I SA/Gd 404/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi J. K.-Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił J.K.–Z. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu decyzji podano, że 17 sierpnia 2005 r. J.K.–Z. wraz z małżonkiem dokonała sprzedaży lokalu mieszkalnego przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W dniu 23 sierpnia 2005 r. strona złożyła oświadczenie o przeznaczeniu uzyskanego przychodu na cele mieszkaniowe. Wskutek przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że część wydatków udokumentowanych przedłożonymi fakturami poniesiona została przed uzyskaniem przez stronę własności lokalu mieszkalnego, co narusza warunki zwolnienia określone w treści art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ pierwszej instancji zakwestionował także możliwość pomniejszenia przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego o wydatki przeznaczone na spłatę kredytu wraz z odsetkami z uwagi na skorzystanie przez stronę z możliwości odliczenia odsetek od dochodu za rok 2006 na podstawie art. 26b powołanej ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepis ust. 1 pkt 32 lit. e) nie ma zastosowania do podatników, którzy odsetki od kredytu lub pożyczki odliczali lub odliczają na podstawie art. 26b. J.K.–Z. wniosła odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) w związku z art. 21 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nie rozpoznanie i nie uznanie wszystkich wydatków spełniających warunki ustawowe, art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) w związku z art. 21 ust. 2a poprzez błędne przyjęcie, że wszystkie poniesione na ten cel wydatki nie spełniają warunku ustawowego do uznania przychodów wydatkowanych na nie za zwolnione z opodatkowania, art. 28 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) poprzez błędne ustalenie wartości podatku. Ponadto odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że ustawodawca wymaga, aby wydatki poniesione na remont lub modernizację dotyczyły lokalu własnego podatnika, definiując jednocześnie pojęcie lokalu własnego. Jednakże nie wymaga aby w momencie poniesienia wydatków na materiały remontowe, które zostały zamontowane w lokalu stanowiącym własność podatnika posiadał on prawo własności tego lokalu. W ocenie odwołującej jest zatem bez znaczenia, kiedy przedmiotowe wydatki zostały poniesione, jeżeli zakupione materiały zostały zamontowane i są użytkowane w lokalu stanowiącym własność podatnika. J.K.–Z. nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, w zakresie w jakim nie uznał wydatków poniesionych na spłatę kredytu wraz z odsetkami. Odwołująca skorzystała z możliwości odliczenia odsetek od dochodu jedynie w 2006 r. Celem art. 21 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych było wyeliminowanie sytuacji, w których ten sam podatnik korzystałby podwójnie z ulg i zwolnień podatkowych z tytułu wydatkowania jednych środków. Zdaniem odwołującej, jeżeli podatnik w danym roku nie skorzysta z ulgi "odsetkowej" to winien mieć uprawnienie do zwolnienia w ramach art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części obniżając wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) i e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przeznaczenie przychodów uzyskanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego na cele i w terminach określonych w tym przepisie. Podkreślono, że z art. 21 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że wyrażenie własny lokal należy rozumieć w ten sposób, że jest to lokal stanowiący własność lub współwłasność podatnika, lub do którego podatnikowi przysługuje jedno ze spółdzielczych praw do lokalu lub budynku mieszkalnego. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że poniesienie wydatków na modernizację lokalu mieszkalnego, do którego podatnik nie ma prawa własności nie wystarczy do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zasadnie zakwestionowana została, jako zwolniona od podatku, kwota przeznaczona na spłatę kredytu mieszkaniowego. Wskazano, że zgodnie z art. 21 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) nie ma zastosowania do podatników, którzy odsetki od kredytu lub pożyczki odliczali lub odliczają na podstawie art. 26a. Przepis ten, zdaniem organu odwoławczego wskazuje, że skorzystanie z ulgi odsetkowej wyklucza zastosowanie ulgi związanej z 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym ze sprzedaży nieruchomości. Organ odwoławczy obniżył wysokość podatku uznając, że wydatek udokumentowany fakturą VAT wystawioną przez "A", sp. z o. o. z tytułu rozliczenia kosztów przyłączeniowych dla lokalu mieszkaniowego (I D1) Zespół Mieszkaniowy [...] stanowi wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. J.K.-Z. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie, na jej rzecz, kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła wymienionej wyżej decyzji naruszenie art. 120, art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Zarzuciła też naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji, w której wskazano nowe warunki dla uzyskania prawa do ulgi w podatku, nie mające oparcia w przepisach prawa i tym samym nie wskazano stosownej podstawy prawnej dla części uzasadnienia faktycznego odmawiającego prawa do ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit a) w związku z art. 21 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w treści obowiązującej na dzień 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw poprzez nieuznanie wydatków poniesionych na remont i modernizację własnego lokalu mieszkalnego za wydatki spełniające warunki ustawowe. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit e) w związku z art. 21 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w treści obowiązującej na dzień 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw w związku z art. 2 i 32 Konstytucji RP przez niejednolite traktowanie wszystkich podatników znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej i błędną interpretację prowadzącą do odmowy prawa do ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżącej decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] narusza także art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne ustalenie wartości podatku. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej skarżąca wyjaśniła, że wprawdzie 22 stycznia 2008 r. została zapoznana z aktami sprawy, jednakże już tego samego dnia organ żądał złożenia kolejnych dokumentów, a sprawa wciąż zmieniała swój obraz. Dyrektor Izby Skarbowej kilkakrotnie zawiadamiał skarżącą o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy ze względu na zbieranie materiału dowodowego, następnie w dniu [...] wydał decyzję pozbawiając stronę możliwości zapoznania się i wypowiedzenia na temat zebranego materiału dowodowego. Naruszenie to miało w ocenie skarżącej istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie mogła wyrazić swojego stanowiska w stosunku do całokształtu materiału, a tym samym stanowisko strony nie znalazło odzwierciedlenia w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skarżąca podniosła, że ustawodawca nie zakazał uprzedniego nabycia materiałów remontowych i wydatkowania na nie środków, wskazał jedynie, że muszą one zostać zamontowane w lokalu stanowiącym własność podatnika. Organy podatkowe nie kwestionowały okoliczności, iż w okresie dwóch lat od sprzedaży lokalu mieszkalnego skarżąca poniosła wydatki na określone w ustawie cele oraz, że zakupione materiały zostały zamontowane w lokalu, który stał się własnością skarżącej. W ocenie skarżącej z treści art. 21 ust. 16 powołanej ustawy nie da się wyprowadzić wniosku, że nakładał on na podatnika chcącego skorzystać ze zwolnienia obowiązek posiadania tytułu własności lokalu już w dacie ponoszenia wydatków. J.K.–Z. nie zgadza się również ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii nie uznania wydatków na spłatę kredytu wraz z odsetkami za wydatki uprawniające do ulgi. Jej zdaniem, gdy w 2007 r. nie korzystała z ulgi, o której mowa w art. 26b, była uprawniona do wykazania wydatków na spłatę kredytu w ramach ulgi z art. 21 ust. 1 pkt 32. Celem ustawodawcy było bowiem wprowadzenie zakazu jednoczesnego – podwójnego korzystania z ulgi w ramach poniesionego jednego wydatku. Inne rozumienie treści art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga J.K.–Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie są sporne. Spór pomiędzy stronami w przedmiotowej sprawy dotyczy wykładni prawa, a w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) i e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym co wynika z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) wyżej powołanej ustawy. Opodatkowanie przychodu z tego źródła następuje według zasad określonych w art. 28, według którego dochodu ze sprzedaży lub zamiany nieruchomości określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) nie łączy się z dochodami z innych źródeł. Podatek ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu, płatny jest on bez wezwania na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży. Podatnik jednakże może w tym samym terminie złożyć oświadczenie, że uzyskany ze sprzedaży przychód wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub na nabycie, wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Wydatkowanie uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości przychodu na wskazane wyżej cele w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży powoduje, że wydatkowany przychód wolny jest od podatku dochodowego stosownie do wskazanego ostatnio przepisu. J.K.–Z. dokonała sprzedaży mieszkania, którego właścicielką była przez okres krótszy niż 5 lat, i chcąc skorzystać z wymienionego zwolnienia od podatku, złożyła oświadczenie, że uzyskany ze sprzedaży przychód wykorzysta na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bezspornym jest również, że w latach 2005-2006 skarżąca poniosła wydatki związane z wykończeniem i modernizacją lokalu mieszkalnego, którego tytuł własności nabyła dopiero 25 września 2006 r. Przed tą datą skarżąca użytkowała lokal na podstawie protokołu odbioru. Skoro zatem art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym zwalnia z opodatkowania przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości w części wydatkowanej na remont własnego budynku mieszkalnego, to tylko ta część wydatków, która została poniesiona przez stronę po uzyskaniu tytułu własności, mogła być zwolniona z takiego opodatkowania. Bez znaczenia dla warunków zwolnienia pozostaje fakt, że strona skarżąca przed uzyskaniem tytułu własności była faktycznym użytkownikiem lokalu mieszkalnego. Użyte w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyrażenie "własnego" należy rozumieć jako przysługujące podatnikowi prawo własności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego (art. 46 § 1 oraz art. 140 i nast.) na co wskazuje także art. 21 ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważyć należy, że organy podatkowe nigdy nie negowały faktu, iż środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania zostały przeznaczone na wykończenie i modernizację lokalu mieszkalnego. Wydatkowanie jednak środków na realizację wymienionych celów w odniesieniu do lokalu mieszkalnego niestanowiącego własności strony nie spełnia wymogów zwolnienia określonych w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy. Wszelkie ulgi i zwolnienia stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i z tych względów przepisy je statuujące muszą być stosowane wprost. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawierający przedmiotowe zwolnienie od podatku dochodowego z tytułu przeznaczenia przychodów pochodzących ze sprzedaży nieruchomości na cele mieszkaniowe, nie może być stosowany w oparciu o wykładnię rozszerzającą, systemową bądź celowościową (wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 3307/2000, Net Tax). Wydatkowanie zatem przychodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania na cele nie wymienione przez ustawodawcę lub z naruszeniem określonych warunków, nie może stanowić podstawy do jego zwolnienia z opodatkowania. W ocenie Sądu nie jest uzasadniony zarzutu naruszenia art. 21 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości, dokonanej przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, w części wydatkowanej, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, na spłatę kredytu zaciągniętego na cele, o których mowa w lit. a) w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym również na spłatę kredytu oraz odsetek od tego kredytu zaciągniętego przed dniem uzyskania tych przychodów. Przedmiotowe zwolnienie przysługuje, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2a ustawy, w którym jednoznacznie stwierdzono, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. e) nie ma zastosowania do podatników, którzy odsetki od kredytu odliczali lub odliczają na podstawie art. 26b. Zdaniem Sądu brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż wyklucza on możliwość skorzystania z ulgi określonej w art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarówno w sytuacji, gdy podatnik korzysta lub gdy korzystał z odliczenia określonego w art. 26b tej ustawy. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, która twierdzi, iż przedmiotowe zwolnienie wyklucza tylko sytuację równoległego korzystania z obu ulg. Przepis ten należy bowiem rozumieć w ten sposób, że wyklucza możliwość skorzystania z ulgi określonej w art. 21 ust.1 pkt 32 e) zawsze, gdy podatnik korzysta w danym roku lub korzystał w latach wcześniejszych z ulgi odsetkowej, niezależnie od tego, czy z ulgi tej korzysta w danym roku. Nie ma także znaczenia w świetle powołanego przepisu, czy podatnik w ramach ulgi odsetkowej odliczył w całości kwotę uprawniającą do ulgi; istotne jest bowiem to, że z niej skorzystał. Wniosku tego nie można podważyć poprzez odwołanie się do wykładni celowościowej. Należy mieć na uwadze, że każda interpretacja powinna pozostawać w ramach możliwego znaczenia słownikowego wyrażenia. Sąd nie podziela zarzutu, iż omawiany przepis jest niezgodny z art. 2 i 32 Konstytucji RP tj. z zasadami sprawiedliwości powszechnej oraz z zasadą równości. Przede wszystkim więc należy zauważyć, że konstytucyjną zasadą prawa podatkowego jest zasada powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie ulgi i zwolnienia należy interpretować w sposób ścisły. Ponadto nie może budzić wątpliwości, że ustawodawca może - przestrzegając konstytucyjne zasady stanowienia prawa - zarówno rozszerzać uprawnienia określone w art. 21 ust.1 pkt 32 lit a) i e) ustawy podatkowej oraz promować inne kierunki działania podatników, jak też te uprawnienia ograniczać, bądź nawet likwidować. Zatem uznać należy, że taka konstrukcja ulgi, która w razie zbiegu z inną ulgą czy też zwolnieniem, której podstawę stanowi ten sam wydatek, z jednej strony wyklucza możliwość korzystania z obu ulg ale jednocześnie pozastawia podatnikowi wybór co do tego, z której ulgi chce korzystać nie stoi w sprzeczności ze wskazanymi w skardze zasadami konstytucyjnymi. W ocenie Sądu naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które w sprawie niniejszej miało miejsce nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, albowiem nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. Sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005/4/66) stwierdził, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach sprawy niniejszej Sąd nie stwierdził, aby uchybienie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki skutek spowodować. Po zapoznaniu skarżącej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w dniu 22 stycznia 2008 r. organ odwoławczy, poza dokumentami przedłożonymi przez stronę skarzacą, nie zgromadził innych dowodów. Nie można więc uznać, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie opierało się na materiale dowodowym nieznanym skarżącej. Zatem fakt, że strona skarżąca nie mogła wypowiedzieć odnośnie dowodów, które sama złożyła nie usprawiedliwia konkluzji, że rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne. Sąd podkreśla, że formułując powyższy zarzut skarżąca nie uzasadniła, w jakim zakresie zarzucane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził nadto inne naruszenie przepisów postępowania, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu obowiązany jest przedstawić swoje stanowisko odnośnie podniesionych zarzutów. W przedłożonych aktach brak jest stosownego stanowiska. Nadto, postępowanie odwoławcze dokumentowane jest, niepotwierdzonymi za zgodność, kopiami dokumentów. Strona skarżąca nie kwestionuje jednak ich zgodności z oryginałami, Sąd również nie stwierdził okoliczności, które zarzut taki by uzasadniały. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.