II OZ 873/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] SA w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1095/07 o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi B. N. – F. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1095/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. l270 ze zm.) zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. N. – F. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek innej skargi m. in. B. N. – F. do sygnatury akt II SA / Kr 1085 / 05 toczy się postępowanie dotyczące ustalonych w decyzji administracyjnej warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wyrokiem z 11.10.2007 r. tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok ten zaskarżony został z kolei skargą kasacyjną przez uczestnika postępowania [...] S. A. w K.. W ocenie Sądu I instancji wynik postępowania dotyczącego warunków zabudowy ma wpływ na rozstrzygnięcie skargi, a to zważywszy na brzmienie art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k. p. a., albowiem obligują one sąd do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie reprezentowane przez pełnomocnika ,, [...]" SA zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie z uwagi na nieprawidłowe uznanie zaistnienia określonych w tym przepisie okoliczności oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8) k.p.a., poprzez nieprawidłowe zastosowanie z uwagi na nieprawidłową interpretację przepisów i wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Podano, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowo administracyjnego. Stosownie zaś do art. 32 ust. 4 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 06.156.1118 ze zm.) "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Jak wskazano, z cytowanego przepisu Prawa budowlanego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy jest elementem obligatoryjnym dla wydania pozwolenia na budowę, to znaczy bez jej istnienia (w razie braku planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego) nie jest możliwe uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże na dalszym etapie postępowania każda z tych decyzji stanowi odrębny byt prawny. Organ wydający pozwolenie na budowę nie ma prawa badać prawidłowości wydania decyzji o warunkach zabudowy, ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia czy decyzja taka została wydana. Zbadanie zatem przez WSA prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest uzależnione od prawomocnego rozstrzygnięcia o prawidłowości wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ponadto za priorytetowe zagwarantowane stronie prawo do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, względem ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. Wskazano w tym miejscu na treść wyroku NSA z dnia 8 maja 2007 r., II OSK 694/06. Autor zażalenia podał, że zdaniem NSA art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia będzie miało wpływ na wynik innego postępowania (tzw. kwestia prejudycjalna). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Stwierdzono, że zawieszenie postępowania powinno być jednak uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. W szczególności zawieszając postępowanie w sprawie, Sąd powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005). Powyższe okoliczności, Sąd podejmujący rozstrzygnięcie oparte o art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., powinien jednak oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Kontynuując autor zażalenia podniósł, że wobec tego, iż w art. 145 § 1 pkt 1) lit b) p.p.s.a. użyto zwrotu: "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania", na gruncie tego przepisu niezbędne jest podzielenie przesłanek wznowienia na: a) takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a.) i b) przesłanki, którym nie da się przypisać cechy "naruszenia prawa". Tylko przesłanki wymienione pod lit a) stanowić mogą podstawę do uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1) lit b) p.p.s.a. NSA w wyroku z dnia 6 stycznia 2000 r., III SA 4728/97 (OSP 2000, z. 1, poz. 16) orzekł o oddaleniu skargi i uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z powodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA, gdyż stwierdził, że wprawdzie zaskarżona decyzja podlegała wzruszeniu w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, ale przesłanką tego wznowienia nie było naruszenie prawa, lecz okoliczność, która zaistniała po wydaniu decyzji (przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest uzasadniony. Zgodnie z powyższym przepisem Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, że rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zbadanie czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem i czy postępowanie w tej sprawie było prawidłowo przeprowadzone. Okoliczność istnienia decyzji o warunkach zabudowy, która poprzedza decyzję dotyczącą pozwolenia na budowę jest tylko jednym z elementów kontroli Sądu. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie decyzja dotyczącą warunków zabudowy, w momencie wydania pozwolenia na budowę była ostateczna. Należy mieć również na względzie, że ewentualne wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego przez rozpoznanie skargi kasacyjnej bądź w trybie nadzwyczajnym może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym wskazać należy, że nawet w przypadku wznowienia postępowania nie uchyla się wcześniej wydanej decyzji, jeśli w to miejsce zostałaby wydana decyzja o tej samej treści. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania było przedwczesne. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 p.p.s.a.