IV SA/Wa 950/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) lutego 2008 r.; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu wniosku P. sp. z o.o. o stwierdzenie nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. uchylającego postanowienie Starosty P. w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań - stwierdziło nieważność własnego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazano, że SKO w postanowieniach wydanych wcześniej tj. z dnia [...] kwietnia 2007r. oraz z dnia [...] lutego 2007r., stwierdziło nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006r. uchylającego postanowienie Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2006r. w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2007r. (Sygn. akt IV S.A./Wa 1214/07) uchylił zaskarżone postanowienia. Stwierdził, że uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa i nie wskazuje, iż stwierdzone naruszenie prawa miało charakter rażący. Wnioskujący o stwierdzenie nieważności twierdzi, że postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2006r. - wskazując na konieczność rozszerzenia raportu oddziaływania na środowisko, narusza rażąco przepisy bowiem zakres sporządzenia raportu został określony "prawomocnym" postanowieniem Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. Stąd postanowienie SKO nakładające obowiązek rozszerzenia raportu wydane zostało w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 3 kpa skoro zawierało "rozstrzygnięcie sprawy w prawomocnym i pozostającym w obrocie prawnym postanowieniu z dnia [...] lutego 2006r". Nadto postanowienie z dnia [...] lipca 2006r. zostało wydane w warunkach nieważności wskazanej w art. 11 oraz 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kolegium stwierdziło, że istotą stwierdzenia nieważności postanowienia jest wystąpienie w chwili jego wydania wad określonych w art. 156 § 1 kpa, a ocena zgodności z prawem następuje w oparciu o przepisy obowiązujące w chwili jego wydania. W chwili wydania postanowienia z dnia [...] lipca 2006r, którym to orzeczeniem nałożono na organ administracji i inwestora obowiązek rozszerzenia raportu oddziaływania na środowisko, podczas gdy zakres raportu został określony w prawomocnym postanowieniu Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r, naruszono art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Zawierało ono bowiem rozstrzygnięcie uregulowane już prawomocnym postanowieniem. Z art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko nie może podlegać innym zmianom jak tylko na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie w tym przedmiocie. W zażaleniu na postanowienie Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2006r. J. S. podniósł zarzuty co do zakresu raportu, a zatem sprawy już rozstrzygniętej postanowieniem Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2006r. W konsekwencji naruszono przepis prawa materialnego tj. art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska , który przewiduje, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się jednokrotnie dla tego samego przedsięwzięcia. Naruszenie to ma rażący charakter bowiem treść postanowienia z dnia [...] lipca 2006r. spowodowała stan rażąco sprzeczny z prawem oraz ze skutkami dotkliwymi dla inwestora, który wykonał obowiązki nałożone w postanowieniu o zakresie sporządzenia raportu. Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez J.S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że wskutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 września 2007r. uchylającego poprzednie postanowienia pozostał do rozpatrzenia organowi wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO z dnia [...] lipca 2006r. , nie zaś zarzuty zawarte w skardze J. S., w wyniku której zapadł wymieniony wyżej wyrok WSA. Organ ponownie podkreślił, że zakres raportu dotyczącego środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjno-usługowego w W. został określony prawomocnym postanowieniem Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. Z chwilą uprawomocnienia się tego postanowienia zmiana zakresu raportu, do której sprowadza się rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] lipca 2006r. stanowi rażące naruszenie prawa. Naruszono art. 51 w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nadto postanowienie nakładające na inwestora oraz organ administracji obowiązek rozszerzenia raportu w stosunku do tego jaki został określony w treści prawomocnego postanowienia Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2006r, wydane zostało w warunkach, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 3) kpa. Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S., zarzucając rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 ) kpa w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, że powołane postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa i dotyczyło już poprzednio rozstrzygniętej sprawy orzeczeniem ostatecznym, podczas gdy postanowienie to jako kasatoryjne, ani nie ingerowało w istotę orzeczeń prawomocnych, ani nie zmieniało zakresu obowiązków określonych prawomocnymi orzeczeniami, wskazywało bowiem co najwyżej na niepełne opracowanie raportu. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego z dnia [...] lutego 2008r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem bowiem SKO błędnie zinterpretowało charakter postanowienia z dnia [...] lipca 2006r. jako orzeczenia organu odwoławczego o charakterze kasatoryjnym. Nadto pomylono etapy procesu inwestycyjnego i błędnie przyjęto, że postanowienie z dnia [...] lipca 2006r. stanowiło ingerencję w prawomocne rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. Skarżący wywodzi, że uprawnienia organu odwoławczego o charakterze kasatoryjnym mają charakter wyjątkowy. Organ odwoławczy nie może przesądzać w takim orzeczeniu o sposobie załatwienia sprawy przez organ I instancji. W takiej sytuacji starosta nie był związany poglądem wyrażonym w uzasadnieniu orzeczenia kasacyjnego SKO, nie może być zatem mowy, że organ odwoławczy nałożył na inwestora obowiązek rozszerzenia raportu oddziaływania na środowisko. W ocenie skarżącego postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2006r. nie ingeruje w meritum rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. Organ I instancji mógł podtrzymać swój pogląd zawarty w uchylonym przez SKO orzeczeniu. Przypisywanie zatem postanowieniu z dnia [...] lipca 2006r. takiego charakteru, że ingeruje ono w prawomocne postanowienie nie znajduje uzasadnienia. Nadto skarżący zwraca uwagę, że przedmiotowe orzeczenie nie sprowadzało się do zarzutu błędnego ustalenia treści raportu, lecz niepełnego opracowania jego istotnego elementu, który ex legę winien w nim znaleźć się. Dalej skarżący podnosi, że postanowienie Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. zostało wydane na pierwszym etapie postępowania tj. jeszcze przed wszczęciem procedury wynikającej z oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2006r. którego nieważność stwierdzono, dotyczyło postanowienia Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2006r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem kolejnego etapu postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, a zasadniczy argument w niej zawarty znalazł aprobatę Sądu orzekającego. Sąd stwierdza, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, bądź wypełniałby jedną z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem dokonywana jest przez sąd w pełnym zakresie. Granice rozpoznania wyznaczone są wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, które stanowi ogół elementów stosunku administracyjnoprawnego, będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji/postanowienia, co w niniejszej sprawie nie miało tak wielkiego znaczenia, bowiem skarga w dużej części trafnie wywodzi wadliwości kontrolowanego obecnie postanowienia. Badając zatem pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd doszedł do przekonania, iż przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez błędne ich zastosowanie, w stopniu uzasadniającym uchylenie tegoż rozstrzygnięcia. Na wstępie jednak wymaga przypomnienia, że postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia SKO w P. z dnia [...] lipca 2006r. zostało zakończone uprzednio wydanymi orzeczeniami, które zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2007r. (sygn. akt IV S.A/Wa 1214/07). Sąd stanął na stanowisku, że kontrolowane przez niego postanowienie nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 kpa. Organ nadzoru nie wykazał bowiem w uzasadnieniu swojego poprzedniego rozstrzygnięcia na czym polegało rażące naruszenie prawa przy wydaniu przedmiotowego postanowienia z dnia [...] lipca 2006r. Z uzasadnienia tegoż może co najwyżej wynikać, że doszło do naruszenia prawa, jednakże charakter owego naruszenia w świetle wywodów przeprowadzonych przez organ, nie mógł zostać zakwalifikowany jako rażący. Ocena prawna zawarta w powyższym wyroku, stanowiąca tutaj jednocześnie wskazówkę co do dalszego postępowania organu przy rozpatrywaniu wniosku o stwierdzenie nieważności spornego postanowienia z dnia [...] lipca 2006r, wiąże w sprawie sąd orzekający obecnie oraz wiązała SKO przy wydawaniu postanowień z dnia [...] lutego 2008r. oraz dnia [...]marca 2008r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i ewentualne wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W piśmiennictwie (J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004, str. 223) podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Jednocześnie Sąd w przywołanym wyroku zlecił organowi prawidłowe zastosowanie art. 107 § 3 kpa, które polegałoby na wykazaniu nie tylko faktu naruszenia przepisu prawa, lecz także wywiedzeniu, że owo naruszenie cechuje walor kwalifikowanej wadliwości. W ocenie Sądu organ nadzoru zastosował się do wskazań zawartych w wiążącym go wyroku sądowym, jednakże zaprezentowana wykładnia przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów, a także wnioski oraz ustalenia poczynione wskutek takiej wykładni, nie mogły znaleźć akceptacji Sądu. Otóż kontrolowane postanowienie zostało wydane w jednym z postępowań nadzwyczajnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, zarówno w stosunku do toczącego się w trybie zwyczajnym, jak również wobec innych postępowań tego samego rodzaju, acz dotyczących innej decyzji wydanej również w postępowaniu zwykłym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od statuowanej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej i z tych względów stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy zostanie bezspornie ustalone wystąpienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 Kpa. Z mocy art. 126 kpa przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do postanowień, od których przysługuje zażalenie. SKO w swoim orzeczeniu powołało się na dwie podstawy nieważności: rażące naruszenie prawa oraz przesłankę rozstrzygnięcia danej sprawy inną wydaną już decyzją (postanowieniem), mającą przymiot ostateczności. Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, ze z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas gdy spełnione łącznie trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu, oraz racje ekonomiczne, społeczne - skutki, które wywołała decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Wątpliwości i spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (vide wyrok NSA z dnia 18.01.2002 r. w sprawie I SA 1506/00, LEX nr 81968 oraz wyrok z dnia 02.02.2006r. w sprawie II OSK 489/05, LEX nr 196694). Natomiast podstawa nieważności polegająca na rozstrzygnięciu danej sprawy ostatecznym orzeczeniem dotyczy tylko takiej sytuacji, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma orzeczeniami, z których pierwsze jest ostateczne. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (vide B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2000, str. 665). W niniejszej sprawie organ dopatruje się kwalifikowanego naruszenia prawa w postanowieniu o charakterze kasacyjnym, w uzasadnieniu którego zawarto pewne wskazania dla organu I instancji dotyczące postępowania wyjaśniającego. Mianowicie uznano, że w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu Produkcyjno-Usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu w W. organ I instancji oparł się na raporcie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, który przewiduje dwa warianty planowanego przedsięwzięcia. W wariancie wybranym i w konsekwencji proponowanym ustalono, że nie istnieje w rejonie inwestycji zabudowa mieszkaniowa. Tymczasem na działce położonej naprzeciwko (po drugiej stronie drogi) trwa budowa domu mieszkalnego. Z tego powodu organ uchylił postanowienie organu I instancji celem zbadania, czy planowane przedsięwzięcie w kontekście budowy tego budynku mieszkalnego będzie oddziaływać na zdrowie ludzi. Przede wszystkim nie można stwierdzić, aby postanowienie to rozstrzygało ponownie tę samą sprawę / kwestię, która została uregulowana ostatecznym orzeczeniem administracyjnym. Przede wszystkim z racji tego, że ma charakter jedynie procesowy, co trafnie zauważa skarga, w żaden sposób nie decyduje o nałożeniu obowiązków prawnych na dany podmiot, czy też przyznaniu jakichkolwiek praw. Nie rozstrzyga sprawy co do istoty (vide cyt. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2000, str. 664). Przekazuje ją do ponownego rozpatrzenia, wskazując na pewne uchybienia, którymi to wskazówkami organ I instancji nie jest związany. Jeżeli Starosta doszedłby do wniosku, że wskazania lub pogląd zaprezentowany w omawianym postanowieniu nie odpowiada prawu, władny jest zająć stanowisko odmienne od organu odwoławczego. Trudno także mówić, że istnieje tożsamość spraw, bowiem postanowienie dotyczy uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast przywoływane postanowienie Wójta Gminy L z dnia [...] lutego 2006r. stwierdza obowiązek sporządzenia raportu oraz ustala jego zakres. Dotyczy zatem dwóch odmiennych rodzajowo spraw. Nade wszystko jednak oceniane w postępowaniu nadzorczym postanowienie w żaden sposób nie zmienia i nie ingeruje w ostateczne postanowienie ustalające zakres raportu. Postanowienie stwierdzające obowiązek sporządzenia raportu wyznacza ramowo elementy, które muszą znaleźć się w raporcie, co oznacza, że konkretne ustalenia stanu faktycznego pozostawiono do zrealizowania na etapie tworzenia raportu. W takim postanowieniu nie zostaną zawarte ustalenia o charakterze faktów (np. istnienie zabudowy mieszkalnej w konkretnej odległości od terenu inwestycyjnego), takie informacje bowiem zostaną ujawnione na etapie wykonania postanowienia ustalającego obowiązek sporządzenia raportu. Tym działaniem wykonawczym nie jest nic innego jak sporządzenie raportu. Samo postanowienie z dnia [...] lutego 2006r. nie stwierdza, bo byłoby to niedopuszczalne, czy jakakolwiek zabudowa mieszkalna znajduje się w pobliżu planowanej inwestycji, czy też nie. Dopiero raport, czy zgodnie rzeczywistością - nie jest rolą Sądu oceniać tę kwestię w niniejszym postępowaniu, zawiera ustalenia ze sfery faktów tj. istnienia lub nie zabudowy mieszkaniowej w pobliżu terenu inwestycyjnego. W żadnym natomiast fragmencie postanowienia Wójta Gminy L w przedmiocie sporządzenia i zakresu raportu nie przewidziano, że w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie są posadowione budynki mieszkalne. I tym samym odmienne byłyby ustalenia przyjęte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2006r, gdzie poddano w wątpliwość twierdzenia raportu, że w pobliżu nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Takich bowiem ustaleń o charakterze faktów nie mogło być w postanowieniu zobowiązującym do sporządzenia raportu. Tym samym nie może być mowy o tym, aby postanowienie z dnia [...] lipca 2006r. poprzez zlecenie wyjaśnienia ewentualnego oddziaływania inwestycji na budynek mieszkalny posadowiony na sąsiedniej działce, w jakimkolwiek zakresie zmieniało lub w inny sposób ingerowało w postanowienie Wójta w przedmiocie raportu. Nie można także stwierdzić, aby oceniane w postępowaniu nadzorczym postanowienie naruszało w sposób rażący prawo. Nie sposób polemizować z brzmieniem powołanych art. 51 i 46 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r, Nr 25, poz. 150 ze zm.). Niemniej jednak wskutek wydania postanowienia z dnia [...] lipca 2006r. nie doszło do zmiany ostatecznego postanowienia w przedmiocie sporządzenia raportu, co wywiedziono wyżej. Nadto nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji gdy skutki, które wywołałoby orzeczenie dotknięte wadliwością możliwe są do odwrócenia na drodze administracyjnych środków zaskarżania. W niniejszej sprawie przecież decyzja miała walor jedynie kasatoryjny, zatem organ I instancji władny był ponownie rozpatrując sprawę wyeliminować ewentualne wadliwości, którymi dotknięte byłoby orzeczenie organu II instancji. Nie może zatem takie rozstrzygnięcie zostać uznane za dotknięte wadą kwalifikowaną. W ocenie Sądu oceniane w postępowaniu nadzorczym postanowienie SKO w P. z dnia [...] lipca 2006r. nie może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako nieważne z przyczyn oraz z argumentacją zawartą w postanowieniu tegoż organu z dnia [...] marca 2008r. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania, w punkcie III wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 cyt. ustawy, natomiast punkt II znajduje oparcie w art. 152 ustawy p.p.s.a.