II OSK 1948/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Protokolant Maria Połowniak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 488/08 w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 września 2008r., sygn. akt II SA/Bd 488/08 oddalił skargę B. N. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia [...] stycznia 2008r., którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazano B. N. doprowadzenie do stanu poprzedniego obiektu na działce nr [...] przy ul. [...] w Brodnicy, poprzez wykonanie drzwi w ścianie zewnętrznej kamienicy od strony podwórza i rozbiórkę ściany zewnętrznej na długości 3,40m przy oficynie oraz wymurowanie ściany zewnętrznej o długości 3,40m w pierwotnym miejscu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nałożony na skarżącą obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego budynku głównego i budynku oficyny dotyczy dokonanego przez nią w 2003r. zamurowania (likwidacji) drzwi zewnętrznych kamienicy od podwórza oraz rozebrania ściany zewnętrznej oficyny o długości 3,40m i wybudowania nowej ściany z przesunięciem, powodującym poszerzenie obiektu. Przeprowadzenie przez skarżącą powyższych prac jest bezsporne w świetle kontroli robót wykonanych w obiektach na nieruchomości przy ul. [...] przeprowadzonej przez inspektorów nadzoru budowlanego w dniu 29 sierpnia 2007r. oraz treści, powołującego się na dokonane dnia 23 kwietnia 2007r. oględziny, postanowienia Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...], odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie istniejących budynków z przeznaczeniem na działalność handlową, dobudowie oficyny wzdłuż granicy z przeznaczeniem na zaplecze magazynowe oraz dobudowie schodów zewnętrznych na I piętrze budynku głównego od strony podwórza. W ocenie Sądu I instancji wskazane roboty budowlane, wykonane przez skarżącą zostały nietrafnie zakwalifikowane przez organ jako podlegające tylko zgłoszeniu. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2006. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona jest jedynie budowa obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy, a także niektóre roboty budowlane, o których mowa w ust. 2 tego przepisu, a wśród nich remont istniejących obiektów budowlanych oraz docieplenie budynków o wysokości do 12m. Znaczna jednak część wyszczególnionych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy wyłączeń obwarowanych zostało przez ustawodawcę w art. 30 obowiązkiem zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej przez inwestora zamiaru wykonywania robót budowlanych. Dotyczy to m.in. remontu i docieplenia. Kwestia rozbiórki obiektu budowlanego uregulowana została odrębnie w art. 31 ustawy. Bezspornym jest, że skarżąca legitymowała się tylko zgłoszeniem zamiaru wykonania robót remontowych z dnia 6 sierpnia 2003r., polegających na dociepleniu ściany zewnętrznej i dachu, które to roboty zostały faktycznie wykonane. Przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie stanowiących bieżącej konserwacji (art. 3 pkt 8 ustawy). Zatem przez remont nie mogą być uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej. Sąd uznał, że likwidacja otworu drzwiowego (również okiennego) poprzez jego zamurowanie stanowi przebudowę, podobnie jak wykonanie nowego otworu drzwiowego, nawet w miejscu, w którym niegdyś istniał. Remontem byłaby tylko wymiana drzwi (czy okna). Przebudową jest wykonanie wszelkich prac (robót budowlanych) powodujących zmianę układu funkcjonalnego obiektu budowlanego (zmianę parametrów użytkowych lub technicznych), dotyczących elementów wypełniających lub konstrukcyjnych, nie powodujących zmiany parametrów charakterystycznych obiektu, takich jak np. kubatura, powierzchnia, długość, szerokość (art. 3 pkt 7a ustawy). W ocenie Sądu wykonanie przez skarżącą w innym miejscu nowej ściany sutereny, skutkujące zmianę szerokości, a zatem i powierzchni tego obiektu (nawet w niewielkim stopniu) uznać należy za rozbudowę, będącą rodzajem robót zaliczanych do budowy (art. 3 pkt 6 ustawy). Prawo budowlane nie zawiera definicji rozbudowy, jednak w doktrynie i orzecznictwie przyjęto, że rozbudową jest zmiana - powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość i granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Roboty budowlane polegające na przebudowie nie zostały wymienione w art 29 ust. 2 ustawy, zaś budowa (której rodzajem jest rozbudowa) obiektu budowlanego, jakim jest budynek nie znajduje się wśród wyliczeń zawartych w art. 29 ust. 1. Tak więc zarówno zamurowanie drzwi, jak i wybudowanie nowej ściany przez skarżącą nie mogąc być zakwalifikowane do wyłączeń spod działania art. 28 ustawy, o których mowa w art. 29 i wymagały uzyskania przez nią przed rozpoczęciem prac ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast rozebranie uprzednio istniejącej ściany oficyny winno być poprzedzone otrzymaniem pozwolenia na rozbiórkę. W przypadku obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków lub objętych ochroną konserwatorską, jak stanowi art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy, pozwolenie na rozbiórkę organu jest konieczne. Z powołanego postanowienia Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6 czerwca 2007r. oraz pisma z tej samej daty do PINB w Brodnicy wynika, że ulica [...], na której usytuowana jest działka nr [...] znajduje się na terenie dzielnicy Starego Miasta Brodnicy, wpisanego do rejestru zabytków decyzją [...]. Sąd wskazał, że w świetle poczynionych w toku postępowania w niniejszej sprawie ustaleń wykonane przez skarżącą, a wymienione w sentencji decyzji organu I instancji roboty nie były objęte uprzednim zgłoszeniem ich w Starostwie Powiatowym w Brodnicy, jednak nawet gdyby miało ono miejsce, nie byłoby skuteczne, jako dotyczące robót wymagających wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i rozbiórkę. Bezsprzecznie jednak zamurowując drzwi oraz likwidując ścianę i stawiając nową skarżąca nie dysponowała w tym przedmiocie pozwoleniem na budowę. Sąd wskazał, że konsekwencje wykonanych bez pozwolenia na budowę robót budowlanych zostały unormowane w powołanych w decyzji organu I i II instancji podstawach prawnych - art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz w art. 48 ust. 1 ustawy. Z art. 48 ust. 1 wynika obowiązek organu nadzoru budowlanego nakazania rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego lub jego części, chyba że zachodzą warunki przewidziane w ust. 2 do podjęcia czynności zmierzających do zalegalizowania samowoli. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy, jeśli roboty budowlane, inne niż określone w art. 48, wykonane zostały w sposób wymieniony w art. 50 ust. 1, w tym - wg pkt 1 - bez wymaganego pozwolenia, należy zastosować odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2. Na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, zaś na mocy pkt 2 nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu i skutków, jak również sposobów oraz samej możliwości uzyskania stanu zgodnego z prawem. Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego w sprawie niniejszej trafnie rozstrzygały w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o doprowadzeniu do stanu poprzedniego kamienicy i sutereny poprzez wykonanie na nowo zlikwidowanych przez skarżącą drzwi w ścianie zewnętrznej kamienicy od strony podwórza oraz wymurowanie w poprzednim miejscu tej samej długości rozebranej przez skarżącą ściany. Nie zachodziła możliwość doprowadzenia powyższych robót do stanu zgodnego z prawem w oparciu o ust. 1 pkt 1 powołanego przepisu, gdyż prowadzenie wymagających pozwolenia na budowę robót budowlanych w kamienicy i suterenie, znajdujących się na wpisanym do rejestru zabytków terenie mogło mieć miejsce jedynie po uzyskaniu odrębnej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wykonywanie tychże robót, a taką decyzją skarżąca się nie legitymowała. W ocenie Sądu zawarte w decyzji rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym nakazu rozebrania wybudowanej bez pozwolenia nowej ściany uzasadniało dodatkowo przywołania w jej podstawie prawnej przepisu art. 48 ust. 1 ustawy, jako że miały miejsce samowolne roboty budowlane, stanowiące rozbudowę sutereny (poszerzenie, a tym samym zmianę jej powierzchni), o ile nawet nie budowę w czystej postaci części tego obiektu. Także i w tym zakresie robót brak było przesłanek do wszczęcia procedury w celu ich zalegalizowania, przede wszystkim ze względu na nieposiadanie przez skarżącą koniecznego dokumentu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy w postaci decyzji - pozwolenia organu konserwatorskiego, wymaganego przepisem art. 39 ust. 1. Sąd nie stwierdził, by wydanie zaskarżonej decyzji wymagało uprzedniego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, a podjęte przez ten organ rozstrzygnięcie zostało dostatecznie uzasadnione. Strona brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym, o czym świadczą kierowane przez nią do organów obydwu instancji pisma, wniesione odwołanie od decyzji organu I instancji oraz fakt zapoznania się w dniu 18 października 2007r. z własnej inicjatywy z materiałami postępowania prowadzonego przez PINB w Brodnicy. Sąd podkreślił, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uchylenie decyzji następuje w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, względnie - innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. W praktyce orzeczniczej przyjęto, że o wpływie naruszenia prawa na wynik sprawy można mówić tylko wówczas, że gdyby takiego naruszenia nie było, mogłaby zapaść decyzja o odmiennej niż wydana treści. Jakkolwiek, zdaniem Sądu należy zgodzić się ze skarżącą, że nieprawidłowe było wysłanie do niej przez organ I instancji po sporządzeniu decyzji administracyjnej zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego oraz nadanie biegu tejże decyzji (wysłanie jej) znacznie przed upływem zakreślonego do zapoznania się z aktami terminu, jak również nie skierowanie do skarżącej tego rodzaju zawiadomienia przez organ odwoławczy, to jednak zważywszy na okoliczność, iż po dokonaniu przez nią wglądu do akt sprawy w dniu 18 października 2007r., a także w postępowaniu przed organem II instancji nie były przeprowadzone w sprawie żadne dodatkowe czynności dowodowe, a ponadto mając na uwadze treść pozostałych zarzutów skargi, uznać należało, iż powyższe uchybienia nie rzutowały na wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia. Na wynik sprawy (treść nałożonego na skarżącą obowiązku) nie miało również wpływu wadliwe przyjęcie w decyzji I instancji, iż wykonane przez skarżącą roboty budowlane wymagały zgłoszenia oraz niewskazanie w podstawie prawnej dodatkowo art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jak też przeoczenie powyższych wadliwości i ich niekonwalidowanie przez organ II instancji. Uznając z przedstawionych wyżej względów, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 września 2008r. wniosła B. N., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia [...] stycznia 2008r., doręczona do rąk skarżącej w dniu 30 stycznia 2008r., skutecznie została wprowadzona do obrotu prawnego ("wydana") przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania (wprowadzenia do obrotu prawnego) postanowienia wydanego w dniu 30 października 2007r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy, w którym postanowiono wstrzymać stronie skarżącej prowadzenie robót budowlanych na działce nr [...] przy ul. [...] w Brodnicy, 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającymi na uznaniu, że wydanie decyzji tak przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy w dniu [...] stycznia 2008r., jak i przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008r., bez umożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, tj. z naruszeniem przepisu art. 10 kpa nie stanowi naruszenia prawa, które w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie poczynił żadnych ustaleń co do tego, czy organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2008r. dochował terminu, o którym mowa w przepisie art. 51 ust. 1, jak i w korespondującym z nim przepisem art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 30 października 2007r. organ I instancji w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 1 wydał postanowienie, którym nakazał skarżącej wstrzymanie robót budowlanych na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w Brodnicy, o czym Sąd I instancji nie wspomina w zaskarżonym wyroku. Wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego w dniu [...] stycznia 2008r. miało miejsce z niedochowaniem terminu przewidzianego w przepisie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Wydanie stosownej decyzji mogło być wydane przed upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, zatem termin ten upłynął, stosownie do reguł wyrażonych w art. 57 § 3 kpa w dniu 30 grudnia 2007r.. Naruszenie tego terminu powoduje nieważność decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej podkreślono także, iż każde naruszenie przepisu art. 10 kpa stanowi naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.. Okoliczność, że Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji przesądza o zasadności zarzutu jak w punkcie drugim. Skarżącej nie umożliwiono wypowiedzenia się co do zebranego materiału i zgłoszonych żądań, przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2008r. skarżąca nie została powiadomiona, że organ zamierza wydać decyzję, gdyż zgromadził całość materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego - art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i naruszenie przepisów postępowania - art. 174 pkt 2, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego przez zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Skarga kasacyjna została w niniejszej sprawie sporządzona przez należycie umocowanego pełnomocnika strony skarżącej w rozumieniu art. 175 § 1 p.p.s.a., a w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego - przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej powołał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie wskazując, przy tym, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W ramach podstawy przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., polegającego na uznaniu, że wydanie decyzji tak przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy w dniu [...] stycznia 2008r., jak i przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008r., bez umożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, tj. z naruszeniem przepisu art. 10 kpa nie stanowi naruszenia prawa, które w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa, daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie kwestionowano ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne, zarzucono, że skarżąca nie została powiadomiona przez organ o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie i zamiarze wydania decyzji, a nadto nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań, nie wskazując przy tym, o jakie "zgłoszone żądania" chodzi oraz jaki wpływ na wynik sprawy miały te uchybienia organu administracji. Sąd I instancji wskazał, że nieprawidłowe było wysłanie do skarżącej przez organ I instancji po sporządzeniu decyzji administracyjnej zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego oraz wysłanie decyzji przed upływem terminu zakreślonego do zapoznania się z aktami, jak również nie skierowanie do skarżącej tego rodzaju zawiadomienia przez organ odwoławczy, jednak podkreślił, że zważywszy na okoliczność, iż po dokonaniu przez nią wglądu do akt sprawy w dniu 18 października 2007r., a także w postępowaniu przed organem II instancji nie były przeprowadzone w sprawie żadne dodatkowe czynności dowodowe, a ponadto mając na uwadze treść pozostałych zarzutów skargi, należało uznać, iż powyższe uchybienia nie rzutowały na wydane przez organy obu instancji rozstrzygnięcia. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, gdyż z akt administracyjnych wynika, że skarżąca brała czynny udział w całym postępowaniu administracyjnym (art. 10 kpa), interesowała się sprawą, czytała akta, zgłaszała wnioski, ustosunkowywała się do zawartego w aktach materiału dowodowego, co świadczy o tym, że miała wpływ na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zgodnie z zasadą ogólną prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa. Niezawiadomienie jej o zgromadzonym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Za niezasadny zatem należy uznać wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, gdy skarżąca informacje o postępowaniu miała, korzystała ze środków odwoławczych i gdy naruszenie powołanego przepisu art. 10 kpa nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, w którym wskazano niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 i 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (zwanej dalej ustawą) stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy, którego celem jest umożliwienie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia co do dalszych losów realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego jest ważne w okresie dwóch miesięcy. Jeżeli organ takiej decyzji nie wyda w tym terminie, postanowienie traci ważność z mocy prawa. To oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych, a wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 jest niemożliwe. Termin ten jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może być przywrócony. Jednak w sprawie niniejszej należy zwrócić uwagę na wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji treść przepisu art. 51 ust. 7 ustawy (mylnie powołanego jako art. 51 ust. 5), który przewiduje odpowiednie zastosowanie ust. 1 pkt 1-2 oraz ust. 3 w przypadku, gdy roboty budowlane (inne niż określone w art. 48 i art. 49b) zostały już wykonane (bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia). W takim przypadku wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 nie poprzedza postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych. W konsekwencji wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 nie jest ograniczone terminem. Zatem upływ dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 ustawy nie stoi na przeszkodzie do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy. Mając na uwadze ustalenia faktyczne organów administracyjnych, które nie były kwestionowane przez strony, a które podzielił Sąd I instancji uznać należy, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w 2003r., zaś postanowienie o ich wstrzymaniu wydane zostało w dniu 30 października 2007r. Z tego wynika, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót nastąpiło po ich wykonaniu. W takiej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 nie było ograniczone terminem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że tak oceniał stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który nie powołując w uzasadnieniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia 30 października 2007r. uznał za prawidłowe zastosowanie w sprawie przez organ nadzoru budowlanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 wobec treści ust. 7 tego przepisu (mylnie określonego jako ustęp 5, lecz z prawidłowo zacytowaną treścią). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy. Uznanie zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów za nieusprawiedliwione skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U . Nr 153, poz. 1270 ze zm.).