II SA/Gd 350/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody z dnia 25 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego T. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 25 lutego 2008r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2007r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Centrum A na terenie u zbiegu ulic [...]/[...]/[...] w S. na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] wraz z infrastrukturą techniczną – instalacje wewnętrzne, parkingi, drogi wewnętrzne, urządzenia techniczne (kategoria obiektu – XVII). Skarżący domaga się uchylenia decyzji Wojewody. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), po ustaleniu następującego stanu faktycznego. W dniu 22 stycznia 2008 r. do Wojewody wpłynęło odwołanie T. P. - użytkownika wieczystego działki nr [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w S.. Powyższa działka graniczy z terenem inwestycji, co zdaniem skarżącego przesądza o konieczności uznania go za stronę w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornego obiektu budowlanego. Podstawą tych wniosków są ewentualne immisje mogące powstać na etapie budowy i użytkowania obiektu, a bezpośrednio oddziaływujące na nieruchomość odwołującego. T. P. podniósł także szereg innych aspektów prowadzonego przed Prezydentem Miasta postępowania. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego lex specialis do regulacji art. 28 kpa i jedyną podstawę uznania za stronę, w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 omawianej ustawy obszar oddziaływania obiektów to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zgodnym z prawem zagospodarowaniu terenu sąsiedniego. Z powyższych regulacji wynika, że przymiotem strony dysponuje właściciel nieruchomości (użytkownik wieczysty lub zarządca), którego nieruchomość, w związku z planowanym zamierzeniem budowlanym, obiektywnie (nie zaś poprzez subiektywne odczucia) dozna ograniczenia w zagospodarowaniu. Organ II instancji stwierdził, że ewentualne ograniczenia wypływać mogą jedynie z konkretnych norm prawa. Oceniając prawidłowość wytyczenia przez Prezydenta Miasta granic obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem dowodów stanowiących podstawę określenia stron postępowania, jak również zważywszy na obowiązujący stan prawny organ administracji wywiódł, że planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego. Tym samym brakuje przesłanek do przyznania T. P. statusu strony. Organ odwoławczy wskazał, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1221/2005, że bezpośrednie sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości, na której będzie zrealizowane dane przedsięwzięcie nie przesądza o przymiocie strony podmiotu, którego nieruchomość graniczy z terenem inwestycji. Użytkownik wieczysty (właściciel, zarządca), aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę musi wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W ocenie organu II instancji skarżący nie był w stanie wskazać takiego przepisu, podnoszone natomiast wielokrotnie argumenty dotyczące narażenia nieruchomości na ewentualne czynniki, typu hałas, wibracje lub pola elekromagnetyczne nie mogą stanowić podstawy uznania, że działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Są to okoliczności faktyczne mogące powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości. Okoliczności te mogą uzasadniać przymiot strony skarżących w postępowaniu prowadzony przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Przepisy tej ustawy przewidują środki prawne mające służyć ochronie przed zanieczyszczaniem powietrza oraz przed hałasem. Ochronie przed różnego rodzaju immisjami służą również przepisy prawa cywilnego (art. 222 § 2 w związku z art. 144 kc). Okoliczności te nie mogą być natomiast brane pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym nie mogą uzasadniać przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/2005). Organ odwoławczy podniósł ponadto, że w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 września 2007 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji jednoznacznie wykazano, iż w świetle planowanego zagospodarowania terenu brakuje uzasadnionych podstaw do uznania powyższych czynników za zagrożenie dla terenów sąsiednich. Analiza akustyczna wykazała brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. W decyzji stwierdza się: "oddziaływanie inwestycji na środowisko nie będzie przekraczać granic działek, przeznaczonych pod realizację planowanego zamierzenia budowlanego". Odnosząc się do innych zarzutów zawartych w odwołaniu, tj. uznanie działek nr 210 i 233 (obręb 11) oraz 882/6 (obręb 9) za znajdujące się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, odmiennie niż to miało miejsce w przypadku działki skarżącego, organ II instancji wskazał, że wymienione działki przeznaczone są pod drogi publiczne, na które planowane są wjazdy i wyjazdy z projektowanego obiektu, stąd też odmienny ich status. Organ II instancji powołał się na treść art. 138 § 1 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję - umarza postępowanie organu pierwszej instancji lub 3) umarza postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa następuje w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2006r. sygn. akt I SA/Wa 514/06). Uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy oraz stan prawny, organ II instancji postanowił jak w sentencji rozstrzygnięcia. Wojewoda dodał, w związku z punktem 2 petitum odwołania, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w związku z wnioskiem odwołującego się. We wniesionej skardze T. P. zarzucił naruszenie: art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez podzielenie oceny prawnej dokonanej przez organ I instancji, że w obszarze oddziaływania obiektu nie mieści się nieruchomość skarżącego; art. 7 oraz art. 12 kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, co skutkuje naruszeniem art. 10 kpa, pozbawiając stronę skarżącą prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Nadto zarzucił naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego poprzez ustalenie przez organ, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie ponawiając dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania A Spółka Akcyjna w K. w piśmie procesowym z dnia 11 września 2008 r. wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko zajęte przez Wojewodę ego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy rozpoznaniu skargi Sąd ma również na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona prawo. Zaskarżona decyzja podjęta została po ustaleniu okoliczności sprawy, które zasadniczo pozostają niesporne. Jak zatem wynika z akt sprawy i prawidłowych ustaleń Wojewody, T. P. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. [...], działki nr [...], obręb 11 Miasta, sąsiadującej z terenem przewidzianym dla budowy wielkopowierzchniowego obiektu handlowego oraz rozrywkowego pod nazwą A, zlokalizowanego w kwartale ulic [...], [...], [...], [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb 11 Miasta. Pozostaje także poza sporem, że skarżący nie był adresatem decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 28 grudnia 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Spółce Akcyjnej A z siedzibą w K. dla Centrum A wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą instalacje wewnętrzne, parkingi, drogi wewnętrzne, urządzenia techniczne, kategoria obiektu – XVII, nie brał także udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony tego postępowania. Odwołanie od wymienionej decyzji wniósł natomiast skarżący w terminie otwartym na wniesienie odwołania dla podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie uczestniczył także jako strona w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 6 września 2007 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzoną sporządzeniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Status strony w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym reguluje art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), stanowiący lex specialis w stosunku do normy wynikającej z art. 28 kpa, na co trafnie wskazuje organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Przepis ten obowiązuje od dnia 11 lipca 2003 r., został wprowadzony do Prawa budowlanego nowelą z dnia 23 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej ma zastosowanie do postępowań, które zostały wszczęte po tym dniu. Podlega zastosowaniu w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne z wniosku A Spółki Akcyjnej w K. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wszczęte zostało w dniu 10 września 2007 r. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Znaczenie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wyjaśnia art. 3 pkt 20 stanowiąc, że należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem, aby ocenić, że dana nieruchomość gruntowa lub zabudowana pozostaje w obszarze lub poza obszarem, o którym mowa wyżej, należy w otoczeniu planowanego obiektu budowlanego wyznaczyć odpowiedni teren, z uwzględnieniem takich przepisów, regulujących między innymi warunki techniczne, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które stanowią o ograniczeniu w zagospodarowaniu terenu, w tym zmiany sposobu zagospodarowania terenu, z uwagi na istnienie w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Obszar oddziaływania przedmiotowych obiektów, jak ustalił organ architektoniczno – budowlany I instancji, obejmuje nieruchomości o numerach geodezyjnych 210, 223 obręb 11, 882/6 obręb 9. Nie są to nawet, jak wynika z treści decyzji, działki, na których usytuowane zostaną projektowane obiekty budowlane, lecz działki, jak wskazuje organ odwoławczy, przeznaczone pod drogi publiczne, na których planowane są wjazdy i wyjazdy z tych obiektów. Przyjmując wprost i bezkrytycznie tak ustalony obszar oddziaływania obiektów budowlanych, w ślad za organem I instancji wywodzi Wojewoda, że planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego. Tymczasem ustalenia dokonane przez organ I instancji są całkowicie dowolne, nie zostały poparte żadnymi dowodami, wręcz wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, co stanowi o jego wadliwości w świetle art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nawet nie obejmuje działek, na których projektowane są przedmiotowe obiekty budowlane. Natomiast tak wyrażone w sposób stanowczy acz bez należytego uzasadnienia stanowisko organu I instancji skutkowało ograniczeniem stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, gwarantując możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu poza wnioskodawcą - A Spółką Akcyjną w K., dysponującym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na podstawie umowy użyczenia, jedynie użytkownikowi wieczystemu terenu – B Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., Zarządowi Dróg Miejskich w S. i pełnomocnikowi inwestora D. H. ([...] H. i Ś. w K.). Z kolei dokonana w zaskarżonej decyzji ocena prawidłowości wytyczenia przez Prezydenta Miasta granic obszaru oddziaływania obiektu sprowadzona do konkluzji, że planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego, jest tak samo dowolna i nie poparta żadnymi dowodami jak ta, poczyniona przez organ I instancji. Nie sposób wywieść z zaskarżonej decyzji, na jakiej podstawie uznał organ odwoławczy, że projektowane obiekty nie spowodują ograniczeń bądź zagrożeń (o charakterze prawnym) dla nieruchomości sąsiedniej należącej do skarżącego, skoro w ogóle nie określił obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a zaaprobował jako prawidłowe jednozdaniowe i wątpliwe ustalenie w decyzji Prezydenta z dnia 28 grudnia 2007 r. (vide: decyzja II instancji str. 2v). Wskazać również należy, że w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę błędne jest odwołanie się do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 września 2007 r. Nr [...], bowiem ta ostatnia podjęta została w odrębnym, zaskarżalnym postępowaniu (w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.), w którym o przymiocie strony decyduje przepis art. 28 kpa. Ograniczenie kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (vide: decyzja z 6.09.2007 r. oraz decyzja SKO z dnia 17.12.2007 r. w aktach administracyjnych I instancji) nie ma wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja Wojewody podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, który spośród zamkniętego katalogu decyzji wydawanych przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 kpa przewiduje możliwość wydania przez ten organ decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania (odwoławczego), przesłanek bezprzedmiotowości tego postępowania upatrywać należy na gruncie art. 105 kpa i stanowią je: cofnięcie odwołania (art. 137 kpa) oraz ustalenie w toku postępowania odwoławczego, że skarżący nie jest stroną (art. 127 § 1 kpa). Wojewoda nie wskazał w zaskarżonej decyzji ani nie uzasadnił innej podstawy prawnej rozstrzygnięcia niż przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa, co stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Z treści uzasadnienia i wywodów organu odnoszących się do art. 138 § 1 pkt 3 kpa wynika, iż umorzenie postępowania odwoławczego nastąpiło wskutek ustalenia przez organ II instancji, że skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Tymczasem zdaniem Sądu ocena ta jest co najmniej przedwczesna, a stanowisko organu odwoławczego nieuprawnione wobec braku wyczerpujących i jednoznacznych ustaleń, które należało poczynić dla określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w świetle przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Tym samym zaskarżona decyzja wydana została w warunkach naruszenia przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ewentualne przyznanie skarżącemu statusu strony i rozpatrzenie jego odwołania musiałoby doprowadzić do wydania jednej z decyzji określonych przepisem art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub § 3 kpa. Sąd nie polemizuje z przytaczanymi przez Wojewodę orzeczeniami sądownictwa administracyjnego na tle wykładni przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy opisana wyżej wadliwość postępowania przed organem odwoławczym uniemożliwiła prawidłowe zastosowanie wymienionego przepisu. Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisu art. 7 i art. 12 kpa należy w konsekwencji uznać za trafne. W ocenie Sądu nie wyjaśniono istotnych okoliczności sprawy, a brak wyczerpujących ustaleń uniemożliwia kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji w kontekście umorzenia postępowania odwoławczego wobec uznania jego bezprzedmiotowości, przez przyjęcie braku przymiotu strony. Opisana wadliwość postępowania stanowi o naruszeniu przepisów postępowania – art. 77 i art. 80 kpa, a to oznacza również, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji doszło naruszenia zasad wyrażonych w art. 7 kpa, w tym prawdy obiektywnej, nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Opisane naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, w tym przypadku art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Nie można bowiem wykluczyć, że nieruchomość skarżącego leży w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego dotyczy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2007 r., co doprowadziłoby do uznania T. P. za stronę postępowania zakończonego tą decyzją. Ponownie rozpatrujący sprawę Wojewoda dla właściwej oceny, czy skarżący posiada przymiot strony niniejszego postępowania administracyjnego winien przede wszystkim usytuować nieruchomość skarżącego względem projektowanych obiektów budowlanych oraz ustalić jej przeznaczenie według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a następnie zbadać przepisy dotyczące zabudowy zgodnej z tymi przepisami pod kątem wprowadzenia ograniczeń dla nowej zabudowy lub modyfikacji zabudowy istniejącej. Sąd nie odnosi się do tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia przez organ I instancji w szczególności przepisu art. 34 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Umorzenie postępowania odwoławczego wobec ustalenia, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją organu I instancji oznacza, że sprawa nie została rozpatrzona merytorycznie co do jej istoty, ponieważ w wyniku postępowania odwoławczego nie zapadła decyzja utrzymująca w mocy bądź uchylająca i rozstrzygająca na nowo (art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa), ewentualnie w określonych warunkach decyzja kasacyjna, uchylająca i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 3 kpa). Przedwczesna byłaby zatem ocena co do ewentualnych innych naruszeń przepisów prawa materialnego, bowiem Wojewoda w zaskarżonej decyzji ich nie stosował, Sąd zaś kontroluje tylko zgodność z prawem ostatecznych decyzji administracyjnych, nie może natomiast zastępować organów administracji przy ich wydawaniu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i stosownie do art. 152 tej ustawy orzekł o wstrzymaniu jej wykonalności. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na wniosek skarżącego, zgodnie z art. 200 w związku z art. art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając, że na poniesione przez stronę skarżącą koszty składa się wpis sądowy w kwocie 500,00 zł.