VII SA/Wa 685/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego B. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 685/08 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...]10.2002 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. M. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w P. Następnie (na wniosek Inwestora) decyzją nr [...] z dnia [...].07.2004 r. znak [...], na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, ten sam organ zmienił w/w decyzję zatwierdzając jednocześnie projekt zamienny. Istotne zmiany zatwierdzone powyższą decyzją polegać miały na: dobudowie klatki schodowej od strony zachodniej budynku, likwidacji jednej z bram od strony wschodniej oraz wykonaniu dodatkowych wejść od strony północnej i południowej do pomieszczenia handlowego. W dniu 28.03.2006 r. Inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie części parterowej budynku, tj. części handlowo-usługowej. Kolejny wniosek Inwestora (z dnia 22.12.2006 r.) dotyczył zatwierdzenia projektu zagospodarowania placu magazynowo-składowego materiałów budowlanych i opału na działkach nr [...] i [...] w P. Ponieważ obiekt budowlany był nadal w trakcie budowy Starosta [...] decyzją z dnia [...].01.2007 r. znak: [...] zmienił decyzję nr [...] z dnia [...].10.2002 r. (w sentencji pomyłkowo podano z dnia [...].10.2002 r.) oraz decyzję nr [...] z dnia [...].07.2004 r. w zakresie objętym projektem budowlanym zamiennym w części dotyczącej zagospodarowania terenu pod plac magazynowo-składowy materiałów budowlanych i opału na działkach nr ewid. [...], [...], a także zatwierdził projekt budowlany zamienny (plac składowy, waga towarowa). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2007 r wystąpili D. i K. P., podnosząc, że są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, mieszkają w bezpośrednim sąsiedztwie placu składowego. Zdaniem wnioskodawców, plac ten jest źródłem uciążliwości dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości, gdyż położony jest w środku osiedla domów jednorodzinnych, a składowane materiały bardzo pylą i niemożliwe jest normalne korzystanie z ich nieruchomości. Podnieśli ponadto, że ciągły hałas, aż do godzin nocnych uniemożliwia wypoczynek, ciężarówki rozjeżdżają drogę. Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek D. i K. P., decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...]. Wojewoda w uzasadnieniu wskazał, że wniosek Inwestora z dnia 22.12.2006 r. dotyczył zatwierdzenia projektu zagospodarowania placu manewrowo-składowego materiałów budowlanych i opału na działce nr [...] i [...] w P. (składowiska, waga towarowa). Zmiana zakresu objętego projektem zagospodarowania działki (dotyczyła dodatkowo działki nr [...] nie objętej poprzednim planem zagospodarowania) jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane). Zmiana zamierzonego sposobu użytkowania części terenu działki nr [...] oraz nr [...] i przeznaczenie go na plac magazynowo-składowy materiałów budowlanych i opału - także jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego (art. 36a ust. 5 pkt. 7 ustawy Prawo budowlane). Według art. 36a ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego łub innych warunków pozwolenia jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budową. Zatem przepis art. 36a ustawy Prawo budowlane winien być przyjęty za podstawę prawną decyzji wydanej przez Starostę. Starosta [...] jako podstawę materialno-prawną wydanej decyzji przyjął art. 28, art. 33, art. 34 i art. 36 ustawy Prawo budowlane - zamiast art. 36a (zmiana pozwolenia). Z rozstrzygnięcia (sentencji) wynika, że organ zmienia dotychczas wydane decyzje (z dnia [...].10.2002 r. i z dnia [...].07.2004 r.) w zakresie zmiany zagospodarowania terenu pod plac magazynowo-składowy materiałów budowlanych i opału na działce nr ewid. [...] i [...] oraz zatwierdza projekt budowlany zamienny. Podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisowi art. 36a ustawy Prawo budowlane. Wojewoda wskazał na zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Według obowiązującego (w dniu wydania decyzji) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki nr [...] i [...] przeznaczone pod inwestycję znajdują się w jednostce oznaczonej symbolem D8U. Jest to teren usług różnych, w którym jako przeznaczenie dopuszczalne wymieniono: obiekty produkcyjne, gospodarcze, magazynowe, składowe, garażowe - stanowiące niezbędne uzupełnienie obiektów wymienionych w pkt. 1 (§ 21 ust. 2 tekstu planu). Według § 10 ust. 1 tekstu planu dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyłącznie w terenach przeznaczonych pod zabudowę usługową oraz pod infrastrukturę techniczną w jednostkach planu oznaczonych symbolami P, U, UR, KDS, K. Dodatkowo z § 10 ust. 9 tekstu planu wynika, że tereny oznaczone U nie są chronione akustycznie. Ochrona ta dotyczy obszarów przeznaczonych m.in. pod zabudowę mieszkaniową, oznaczonych MN, MNL, ML, zabudowę mieszkaniowo-usługową oznaczoną MN,U. Inwestycja jaką jest plac magazynowo-składowy materiałów budowlanych i opału nie narusza ustaleń planu zagospodarowania gminy [...]. Nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko (według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. - Dz. U. z 2004 r. Nr 257. poz. 2573 z późn. zm.), wymagającym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Z załączonego do projektu budowlanego opracowania pt: "Przegląd ekologiczny" wynika, że przy zachowaniu warunków wymienionych w pkt. 7 zamierzona działalność nie powinna być źródłem ponadnormatywnych emisji do środowiska (patrz: str. nr 33 i 35). W przepisie § 21 ust. 3 tekstu planu ustalone zostały zasady zagospodarowania oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, dotyczące m.in. powierzchni zabudowy oraz terenu biologicznie czynnego. Projekt zagospodarowania spełnia wymagania zawarte w pkt. 1 i 2 w/w przepisu. Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością pgr nr [...]. Od w/w decyzji Wojewody [...] odwołanie złożyła B. P. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) umorzył postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości skarżącej tj. działki o nr ewid. [...], [...], [...] i [...] nie graniczą bezpośrednio z działkami objętymi inwestycją nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Tym samym B. P. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., znak: [...] -zmieniającej decyzje z dnia [...] października 2002 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...]. Ponadto skarżąca nie wykazała na podstawie przepisów prawa materialnego, aby w/w decyzja naruszała jej interes prawny. Organ odwoławczy wskazał również, że nie może również stanowić podstawy do przyznania przymiotu strony, okoliczność, jak się wyraził, "podania do wiadomości" B. P. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., znak: [...]. W związku z powyższym, organ uznał, że B. P. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowej sprawie, a zatem należało wydać decyzję umarzającą postępowanie z przyczyn podmiotowych zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez B. P., która swój interes prawny wywodzi z prawa własności do sąsiedniej nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzuca: 1. naruszenie art. 28, art. 77, art. 80, art. 156 i art. 157§ k.p.a. poprzez pominięcie kwestii oddziaływania inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], o którym mowa w przepisach Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na działkę skarżącej oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], nie przyznanie skarżącej przymiotu strony oraz nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego i pominięcie okoliczności istotnych dla wydania decyzji, 2. naruszenie art. 156 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt. 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzasadniając skargę Strona wskazała, że w toku postępowania organ I instancji wezwał skarżącą do wykazania interesu prawnego. Pismem z dnia 13.09.2007 r. i z dnia 5.09.2007 r. skarżąca wskazała, że dojazd do działki, gdzie zlokalizowana jest sporna inwestycja odbywa się przez drogę wydzieloną z sąsiednich działek należącą do właścicieli poszczególnych działek w tym i skarżącej. Jednocześnie skarżąca załączyła akt notarialny wraz z mapką, pisma kierowane do organów Gminy i Starostwa z zarzutami wobec spornej inwestycji, dokumentację fotograficzną oraz zalecenia pokontrolne Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Z załączonych pism jasno wynikało, czy i jakiego rodzaju uciążliwości powoduje lub może powodować inwestycja zlokalizowana na działce objętej decyzją Starosty, w sprawie, której wszczęte zostało postępowanie nieważnościowe. Strona wskazała na orzecznictwo sądu administracyjnego, wskazujące, zdaniem skarżącej, iż posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w "zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Zdaniem skarżącej, Starosta [...] wydając przedmiotową decyzję naruszył również przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego i art. 5 ust. 1 pkt. 9 cytowanej ustawy. Pomimo bowiem czytelnych sygnałów pochodzących od właścicieli nieruchomości sąsiednich, organ architektoniczno -budowlany zmienił pozwolenie na budowę nie sprawdzając uprzednio, czy uciążliwości związane ze zmianą sposobu zagospodarowania działki mieszczą się w granicach działki, co zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest warunkiem dopuszczenia takowej działalności. Jak wynika z pisma Starosty z dnia 18.06.2007 r., inwestor dopiero w dniu 13.06.2007 r. przedłożył w urzędzie przegląd ekologiczny. A zatem fakt ten miał miejsce kilka miesięcy po wydaniu decyzji przez Starostę, co niewątpliwie nastąpiło z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej przepisów. Kolejną kwestią, której organy administracyjne, zdaniem skarżącej, nie rozważyły jest kwestia dojazdu do działek inwestora, na których prowadzi on plac magazynowo- składowy materiałów budowlanych i opału. Jak wyżej podnoszono, dojazd do posesji odbywa się poprzez drogę wewnętrzną wydzieloną z działek poszczególnych właścicieli ( w tym skarżącej). Droga ta (ulica Iglasta) o szerokości nie przekraczającej 3 m, nie spełnia podstawowych parametrów związanych z ruchem pojazdów jaki odbywa się w związku z funkcjonowaniem przedmiotowego zakładu. Odbywający się tamtędy ciągły ruch samochodów ciężarowych oraz ciężkiego sprzętu nie jest przewidziany dla drogi o takich parametrach i stopniu utwardzenia, czego organy administracyjne zdają się w ogóle nie zauważać. Przejeżdżające tamtędy samochody ciężarowe ledwie mieszczą się na tej drodze, nie wspominając już o jakiejkolwiek możliwości wyminięcia się pojazdów. Brak chodników i pobocza uniemożliwia miejscowym dzieciom bezpieczny powrót ze szkoły. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie odwoławcze może być umorzone jeżeli odwołanie jest niedopuszczalne np. z przyczyn podmiotowych np. obejmuje sytuację, na którą wskazuje w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. Może to dotyczyć sytuacji gdy odwołanie wniosła osoba trzecia albo podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W razie gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że decyzja zaskarżona dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3. Takie stanowisko przyjął NSA w uchwale z 5.7.1999 r., OPS 16/98 (ONSA 1999, Nr 4, poz. 119): "Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 KPA, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 KPA". Jednakże w niniejszej sprawie odwołanie wniosła osoba, która brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, co więcej to na jej wniosek wszczęto postępowanie nieważnościowe. W tej sytuacji nie można odmówić takiej osobie indywidualnego interesu prawnego włóczącym się postępowaniu. Natomiast może zaistnieć sytuacja, gdy w wyniku rozpoznania odwołania, organ odwoławczy uzna, że postępowanie wszczęte zostało na wniosek osoby nieuprawnionej tj nie wykazującej interesu prawnego. W takiej sytuacji organ odwoławczy po jednoznacznym ustaleniu, że wnioskodawca postępowania nieważnościowego nie miał legitymacji do wszczęcia postępowania i organ I instancji powinien odmówić wszczęcia postępowania to winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie. Będzie to miało miejsce m.in. w sytuacji, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnioskodawca postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest stroną. W niniejszej sprawie Sąd wskazuje jednak również na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa, ponieważ w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organy w taki sposób by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Wszelkie niejasności jakie pojawiają się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji ze zgromadzonym materiałem procesowym budzą wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło zgodnie z rzeczywistością. Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w ocenie organu II instancji istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 kpa, dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ drugiej instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę został odmiennie uregulowany przez przepis szczególny w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r. za stronę postępowania o pozwolenie na budowę uznaje jedynie inwestorów oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Art. 3 w/w ustawy zawierający słowniczek pojęć ustawy w pkt. 20 stwierdza, że przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Logika przepisu art.3 pkt.20 wskazuje na zamiar ustawodawcy unormowania tego przepisu w taki sposób, aby brały w niej udział te podmioty, które doznają ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w "zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Należałoby zatem sprawdzić, czy uciążliwości związane ze zmianą sposobu zagospodarowania działki mieszczą się w granicach działki, co zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest warunkiem dopuszczenia takowej działalności. Również uprawnień strony skarżącej do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu można poszukiwać w art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego przewidującego, iż obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich", (por. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98 LEX Nr 55752). Jak wynika z pisma Starosty z dnia 18.06.2007 r., inwestor dopiero w dniu 13.06.2007 r. przedłożył w urzędzie przegląd ekologiczny. A zatem fakt ten miał miejsce kilka miesięcy po wydaniu decyzji przez Starostę, Nadmienić przy tym należy, że wyartykułowana w art. 5 ust 1 pkt. 9 zasada ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje swoim zakresem również ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Kolejną kwestią, której organy administracyjne nie rozważyły, a na co wskazuje skarżąca, to jest kwestia dojazdu do działek inwestora, na których prowadzi on plac magazynowo- składowy materiałów budowlanych i opału. Jak wyżej podnoszono, dojazd do posesji odbywa się poprzez drogę wewnętrzną wydzieloną z działek poszczególnych właścicieli ( w tym skarżącej). Droga ta (ulica [...]) o szerokości nie przekraczającej 3 m, nie spełnia podstawowych parametrów związanych z ruchem pojazdów jaki odbywa się w związku z funkcjonowaniem przedmiotowego zakładu. Odbywający się tamtędy ciągły ruch samochodów ciężarowych oraz ciężkiego sprzętu nie jest przewidziany dla drogi o takich parametrach i stopniu utwardzenia, czego organy administracyjne zdają się w ogóle nie zauważać. Przejeżdżające tamtędy samochody ciężarowe ledwie mieszczą się na tej drodze, nie wspominając już o jakiejkolwiek możliwości wyminięcia się pojazdów. Brak chodników i pobocza uniemożliwia miejscowym dzieciom bezpieczny powrót ze szkoły. Okoliczności tej nie uwzględnił organ odwoławczy w swojej decyzji. W takiej zaś sytuacji należy uznać, iż stwierdzenie, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym skarżąca nie ma interesu prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę i jej zmiany jest co najmniej przedwczesne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją, dlatego też otwiera się następnie dla wszystkich stron tego postępowania droga weryfikacji takiej decyzji, (por. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98 LEX Nr 55752). Z powyższych przyczyn uznając, iż naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.