VI SA/Wa 796/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną oddala skargę VISA/Wa 796/08 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz, 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. T. od decyzji Komendanta Policji w W. z dnia [...] listopada 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, myśliwską do celów łowieckich oraz sportową do celów sportowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. (prawomocnym od dnia 7 lipca 2006 r.) skazano skarżącego za przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 234 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (złożenie fałszywych zeznań i fałszywe oskarżenie w warunkach zbiegu przepisów ustawy). Wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt. [...] (prawomocnym od dnia 20 listopada 2006 r.) skazano skarżącego za przestępstwo z art. 205 § 1 dk.k. (przestępstwo przeciwko mieniu). Na tej podstawie organ zaliczył skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji). Biorąc po uwagę dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną, i to niezależnie od pozytywnej opinii, jaką cieszy się w miejscu zamieszkania oraz macierzystym kole łowieckim. Od powyższej decyzji skarżący wniósł w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji błędną wykładnię przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podniósł, że cofnięcie pozwolenia na broń winno być uzależnione od wystąpienia uzasadnionej obawy, że jego posiadacz użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponieważ określenie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, decyzja w tej sprawie należy do rozstrzygnięć uznaniowych. Dlatego też - zdaniem skarżącego - organ Policji musi udowodnić, że posiadacz pozwolenia z całą pewnością użyje broni w celu sprzecznym, z prawem. Organ może to uczynić, np. wskazując na dotychczasowe niewłaściwe postępowanie posiadacza pozwolenia lub na jego negatywne cechy charakteru. Tymczasem w jego przypadku organ I instancji tego nie udowodnił. Do tej pory dysponował on bronią w sposób prawidłowy (świadczy o tym chociażby użycie przez nią broni we właściwy sposób podczas włamania do jego domu). Odnosząc się do podstaw cofnięcia jej pozwolenia na broń, skarżący podnosił, że za oba przestępstwa został skazany niezasadnie, na skutek działań rodziny byłej żony, która od lat starała się jej zaszkodzić. Wskazała przy tym, że w obu przypadkach sądy wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesiły, uznając, iż będzie to wystarczające do zapewnienia, że nie popełni on więcej przestępstwa. Wskazał, że jeśli trzykrotnie - ubiegając się o pozwolenie na broń palną sportową, myśliwską oraz bojową- zyska zaufanie organu Policji co do bezpiecznego dysponowania bronią, to odbieranie mu tego uprawnienia z powodu karalności za wskazane przestępstwa, które nie miały nic wspólnego z bronią, nie jest zasadne. Dlatego też wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę Komendant Główny Policji stwierdził, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu ustawodawca bezpośrednio określił, że obawa, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje wobec osób skazanych za przestępstwo, m.in. przeciwko mieniu. Zdaniem organu prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu jest okolicznością - zgodnie z wolą ustawodawcy - wystarczającą do bezwarunkowego cofnięcia pozwolenia na broń, niezależnie od jej rodzaju, ponieważ ustawodawca nie wprowadził rozróżnienia przesłanek cofnięcia pozwolenia w zależności od rodzaju broni. Organ wskazał, że orzeczenie z 2006 r. Sądu Rejonowego dla W. M. jest prawomocne i uznaje stronę za winną popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że argument skarżącego, że został skazany niesłusznie, nie ma żadnej mocy dowodowej. Zauważył, że z akt postępowania wynika, iż w sprawie oszustwa na szkodę byłego teścia wypowiadał się w związku z wniesioną apelacją sąd II instancji, który również nie miał wątpliwości co do winy strony. Skarżący podnosił, że okres próby orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego w P. upływa w styczniu 2008 r., natomiast orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. upłynął pozytywnie dla niego już w połowie. Wyjaśniono, że w świetle przepisu art. 108 k.k., zatarcie skazania za oba popełnione przez stronę przestępstwa może nastąpić tylko jednocześnie, przy czym - jeśli orzeczona była kara grzywny lub środek karny - nie może to nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania (art. 76 § 2 k.k.). Organ odwoławczy wskazał, że zatarcie skazania strony za powyższe przestępstwa nastąpi z mocy prawa jednocześnie nie wcześniej niż w maju 2010 r., tj. z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby orzeczonej drugim wyrokiem sądu (art. 76 § 1 k.k.). Do czasu zatarcia skazania skarżący jest w świetle prawa osobą karaną, m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu, co w świetle dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie pozwala na zachowanie stronie pozwolenia na broń. Przepis ten ma zdaniem organu charakter obligatoryjny. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, myśliwską do celów łowieckich oraz sportową do celów sportowych wniósł skarżący. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że od 1995 roku posiada pozwolenie na broń palną (od 17 sierpnia 1995 r. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, od dnia 30 stycznia 1998 r. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej oraz od dnia 3 stycznia 2003 r. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej). Uznał, że powołane w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji argumenty są w błędne, wskazują na naruszenie prawa materialnego, jak również świadczą, iż niniejsza sprawa nie została dogłębnie zbadana. W ocenie skarżącego, wydając decyzję w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji nie wziął pod uwagę całokształtu przepisów dotyczących sprawy, a rozpoznał tylko jeden jej aspekt tj. to, czy skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Uznał, że w świetle art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela. Ponadto, jego zdaniem z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Zdaniem skarżącego, obie te zasady zostały w niniejszym postępowaniu naruszone. Wskazał że, stanowisko Komendanta Głównego Policji jest niezgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji jak również z orzecznictwem sądów w podobnych sprawach. Art. 18 ust 1 pkt 2 powoływanej ustawy mówi bowiem, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6; tj. osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika więc z wyraźnego brzmienia powołanego przepisu, przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest wyłącznie uzasadniona obawa, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a organ, który prowadzi postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń musi w sposób jednoznaczny wykazać (udowodnić), iż obawa taka istnieje i że jest ona uzasadniona w stosunku do poddanej ocenie osoby. Zdaniem skarżącego, wbrew stanowisku Komendanta Głównego Policji, przepis ten w żaden sposób nie formułuje domniemania prawnego, iż osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu jest osobą, która może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jego zdaniem ustawodawca przewidział więc sytuacje, w których osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu może nie stanowić zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego tj. nie należeć, do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Gdyby ustawodawca, jak twierdzi Komendant Główny Policji, wprowadził w tym zakresie domniemanie prawne, z pewnością nie posłużyłby się powołanym zwrotem. Ponadto, stanowisko Komendanta Głównego Policji, jest w ocenie skarżącego niezgodne z orzecznictwem sądów w podobnych sprawach. Sądy wielokrotnie wskazywały, iż "mając na uwadze przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż taka decyzja ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. VI SA/Wa 236/06). Tak również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2005 r. (sygn. akt VI SA/Wa 709/05): "organy nie mogą stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Skazanie za określone przestępstwo nie może świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji". Podniósł, że praktyka sądowa wskazuje, każda sprawa powinna być rozpoznana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, brak było takiego właśnie, indywidualnego rozpoznania sprawy, na co jednoznacznie wskazuje przedstawione w uzasadnieniu stanowisko organu, iż przepis będący podstawą wydanej decyzji nakazuje obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Decyzja taka nie ma w ocenie skarżącego charakteru obligatoryjnego, a raczej charakter uznaniowy, gdyż ustawodawca posłużył się w przepisach zwrotami nieostrymi, niedookreślonymi, których definicji brak w powoływanym akcie prawnym, takimi jak: "uzasadniona obawa" oraz "interes bezpieczeństwa i porządku publicznego" co uniemożliwia ustalenie zamkniętego katalogu sytuacji, w których pozwolenie na broń należy cofnąć. Uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy, zdaniem skarżącego, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, powinna być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby czy też ujemne cechy jej charakteru. Cofając skarżącemu pozwolenie na broń, Komendant Główny Policji powinien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznał, iż interes społeczny w tym konkretnym przypadku jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga pozbawienia pozwolenia. Skarżący wskazał, że został skazany przez Sąd Rejonowy dla W. M, [...] Wydział [...] (wyrok z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...]) ale jego zdaniem Komendant Główny Policji, uzasadniając podjętą decyzję, nie odniósł się jednak ani do szczegółów postępowania karnego, które doprowadziło do wydania takiego wyroku ani do argumentów skarżącego podniesionych w tym zakresie w odwołaniu od decyzji Komendanta Policji. Podniósł, że interpretacja Komendanta Głównego Policji zawarta w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. i dotycząca zatarcia skazania za oba przestępstwa jest błędna. Zdaniem skarżącego, oba wyroki zostały wydane w roku 2006 i okres próby w jednym z wyroków minął w styczniu 2008 r. Natomiast w odniesieniu do drugiego wyroku, pozytywnie przeszedł już połowę orzeczonego okresu próby. Zdaniem skarżącego w jego sytuacji nie może mieć zastosowania powołany przez Komendanta Głównego Policji przepis art. 108 k.k. Przepis ten określa, iż "jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań". Skarżący nie został skazany za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw. Ponadto, wskazał, że nie popełnił ponownie przestępstwa po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania. Pierwszy wyrok, z dnia [...] stycznia 2006 r. dotyczył zdarzenia z dnia 19 sierpnia 2003 r., natomiast drugi wyrok, z dnia [...] lipca 2006 r. dotyczył zdarzenia z dnia 6 lutego 1996 r. Oba zdarzenia zaistniały więc przed wydaniem wyroków skazujących. Powoływany przez Komendanta Głównego Policji przepis mógłby mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdyby skarżący popełnił przestępstwo po wydaniu pierwszego wyroku skazującego. Jego zdaniem nie popełnił żadnego czynu zabronionego po dniu [...] stycznia 2006 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] zgodnie, z którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Policji w W. z dnia [...] listopada 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej, myśliwską do celów łowieckich oraz sportową do celów sportowych Jest niesporne, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia 20 listopada 2006 r.) skazany został za przestępstwo z art. 205 § 1 dk.k. (przestępstwo przeciwko mieniu). Na tej podstawie organ zaliczył skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji). Biorąc po uwagę dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną. Orzeczenie to jest prawomocne i uznaje stronę za winną popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Argument skarżącego, że został skazany niesłusznie, nie ma żadnej mocy dowodowej, gdyż zarówno organ jak i sąd administracyjny są związane tym orzeczeniem. Okres próby orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. upłynął pozytywnie dla skarżącego w połowie. W ocenie sądu interpretacja przepisu art. 108 k.k., iż zatarcie skazania za popełnione przez skarżącego przestępstwa może nastąpić tylko jednocześnie, przy czym - jeśli orzeczona była kara grzywny lub środek karny - nie może to nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania (art. 76 § 2 k.k.) nie ma dla tej sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa (Informacja o Osobie z Krajowego Rejestru Karnego). W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. Skazanie za przestępstwo wobec mienia czy choćby uzasadnione podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń palną. Stanowisko to jest także akceptowane przez sądy administracyjne a od osób posiadających broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa. W tym konkretnym przypadku dla organów, przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy najważniejszym pozostawało ustalenie, czy skarżący popełnił lub choćby został oskarżony o takie przestępstwo, które stwarza uzasadnioną obawę, że może on użyć broni a to zostało już wskazane przez ustawodawcę. Skoro w rozpatrywanej sprawie Skarżący został prawomocnym wyrokiem sądu uznany za winnego popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, to w sytuacji gdy organ Policji otrzymał informacje o tym fakcie, nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenie na broń palną. Tej oceny, nie może zmienić okoliczność, iż osoba dysponująca bronią posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania, czy macierzystym kole łowieckim, albowiem ustawodawca nie pozostawił w tym względzie żadnego wyboru. Sam fakt popełnienia tego rodzaju przestępstw lub choćby prowadzenie postępowania karnego przeciwko posiadaczowi broni o popełnienie takiego czynu rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustalone okoliczności faktyczne w sprawie świadczą jednoznacznie o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązujących przepisów prawa. Przeczą także nieskazitelnej postawie jakiej organy wymagają od osób posiadających tak wyjątkowe prawo, co z kolei uzasadnia ocenę, że interes skarżącego w posiadaniu prawa do dysponowania bronią bezwzględnie winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest, m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.