I FSK 2042/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Edmund Łój, Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I SA/Go 509/08 w sprawie ze skargi R. [...] sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 3 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w R. na rzecz R. [...] sp. z o.o. w W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I SA/Go 509/08, którym Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. [...] sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 3 kwietnia 2008 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lutego 2008 r. oraz zasądził na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania. W pierwszej kolejności Sad I instancji przypomniał stan sprawy, wskazując, że decyzją z dnia 2 marca 2001 r. Urząd Celny w R. uznał zgłoszenie celne z 27 maja 1998r. za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej procedury celnej, opisu towaru, klasyfikacji importowanego towaru, jego wartości oraz wymiaru długu celnego. Urząd Skarbowy W. wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku VAT od importowanych w 1998 r. samochodów osobowych marki R. i decyzją z 12 czerwca 2002r. ustalił zobowiązanie w podatku od towarów i usług m. in. samochodów objętych w/w zgłoszeniem celnym. Decyzja ta została w dniu 15 kwietnia 2003 r. uchylona przez Izbę Skarbową w W., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia 31 października 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w imporcie towaru zgłoszonego dokumentem SAD z 27 maja 1998 r., a następnie decyzją z dnia 27 listopada 2003 r. zmienił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu w 1998 r. samochodów marki R., określając je w innej wysokości. Uwzględniając kwotę VAT wykazaną w zgłoszeniu celnym stwierdzono niedobór z tytułu tego podatku w wysokości 454,70 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 marca 2001 r. dokonał zmiany klasyfikacji taryfowej importowanych pojazdów, uznając je za pojazdy osobowo-towarowe, o których mowa w pozycji 8703 Taryfy celnej, a zaklasyfikowane wg tego kodu pojazdy objęte są podatkiem akcyzowym w wysokości 15 %. Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą o VAT z 1993 r., jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło oraz podatek akcyzowy, zatem powstanie zobowiązania w podatku akcyzowym powoduje powiększenie zobowiązania w podatku VAT. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia 28 maja 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek od podatku, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Sądu, który wyrokiem z dnia 4 października 2007 r., wydanym w sprawie I SA/Go 139/07 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż ustalenie nowej wysokości zobowiązania nastąpiło na skutek dokonanej przez organy celne zmiany klasyfikacji taryfowej z kodu PCN 8704 na PCN 8703, co w konsekwencji powodowało podwyższenie wartości celnej importowanych samochodów, a Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość zostało wykazane, że przedmiotem importu był samochód osobowy, wobec czego zasadnym było podwyższenie podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu dokonane w rozpoznawanej sprawie ustalenia organów obu instancji nie dawały podstawy do uznania, iż przedmiotem importu był samochód osobowy. Organy nie wykonały w tym zakresie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności nie odniosły się do świadectw homologacyjnych importowanych samochodów, zgodnie z którymi były one rejestrowane jako samochody ciężarowe. Sąd przypomniał, iż z regulacji art. 15 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o VAT z 1993 r. nie wynika, aby do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT było konieczne dokonanie przez organ celny taryfikacji towaru czy nawet poboru cła. Jednoznacznie także stwierdził, iż organ prowadzący postępowanie podatkowe ma obowiązek dokonać samodzielnych ustaleń koniecznych do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania i podstawy opodatkowania, gdyż dopiero one pozwolą mu podjąć prawidłową decyzję, co do wymiaru podatku od towarów i usług. W postępowaniu tym organy powinny przeprowadzić samodzielne ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej przy rozstrzygnięciu pominął kwestię świadectw homologacyjnych. Po otrzymaniu powyższego wyroku, Dyrektor Izby Celnej w R. postanowieniem z dnia 8 lutego 2008r. zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 listopada 2003 r. do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny spraw dotyczących klasyfikacji taryfowej importowanych przez stronę samochodów marki R. Postanowienie to Dyrektor wydał na podstawie art. 216 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W jego uzasadnieniu wskazał, iż również decyzje organów celnych dotyczące klasyfikacji taryfowej importowanych samochodów zostały uchylone przez WSA. Po ponownym przeprowadzeniu postępowań organ celny uznał, iż przedmiotem importu były nie samochody osobowo - towarowe czy ciężarowe lecz samochody osobowe. Decyzje organu II instancji są skarżone do WSA, w związku z czym za zasadne należy uznać zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w kwestii odnoszącej się do ustalenia czy przedmiotem importu były samochody osobowe, czy też ciężarowe. Powyższe postanowienie doręczono skarżącej w dniu 4 lutego 2008r., a Spółka w ustawowym terminie złożyła na nie zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego błędną interpretację i w rezultacie bezpodstawne zawieszenie postępowania odwoławczego. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i doprowadzenie do zakończenia trwającego postępowania bez zbędnej zwłoki. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r., powołując się na przepisy art. 216 § 1, art. 201 § 1 pkt 2, art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż w przedmiotowej sprawie istnieje konieczność rozstrzygnięcia w trybie zasadniczym kwestii wstępnej (prejudycjalnej, wpadkowej) tj. rozstrzygnięcie zagadnienia materialnoprawnego, mającego charakter zagadnienia otwartego i samoistnego, od którego rozstrzygnięcia zależy wynik sprawy głównej. Zatem postępowanie w niniejszej sprawie należało zawiesić do czasu rozstrzygnięcia kwestii wstępnej dla wymiaru podatku akcyzowego i podatku VAT. Dopiero po prawomocnym orzeczeniu w sprawie klasyfikacji taryfowej będzie możliwe prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie wymiaru podatków. W złożonej na to postanowienie skardze Spółka wniosła o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 7 w zw. z art. 45 Konstytucji poprzez naruszenie prawa Spółki do sądu; art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione zawieszenie postępowania podatkowego oraz art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż organ odwoławczy nie został w żaden sposób pozbawiony możliwości orzekania w sprawie odwołania skarżącej. Sądy administracyjne wielokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślały odrębność postępowań celnych i podatkowych oraz konieczność samodzielnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i samodzielnego dokonywania oceny materiału dowodowego przez organ podatkowy w sprawach związanych z opodatkowaniem importu, wyrażając pogląd, iż rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniach celnych nie mają wiążącego wpływu dla rozstrzygnięć, jakie mają zapaść w sprawach podatkowych. Niedopuszczalne jest ograniczenie się przez te organy jedynie do skalkulowania należności podatkowych w oparciu o dane wynikające z decyzji celnych. W niniejszej sprawie losy decyzji organu celnego w żadnym razie nie stanowią zagadnienia wstępnego, a zawieszenie postępowania podatkowego narusza przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i bezzasadnie je blokuje. Postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie trwa już prawie 6 miesięcy, co wskazuje na znaczne przekroczenie 2 miesięcznego terminu do załatwienia sprawy, zaś brak zagadnienia wstępnego wskazuje na bezcelowe przedłużanie sprawy. Jednocześnie, poprzez bezcelowe zawieszenie postępowania organ odwoławczy zamyka także skarżącej prawo do sądu - strona może bowiem zaskarżyć do sądu jedynie ostateczne rozstrzygnięcie organu podatkowego, a to nie może zapaść właśnie przez zawieszeni postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, dodatkowo wskazując, iż w niniejszej sprawie istnieją obiektywne przeszkody uniemożliwiające podjęcie i prowadzenie postępowania podatkowego. Ustalenie typu pojazdu ma kluczowe znaczenie dla sprawy, albowiem od tego zależy czy pojazdy będą objęte podatkiem akcyzowym (wyrobem akcyzowym są tylko samochody osobowe). Nadto podstawa opodatkowania podatkiem VAT w sposób oczywisty zależy od wartości celnej towarów i należnego cła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za zasadną. Przypomniał, że w myśl przepisu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej w dalszej części Ordynacją podatkową, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania podatkowego w oparciu o ten przepis jest obligatoryjne, gdy wystąpi wskazane w nim zagadnienie wstępne. Zawieszone zaskarżonym postanowieniem postępowanie podatkowe dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od importowanych samochodów R. Jest to postępowanie całkowicie odrębne od postępowania celnego dotyczącego klasyfikacji taryfowej importowanych samochodów. Z wydanego w dniu 4 października 2007r. wyroku tut. Sądu (sygn. akt I SA/Go 139/07) uchylającego zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2004r. wydaną właśnie w przedmiocie podatku od towarów i usług od importowanych samochodów wynika jednoznacznie, iż organ prowadzący postępowanie podatkowe ma obowiązek dokonać samodzielnych ustaleń koniecznych do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania i podstawy opodatkowania, gdyż dopiero one pozwolą mu podjąć prawidłową decyzję, co do wymiaru podatku od towarów i usług. Brak tych samodzielnych ustaleń był właśnie powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie miał też na względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2007 r. sygn. akt I FSK 777/06, oddalający skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3090/05. W swoim orzeczeniu NSA wyraził pogląd, że organy podatkowe właściwe dla podatnika na podstawie art. 11c ust. 1 obowiązującej w chwili importu samochodów ustawy o VAT są uprawnione do wydawania decyzji ustalającej podatek importowy od towarów i usług w prawidłowej wysokości, co oznacza, że nie są bezwzględnie związane co do przedmiotu i podmiotu opodatkowania decyzją organów celnych określających wysokość cła. Odnosząc się natomiast do prawidłowości prowadzenia postępowania przez organ podatkowy w takich okolicznościach, jakie zaistniały w sprawach importu samochodów R., NSA zwrócił uwagę, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej, określona w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i nie może być ona ograniczana w żaden sposób, chyba że przepis prawa wyraźnie tak stanowi. W rozważanej sprawie brak jest takich przepisów, które zwalniałyby organy podatkowe z obowiązku dochodzenia do prawdy obiektywnej ze względu na to, że w obrocie prawnym istnieje decyzja organów celnych dotycząca cła. Skoro w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy winien przeprowadzić samodzielne ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów, to brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż prawomocne rozstrzygnięcie wyrokiem sądu kwestii klasyfikacji taryfowej importowanych samochodów stanowi zagadnienie wstępne obligujące, w myśl przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy do zawieszenia prowadzonego przez siebie postępowania w przedmiocie podatku VAT. Przyjęta w zaskarżonym postanowieniu przez organ odwoławczy interpretacja pojęcia zagadnienia wstępnego narusza cyt. wyżej przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, powodując tym samym, iż niezasadnie zawieszono postępowanie podatkowe. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie powołanego wyżej przepisu oraz art. 134 i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zawieszające postępowanie podatkowe. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w R. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że organ celny naruszył art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że uznał rozstrzygnięcie w zakresie wartości celnej i należnego cła za zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym zmierzającym do określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, 2. art. 134 P.p.s.a. poprzez zawężenie granic postępowania polegające na pominięciu w ocenie istoty zagadnienia wstępnego kwestii zakresu postępowania podatkowego i właściwości rzeczowej organu, wynikających z art. 15 ust. 4, art. 11c ust. 2, art. 11f ustawy o VAT z 1993 r., art. 65 § 4 kodeksu celnego, 3. art. 16 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11c ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. i art. 65 § 4 kodeksu celnego poprzez ich pominięcie w ocenie istoty zagadnienia wstępnego, 4. błędną wykładnię art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. polegającą na przyjęciu, że powstanie zobowiązania z mocy prawa czyni postępowanie podatkowe w pełni autonomicznym i niezależnym od decyzji zapadających w postępowaniu celnym. Wskazując na powyższe, Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Spółki wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej zawarte w pkt 2-4 nie spełniają wymogów formalnych wynikających z przepisów P.p.s.a. Autor skargi nie wykazał bowiem, w jaki sposób naruszone zostały wskazane w nich przepisy i na czym naruszenie to polegało. Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, pełnomocnik Spółki wskazał, że losy decyzji organu celnego w żadnym razie nie stanowią zagadnienia wstępnego, tym samym brak podstaw do zawieszenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. W pierwszej kolejności, Naczelny Sąd Administracyjny za słuszne uznał stanowisko pełnomocnika Spółki, który w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że brak jest uzasadnienia dla zarzutów wymienionych w punktach od 2 do 4 skargi kasacyjnej. W swoich orzeczeniach, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał na konieczność prawidłowego formułowania podstaw kasacyjnych. Nieodzownym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest nie tylko sformułowanie podstaw kasacyjnych, ale również ich uzasadnienie. Istotą wnoszonego środka zaskarżenia jest podniesienie zarzutów w stosunku do orzeczenia zapadłego w toku postępowania przed sądem administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/2007, publ. w systemie LexPolonica nr 1978087 oraz w bazie orzeczeń NSA). Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. polega na określeniu przez autora skargi kasacyjnej konkretnych przepisów prawa materialnego ze wskazaniem czy sąd pierwszej instancji dopuścił się ich naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie lub błędną wykładnię, lub norm postępowania wraz z uzasadnieniem, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Poprawnie sporządzona skarga kasacyjna powinna również zawierać uzasadnienie podniesionych w jej treści zarzutów, co z kolei wynika z art. 176 P.p.s.a. określającego podstawy konstrukcyjne skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1226/2007, publ. LexPolonica nr 2022004 oraz w bazie orzeczeń NSA). Naruszone przepisy powinny być w skardze kasacyjnej - zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskazane jako podstawy kasacyjne co oznacza obowiązek nie tylko ich literalnego wyliczenia ale i określenia na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych, a w zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazanie, że ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na czym on polegał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1467/2004, publ. LexPolonica nr 420401). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika, na czym polegać miało naruszenie art. 16 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11c ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. i art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 16 Ordynacji podatkowej właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest natomiast wskazania, na czym polegało naruszenie tego przepisu. Obowiązkiem skarżącego jest przypisać zaskarżonemu wyrokowi naruszenie konkretnie wskazanych przepisów prawa materialnego, wykazanie postaci i sposobu tego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005r., sygn. akt FSK 1680/2004, publ. LexPolonica nr 420406). Brak wskazanych elementów skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do powyższego zarzutu. Podobnie, autor skargi kasacyjnej nie określił, na czym polegała błędna wykładnia art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. i jaka powinna być jego zdaniem prawidłowa wykładnia cytowanego przepisu. Nie przedstawił również żadnej argumentacji, która uzasadniałaby twierdzenie o zawężeniu granic postępowania i naruszeniu art. 134 P.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 300). Sąd I instancji badał w przedmiotowej sprawie, czy organy zasadnie uznały, że w postępowaniu podatkowym wystąpiła przesłanka do jego zawieszenia. Brak wskazania w skardze kasacyjnej ewentualnych przyczyn rozpoznania sprawy poza jego granicami czyni zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. niezasadnym. Jedynym zarzutem skargi kasacyjnym spełniającym kryteria pozwalające na jego merytoryczne rozpoznanie to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że organ celny naruszył art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że uznał rozstrzygnięcie w zakresie wartości celnej i należnego cła za zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym zmierzającym do określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu powyższego nie podziela. Przede wszystkim należy przypomnieć, że sprawy spółki "R." były już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W powoływanym przez Sąd I instancji, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I FSK 777/06, w sprawie "R.", w przedmiocie podatku od towarów i usług, NSA wyraził pogląd, że "organy podatkowe właściwe dla podatnika na podstawie art. 11c ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) są uprawnione do wydawania decyzji ustalającej podatek importowy od towarów i usług w prawidłowej wysokości, co oznacza, że nie są bezwzględnie związane co do przedmiotu i podmiotu opodatkowania decyzją organów celnych określających wysokość cła. Nie zmienia opisanych wniosków zarzut dotyczący art. 15 ust. 4 ustawy o VAT. Brak jest wyraźnych przepisów, które by pozbawiały stronę prawa do określenia innego przedmiotu opodatkowania. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. FSK 618/04, przy ocenie tej samej Spółki podatkiem akcyzowym i podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawomocność decyzji organów celnych, co do uszlachetniania biernego nie może wpływać na ocenę legalności decyzji wydanej na podstawie przepisów modyfikujących obowiązek podatkowy". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe poglądy. Wynika z nich, że organ podatkowy, w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług, powinien przeprowadzić samodzielne ustalenia i dokonać oceny zebranych dowodów. Nie można zatem uznać, że prawomocne rozstrzygnięcie sądu kwestii klasyfikacji taryfowej importowanych samochodów stanowi zagadnienie wstępne, które obliguje organ do zawieszenia postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W tym miejscy przypomnieć również należy za Sądem I instancji, że zawieszone postępowanie podatkowe dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od importowanych samochodów R. Z wydanego w dniu 4 października 2007r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt I SA/Go 139/07) uchylającego zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2004r. wydaną właśnie w przedmiocie podatku od towarów i usług od importowanych samochodów wynika, iż organ prowadzący postępowanie podatkowe ma obowiązek dokonać samodzielnych ustaleń koniecznych do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania i podstawy opodatkowania, gdyż dopiero one pozwolą mu podjąć prawidłową decyzję, co do wymiaru podatku od towarów i usług. Brak tych samodzielnych ustaleń był właśnie powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy będąc na podstawie art. 153 P.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w powołany wyroku z dnia 4 października 2007r., powinien zalecenia te wykonać, a nie zawieszać postępowanie. Końcowo zwrócić uwagę należy, że zawieszenie postępowania wiąże się z nieuchronną zwłoką w załatwieniu sprawy, co ma istotne znaczenie w świetle zasady szybkości postępowania (art. 125 Ordynacji podatkowej.). Przy podejmowaniu decyzji o zawieszeniu postępowania organy podatkowe powinny mieć na względzie ogólną zasadę postępowania podatkowego – szybkiego załatwienia sprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, że organ celny naruszył art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest zasadny. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a.