II FZ 312/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.C. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 236/08 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 kwietnia 2008 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 236/08, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał D. C. do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 500 złotych od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 21 kwietnia 2008 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu II, III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. Przedmiotowe zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący nie zgodził się z wezwaniem Sądu, któremu zarzucił: naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w części przewyższającej kwotę 100 zł. W ocenie skarżącego brak jest podstaw do żądania opłaty stałej w wysokości 500 zł. Zaskarżony akt obejmuje swą osnową należność pieniężną w wysokości 1.813 zł, co do której powstał spór między skarżącym a organem w zakresie podstaw umorzenia tejże zaległości podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowej - zdaniem skarżącego- należy traktować jako świadczenie organu podatkowego na rzecz podmiotu uprawnionego. W sytuacji zatem, gdy spór powstaje co do przyznania tego świadczenia, to mamy do czynienia z należnością pieniężną objętą zaskarżonym aktem, a zatem należało pobrać wpis stosunkowy o jakim mowa w § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. W dotychczasowym orzecznictwie przyjęto, że ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych, dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu oraz na te, które podlegają opłacie stałej. W myśl bowiem art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Dychotomiczny podział obu kategorii spraw nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenie nie mogą być bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 u.p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005, s. 231). Powyższe skłoniło NSA w postanowieniu z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 206/06 (nie publ.) do przyjęcia, że "...bardziej trafne jest określenie "spraw, w których przedmiotem, zaskarżenia są należności pieniężne" jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie". Zgodnie z art. 230 § 1 u.p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do obowiązku Sądu I instancji, który rozstrzygał niniejszą sprawę należało właściwe, to jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, określenie i pobranie wpisu sądowego od skargi wniesionej przez skarżącego. Objęta skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. dotyczy odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu II, III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. W tego rodzaju sprawach spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych. Zaskarżona decyzja nie nakłada tym samym na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowej, określonych w art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - podobnie wywiódł NSA w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08. Zaznaczyć także należy, że stosownie do art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Z kolei § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia stanowi, że wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjetych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych 500 zł. Przepis ten wyznacza wysokość wpisu stałego w sprawach z "zakresu zobowiązań podatkowych", a nie "zobowiązań podatkowych" określonych w cytowanym art. 5 Ordynacji podatkowej. Sformułowanie - "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że ustawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadminstracyjne, które pozostają w związku ze zobowiązaniem podatkowym. Niewątpliwie zatem przedmiotowa skarga należy do kategorii spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" i należny jest od niej wpis sądowy w kwocie 500 zł, w myśl § 3 ust. 2 pkt 12 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa przez Sąd I instancji i, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.