IV SA/Wa 297/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Agnieszka Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2008 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) grudnia 2007 roku, Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez A. O. od decyzji Burmistrza Ł. z dnia (...) października 2007r. umarzającej postępowanie w sprawie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej P. nr (...) zlokalizowanej w Ł. przy ul. (...) na działce nr ew. (...) z obrębu (...) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, podzielając zawarte w niej stanowisko. W obszernym uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, że biorąc pod uwagę parametry planowanej inwestycji w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, w tym przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 roku, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska nie jest konieczne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. O. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. Z. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. : * art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwiecień 2001 Prawo ochrony środowiska poprzez wadliwe przyjęcie, że rozbudowa stacji bazowej P. nr (...), zlokalizowanej w Ł., przy ul. (...), na działce nr ew. (...) z obr. (...) nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy w rzeczywistości w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego przedmiotowej stacji bazowej, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. * art. 52 ww. ustawy poprzez uznanie za dowód nieprawidłowo przygotowany raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej P. Sp. z o.o. oparty na nieaktualnej mapie Ł. i przyjmujący do wyliczeń bez uzasadnienia najmniejszą wartość TILT, tj. 0,5 stopnia, podczas gdy w specyfikacji wartość ta określona jest w przedziale 0,5 do 8 stopnia, co ma istotny wpływ na obliczanie pochylenia wiązki promieniowania. 2. naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj.: * art. 77§1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez rozważenia kwestii prawidłowości stosowania przepisów procedury administracyjnej przez Burmistrza Ł., w szczególności braku podjęcia wyjaśniających czynności dowodowych pomimo znanej Burmistrzowi z urzędu okoliczności, iż raport oddziaływania na środowisko stacji bazowej P. Sp. z o.o. (...) został oparty na nieaktualnej mapie Ł. (ulica (...) ma dłuższy przebieg) co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji mimo iż materiał dowodowy nie był zebrany w sposób wyczerpujący; * art. 136 k.p.a. poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego, pomimo istniejących wątpliwości co do wyboru wartości TILT (brak uzasadnienia), na podstawie której dokonywano obliczeń odchylenia wiązki promieniowania w raporcie oddziaływania na środowisko stacji bazowej P. Sp. z o.o. oraz prawidłowości określenia w "Kwalifikacjach przedsięwzięcia", iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. * art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do dowodów świadczących o możliwości zakwalifikowania przedsięwzięcia do przedsięwzięć które mogą negatywnie oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (...) z dnia (...) grudnia 2007 roku i utrzymanej w mocy decyzji Burmistrza Ł. z dnia (...) października 2007 roku (znak: (...)) umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - rozbudowy stacji bazowej Polskiej Telefonii Cyfrowej nr (...), zlokalizowanej w Ł., przy ul. (...), na działce nr ew. (...) z obr. (...) oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła podniesione wyżej zarzuty, a ponadto podniosła, iż strona nie była informowana na żadnym etapie postępowania o możliwości zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia, które nie oddziałuje znacząco na środowisko i tym samym nie mogła odnieść się do dowodów przemawiających za takim uznaniem. Powyższe postępowanie narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 10 § k.p.a. i art. 8 k.p.a). Zdaniem skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję nie rozważając czy Burmistrz Ł. nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podzielić należy pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż parametry planowanej inwestycji powodują, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji nie jest konieczne. Z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska wynika, że realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 3) 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Z art. 51 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 roku, Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Rozporządzenie to w istotny sposób zmienione zostało z dniem 31 sierpnia 2007r. na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 158 poz. 1105). Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 wymienionego wyżej rozporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 20.000 W. Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c wymienionego wyżej rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, iż planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy do również do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Jednocześnie przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przyjmując tego rodzaju założenie należałoby uznać, że teoretycznie człowiek może znaleźć się wszędzie, chociażby przez krótką chwilę, jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy zdaniem Sądu rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. Ze sporządzonego w sprawie raportu jednoznacznie wynika, iż wzdłuż głównej osi anten w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wobec faktu, iż inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu, a tym samym i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, prowadzenie postępowania w celu jej wydania stało się bezprzedmiotowe. W wyroku z dnia 21 lutego 2006 roku, sygn. akt I OSK 967/05 (LEX nr 201507) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne". Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.