I FSK 484/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 524/08 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie w podatku od towarów i usług na osobę trzecią oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 524/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, oddalił skargę. W uzasadnieniu podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 29 grudnia 2004 r. o orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki Akcyjnej "S. K.“ z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i grudzień 1999 r. wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi na dzień wydania decyzji oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Powodem wydania decyzji była bezskuteczność egzekucji skierowanej do "S. K.“ w celu wyegzekwowania należności Skarbu Państwa wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 30 sierpnia 2002 r. o określeniu spółce zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i grudzień 1999 r. oraz fakt, że w okresie powstania tych zobowiązań, skarżący był członkiem zarządu tej spółki (tj. od 7 marca 1995 r. do 31 stycznia 2001 r.). Jednocześnie organ podał, że w stosunku do spółki nie zgłoszono w odpowiednim terminie wniosku o upałość. Skarżący nie wskazał również mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, J. P. zarzucił naruszenie art. 116 Ordynacji podatkowej, podnosząc, że do czasu zwolnienia go z funkcji członka zarządu nie zaistniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a na późniejsze działania likwidatora nie miał już wpływu. Podobnie, nie miał wpływu na postępowanie w przedmiocie określenia spółce zobowiązania w podatku VAT za sporne miesiące 1999 r. Ponadto skarżący zarzucił przedawnienie prawa do wydania decyzji przenoszącej na niego odpowiedzialność z uwagi na upływ terminu, o jakim mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że decyzję wprawdzie wydano w 2004 r., ale doręczono ją już w 2005 r. Nie uznając zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w rozstrzyganej sprawie bezsporny jest fakt bezskuteczności egzekucji skierowanej do spółki oraz okoliczność, że J. P. w okresie powstania zobowiązań podatkowych wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji był członkiem zarządu spółki. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie wykazał zaistnienia przyczyn egzoneracyjnych, mogących uwolnić go od odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania "S. K.“ S.A. Podkreślił, że o uwolnieniu członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy samo wykazanie, że został złożony wniosek o jej upadłość, ale również, że został on złożony we właściwym czasie, czyli w terminie o którym mowa w w art. 1 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (tekst jednolity Dz. U. z 1991r. nr 118, poz. 512 ze zm.). Analizując sytuację finansową "S. K.“ w oparciu o bilanse oraz rachunki zysków i strat, organ odwoławczy stwierdził, że spółka ta utraciła płynność finansową już w 2000 r., zatem wniosek o ogoszenie upadłości z dnia 24 kwietnia 2001 r., złożony zotał po terminie. Na powyższą decyzję organu odwoławczego, pełnomocnik J. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż niezgłosznie wniosku o ogłoszenie upadłość spółki we właściwym czasie nastąpiło z winy skarżącego, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i § 3, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i pominięcie faktów znanych organowi z urzędu, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w czasie biegu terminu określonego w tym przepisie z jednoczesnym naruszeniem przepisów o doręczeniach zastępczych oraz naruszenie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1102/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję. Uznał, iż w świetle art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej za "wydanie“ decyzji można uznać jedynie sytuację, w której decyzja zaistniała w obrocie prawnym, a to następuje dopiero z chwilą ujawnienia woli organu, czyli w momencie jej doręczenia stronie. Sąd zauważył także, że organy nie uwzględniły, iż "S. K.“ posiada kombajn górniczy o znacznej wartości, co niewątpliwie stanowiło przesłankę wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki. Od powyższego wyroku, Dyrektor Izby Skarbowej w K. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił naruszenie art. 145 §1 pkt 1 a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi w związku z art. 118 § 1 i art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uwzględnienie zarzutu przedawnienia oraz wadliwe przyjęcie, iż okolicznością wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu spółki jest orzeczenie sądu powszechnego wydane w sprawie o pozbawienie prawa wykonywania działalności gospodarczej dotyczącej innego członka zarządu. Zarzucił także naruszenie przepisów procesowych poprzez uznanie, iż nieprawidłowo ustalono stan faktyczny i pominięto fakt istnienia kombajnu stanowiącego własność "S. K.“. Wyrokiem z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 744/08, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt I FPS 5/07, wyjaśnił, iż termin "wydanie“ decyzji, o jakim mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., zgodnie z wykładnią językową nie oznacza wydania i doręczenia decyzji. Art. 118 § 1 Ordynacji ma charakter przepisu kompetencyjnego, co do których to przepisów obowiązuje nakaz ich ścisłej wykładni. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, sąd, rozważając kwestię przesłanek przeniesienia na członka zarządu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wskazał, iż dla oceny właściwego momentu dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki mogą być brane pod uwagę okoliczności podnoszone w innym postępowaniu dotyczącym innego członka zarządu tej samej spółki, jeżeli mają one znaczenie dla odpowiedzialności tego członka, którego dotyczy toczące się postępowanie w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej. Jednak w takim postępowaniu nie są wiążące ustalenia dokonane w postanowieniu umarzającym postępowanie o pozbawienie na podstawie art. 17 § 1 Prawa upadłościowego członka zarządu spółki kapitałowej prawa wykonywania działalności, a ustalenie właściwego momentu dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić z uwzględnieniem właściwych przepisów regulujących postępowanie upadłościowe. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał także zarzut przyjęcia przez sąd za bezsporną okoliczność faktu istnienia majątku spółki w postaci kombajnu górniczego. Wniosek ten uznał za nieuprawniony, a co najmniej przedwczesny, gdyż istnienie majątku spółki powinno obejmować okres po wszczęciu postępowania o przeniesienie odpowiedzialności, gdy tymczasem informacja o kombajnie pochodziła z 2002 r., a postępowanie wszczęto w 2004 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie powołując się na treść przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zaległości podatkowych, stwierdził, że bezspornie skarżący w czasie powstania tych zaległości był członkiem zarządu "S. K.“ S.A. Bezsporne jest także, że egzekucja skierowana do majątku spółki okazała się nieskuteczna. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem spełnienia przesłanek egzoneracyjnych, sąd wskazał, że w niniejszej sprawie oceny, czy wniosek o upadłość zgłoszono we właściwym czasie należy dokonywać przede wszystkim z uwzględnieniem art. 5 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. Nr 93, poz. 834 ze zm.) i art. 299 Kodeksu spółek handlowych, które dotyczą ochrony interesów wierzycieli. Właściwy czas do złożenia wniosku o upadłość spółki to taki, który nie niweczy sensu postępowania upadłościowego, polegającego na choćby częściowym zaspokojeniu wierzycieli dłużnika. Zgodnie z przepisami rozporządzenia – Prawo upadłościowe, dłużnik powinien był złożyć taki wniosek nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów. Odnosząc się do powyższych zasad, sąd wskazał, że z bilansu, analiz finansowych spółki oraz protokołu z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy wynika, że przez cały 2000 rok sytuacja spółki stale się pogarszała. Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, że w dniu 19 grudnia 2000 r. odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Akcjonariuszy "S. K.“ zwołane przez zarząd w trybie art. 397 Kodeksu spółek handlowych, celem podjęcia uchwały co do dalszego jej istnienia. Zdaniem sądu, trudno znać, że w sytuacji, gdy skarżący, będący członkiem zarządu zwołującego Nadzwyczajne Zgromadzenie Akcjonariuszy Spółki, w celu rozważenia dalszego jej bytu w związku z jej bardzo złą kondycją finansową, w istocie nie ma wiedzy co do przesłanek związanych z koniecznością złożenia w tym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zasadne też, zdaniem sądu, było uznanie przez organy podatkowe, że skoro Sąd Rejonowy oddalił wniosek likwidatora "S. K.“ S.A. o ogłoszenie upadłości ze względu na brak funduszów pozwalających na prowadzenie postępowania upadłościowego, to oznacza, że wniosek ten był wnioskiem złożonym po czasie, o którym mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie ma znaczenia w tej sytuacji, że postanowiem tegoż Sądu Rejonowego umorzono postępowanie przeciwko likwidatorowi "S. K.“ S.A. w o pozbawienie go prawa prowadzenia działalności gospodarczej, co wprost stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w niniejszej sprawie. Sąd podkreślił także, że skarżący nie wskazał majątku spółki, z którego można by prowadzić egzekucję. Takim majątkiem nie mógł być kombajn, gdyż skoro w 2003 r. wykreślono spółkę z rejestru przedsiębiorców i utraciła ona byt prawny, to tym samym nie można już mówić o należącym do niej majątku. Sąd nie podzieł także zarzutu naruszenia przepisu art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, powołując się na związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie i stwierdzając, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana przed upływem terminu określonego w tym przepisie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił 1) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisu art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa z uwagi na stwierdzenie przesłanek uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki, 2) na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, z uwagi na błędne przyjęcie, że nie doszło do przedawnienia prawa do wydania przez organ podatkowy decyzji przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowe "S. K." S.A. na członka zarządu, 3) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisu art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na pominięcie istotnej dla sprawy okoliczności, wskazanej przez skarżącego w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, 4) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na uznanie, iż organy podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy, 5) na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na niepodjęcie działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Z powyższych względów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że do dnia odwołania J. P. z funkcji członka zarządu uchwałą akcjonariuszy w dniu 31 stycznia 2001 r., spółka posiadała wierzytelności i płaciła wszelkie zobowiązania. Nie istniała zatem przesłanka, określona w art. 1 obowiązującego w roku 2001 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe, w myśl którego, podmiot gospodarczy, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego. Z kolei, po dniu odwołania z funkcji członka zarządu, skarżący nie był uprawniony do reprezentacji spółki, jak również został pozbawiony możliwości wzięcia udziału w jakichkolwiek postępowaniach, toczących się przeciwko spółce. Nie mógł zatem zgłosić wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Niezależnie od powyższego, pełnomocnik skarżącego wskazał, że wbrew wywodom organów, zaakceptowanym przez sąd, wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony we właściwym czasie. Krótkotrwałe bowiem wstrzymanie zapłaty długów wskutek przejściowych trudności, nie jest podstawą ogłoszenia upadłości. Natomiast "S. K." S.A. zaprzestała trwałej spłaty swoich zobowiązań dopiero w kwietniu 2001 r. Odnosząc sie do zarzutu naruszenia art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik skarżącego przypomniał, że przedmiotem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, przekazanego przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2007 r. do wyjaśnienia na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, była odpowiedź na pytanie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydanie decyzji określone w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oznacza jej doręczenie?" Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, z której treści wynika co prawda, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji określone w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, nie oznaczało jej doręczenia, stanowi ona jedynie wyjaśnienie, że pojęcia te w obowiązującym wówczas stanie prawnym nie były tożsame. Ponadto, zadaniem autora skargi kasacyjnej, organy podatkowe nie miały w ogóle prawa do wydania decyzji w dniu 29 grudnia 2004 r., ponieważ skarżący został pozbawiony możliwości zapoznania się zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z zebranym materiałem dowodowym w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania doręczonego mu w tym celu. Decyzja w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności została bowiem wydana przed upływem tego terminu. Tym samym strona nie miała także możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Takie działanie organu narusza nie tylko art. 200 § 1, ale także przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącego podkreślił przy tym, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego uchybienia w zaskarżonym wyroku. Natomiast naruszenia przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik skarżącego upatruje w niepodjęciu działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych przez pełnomocnika organu w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – czyli zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że stan faktyczy sprawy ustalony został prawidłowo można przystąpić do badania zasadności i prawidłowości stosowania przepisów prawa materialnego. W powyższym zakresie, pełnomocnik skarżącego sformułował zarzuty: naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. z uwagi na pominięcie istotnej dla sprawy okoliczności, wskazanej przez skarżącego w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a mianowicie (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) wydania decyzji z naruszeniem art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a z uwagi na uznanie, iż organy podatkowe w sposób właściwy zebrały materiał dowodowy oraz naruszenia przepisu art. 135 p.p.s.a z uwagi na niepodjęcie działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa. Powyższe zarzuty są chybione. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54. Natomiast zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Zgodzić się należy z ogólnymi uwagami pełnomocnika skarżącego, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jednakże, aby miało ono taki skutek, naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Potwierdza to treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego nie wyjaśnił natomiast, jaki istotny wpływ podane uchybienie, do którego, jak wynika z akt sprawy rzeczywiście doszło, miało na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. Zdaniem sądu, sam brak możliwości wypowiedzenia się przez stronę w sprawie przed wydaniem decyzji takim istotnym uchybieniem nie jest. Inaczej byłoby, gdyby skarżący wykazał, że wypowiadając się co do zebranego materiału, wskazałby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. Podobnie, formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakie przepisy prawa procesowego naruszyły organy podatkowe, a których naruszenie mające wpływ na wynik sprawy, zaakceptował sąd pierwszej instancji. Brak takich zarzutów uniemożliwia kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji, gdy związany jest, jak wyżej była mowa, zarzutami skargi, a zatem nie może domyślać się intencji strony, ani powodów, dla których neguje ona zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego, czy też jego ocenę. Nie zasadny jest także zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w myśl którego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., a tym samym nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., podnoszenie naruszenia tego przepisu nie znajduje uzasadnienia. Tylko bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może stosować podnoszony przepis w celu wyeliminowania wszystkich aktów (nie tylko zaskarżonego) wydanych wbrew prawu w danej sprawie. Nieskuteczność podnoszonych przez pełnomocnika zarzutów naruszenia prawa procesowego powoduje, że w rozpoznawanej sprawie za prawidłowy należy uznać stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe i zaakcpetowany przez sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić należy, że i one nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim nie został naruszony przepis art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, bowiem jak zasadnie uznał sąd pierwszej instancji, co szczegółowo uzasadnił w zaskarżonym wyroku, w sprawie tej bezspornie zaistniały przesłanki pozytywne uzasadniające orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego, skarżący był członkiem zarządu "S. K.“ S.A. w dacie powstania zaległości podatkowych, a egzekucja skierowana do spółki w celu ich wyegzekwowania okazała sie nieskuteczna. Skarżący nie wykazał przy tym skutecznie zaistnienia przesłanek egzeoneracyjnych – uwalniających go od solidarnej odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości "S. K.“. W tym miejscu zauważyć należy, że takie postępowanie toczyło się także wobec drugiego członka zarządu i również zakończyło się wydaniem decyzji o analogicznej treści. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem wydanym w dniu 30 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 255/09 przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki objęły wszystkich zobowiązanych. Nie został naruszony także przepis art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie wskazał sąd pierwszej insancji, w uchwale z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt I FPS 5/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż termin "wydanie“ decyzji, o jakim mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., zgodnie z wykładnią językową nie oznacza wydania i doręczenia decyzji. Art. 118 § 1 Ordynacji ma charakter przepisu kompetencyjnego, co do których to przepisów obowiązuje nakaz ich ścisłej wykładni. Biorąc pod uwagę treść tej uchwały zasadnie sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tezy i uzasadnienia powołanej uchwały nieuzasadnione jest twierdzenie pełnomocnika skarżącego zawarte w zarzutach skargi kasacyjnej, że wynika z niej jedynie, iż pojęcia "wydanie“ i "doręczenie“ w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. nie były tożsame. Nie stwierdzając zatem wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa ani procesowego ani materialnego, należało ją oddalić na zasadzie art. 184 p.p.s.a.