VII SA/Wa 904/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. -Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania J.M. z dnia 25 lutego 2008 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], odmawiającej wszczęcia postępowania na wniosek J.M. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.G. oraz M.O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości N., w gm. L., sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ zwrócił uwagę, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe jedynie w przypadku, gdy jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Nawiązując do tego problemu podkreślił, że prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, gdy z żądaniem wszczęcia wystąpi osoba nie będąca stroną w sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zacytował przepis art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stosownie natomiast do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w sprawach pozwolenia na budowę krąg stron ograniczony jest jedynie do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że wnioskodawca - J.M. jest właścicielem działki nr ew. [...], położonej w miejscowości N., gm. L. Działka ta nie graniczy z nieruchomością, na której została zaprojektowana sporna inwestycja (czyli na działce o nr ew. [...]). Projektowany budynek przedszkola o wysokości 10,83 m, usytuowany został w odległości 11 m od granicy działki nr ew. [...], należącej do odwołującego się oraz w odległości 17 m od budynku mieszkalnego, położonego na ww. działce J.M. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ocenie podlega stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania weryfikowanej decyzji. W konsekwencji w tej sprawie uwzględnione zostały odległości wynikające z projektu budowlanego a nie powstałe w wyniku realizacji planowanego budynku. W ocenie organu usytuowanie zaprojektowanego budynku przedszkola wyklucza możliwość uznania, iż nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, wynikającego z przepisów techniczno-budowlanych, a w szczególności przepisów § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że wzmiankowana inwestycja narusza w stosunku do nieruchomości wnioskodawcy przepis § 57 ust. 1 ww. rozporządzenia, stanowiący, iż pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Zdaniem organu zmniejszenie dopływu światła dziennego do kolektorów słonecznych usytuowanych na dachu budynku J.M. w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji może zostać ocenione jako ewentualne naruszenie interesu faktycznego wnioskodawcy, a nie jego interesu prawnego. Analogicznie organ potraktował zarzuty wnioskodawcy odnoszące się do ewentualnych utrudnień komunikacyjnych wywołanych przez osoby korzystające w przyszłości z usług przedszkola, które nie dotyczą interesu prawnego lecz faktycznego J.M. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił jednocześnie, że projekt inwestycji przewiduje zabezpieczenie otoczenia zewnętrznego przed hałasem. Podsumowując powyższe ustalenia organ stwierdził, iż brak jest podstaw do uznania Pana J.M. za stronę postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił także, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło wyłącznie z przyczyn formalnych, w związku z czym organ nie mógł ustosunkować się do merytorycznych zarzutów dotyczących decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w tym m.in. kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...] stała się przedmiotem skargi J.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 28, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 157 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, art. 6, art. 140, art. 143, art. 144, art. 222 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 6 ustawy ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. W obszernym uzasadnieniu skargi J.M. podkreślił, że strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogą być więc zupełnie inne, niż w postępowaniu zwykłym w sprawie pozwolenia na budowę, w którym krąg stron postępowania wyznaczony jest przez art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Postępowanie nadzwyczajne jest bowiem nowym, samodzielnym postępowaniem i wymaga ono ustalenia ponownie kręgu stron uprawnionych do udziału w sprawie. Podniósł, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji stosuje się art. 28 kpa, a nie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ stroną tego postępowania jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji lecz każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. J.M. swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wywiódł m.in. z przepisów art. 140, art. 143, art. 144 oraz art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. Zaznaczył bowiem, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Podkreślił, że właściciel nieruchomości, na której wzniesiony został obiekt przedszkola powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. J.M. zwrócił również uwagę, na jedną z uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, którą będzie występowanie hałasu emitowanego przez 140 dzieci (70-110 dB) przez ogrodzenie wykonane z siatki stalowej, którego nie sposób będzie zatrzymać w granicach działki, na której zbudowany został obiekt przedszkola. Inną uciążliwością, na którą wskazał skarżący będzie wzmożony ruch pojazdów na drodze wewnątrzosiedlowej, a ponadto parkowanie tych pojazdów w miejscach mogących utrudniać lub uniemożliwiać właściwą komunikację. Dotyczyć to będzie natężenia ruchu spowodowanego działalnością przedszkola w tej skali, skutkującego przeszło 500 kursami samochodów w ciągu każdego dnia i nocy (dostawy do kuchni) na 5 m pasie jezdni. W rezultacie emisja gazów spalinowych będzie porównywalna do ruchliwej arterii miejskiej, a dotychczas ruch ograniczał się do 15-20 samochodów w ciągu dnia. Obiektowi przedszkola brakuje 70-80 miejsc parkingowych, stosownie do wymagań nałożonych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, natomiast samochody, którym zabraknie miejsc na 7 miejscach postojowych przy przedszkolu będą stale tarasowały bramę skarżącego pomimo zakazu parkowania. J.M. wywiódł interes prawny również z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniósł bowiem, iż pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi w zamieszkiwanym przez niego budynku mieszkalnym powinny być odpowiednio oświetlone światłem dziennym. Podkreślił również, iż kształt, skala oraz usytuowanie obiektu przedszkola spowodowało bezpośrednie ograniczenie korzystania z oświetlenia dziennego w pomieszczeniach mieszkalnych od strony zachodnio - południowej, co oznacza wyłączenie z pracy dwóch kolektorów grzewczych o mocy 12 kW usytuowanych na południowej stronie dachu skarżącego. Ponadto J.M. podniósł zarzuty rażącego naruszenia prawa w decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] polegającego w szczególności na niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była legalność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.G. oraz M.O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości N., w gm. L., sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zgodnie z art. 157 § 3 kpa organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania nieważnościowego, natomiast wszczęte umarza m. in. z przyczyn podmiotowych, czyli gdy osoba występująca z żądaniem stwierdzenia nieważności określonej decyzji nie jest stroną w sprawie. Wobec powyższego zasadnicze znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia miało rozważenie kwestii interesu prawnego J.M. do zainicjowania i uczestniczenia w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności cytowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...]. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania strony o jego naruszeniu, czy wreszcie jej woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Jednocześnie należy podkreślić, że w sprawie pozwolenia na budowę krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. W konsekwencji w takim postępowaniu stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, jednakże krąg stron powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż zarówno Wojewoda [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy dokonał oceny braku interesu prawnego J.M. i w konsekwencji braku przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Należy zaznaczyć, że ocena ta została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednocześnie, stosownie do art. 3 pkt 20 tej ustawy przez obszar oddziaływania terenu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] jednoznacznie określono, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie działkę nr ew. [...], na której realizowana miała być inwestycja, a zatem nie obejmuje nieruchomości będącej własnością skarżącego. Dodatkowo należy podkreślić, że odległość między przedszkolem o wysokości ok. 11 m, a budynkiem skarżącego wynosi ok. 17 m., zaś obie działki oddziela droga publiczna o szerokości o szerokości ok. 6m. Należy także zaznaczyć, że inwestycja polegająca na budowie przedszkola nie narusza w żaden sposób prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości sąsiadujących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę przyszłego funkcjonowania zrealizowanego obiektu. W związku z tym, nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami wynikającymi z użytkowania przedszkola, dodatkowego hałasu ze względu na obecność dzieci lub wzmożonego ruchu samochodowego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Reasumując organ w sposób właściwy odmówił J.M. statusu strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku przedszkola, co z kolei - w świetle art. 157 § 3 kpa - stanowiło podstawę do umorzenia postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutu J.M., iż krąg stron należy ustalać w oparciu o przepis art. 28 kpa a nie 28 ust 2 Prawa budowlanego Sąd nie zgodził się z argumentacją skarżącego. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Istotnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Prawidłowe ustalenie tego kręgu ma zaś decydujące znaczenie. W wypadku bowiem złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania przez podmiot niebędący stroną w sprawie zachodzi niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych, co uzasadnia wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w powyższym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny należy uznać, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy dokonał oceny braku przymiotu strony J.M. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J.G. oraz M.O. pozwolenia na budowę budynku przedszkola na działce nr ew. [...]. Należy zaznaczyć, że ocena ta została dokonana w oparciu o właściwe przepisy dotyczące stron postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i obszaru oddziaływania inwestycji. Podkreślenia wymaga, że prowadzenie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakkolwiek jest nowym postępowaniem administracyjnym nie zmienia zasadniczego przedmiotu, jakim jest udzielenie pozwolenia na budowę, w związku z czym krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Nie można także podzielić zupełnie argumentacji skarżącego dotyczącej naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 57 tego aktu wykonawczego. W świetle zatwierdzonego projektu przedszkola oraz planu zagospodarowania działki trudno jest stwierdzić, aby pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi w zamieszkiwanym przez skarżącego budynku mieszkalnym nie miały zapewnionego wymaganego prawem dostępu do światła dziennego z powodu realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu niemożności korzystania z kolektorów grzewczych należy stwierdzić, że jeżeli w ocenie skarżącego realizacja inwestycji polegającej na budowie spornego przedszkola spowoduje np. niemożność korzystania z kolektorów grzewczych lub w inny sposób spowoduje powstanie ewentualnej szkody po stronie J.M. może on dochodzić swoich praw w postępowaniu przed sądem powszechnym z powództwa cywilnoprawnego o odszkodowanie. Czym innym jest jednak ewentualny negatywny wpływ na działalność skarżącego ze względu na realizację pobliskiej inwestycji, a czym zupełnie innym możliwość uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu budowlanym ze względu na ograniczenie w możliwości zagospodarowania działki skarżącego w świetle przepisów Prawa budowlanego. Ponadto niezasadne są zarzuty J.M. dotyczące niedostatecznego wyjaśnienia sprawy oraz braku właściwego uzasadnienia. W ocenie Sądu Wojewoda [...] prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.