państwa, poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co naruszono zasadę prawdy obiektywnej i spowodowano orzekanie w oparciu o błędnie przyjęty stan faktyczny sprawy, a w szczególności w zakresie charakteru prawnego zwolnienia ze służby skarżącego, co implikowało stosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego, art. 8 i 9 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, co powodowało, że organy orzekały w sprawie, której przedmiot nie do końca został ustalony, zaś właściwe jej określenie warunkowało stosowanie właściwych przepisów prawa materialnego, bowiem nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; nie załatwiono sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela oraz organ nie wykonał ustawowego obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 3 pkt c Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi i stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i dowodami, a tym samym wypowiedzenia się w jego sprawie przed wydaniem decyzji, co ograniczyło prawo pełnomocnika do czynnego udziału w postępowaniu i utrudniło możliwość dokładnego wyartykułowania żądań strony i odniesienia się do materiału dowodowego, w oparciu o który organ orzekał, tym bardziej, iż materiał ten budzi bardzo poważne wątpliwości, art. 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ się kierował orzekając w sprawie, zwłaszcza, że orzekał w sytuacji niewyjaśnionego należycie stanu faktycznego, art. 77 w związku z art. 136 k.p.a., poprzez niespójną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niewyczerpujący w sprawie materiał dowodowy oraz niepodjęcie działań mających na celu jego uzupełnienie, art. 80 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy pragmatycznej, poprzez podjęcie decyzji, w oparciu o niepełny materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie bez wyjaśnienia powstałych w tym zakresie wątpliwości oraz przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, niesprawdzonych dowodów, na których się oparł oraz nie wymienił przesłanek i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, tym samym przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów, art. 6 ust. 3 pkt c Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, określający prawo do czynnego udziału w postępowaniu oraz identyczną zasadę wyrażoną także w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji w art. 16 ust. 3 "Prawo wysłuchania i złożenia oświadczeń''. Wraz ze skargą, skarżący złożył na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wnioskował o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach wydanych rozkazów. Kolejnym pismem, z dnia [...] czerwca 2008 r., M. S. wnosił o włączenie do akt sądowoadministracyjnych, wymienionych w nim dokumentów, zaś pismem z dnia [...] lipca 2008 r. uzupełnił złożoną skargę. Na rozprawie, skarżący nie podtrzymywał wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r., złożył do akt sprawy oświadczenie z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz nie narusza prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zwolnienie skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nastąpiło na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby, w przypadku dwukrotnego niestawienia się bez usprawiedliwienia przed komisją lekarską, do której został skierowany w celu określenia jego stanu zdrowia. Przepis art. 45 powołanej ustawy stanowi, iż zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW lub AW, podległe Szefowi właściwej Agencji. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy, funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na własną prośbę do komisji lekarskiej właściwej Agencji, w celu określenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Postępowanie w sprawie określenia stanu zdrowia, ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, związku schorzeń ze służbą reguluje rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809 z późn. zm.). Jak wynika z akt postępowania, skarżący został skierowany na badania w celu określenia stanu zdrowia dwukrotnie, na własną prośbę dnia [...] lipca 2006 r. do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w G. i z urzędu dnia [...] lipca 2007 r. do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW w W. Na żaden z terminów wyznaczonych przez RKL w G. w dniach [...] listopada i [...] grudnia 2006 r. oraz przez RKL w W. w dniach [...] lipca, [...] sierpnia i [...] września 2007 r. M. S. nie stawił się i z pism Przewodniczących obu tych Komisji, skierowanych do Szefa Biura Kadr ABW wynika, że niestawiennictwo nie zostało usprawiedliwione. Z tym stwierdzeniem Przewodniczących Komisji i opartym na nim ustaleniem organu skarżący się nie zgodził i podniósł, że na terminy badań nie był wzywany, w terminach wyznaczonych badań korzystał ze zwolnienia lekarskiego oraz, że informował Przewodniczącego Komisji w G. oraz Szefa Biura Kadr ABW, iż z uwagi na chorobę i brak pełnej dokumentacji medycznej nie jest w stanie stawić się przed Komisją. Wyjaśniając ten aspekt sprawy wskazać należy, iż zawiadomienia Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w G., o wyznaczonych na dzień [...] listopada, oraz [...] grudnia 2006 r. terminach badań, zostały odebrane przez dorosłego domownika w dniu [...] grudnia 2006 r. Z notatki służbowej, sporządzonej przez Przewodniczącą tejże Komisji, wynika, iż niezależnie od zawiadomienia listownego, skarżący o terminie wyznaczonym na dzień [...] listopada 2006 r. powiadamiany był telefonicznie. Podczas rozmowy, na terenie Delegatury ABW w G. w dniu [...] listopada 2006 r., skarżący okazał Przewodniczącej Komisji zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2006 r., stwierdzające, że jest w trakcie leczenia, wymaga dalszej obserwacji i diagnostyki, oraz, że oczekuje na hospitalizację w Szpitalu MSWiA w J. W ocenie Przewodniczącej RKL, okazane zaświadczenie nie zawierało informacji, iż skarżący nie może wykonywać zleconych konsultacji, w związku z czym, ostateczny termin zgłoszenia się z wykonanymi konsultacjami został wyznaczony na dzień [...] grudnia 2006 r. Funkcjonariusz został poinformowany, że po upływie tego terminu skierowanie zostanie odesłane do organu kierującego - Biura Kadr w W. W wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się przed Komisją i raportem z dnia [...] grudnia 2006 r. poinformował Dyrektora Biura Kadr, iż nie jest w stanie stawić się przed Komisją, z uwagi na zły stan zdrowia, z powodu którego przebywa na zwolnieniu lekarskim oraz ze względu na niekompletną dokumentacją medyczną. Pomijając to, iż raport wskazujący na przyczyny niestawiennictwa skarżący, powinien był skierować do Przewodniczącej Komisji, a nie do komórki kadrowej właściwej do usprawiedliwiania nieobecności funkcjonariusza w służbie, podane powody niestawiennictwa na posiedzenie Komisji, nie mogły być uznane za usprawiedliwiające niestawiennictwo. Jak już wyżej wskazano, zaświadczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2006 r. nie zawierało informacji, że funkcjonariusz nie może wykonywać zleconych konsultacji, wynikało z niego, że "może chodzić", w związku z czym, Przewodnicząca Komisji zasadnie uznała, że stan jego zdrowia pozwala na przeprowadzenie badań. Podobnie, wskazywane przez skarżącego braki w dokumentacji medycznej nie mogły stanowić usprawiedliwienia dla niestawienia się na Komisję Lekarską. Jeżeli rzeczywiście braki w dokumentacji nie pozwalałyby Komisji na wydanie orzeczenia, wówczas zobowiązałaby ona osobę skierowaną do ich dostarczenia lub zarządziłaby dodatkowe badania specjalistyczne. Regionalna Komisja Lekarska mogłaby także zwrócić się o dostarczenie dokumentów do organu kierującego (§ 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego). Zatem o tym, czy dokumentacja medyczna jest kompletna władna była rozstrzygać Regionalna Komisja Lekarska, a nie osoba skierowana na badania. Ponowne skierowanie M. S. do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w W. zostało wystawione przez Dyrektora Biura Kadr w dniu [...] lipca 2007 r., po wystąpieniu Dyrektora Biura [...], w którym wskazano na długotrwałe przebywanie funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim (od dnia [...] lipca 2006 r.). Regionalna Komisja Lekarska Nr [...] w W., nie dokonała oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i zakończyła czynności bez wydania orzeczenia. Pismem z dnia [...] września 2007 r., Przewodnicząca Komisji powiadomiła Biuro Kadr ABW, że wykonując skierowanie poproszono M. S., listami poleconymi, o stawienie się w celu rozpoczęcia czynności komisyjnych, lecz na żaden z kolejno wyznaczonych terminów ([...] lipca, [...] sierpnia i [...] września 2007 r.), funkcjonariusz nie stawił się, bez usprawiedliwienia niestawiennictwa. Z nadesłanych organowi kierującemu kopii pism, skierowanych przez Komisję do skarżącego, wynika, iż wezwanie do stawienia się w dniu [...] lipca 2007 r. zostało odebrane przez dorosłego domownika - matkę adresata w dniu [...] sierpnia 2007 r., natomiast kolejne wezwanie na dzień [...] sierpnia odebrała J. S. w dniu [...] sierpnia 2007 r., zaś na dzień [...] września 2007 r. odebrała żona funkcjonariusza dnia [...] września 2007 r. Organ zasadnie zatem przyjmuje, że wezwania na terminy, wyznaczone na [...] sierpnia i [...] września 2007 r. zostały prawidłowo doręczone oraz, że niestawiennictwo skarżącego w tych dniach było nieusprawiedliwione, podobnie jak niestawiennictwo w dniach [...] listopada i [...] grudnia 2006 r. przed Regionalną Komisją Lekarską Nr [...] w G. Odnosząc się do zarzutu skargi, kwestionującego m.in. właściwość Regionalnej Komisji Lekarskiej w W. do orzekania o zdolności skarżącego do służby, stwierdzić należy, iż organ prawidłowo skierował funkcjonariusza do tej Komisji. Zgodnie bowiem z § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, regionalne komisje lekarskie są właściwe w zakresie badań lekarskich i wydawania orzeczeń w sprawach, o których mowa w § 3 ust. 1, tj. dotyczących oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, w stosunku do kandydata lub funkcjonariusza zamieszkałego w miejscowości objętej terytorialnym zasięgiem działania tych komisji, z zastrzeżeniem § 6 ust. 5. W myśl natomiast tego przepisu, w uzasadnionych przypadkach, organ kierujący może skierować osobę skierowaną do regionalnej komisji lekarskiej z pominięciem jej właściwości terytorialnej. Przyjąć zatem należy, iż właściwą terytorialnie dla skarżącego, który jako miejsce swojego zameldowania i zamieszkania wskazuje W. (takie oświadczenie złożył skarżący na rozprawie i w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r.), była Regionalna Komisja Lekarska w W., do której skarżący został skierowany z urzędu. Wcześniejsze skierowanie do Regionalnej Komisji Lekarskiej w G. nastąpiło z pominięciem jej właściwości terytorialnej, w uwzględnianiu prośby skarżącego przedstawionej w raporcie z dnia [...] lipca 2006 r. W raporcie tym M. S. prosił o skierowanie go do Regionalnej Komisji Lekarskiej w G. Zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW mogłoby nastąpić tylko w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji, jednakże takie orzeczenie nie zostało wydane. Dokonana przez skarżącego wykładnia art. 60 ust. 2 pkt 7 powołanej ustawy, jakoby stanowił on podstawę do zwolnienia w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa przed jedną komisją lekarską, jest błędna. Zresztą, w przedmiotowej sprawie, dwukrotne nieusprawiedliwione niestawiennictwo miało miejsce zarówno przed Regionalną Komisją Lekarską w G., jak też w W. Nie można też skutecznie zarzucać, iż skierowania do Komisji straciły ważność. Wprawdzie z § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wynika, iż skierowanie do regionalnej komisji lekarskiej traci ważność po upływie 30 dni od daty pierwszego badania wyznaczonego przez komisję lekarską, jednakże w ocenie Sądu przepis ten ma charakter instrukcyjny i został ustanowiony dla regionalnej komisji, która powołując się na upływ terminu, mogłaby odmówić realizacji skierowania i domagać się wystawienia nowego. Sąd rozpoznający skargę nie podziela poglądu, wyrażonego w tej kwestii w sprawie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Wa 1817/07, na którą powołuje się skarżący w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie od daty pierwszego badania, wyznaczonego przez Regionalną Komisję Lekarską w G. na dzień [...] listopada 2006 r. nie upłynęło 30 dni do wyznaczenia kolejnego terminu na dzień [...] grudnia 2006 r. Jedynie okres ten upłynął odnośnie trzeciego terminu, wyznaczonego przez Regionalną Komisję Lekarską w W. Zasadnie organ wskazuje, że obowiązek funkcjonariusza ABW stawienia się na badania lekarskie w wyznaczonym przez komisję lekarską terminie i poddania się zaleconym badaniom wynika z § 17 pkt 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz zakresem stosowania przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 160, poz. 1560). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusz ma obowiązek m.in. przestrzegania zasad i przepisów bezpieczeństwa i higieny służby, obowiązujących na zajmowanym stanowisku służbowym, a w szczególności poddawać się wymaganym badaniom lekarskim oraz innym, zarządzonym przez właściwe organy i stosować się do ich zaleceń. W myśl przepisu art. 44 pkt 5 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, służbę w ABW może pełnić osoba zdolna fizycznie i psychicznie do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować. Słusznie organ podkreśla, iż nie sposób jest pozostawiać w służbie funkcjonariusza, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, iż jego stan zdrowia uległ zmianie bądź pogorszeniu, a zatem uzasadnione jest domniemanie, że może on być niezdolny do dalszego pełnienia służby. W przedmiotowej sprawie, o potrzebie przeprowadzenia badań lekarskich z uwagi na pogarszający się stan zdrowia wnioskował sam skarżący, jednakże badaniom tym się nie poddał, twierdząc, że jest chory i korzysta ze zwolnień lekarskich. Ze zwolnień tych wynikało, że pacjent jest niezdolny do pracy, jednak "może chodzić". W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, iż Przewodnicząca Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] w G. niewłaściwie zinterpretowała okazane jej zaświadczenie lekarskie, wystawione w dniu [...] listopada 2006 r. Po rozmowie z zainteresowanym i po zapoznaniu się z zaświadczeniem lekarskim uznała, że może on wykonywać zlecone konsultacje oraz wyznaczyła ostateczny termin zgłoszenia z wynikami do dnia [...] grudnia 2006 r. Stan zdrowia skarżącego, w ocenie Przewodniczącej Regionalnej Komisji Lekarskiej, która jest jednocześnie lekarzem pierwszego kontaktu skarżącego, co sam potwierdził, umożliwiał jego udział w badaniach. Zasadnie zatem organ przyjął, że stan zdrowia skarżącego nie stanowił przeszkody w stawieniu się na komisyjne badania lekarskie. Wprawdzie w zaświadczeniu lekarskim, obejmującym terminy wyznaczone przez Regionalną Komisję Lekarską Nr [...] w W. nie podano, iż pacjent może chodzić, jednakże okoliczność ta nie budzi wątpliwości, bowiem sam skarżący w piśmie złożonym na rozprawie z dnia [...] lipca 2008 r. (str. [...]) oświadczył, iż "w miesiącu sierpniu 2007 r. przebywał wraz z rodziną w górach". W rozpoznawanej sprawie, wystąpiły więc przesłanki umożliwiające skorzystanie przez organ z dyspozycji art. 60 ust. 2 pkt 7 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Decyzja w tym przedmiocie wydawana jest w granicach tzw. uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie granice tego uznania nie zostały przekroczone. Organ wykazał, iż przy podejmowaniu decyzji rozważył słuszny interes funkcjonariusza oraz interes społeczny, tożsamy z interesem służby, który przeważył przy podejmowaniu decyzji i zajęte stanowisko należycie uzasadnił, wskazując na niemożność pozostawienia w służbie funkcjonariusza, co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że jego stan zdrowia na tyle uległ zmianie bądź pogorszeniu, że można domniemywać, iż może on być niezdolny do dalszego pełnienia służby. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby. Postępowanie prowadzone było przez funkcjonariusza Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr ABW, działającego na podstawie upoważnienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2005 r. do załatwiania w ustalonym zakresie niektórych spraw osobowych, w tym dotyczących zwolnienia ze służby. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że pracownik ten podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Jeśliby bowiem przyjąć takie rozumowanie skarżącego, to również w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa ABW, podlegałby on wyłączeniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepisy ustawy o ABW oraz AW nie przewidują organu wyższego stopnia nad Szefem Agencji, lecz jedynie dopuszczają możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ. Zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu jest nieuzasadniony. W toku postępowania, funkcjonariusz zwrócił się do organu o przesłanie kserokopii akt sprawy, zapoznania go z posiadanymi dokumentami na terenie Delegatury ABW w G., zaś w przypadku odmowy prosił o przesłanie kserokopii spisu akt sprawy. Organ przekazał spis akt i poinformował stronę, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy jego pełnomocnika, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Choroba skarżącego, jak już wyżej wskazano, nie czyniła go niezdolnym do poruszania się, a zatem i zapoznania się z aktami postępowania. Ponadto, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika, który mógł zapoznać się z aktami. Zgodnie z art. 73 § 1 i 2 stronie służy prawo do zaznajamiania się ze wszystkimi materiałami, które znajdują się w aktach sprawy administracyjnej. Pojęcie zaznajamiania się obejmuje sporządzanie z nich notatek i odpisów, wykonywanie kserokopii dokumentów. Uzyskanie uwierzytelnionych odpisów wymaga wykazania przez stronę ważnego interesu w uzyskaniu takiego dokumentu. Obowiązek sporządzenia uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt administracyjnych i przesłanie ich stronie obarcza organ administracji państwowej tylko wtedy, gdy strona nie ma możliwości sporządzenia odpisów dokumentów i uzyskania ich uwierzytelnienia w trybie art. 73 § 1 w związku z art. 73 § 2 kpa. Powyższa teza znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym zwłaszcza w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r. sygn. akt SA/Łd 770/96, Lex 31771). W wyroku tym, który sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., iż obowiązek sporządzenia uwierzytelnionych odpisów i przesłania ich stronie lub jego pełnomocnikowi obciąża organ administracji państwowej jednak tylko wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik, nie mają możliwości sporządzenia odpisów dokumentów i ich uwierzytelniania w trybie art. 73 § 1 w związku z art. 73 § 2 in initio kpa. W rozpoznawanej sprawie skarżący mógł sporządzić odpisy (kserokopie) materiału sprawy, a następnie domagać się jego uwierzytelnienia przez organ. Jeżeli skorzystania z tego prawa odmówionoby, wówczas ochronie interesów i praw strony służyłby tryb zażaleniowy z art. 74 § 2 kpa w zw. z art. 73 § 1 i art. 73 § 2 kpa. Zaniechanie powyższych możliwości nie uzasadnia zastosowania art. 73 § 2 in fine kpa, albowiem ważny interes strony, o którym stanowi się w tym przepisie, mógł pozostać prawnie zaspokojony bez potrzeby stosowania postępowania unormowanego w tym przepisie. Tym samym, niezasadny jest zarzut nieustosunkowania się do wniosków strony zawartych m.in. w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r., a dotyczących zapoznania z dokumentami lub przesłania kserokopii akt sprawy. Toczące się ze skarg skarżącego postępowania sądowoadministracyjne nie uzasadniały zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W odniesieniu do zarzutu, iż rozkaz nie zawiera wszystkich składników wynagrodzenia, a nadto, że nieprawidłowo określa stanowisko służbowe, zajmowane przez skarżącego, należy podkreślić, iż nawet w przypadku zaistnienia takich nieprawidłowości brak byłoby podstaw do wzruszenia decyzji, która dotyczy zwolnienia ze służby. Powyższe uchybienia nie mają bowiem istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pozostałe, podniesione w skardze zarzuty nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozkazu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.