III SA/Wa 1430/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.),, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2008 r. sprawy ze skargi M.F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną 2. stwierdza, że wydana interpretacja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. F. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Z akt sprawy wynikało, iż w dniu 19 października 2007 r. M. F. ("Skarżąca" w przedmiotowej sprawie) przesłała do Ministra Finansów na podstawie przepisu art. 14b § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej jako "ustawa Ord. pod.") na urzędowym formularzu ORD – IN wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek przeznaczonych pod zabudowę. W przedmiotowym wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca wraz z mężem posiadała gospodarstwa rolne o powierzchni gruntów ornych 6.18 ha, odziedziczone w 1970 r. na prawach wspólności ustawowej po matce męża. W roku 1979 mąż zachorował, w związku z czym ZUS o/Z. przyznał mu rentę. Następnie Skarżąca wraz z mężem przekazała część gospodarstwa Skarbowi Państwa w zamian za rentę. Małżonkowie pozostawili sobie tylko działkę o powierzchni 0,3 ha, która w 1993 r. została im przekazana nieodpłatnie decyzją Sądu Rejonowego w G.. Działka ta była wykorzystywana jako ogródek przydomowy warzywno - kwiatowy. Później działka leżała ugorem, aż do czasu jej podziału i sprzedaży. W roku 1999 zmarł mąż Skarżącej i w wyniku postępowania spadkowego stała się ona jedynym właścicielem przedmiotowej działki. Skarżąca podjęła decyzję o podziale tej działki i jej sprzedaży po zapoznaniu się z planem zagospodarowania przestrzennego opracowanym przez gminę, który zakładał powstanie osiedla domów jednorodzinnych. W wyniku podziału przedmiotowej nieruchomości Skarżąca uzyskała 3 niezależne działki, które w lipcu 2007 r. sprzedała. Wskutek otrzymanej informacji u notariusza i w urzędzie skarbowym, zarejestrowała się jako podatnik VAT czynny i odprowadziła podatek należny. W chwili obecnej składa deklaracje »zerowe" do momentu rozstrzygnięcia sprawy W związku z powyższym zadano następujące pytanie. 2. Czy sprzedaż 3 działek będących majątkiem osobistym sprzedającego nieprowadzącego działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem Skarżącej, sprzedane działki były jej osobistym majątkiem, który został nabyty w drodze dziedziczenia. Skarżąca nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży działek budowlanych, a sprzedaż dotyczyła wyprzedaży majątku osobistego, w postaci 3 działek przewidzianych w planie zagospodarowania przestrzennego jako działki budowlane. W ocenie Skarżącej sprzedaż działek była zdarzeniem incydentalnym, które nie wymagało jej rejestracji w Urzędzie Skarbowym jako podatnika VAT czynnego i opłacenia tego podatku wraz ze złożeniem deklaracji VAT - 7, gdyż nie zachodziła czynność związana z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – powoływanej jako "ustawa VAT"). 3. W wydanej w dniu [...] stycznia 2008 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w P. – działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W interpretacji wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy VAT dokonywanie dostaw działek przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku od towarów i usług, który w tym celu dokonał zgłoszenia rejestracyjnego, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Minister Finansów zauważył, iż dokonując rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług Skarżąca potwierdziła, że będzie prowadzić działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Tym samym wskazała, iż jej intencją, jako dokonującego dostawy działek budowlanych było zachowanie się jak podatnik podatku od towarów i usług. Organ wydający interpretację wskazał także, że pojęcia "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami zgodnie z ww. przepisami są osoby fizyczne, osoby prawne jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Minister Finansów uznał, iż z powyższych przepisów, że podatnikami są również osoby, które wykonały czynności jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. W ocenie organu taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. 4. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną interpretacją stwierdzając, że dostawa przedmiotowych działek nie może być uznana jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług - na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA") z dnia 29 października 2007r., sygn. akt I FPS 3107. Nadto Skarżąca podkreśliła, iż obowiązek zapłaty podatku należnego jest związany z wykonywaniem czynności podlegającej opodatkowaniu, a nie z faktem zarejestrowania się jako czynnego podatnika podatku VAT. 5. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów w wyniku ponownej analizy sprawy, uwzględniając zarzuty przytoczone w wezwaniu Skarżącej, stwierdził podstawy do częściowej zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze przedstawiony przez Skarżąca we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 12 października 2008 r. stan faktyczny oraz uwagi zawarte przez Skarżącą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, iż dostawa dwóch działek dokonanych przed zarejestrowaniem się strony jako czynnego podatnika VAT nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (w tym zakresie Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej i zmienił wydaną wcześniej interpretację), natomiast w ocenie organu dostawa działki po fakcie dokonania zgłoszenia rejestracyjnego dla potrzeb podatku od towarów i usług podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Organ wydający indywidualną interpretację podniósł, iż w związku z tym że Skarżąca otrzymała przedmiotowe działki jako majątek osobisty w drodze dziedziczenia należało wykluczyć, iż celem nabycia działek była ich odsprzedaż. 6. W skardze z dnia 14 kwietnia 2008 r. Skarżąca podniosła, że zmieniona interpretacja Ministra Finansów narusza przepisy prawa bowiem: dostawa przedmiotowych działek nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT - na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca wskazała na wyrok NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. W ocenie Skarżącej obowiązek zapłaty podatku należnego jest związany z wykonywaniem czynności podlegającej opodatkowaniu, a nie z faktem zarejestrowania się strony jako czynnego podatnika podatku VAT - na potwierdzenie stanowiska w tym przedmiocie wskazała na wyrok NSA z dnia 17 września 1999 r., sygn. akt III SA 5628/98. 7. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej indywidualnej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 8. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwana "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma rozstrzygnięcie, czy w sytuacji opisanej we wniosku Skarżącej dochodzi do powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług czy też nie. 9. W przypadku podatku VAT kwestia powstania obowiązku podatkowego jest szczegółowo unormowana w dziale IV ustawy VAT, przy czym odrębnie określono zasady ogólne powstania obowiązku podatkowego, jak i powstanie obowiązku podatkowego w przypadku dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowego ich nabycia, oraz powstania obowiązku podatkowego u małych podatników. W art. 19 ustawy VAT przyjęto, że obowiązek podatkowy w tym podatku powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, jednocześnie w art. 19 ust. 2 ust. 21 oraz w art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy VAT wprowadzono szereg odmiennych rozwiązań szczegółowych. W sprawie istotne znaczenie ma natomiast art. 15 ustawy VAT, zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, którego tezy Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, przepis art. 15 ust. 1 ustawy VAT odzwierciedla zatem dyspozycję przepisu art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy, stanowiącego, że podatnikiem jest "każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności". Różnica pomiędzy unormowaniami unijnymi a polskimi ujawnia się natomiast na tle definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów, a także wykorzystywanie w sposób ciągły, własnych dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle przepis art. 15 ust. 2 ustawy VAT definiując pojęcie działalność gospodarcza jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego w przepisie art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy brak. Zwrócić należy jednakże uwagę, że w przepisie art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy zawarto upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2, w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki VI Dyrektywa rozumieć każe działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną "uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie". Oznacza to, że "użyty w treści art. 15 ust. 2 ustawy VAT zwrot "również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych wymagających zdefiniowania, lecz do wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Możliwość taka przewidziana jednak została w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, gdy zważyć, że w przepisie tym użyto zwrotu "w szczególności", nie zamykając w ten sposób katalogu sporadycznych transakcji uzasadniających uznanie danego podmiotu za podatnika do transakcji dotyczących wyłącznie budynków i działek budowlanych. Wskazując na powyższe nie sposób jednak nie zauważyć, że realizacja normy określonej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy w ustawy VAT nastąpiła w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne. Zamiast bowiem określić wprost i jasno w ustawy VAT, że za podatnika uznaje się każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą ustawodawca zdecydował się na skomplikowane i wymagające zabiegów interpretacyjnych rozwiązanie polegające na rozszerzeniu definicji działalności gospodarczej. Okoliczność, że VI Dyrektywa zezwala Państwom Członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą i że ustawy VAT opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 przez odwołanie się do "czynności wykonywanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT. Zarówno z brzmienia przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT wynika bowiem nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód, - na co w interpretacji zwrócił uwagę również organ podatkowy. 10. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek - jak wynika z wniosku o interpretację "nie był nabyty tylko w celu ich profesjonalnej odsprzedaży" - a więc nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Więcej nawet: z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT. Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku od towarów i usług, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy. Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju "przez podatnika, który jako taki występuje". Art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ülzen a Dieter Armbrecht stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu. Nadmienić trzeba, że w orzeczeniu tym ETS stwierdził, że w przypadku wyodrębnienia części nieruchomości do celów prywatnych rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczej podatnika i częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na proporcji między wykorzystywaniem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej w roku nabycia (...), nie zaś na kryterium podziału fizycznego. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że w VI Dyrektywie brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika. Oznacza to, że w ocenie ETS brak opodatkowania sprzedaży majątku własnego podatnika nie zakłóca zasady powszechności i neutralności podatku VAT, ani też nie powoduje zakłóceń w zakresie konkurencji. 11. Ustawa o podatku VAT, określając w art. 5 ust. 1 pkt 1, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, nie zawiera zapisu identycznego do art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy, co przesądza, że w tym zakresie pozostaje ona w sprzeczności z zapisami VI Dyrektywy. Brak ten niewątpliwie usuwany być musi w drodze prowspólnotowej wykładni ustawy krajowej. W świetle powyższego uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT winny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. 12. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego (jak wynikało z przedstawione stanu faktycznego), ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. 13. Organ podatkowy prawidłowo zatem wskazał, powołując się na art. 2 pkt 6 u.p.t.u, że grunt jest towarem, którego sprzedaż co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Prawidłowe było również odwołanie się do treści art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT. Jednakże błędna jest wywiedziona przez organy podatkowe konkluzja, iż sprzedaż działek w okolicznościach faktycznych opisanych przez Skarżącego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw, aby przypisać Skarżącemu, że nabycia gruntu dokonano z zamiarem odsprzedaży. W przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym wyjaśniono, że działki nabyła ona w drodze dziedziczenia. Z opisu nie wynikało, aby strona nabywając działki miała zamiar ich odsprzedaży, czy też rozpoczęcia jakiejkolwiek działalności gospodarczej z nimi związanej. Dokonana w latach późniejszych zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowała że nieruchomości mogły zostać wykorzystane pod zabudowę. W tym miejscu warto także wskazać, iż fakt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje, iż działki rolne stają się automatycznie działkami budowlanymi. 14. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należy przyjąć, iż argumentem przemawiającym za uznaniem zawsze za podatnika podatku VAT osoby, która nabyła do majątku prywatnego grunty rolne sprzedawane następnie jako działki budowlane nie może być okoliczność, że w świetle definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy i w art. 15 ust. 2 ustawy VAT działalność rolnika jest działalnością gospodarczą. Uwzględnić bowiem trzeba, że grunty takie nie zawsze służyć muszą dostawom produktów rolnych lecz prywatnym potrzebom właściciela i członków jego rodziny. We wniosku o interpretację strona podniosła, że nabyte przez nią nieruchomości nie były wykorzystywane do działalności rolniczej – stanowiły przydomowy ogród. Powyższe - zdaniem Sądu - przemawia za uznaniem, że nieprawidłowy jest pogląd Ministra Finansów wyrażony w pierwotnej interpretacji indywidualnej, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty Skarżącej, dokonywana poza zakresem wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku VAT. Wbrew twierdzeniom organu - Sąd ocenia, że organ dokonał błędnej wykładnia przepisów ustawy VAT w zestawieniu z celami i zasadami przepisów Dyrektyw dotyczących podatku VAT. Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną a także zasady ogólne wynikające z przepisów unijnych w tym również wnioski wynikające z orzecznictwa ETS. Minister Finansów powinien też uwzględnić to, iż czynności cywilnoprawne o charakterze zobowiązującym, odpłatne i dokonywane w ramach obrotu nieprofesjonalnego podlegają przepisom ustawy z dnia 9 września 2000 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 450 ze zm.), których zastosowanie wyłącza możliwość opodatkowania sprzedaży nieruchomości podatkiem VAT. 15. Sąd wyjaśnia, że uwzględnił skargę na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Rozstrzygnięcie z punktu drugiego sentencji ma swoje odzwierciedlenie w art. 152 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego stronie Sąd postanowił na mocy w art. 200 P.p.s.a.