VIII SA/Wa 186/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Syg. akt VIII SA/Wa 186/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] marca 2008 roku, nr [...] Wojewoda [....] biorąc za podstawę art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane( DZ.U z 2003 roku, nr 207, poz. 2016 ze zmianami) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zmianami) dalej jako k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. P., od decyzji Starosty G. z dnia [...] września 2007 roku, nr [...], znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę M. i K. P., obejmującą rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno- usługowego na terenie działki nr ewidencyjny [...], położonej w W. przy ulicy [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, że decyzją z dnia [...] września 2007 roku, nr [...] Starosta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalno- usługowego na działce nr ewidencyjny [...], położonej w W. Od decyzji tej odwołanie złożył J.P., zwracając uwagę na błędnie podane w decyzji numery działek i wnosił o ponowne rozpatrzenie składanych w trakcie postępowania zastrzeżeń. Organ ustalił, że inwestor w dniu 8 sierpnia 2007 roku wystąpił do Starosty G. z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, obejmującej nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego. Do wniosku dołączył prawomocną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2007 roku oraz dokumentację techniczną projektowanej rozbudowy. Organ zauważał, że poddawany rozbudowie budynek mieszkalny jest budynkiem murowanym, częściowo podpiwniczonym z nieużytkowym strychem. Projekt obejmujący nadbudowę oraz rozbudowę polegać będzie na podniesieniu dachu i wykonaniu poddasza użytkowego. Jednocześnie zostanie nadbudowana część budynku od strony północnej. W ocenie organu rozbudowa w sposób ścisły – wysokościami dachów, gzymsów i kalenicy będzie nawiązywać do gabarytów budynku znajdującego się na działce [...]. Odwołujący się nie zgadzał się na nadbudowę budynku z racji występowania jego zdaniem zacieniania okien oraz braku możliwości wykonania prawidłowego odprowadzenia z połaci zalegającego śniegu i wód opadowych. Zdaniem organu odwoławczego analizując dokumentację techniczną złożoną do zaskarżonego pozwolenia na budowę nie znaleziono podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W projekcie zachowano wszelkie warunki wynikające zarówno z treści decyzji o warunkach zabudowy, jak i warunki techniczne odnoszące się do wzajemnego sytuowania budynków. W aktach sprawy znajduje się analiza przesłony światła wykonana przez projektanta z której wynika, że zostały zachowane także przepisy w zakresie ewentualnego przesłaniania obiektów istniejących na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Istniejący budynek skarżącego jest budynkiem parterowym z niskim poddaszem i niewielkim spadkiem połaci dachowych. Zdaniem organu zaprojektowana rozbudowa zarówno od strony ulicy, jak i od strony podwórza w żadnej mierze nie pogorszy warunków użytkowych sąsiednich obiektów. Skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 roku wniósł J. P. W uzasadnieniu skargi podnosił, że zatwierdzony projekt budowlany na rozbudowę budynku mieszkalno- usługowego położonego na terenie działki nr [...] położonej w W. przy ulicy C. znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego o nr [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym, który od strony południowej jest parterowy z wysokim strychem, a od strony północnej jest piętrowy. W jego ocenie rozbudowa i nadbudowa budynku sąsiadującego z jego budynkiem od strony północnej ograniczy dostęp światła do jego pomieszczeń. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja nie spełnia wymogów technicznych o jakich mowa w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga J. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U nr 153 , poz.1269) oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( DZ.U nr 156 z 2006 roku, poz. 1118 ze zmianami) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć między innymi cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Zgodnie z § 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( DZ.U nr 75, poz. 690 ze zmianami) dalej jako rozporządzenie, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione jeżeli: 1) między ramionami kąta 60 º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłonienia – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania o których mowa w § 57 i 60. Należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego została przedstawiona analiza nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się od strony północno- zachodniej w budynku mieszkalnym położonym w W. przy placu [...]– działka ewidencyjna nr [...]. W świetle przedstawionej analizy zacienienie w budynku skarżącego nie wystąpi ponieważ podniesienie budynku o poddasze użytkowe na działce nr [...] jest poza zasięgiem widełek kata 60 º w którym mogłoby występować zacienienie dla okna znajdującego się w parterze budynku, jak i dla okna znajdującego się na piętrze budynku. Nadto z analizy wynika, że do okien w budynku skarżącego znajdujących się od strony północno- zachodniej, promienie słoneczne nie są w stanie w ciągu dnia dotrzeć ze względu na złe usytuowanie budynku względem stron świata. Organy rozpoznając sprawę odniosły się i podzieliły stanowisko zaprezentowane w złożonej analizie, iż projektowana nadbudowa budynku spełnia warunki techniczne odnoszące się do sytuowania budynków. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Analizowany przepis art. 13 rozporządzenia nakładał na organ obowiązek oceny czy obiekt budowlany, który ma zamiar wybudować inwestor uniemożliwia naturalne oświetlenie budynku skarżącego. Należy zauważyć, iż jak przedstawia to analiza graficzna przeprowadzona przez projektanta, nadbudowana część jest poza zasięgiem widełek kąta 60 º w którym by mogło występować zacienienie okien w budynku skarżącego. Takie usytuowanie dobudowanej części powoduje, że nie wpływa ona na pogorszenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń skarżącego od strony północnej. Również należy zauważyć, iż obiekt przesłaniający nie znajduje się w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia wysokość przesłaniania, o której mowa w ust.1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłanianego lub jego przesłaniającej części. Według ust. 4 art. 13 rozporządzenia odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszane nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest faktycznie w centrum W., co pozwala nam uznać, że obiekt znajduje się w zabudowie śródmiejskiej, zgodnie z definicją takiej zabudowy określoną w § 3 rozporządzenia. Jak wynika z załączonego projektu nadbudowana część w najwyższym punkcie ma wysokość 384 cm. Istniejąca część budynku ma wysokość 280 cm. Tak więc całkowita wysokość obiektu przesłaniającego wynosi 664 cm. Wysokość przesłaniania mierzy się od dolnej krawędzi najniżej położonych okien obiektu przesłanianego. Z materiału dowodowego nie wynika dokładnie na jakiej wysokości znajduje się dolna krawędź okna obiektu przesłanianego. Z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, że okno znajduje się na wysokości co najmniej 50 cm. Biorąc to pod uwagę wysokość przesłaniania wynosi 664-50 = 614 cm. W zabudowie śródmiejskiej odległość może być zmniejszona o połowę, a więc będzie wynosiła 307 cm. Jak wynika z materiału dowodowego odległość między ramionami kąta wyznaczonego na płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego wynosi około 350 cm. Nawet przyjęcie, że wysokość przesłonienia wynosi 664 cm, przy zmniejszeniu w zabudowie śródmiejskiej o połowę wymagana odległość wyniesienie 332 cm. Z tego też względu należy uznać, że spełnione są wymogi z § 13 rozporządzenia i należy podzielić stanowisko, że budowany obiekt nie znajduje się w odległości mniejszej niż wysokości przesłaniania( wysokość w zabudowie śródmiejskiej zmniejsza się o połowę). Należy podzielić również stanowisko, że usytuowanie okien w budynku skarżącego od strony północnej powoduje, że występują problemy z jego nasłonecznieniem, co pozwala uznać, że w takiej sytuacji spełnione są przesłanki z § 57 i 60 rozporządzenia, a dotyczące kwestii dostępu promieni słonecznych do pomieszczeń. Należy również zauważyć, że nadbudowa dokonana przez inwestora nie wpłynie na naturalne oświetlenie pomieszczenia na parterze w budynku skarżącego od strony północnej z uwagi na już istniejący parterowy budynek inwestora. W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena kwestii nasłonecznienia była oparta na przedstawionej analizie architekta, która co prawda nie omawia całokształtu przesłanek z § 13 rozporządzenia, ale odpowiadała prawu. Dokonana ocena materiału dowodowego nie może zostać uznana za dowolną. Usytuowanie budynków w zabudowie śródmiejskiej, gdy stoją one w granicy i gdy okna usytuowane są od strony północnej, powoduje, że naturalne oświetlenie pomieszczeń jest ograniczone. Przedstawione zarzuty przez skarżącego naruszenia § 13 rozporządzenia nie znajdują potwierdzenia. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.