II OSK 1026/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 397/08 w sprawie ze skargi S. K. i S. K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. II OSK 1026 / 09 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę S. i S. K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 16 maja 2007 r. M. K. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z instalacją elektryczną na działce Nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], obręb [...], załączając do wniosku: - oświadczenia, o posiadanym prawie do dysponowania działką Nr [...] położoną w miejscowości [...], gmina [...]- na cele budowlane, - kserokopię postanowienia Starosty Skarżyskiego z dnia [...] maja 2007 r., którym udzielono zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanej dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce Nr [...] w odległości od 0,40 m do 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr [...], - zaświadczenie Wójta Gminy w Łącznej z dnia [...] października 2006 r. o zgodności planowanej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łączna, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w Łącznej z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 85 poz. 1301- zwany dalej Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łączna), - projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno- budowlany. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Starosta Skarżyski na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją elektryczną (kategoria obiektu I), na działce wskazanej we wniosku. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli właściciele sąsiedniej działki Nr [...], S. i S. K., wnosząc o jej uchylenie. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Wojewoda Świętokrzyski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając, iż decyzja zawierała uchybienia, a rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Skarga S. i S. K. na ww. decyzję została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 637/07. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. Starosta Skarżyński na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 123 k.p.a. nałożył na inwestora obowiązek wyeliminowania nieprawidłowości, występujących w przedłożonym projekcie budowlanym w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, wskazując, iż : - w projekcie zagospodarowania dotyczącym planowanej inwestycji brak było informacji na temat istniejącego na sąsiedniej działce Nr [...] budynku mieszkalnego oraz odległości tego budynku od budynku inwestora, co uniemożliwiało sprawdzenie, czy rozbudowany obiekt spełni warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., - w projekcie zagospodarowania terenu brak było rozstrzygnięcia odnośnie wpływu projektowanej rozbudowy na możliwość naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku na sąsiedniej działce Nr [...] oraz czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w tym budynku, stosownie do wymogów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia, - w dołączonej do projektu budowlanego "informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" nie uwzględniono szczegółowego zakresu robót, polegających na usuwaniu i naprawie wyrobów budowlanych zawierających azbest, w związku z planowaną wymianą istniejącego pokrycia dachu z eternitu falistego na blachę trapezową. Wraz z pismem z dnia 11 stycznia 2008 r. M. K. przedłożył uzupełniony i poprawiony projekt budowlany. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Starosta Starżyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrzną instalacją elektryczną (kat. obiektu I), na działce Nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli S. i S. K., wywodząc, że w dalszym ciągu nie wyrażają zgody na realizację przedmiotowej inwestycji z uwagi na fakt wybudowania budynku mieszkalnego przez inwestora jako samowoli budowlanej oraz pogorszenia projektowaną rozbudową tego budynku warunków użytkowania ich budynku mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewoda Świętokrzyski na podstawie art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w wyniku dokonanego sprawdzenia uznał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łączna, a projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji spełnia wszystkie warunki tego planu. Ponadto wypełniając dyspozycje art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jak wskazał organ odwoławczy, planowana inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, polegającej na częściowej nadbudowie ścian tego budynku oraz wymianie konstrukcji dachu w celu uzyskania powierzchni mieszkalnej na dotychczas nieużytkowym poddaszu. Z projektu zagospodarowania przedmiotowej inwestycji wynika, iż budynek istniejący usytuowany jest na działce Nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], przy czym ściana wschodnia znajduje się w odległości od 0,55 do 0,65 m od granicy zabudowanej działki Nr [...]. Ponieważ inwestor uzyskał od Starosty Skarżyskiego zgodę wydaną na podstawie upoważnienia Ministra Budownictwa udzielonego w trybie art. 9 Prawa budowlanego na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, umożliwiającego wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego na działce Nr [...] w odległości od 0,40 do 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr [...] w miejscowości [...], pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, to nie było podstaw do kwestionowania usytuowania tego budynku. Ponadto Wojewoda wskazał, iż projekt budowlany zawiera opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, dotyczącą ściany zewnętrznej, usytuowanej w granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr [...], z której wynika, że zastosowane materiały na zewnętrzne pełne ściany, spełniają warunki oddzielenia przeciwpożarowego w klasie ogniowej REI60. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku w oparciu o pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Skarżysku- Kamiennej z dnia [...] lipca 2007 r. oraz w oparciu o przeprowadzoną rozmowę telefoniczną z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Skarżysku- Kamiennej spisaną w formie notatki służbowej z dnia [...] czerwca 2008 r., ustalił, że działka Nr [...] w miejscowości [...], której dotyczy projekt zagospodarowania terenu, nie jest obciążona nakazem rozbiórki wynikającym z przepisów Prawa budowlanego. Stąd też art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie miał w sprawie zastosowania. Skargę na powyższą decyzję złożyli S. i S. K., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu nienależycie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący wskazali na to, iż obecne usytuowanie przedmiotowego budynku przekracza linie zabudowy w stosunku do osi drogi, co jest niezgodne zarówno z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy, jak i z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łączna. Zdaniem skarżących postępowanie niniejsze dotyczyło rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, przez co projektant ukrył nielegalnie istniejący budynek, na który inwestor nie posiada dokumentów. Mimo żądań skarżących organy obu instancji nie ustaliły, na podstawie, jakich dokumentów budynek ten został wzniesiony. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] marca 2009 r. skarżący wnieśli o odroczenie wyznaczonej na dzień [...] kwietnia 2009 r. rozprawy, celem "prawnego udokumentowania złożonych przez nich zarzutów". Skarżący ponowili również zawarty w skardze wniosek o wystąpienie przez Sąd do odpowiedniego urzędu o przeprowadzenie oględzin budynku mieszkalnego usytuowanego na działce w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego nie zaistniały takie uchybienia, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Łączna i organy w toku niniejszego postępowania zasadnie ustaliły zgodność projektu budowlanego z tym planem. Sąd wskazał, iż w wykonaniu postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2007 r. inwestor w całości i w zakreślonym terminie usunął nieprawidłowości wymienione w tym postanowieniu. Skarżący nie zakwestionowali faktu usunięcia ujawnionych wcześniej nieprawidłowości. W ocenie Sądu pierwszej instancji projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnymi na dzień wykonywania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci ci dołączyli również do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ocenie Sądu zasadnie również organ II instancji ustalił, że inwestor M. K. spełnił wymóg warunkujący udzielenie pozwolenia na budowę, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Do wniosku dołączył, bowiem złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością Nr [...], położoną w miejscowości [...], gmina [...], na cele budowlane. Zdaniem Sądu organ właściwie też ocenił dołączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu jako zgodny z przepisami, również odnośnie usytuowania tego budynku. Ponadto w myśl art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego inwestor uzyskał zgodę Starosty Skarżyskiego na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego na działce Nr [...] w odległości od 0,40 do 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną Nr [...], pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Wyrażenie tej zgody przez Starostę Skarżyskiego w postanowieniu z dnia [...] maja 2007 r. poprzedzone zostało upoważnieniem udzielonym przez Ministra Budownictwa, zawartym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. Natomiast, co podkreślił Sąd, przedmiotem sprawy nie jest istniejący obiekt budowlany, ale jego planowana nadbudowa i rozbudowa, nie powodująca zmiany usytuowania istniejącej, wschodniej ściany przedmiotowego budynku mieszkalnego względem granicy z działką nr [...], należącą do skarżących. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można było podzielić zarzutu skarżących dotyczącego wadliwości upoważnienia udzielonego przez Ministra Budownictwa, mającej wynikać z ukrycia informacji, że przedmiotowy budynek jest samowolą budowlaną wynikłą z odstąpienia przez inwestorów od warunków pozwolenia na jego budowę, udzielonego w decyzji z dnia 9 lutego 1974 r. O zasadności tego zarzutu, jak i zasadniczego zarzutu skargi sprowadzającego się do twierdzenia, że skoro istniejący na działce Nr [...] położonej w [...] budynek mieszkalny został wzniesiony samowolnie, to jego rozbudowa i nadbudowa jest niedopuszczalna - można by mówić tylko wtedy, gdyby w stosunku do tego obiektu budowlanego został orzeczony nakaz rozbiórki. Zgodnie, bowiem z prawidłowo przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Jak to natomiast prawidłowo ustaliły organy rozpoznające niniejszą sprawę, w dacie wydania zaskarżonej decyzji nieruchomość M. K. położona w miejscowości [...], gmina [...] nie była obciążona nakazem rozbiórki, wynikającym z przepisów Prawa budowlanego. Natomiast postępowanie prowadzone przez organy w sprawie nałożenia na inwestorów A. i E. R. (poprzedników prawnych M. K.), obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...], gmina [...], do stanu zgodnego z przepisami, które to postępowanie teoretycznie mogło doprowadzić do wydania nakazu rozbiórki tego obiektu, zakończyło się ostatecznie odmową nałożenia jakichkolwiek obowiązków na inwestorów. Skarga kasacyjna wniesiona przez S. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oddalającego ich skargę na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2006 r., została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 616/07, a tym samym zarzuty i wnioski skargi dotyczące zawieszenia niniejszego postępowania stały się bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących usytuowania przedmiotowego budynku z przekroczeniem linii zabudowy od osi drogi, Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenia organów, że takie naruszenie nie miało miejsca. Analizowany w sprawie plan miejscowy istotnie przewiduje, że odległość planowanych budynków od najbliższej krawędzi jezdni dla istniejącej w sąsiedztwie przedmiotowego terenu drogi lokalnej oznaczonej symbolem KL.7, dla której ustalono parametry takie jak dla drogi oznaczonej symbolem KL.2 - wynosi 15 m. (§ 38 ust. 4 pkt 9 i 11 planu miejscowego). Plan ten przewiduje jednak w § 38 ust. 2, że planowana odległość budynków od krawędzi jezdni nie dotyczy budynków istniejących. Ponieważ projektowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego, które nie zmienia obrysu zewnętrznego, a co za tym idzie również zagospodarowania działki, wskazany przepis § 38 ust. 2 tego planu pozwalał na stwierdzenie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującym planem miejscowym. O zgodności usytuowania projektowanej rozbudowy i nadbudowy z przepisami, świadczy ponadto pozytywne uzgodnienie zarządcy tej drogi powiatowej- Zarządu Dróg Powiatowych w Skarżysku- Kamiennej, odnotowane na projekcie zagospodarowania dołączonym do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji. Nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu zarzut dotyczący braku określenia w zaskarżonej decyzji, czy przedmiotowy budynek mieszkalny ma być również nadbudowany. Zarówno wniosek złożony w sprawie przez inwestora, jak i dołączony do niego projekt budowlany określały, że przedmiotowe zamierzenie budowlane dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego i na takie właśnie zamierzenie zostało udzielone inwestorowi kwestionowane w skardze pozwolenie. Ponieważ rozbudowa jest pojęciem szerszym niż nadbudowa, a z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa rozbudowa ma polegać na zmianie konstrukcji dachu i adaptacji strychu na poddasze użytkowe bez zmiany obrysu istniejącego budynku, co będzie wiązać się z podmurowaniem zewnętrznych ścian podłużnych do wysokości 80 cm. powyżej poziomu istniejącego stropu, a ścian szczytowych do poziomu kalenicy - nie może być wątpliwości, że całe planowane przedsięwzięcie polegające zarówno na rozbudowie, jak i nadbudowie, mieści się w udzielonym pozwoleniu na budowę. Nie mógł zostać również uwzględniony wniosek skarżących o zlecenie przez Sąd przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowego obiektu budowlanego ani powiązany z nim wniosek o odroczenie rozprawy w celu przeprowadzenia takiego dowodu. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może przeprowadzić dowodu z oględzin ani też dowodu z dokumentu, który ma dopiero ewentualnie powstać. Dlatego również odraczanie rozprawy z takiej przyczyny było niedopuszczalne. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. i S. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie §13, § 60, § 235 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego poprzez błędną ich wykładnię, czego konsekwencją było niesłuszne oddalenie skargi, 2. jako ewentualną podstawę skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez pozbawienie właścicieli działki gruntu sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy niniejsze postępowanie, tj. Z. A. i W. A. możliwości udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, jako że wynik postępowania dotyczy również ich interesu prawnego. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie żądań skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego w całości poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowę wydania pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego M. K. na działce Nr [...] w miejscowości [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych, przy uwzględnieniu kosztów dotychczasowego postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie wziął pod uwagę faktu, mimo iż słuszność tego zarzutu Sąd podkreślał wielokrotnie w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 586/06 , iż poprzednicy prawni uczestnika postępowania M. K. – A. i E. R., podczas wznoszenia budynku mieszkalnego w latach 1974- 1975 w sposób istotny naruszyli warunki pozwolenia na budowę, odstępując od nich w sposób samowolny, zmieniając lokalizację budynku i jego gabaryty (budynek wznieśli w odległości 0,5 m od granicy sąsiedniej nieruchomości zamiast w granicy, dobudowali ganek, zmieniając w ten sposób znacznie gabaryty domu). Samowola ta nigdy nie została zalegalizowana, a zmieniając lokalizację budowli, wznoszący go, nie zadbali o prawidłowe zabezpieczenie ściany oddzielenia zgodnie z przepisami przeciwpożarowymi. Ściana pełna, nie wzniesiona w granicy, powinna być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej 60 minut. Ma to szczególnie ważne znaczenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia sąsiednich zabudowań i brak takiego rozwiązania stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych dotyczących ochrony przeciwpożarowej (§ 235 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Co więcej, następca prawny M. K. nie dostosował budowli do wymogów przeciwpożarowej ochrony w budynkach mieszkalnych i nadto zamierza w takiej samej technologii podnieść wzmiankowaną ścianę na wysokość min. 80 cm. W związku z powyższym nieracjonalnym w ocenie skarżących wydaje się być wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na rozbudowę budynku, który nadal nie będzie spełniał wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Tym bardziej wydaje się być bezzasadnym ostateczne "zalegalizowanie" przez Sąd orzekający stanu naruszenia prawa. Wskazując jako ewentualną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania- art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez pozbawienie właścicieli działki gruntu sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy niniejsze postępowanie, tj. Z. A. i W. A. możliwości udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, skarżący wskazali, iż byli oni uczestnikami postępowania na prawach strony w sprawie sygn. akt II SA/Ke 586/06 zakończonej orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mającej bezpośredni związek z niniejszym postępowaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślenia wymagało, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a, a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacji i rozpoznaje ją wyłącznie w powyżej wskazanych granicach. Oceniając zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy wskazać, iż pomimo sformułowania podstawy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jako "ewentualnej podstawy skargi kasacyjnej", w pierwszej kolejności należało do niej się odnieść. Strona skarżąca jako naruszenie przepisów postępowania przedstawiła zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a., poprzez pozbawienie Z. A. i W. A. możliwości udziału w postępowaniu w charakterze uczestników. Zarzut ten uznać trzeba za pozbawiony uzasadnionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 33 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Konstrukcja tego przepisu, w przeciwieństwie do § 1 art. 33 p.p.s.a., zakłada więc fakultatywność udziału wskazanych w nim osób, zależną przede wszystkim od wyrażenia przez nich woli uczestniczenia w toczącym się postępowaniu, poprzez złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału w nim. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, Z. A. i W. A. takiego wniosku w ogóle nie składali. Skoro tak, to nie można było skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu. Oceny tej nie podważa również fakt udziału tych osób w innym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Uprzedniego wyjaśnienia wymagały jednakże liczne błędy w konstrukcji tego zarzutu. I tak, autorka skargi kasacyjnej, reprezentująca S. i S. K., wskazując na formę naruszenia prawa materialnego jako błędną wykładnię ani nie wskazała, na czym ta nieprawidłowość polegała, ani nie podała, jaka jej zdaniem powinna być prawidłowa wykładnia wymienionych w zarzucie przepisów. Ponadto, autorka kasacji wskazując na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie uwzględniła tego, iż każda z wymienionych w kasacji norm prawnych została podzielona na jednostki redakcyjne. Stwierdzić trzeba, iż treść zarzutu skargi kasacyjnej, jak i również jego uzasadnienie, zmierzają do podważenia prawidłowości zastosowania wskazanych w kasacji przepisów, a więc do wykazania, iż nie zostały spełnione warunki techniczne wymagane dla planowanej inwestycji. Taki wniosek wynika nie tylko z treści uzasadnienia przedstawionych zarzutów, ale i z faktu, iż w uzasadnienia skarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nakłada powinność lokalizacji budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów tak, aby umożliwić im naturalne oświetlenie, jednocześnie wskazując w dalszej treści, kiedy warunek ten można uznać za spełniony. W związku z tym przepisem pozostaje również § 60 ww. rozporządzenia, określający minimalny czas, w jakim do budynku powinien być zapewniony dostęp światła słonecznego. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja ogranicza się jedynie do lakonicznych stwierdzeń zarzucających naruszenie powyższych uregulowań prawnych. Tymczasem projekt budowlany, który był przedmiotem oceny organów administracji i kontroli Sądu pierwszej instancji zawiera analizę zacienienia działek sąsiednich z uwzględnieniem istniejących budynków mieszkalnych, w tym budynku skarżących. Analiza ta wskazuje na zachowanie wymagań, określonych w ww. przepisach, co nie zostało skutecznie zakwestionowane we wniesionej skardze kasacyjnej. Za bezzasadny należało również zarzut naruszenia przepisów § 235 i § 272 rozporządzenia, odnoszących się do zapewnienia warunków przeciwpożarowych- oddzielenia przeciwpożarowego. Inwestor załączając, bowiem do projektu budowlanego opinię rzeczoznawcy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2007 r., wykazał zachowanie warunków, określonych w analizowanych przepisach. W opinii tej stwierdzono wprost, że "w przedmiotowym budynku ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić co najmniej REI60" oraz, że "zastosowane w projekcie materiały na zewnątrz ściany pełne spełniają warunki ścian oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności ogniowej REI60". Ogólne twierdzenia skarżących przedstawione na poparcie stawianego przez nich zarzutu, nie są w stanie skutecznie zakwestionować powyższej opinii. W konsekwencji nietrafności ww. zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., należało także za bezzasadny uznać zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, a dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę zgodności przedstawionego w projekcie budowlanym zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa za zasadną. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.