I OSK 63/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch del. NSA Wiesław Morys (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 29 października 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z/s w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 483/08 w sprawie ze skargi [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. z/s w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 września 2008 r., w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SA/Sz 483/08 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Stargardzkiego z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], orzekł o wykonalności decyzji i kosztach postępowania. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r., ponowionym z dniu [...] sierpnia 2006 r., a skierowanym do [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S., [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. zwróciła się o "wyznaczenie warunków technicznych dla wybudowania sieci telekomunikacyjnej na osiedlu zlokalizowanym przy ul. [...] w S. oraz określenie terminu podpisania umowy". Wobec braku odpowiedzi złożono wniosek do Prezydenta Miasta S. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w nim sprecyzowanej poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie urządzeń szczegółowo tamże opisanych. Negatywną decyzję wspomnianego organu z dnia [...] kwietnia 2007 r. uchylił Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nadto postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. wyłączając Prezydenta Miasta S. od udziału w sprawie i wyznaczając do jej załatwienia Starostę Stargardzkiego. Starosta Stargardzki decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., na podstawie art. 140 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo Telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) w związku z art. 124 ustawy z dnia 31 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) uwzględnił wniosek. Ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego sp. z o.o., a położonej przy ul. [...][...], posiadającej urządzoną księgę wieczystą KW nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] w S. na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, pod lub nad nią przewodów (linii kablowych), zakładanie i instalowanie urządzeń telekomunikacyjnych, zakładanie i instalowanie innych obiektów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania przewodów, tabliczek informacyjnych oraz eksploatację i konserwację wymienionych powyżej urządzeń. W decyzji zobowiązano wskazaną powyżej spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu przedmiotowych prac, a w przypadku braku możliwości przywrócenia takiego stanu do zapłaty odszkodowania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał wniosek [...] sp. z o.o. za zasadny w świetle art. 140 ustawy Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przeprowadzone z właścicielem nieruchomości rokowania nie doprowadziły do zawarcia umowy o udostępnienie nieruchomości w celu zrealizowania opisanej wyżej inwestycji. Ponadto stwierdzono, iż jest ona zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego też nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Odwołując się od tej decyzji [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego sp. z o.o. zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem art. 140 ustawy Prawo telekomunikacyjne, który nakazuje umożliwienie operatorom instalowania na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych jedynie w sytuacji, gdy nie narusza to racjonalnego korzystania z nieruchomości. Dodatkowo zaakcentowano, że przepis art. 140 ust. 1 Prawa Telekomunikacyjnego, jako ingerujący w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego, musi być interpretowany ściśle. Budynki stanowiące własność Towarzystwa zostały wyposażone w niezbędną infrastrukturę techniczną, został zainstalowany rurarz, w którym miały być umieszczone wszelkie przewody telekomunikacyjne. Zdaniem odwołującej się jakakolwiek dodatkowa ingerencja w strukturę budynku mogłaby pozbawić Spółkę uprawnień gwarancyjnych, a tym samym stanowiłaby naruszenie granic racjonalnego korzystania z nieruchomości. Zdaniem odwołania rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, podobnie jak umowa zawierana pomiędzy operatorem a właścicielem nieruchomości, powinno dokładnie określać przebieg przewodów i urządzeń, sposób przeprowadzenia robót instalacyjnych oraz warunki dostępu i wykonywania czynności eksploatacyjnych przez pracowników operatora. Ponadto decyzja powinna precyzować wysokość wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Strona odwołująca podniosła, że przed wydaniem decyzji nie doszło do rokowań pomiędzy stronami. Tymczasem jedynie negatywny wynik rokowań uprawniałby organ do wydania decyzji w trybie art. 140 Prawa telekomunikacyjnego. Spółka [...] wystąpiła co prawda w dniach [...] czerwca 2006 r. i [...] sierpnia 2006r. z wnioskami o wyznaczenie warunków technicznych na wybudowanie sieci, jednak w treści pism nie wskazała zasięgu planowanych prac, terminu ich wykonania, ani parametrów technicznych urządzeń. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. na podstawie art. 138 k.p.a. w związku z art. 140 Prawa telekomunikacyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nadto uznał za niezasadny zarzut dotyczący przekroczenia granic racjonalnego korzystania z nieruchomości. Podnoszona przez spółkę ewentualna utrata gwarancji udzielonej przez wykonawcę była mało prawdopodobna, gdyż gwarancja została udzielona na okres 36 miesięcy i jej termin upływał w dniu [...] grudnia 2007 r. Przedstawiona przez operatora ogólna charakterystyka planowanej inwestycji nie przewidywała ingerencji w elementy objęte dłuższym terminem gwarancji. Organ odwoławczy powołując się na przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne stwierdził, iż umożliwiają one mieszkańcom wybór dowolnego operatora, a nie monopolisty wskazanego przez właściciela nieruchomości. Funkcjonowanie dwóch operatorów świadczących usługi w tym zakresie nie narusza granic racjonalnego korzystania z nieruchomości, natomiast zapewni uczciwą konkurencję. Organ II instancji za niezasadny uznał zarzut, że analogicznie jak w umowie decyzja administracyjna powinna wskazywać sposób i termin przeprowadzenia robót instalacyjnych oraz określać wysokość wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Ukształtowanie treści umowy należy do stron i pozostaje w sferze cywilnoprawnej. Natomiast żaden przepis prawa nie obliguje organu administracji do precyzyjnego wskazania w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości warunków inwestycji. W ocenie organu odwoławczego sp. z o.o. [...] podjęła działania zmierzające do ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz zawarcia stosownej umowy, dwukrotnie zwracając się do [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego sp. z o.o. z prośbą o wyznaczenie warunków technicznych dla wybudowania sieci telekomunikacyjnej. Działania te okazały się jednak nieskuteczne, gdyż na pisma nie udzielono odpowiedzi. W pozostałym zakresie Wojewoda wskazał na niesporne w zasadzie ustalenia faktyczne oraz podzielił rozważania organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego sp. z o.o. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania. Decyzji organu II instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 140 Prawa telekomunikacyjnego, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 k.p.a. Przytaczając brzmienie właściwych przepisów skarżąca powieliła poprzednio prezentowane zarzuty obejmujące zwłaszcza nieuwzględnienie przesłanki racjonalnego korzystania z nieruchomości, brak szczegółowego określenia przebiegu przewodów i urządzeń oraz wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Odpowiadając na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie. Zarzuty zawarte w skardze uznał za tożsame z tymi, które były podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego. Podnosząc, że są one chybione, bo organy prawidłowo oceniły stan faktyczny i prawny, organ ten nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał przede wszystkim, iż zgodnie z regulacją art. 66 § 1 kodeksu cywilnego oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia umowy. W niniejszej sprawie pism operatora kierowanych do właściciela nieruchomości nie można uznać za oferty zawarcia umowy, nie zawierały bowiem podstawowych elementów umowy takich jak ogólna charakterystyka planowanej inwestycji, sposób jej wykonania, propozycje wynagrodzenia lub uzasadnienie okoliczności wskazujących na brak podstaw do ustalenia wynagrodzenia. W ocenie Sądu I instancji w stanie faktycznym sprawy nie doszło do przeprowadzenia rokowań. Organy obu instancji przedwcześnie bez przeprowadzenia dostatecznego postępowania dowodowego uznały, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości na podstawie art. 140 ustawy Prawo komunikacyjne w związku z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czym naruszyły dyspozycje art. 7 i 77 k.p.a. Ograniczenie praw właściciela na podstawie art. 140 Prawa telekomunikacyjnego ma charakter wyjątkowy i powinno być stosowane wyłącznie w braku porozumienia stron. Zatem tę kwestę Sąd uznał za warunkującą niejako dopuszczalność wydania decyzji. Brak wyczerpania tego obowiązku skutkował uchyleniem decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej P.p.s.a. W skardze kasacyjnej opartej na zarzutach: naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 140 ust. 2 i 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz zwrotu kosztów postępowania. W jej uzasadnieniu wyeksponowano przede wszystkim błędne przyjęcie, że nie doszło do zawarcia umowy pomiędzy operatorem a właścicielem nieruchomości z uwagi na nieprzedstawienie przez tegoż operatora oferty zawierającej podstawowe elementy umowy. Wskazano, że zgodnie z art. 140 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego operator ma obowiązek wystąpić o zawarcie umowy, a spółka [...] wystąpiła z taką inicjatywą kierując do właściciela nieruchomości stosowne wnioski. Podkreślono, że zgodnie z regulacjami zawartymi w kodeksie cywilnym umowa może zostać zawarta nie tylko na skutek oferty i jej przyjęcia, ale także poprzez przetarg, aukcje i negocjacje. Zdaniem skarżącej odpowiednikiem rokowań wskazanych w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami są negocjacje uregulowane w kodeksie cywilnym. Regulacje zawarte w przepisach kodeksu cywilnego nie wymagają, by zawierając umowę w drodze negocjacji koniecznym było złożenie oferty. Kierowane do właściciela wnioski o udostępnienie nieruchomości stanowiły zaproszenie do przeprowadzenia negocjacji. Zatem skarżąca wykazała inicjatywę niezbędną do podjęcia rokowań. Ponadto podkreślono, iż wymaganie złożenia oferty przez operatora w sytuacji, gdy nie ma on możliwości wglądu do dokumentacji technicznej oraz obejrzenia nieruchomości z zewnątrz i wewnątrz jest nierealne. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez bezpodstawne stwierdzenie naruszenia przez organy administracji art. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w sytuacji, gdy do takiego naruszenia nie doszło. Zarzucono ponadto naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez przeprowadzenie kontroli legalności decyzji niezgodnie z określonymi w tych ustawach kryteriami. [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego postulowało oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując dotychczasowe wywody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła odnieść skutku, gdyż zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkich sądów administracyjnych, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. Zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się do podważenia prawidłowości rozumowania Sądu pierwszej instancji w zakresie braku przesłanek uregulowanych w art.124 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności poprzez błędne przyjęcie jakoby między stronami nie doszło do wymaganych przez ten przepis rokowań, które winny poprzedzać udzielenie zezwolenia określonego w art.124 ust.1 tej ustawy. Wskazano przede wszystkim na inne sposoby zawarcia umowy, oprócz wyłącznie podniesionej przez Sąd I instancji oferty (i jej przyjęcia). W tym zakresie trzeba przyznać rację skarżącemu, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wadliwie skoncentrowano się na jednym tylko sposobie zawarcia umowy, która po myśli art.140 ust.2 ustawy Prawo telekomunikacyjne, jest podstawową formą, w jakiej dochodzi do umożliwienia instalowania operatorom i innym podmiotom tamże wskazanym na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych. Jest to o tyle wadliwe, że cytowany wcześniej przepis stanowi o konieczności poprzedzenia decyzji rokowaniami, które z ofertą mają niewiele wspólnego, chyba że rozpatrywać ją w sferze propozycji nie mających wszak charakteru nadanego jej prawem. Bowiem w art.66 § 1 kodeksu cywilnego (dalej k.c.) ofertę definiuje się poprzez oświadczenie woli zawarcia umowy złożone drugiej stronie, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy. Jak głosi art.70 § 1 k.c. do zawarcia umowy dochodzi z chwilą przyjęcia oferty. Wedle art.70 (1) k.c. umowa może być też zawarta w drodze aukcji albo przetargu, zaś w art.72 § 1 k.c. przewidziano dalszy sposób, mianowicie negocjacje zakończone porozumieniem co do wszystkich postanowień umowy, które były ich przedmiotem. Jak słusznie zauważa skarga kasacyjna rokowania ujęte w art.123 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami to nic innego jak negocjacje, czyli dyskusja, wymiana uwag (ustna, pisemna albo prowadzona w innym trybie) zmierzająca do ukształtowania treści umowy. Posługując się zwrotem "rokowania" ustawa ta ma zatem na myśli negocjacje w rozumieniu cytowanej normy kodeksu cywilnego. Przeto wymogiem ustawowym jest poprzedzenie decyzji opartej o art.124 ust.1 tej ustawy prowadzonymi przez strony ewentualnej przyszłej umowy pertraktacji, które oczywiście nie kończą się porozumieniem, bo wówczas zbędne byłoby wydanie decyzji. Mimo, że Sąd I instancji zawężył swe rozważania do oferty, w istocie wskazał na brak prowadzenia rokowań pomiędzy stronami, gdyż taki jest sens jego wywodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Oczywistym jest więc, że ich prowadzenie nie wymaga złożenia oferty w sensie ścisłym, wszak niepodobna, i to nie tylko z punktu widzenia prawnego, ale i praktycznego, nie zgodzić się z twierdzeniem, według którego rokowania prowadzone są wówczas, gdy strony rozpoczną (i kontynuują) omawianie istotnych warunków przyszłej umowy. Do tego zaś w bezspornym w tej materii stanie faktycznym nie doszło. Oczywiście [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego nie odpowiedziało na zapytanie spółki [...] co jest działaniem nie zasługującym na aprobatę, bo nie tylko jest niezgodne z obowiązującymi standardami postępowania, zwłaszcza w stosunkach gospodarczych, ale jeszcze naraża adresata pism na zarzut poopierania monopoli, co narusza cele przywołanej regulacji. Jednakowoż, aby wspomniane Towarzystwo mogło do rokowań zasiąść, mówiąc kolokwialnie, zaproszenie spółki [...] do rokowań powinno być wyraźne. Zatem skierowana doń propozycja winna określać konkretny przedmiot instalacji, sposób jej zamontowania, sposób korzystania z urządzeń i ich działanie szczególnie w kontekście racjonalnego korzystania z nieruchomości, zasady odpłatności za korzystanie z nieruchomości, a więc te kwestie, które są uregulowane w przepisach art.124 ust.1, 2, 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Negocjacje, o jakich mowa w art.124 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami muszą bowiem dotyczyć kwestii, które mają być określone w umowie zawartej na podstawie art. 140 ust.2 Prawa telekomunikacyjnego, czyli sprecyzowanych w ust.1, 2, 3 tej ustawy. Dopiero w razie braku ich uzgodnienia do głosu przychodzi regulacja art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami w jej całokształcie. Przedmiotem umowy, a wcześniej rokowań, winny być kwestie ogólnie rzecz ujmując sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Tymczasem spółka [...] nie przedstawiła [...] Towarzystwu Budownictwa Społecznego jakichkolwiek warunków w tej materii, przynajmniej w wersji wstępnej, nadającej się do dyskusji, a więc zaproszenie do rokowań nie było w istocie realne. Za owo zaproszenie należy potraktować pismo z dnia [...] czerwca 2006 r., ponowione pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wszak pierwsze z nich nie zawiera nawet określenia statusu osoby podpisującej się pod nim, w tym upoważnienia właściwej osoby do reprezentacji spółki, jak też zagadnień, które należałoby omówić podczas rokowań. Prośba o "wyznaczenie warunków technicznych dla wybudowania sieci telekomunikacyjnej na osiedlu...oraz określenie terminu podpisania umowy" nie zasługuje na pozytywną ocenę pod względem realnych propozycji do dyskusji. Podobnie drugie, które podpisane zostało co prawda przez osobę określoną jako członek zarządu, lecz bez potwierdzenia tego faktu, nadto bez jakichkolwiek konkretnych okoliczności. W szczególności okoliczności pozwalających na ocenę przesłanek zawartych w przywołanych wyżej przepisach. Takowe zostały przez spółkę przedstawione dopiero w toku postępowania administracyjnego, bo w załączniku do pisma z dnia [...] marca 2007 r. (p. k. 23 akt organu pierwszej instancji), a więc już po zamknięciu okresu rokowań. Zatem nie aprobując do końca zachowania [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego, należy stwierdzić, że uchylenie się od rokowań było uzasadnione brakiem konkretyzacji okoliczności podlegających uzgodnieniu. Tym bardziej, gdy zarzut spółki [...] braku możliwości sporządzenia dokumentacji z powodu niemożności wglądu w dane techniczne budynków, jest nietrafny, gdyż taki wgląd na etapie wstępnym był zbędny. Z doświadczenia życiowego wynika, iż istnieje możliwość sporządzenia własnej dokumentacji podręcznej na podstawie choćby oględzin terenowych, bowiem ich celem jest przecież jedynie zarys podstawowych obiektów, ich funkcji, przeznaczenia i usytuowania oraz wyposażenia w sieć istotną z punktu widzenia operatora. W tym stanie rzeczy omawiany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść skutku. Wywód ten przekonuje również do konieczności oddalenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Oto bowiem przyjęty przez Sąd stan faktyczny w zakresie potrzebnym do wydania rozstrzygnięcia, okazał się prawidłowy i mający oparcie w materiale sprawy. Wynika z niego przedwczesność ustaleń i wniosków wysnutych przez organy administracyjne wydające zapadłe w sprawie decyzje. Organy te niedostatecznie wyjaśniły sprawę, nadto z takich ustaleń wyprowadziły nieadekwatne konkluzje. W konsekwencji czego zasadnie doszło do uchylenia obu tych rozstrzygnięć. W tym miejscu wypadnie zwrócić uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji, mimo obszernego uzasadnienia, nie prezentuje oceny wszystkich przesłanek, od istnienia których zależy uwzględnienie żądania. Natomiast decyzja organu odwoławczego zaakceptowała to rozstrzygnięcie, bo nie dodała dalszych okoliczności, skutkiem czego w istocie doszło do "blankietowego". jak powiada [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego, upoważnienia do zajęcia terenu, bo bez bliższego sprecyzowania jego sposobu. Zakres, sposób i termin zajęcia winny być dokładnie przedstawione w decyzji. Z tym tylko, iż chybiony jest pogląd o konieczności zamieszczania tamże kwestii dotyczących wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, bo jest to wymagane wyłącznie w umowie, oraz dotyczących odszkodowania, bo jest to materia przyszła i niepewna. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia ustawowe wymogi, gdyż zawiera opis stanu sprawy, zarzutów skarżącej, stanowisk stron, podstawę prawną wraz z jej wyjaśnieniem. Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.