III SA/Wa 1096/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na pisemną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy M.K. (zwana dalej "Skarżącą") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W przedmiotowym wniosku Skarżąca opisując stan faktyczny, wskazała, że w roku 1993 kupiła z mężem nieruchomość gruntową, nie związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obecnie są trakcie podziału części tej nieruchomości zgodnie ze szkicem podziału zawartym w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. Skarżąca wyjaśniła, że po podziale zamierza z mężem sprzedać części przeznaczone w miejscowym planie pod budownictwo, na tereny zielone i na ciągi komunikacyjne. W związku z powyższym Skarżąca zwróciła się z zapytaniem, czy sprzedaż nabytego przed 14 latu majątku osobistego na zasadach ustalonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej, "podatek VAT nie należy się". W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie treści wniosku Skarżąca w piśmie z 7 grudnia 2007 r. oświadczyła, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jak również nie uzyskuje przychodów ze sprzedaży produktów rolnych, ponieważ wykorzystuje je do własnych potrzeb. Wskazała również, że przedmiotowa nieruchomość o powierzchni 3,2 ha w wyniku podziału ma zostać podzielona na 15 działek, do których nie będą budowane przyłącza. Skarżąca zaznaczyła także, że nie zamierza przekwalifikowywać ww. działek. W interpretacji z [...] stycznia 2008 r. Minister Finansów uznał powyższe stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej - "ustawa o VAT"), zasadą jest opodatkowanie dostawy gruntów podatkiem od towarów i usług. Ponadto, powołując się na treść przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, wyjaśnił, iż status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Bowiem podatnikami są również osoby, które wykonały czynności jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. W ocenie Ministra Finansów, okoliczności wynikające z przedstawionego stanu faktycznego, a w szczególności fakt, że przedmiotowy grunt został na wniosek Skarżącej podzielony co wiązało się ze określonymi czynnościami i nakładami finansowymi, wskazują na zamiar dokonywania sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W przeciwnym razie wydzielenie byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Dlatego też, w ocenie organu, dostawa działek nosi znamiona działalności gospodarczą. Minister Finansów podkreślił, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowe działki były wykorzystywane jako rolne, służyły działalności gospodarczej, która zgodnie z ustawą o VAT obejmuje także rolników. Dodatkowo wskazał, że w sprawie nie znajdują zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o VAT. Pismem z 6 lutego 2008 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym podniosła, że organ dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy o VAT dotyczących pojęć: podatnika i działalności gospodarczej, opierając się tylko i wyłącznie na określeniu, że sprzedaż powyższych działek będzie dokonywana w sposób częstotliwy. Nie wziął pod uwagę, że chęć podziału części ww. nieruchomości wynika z rzeczywistości gospodarczo-ekonomicznej. W ocenie Skarżącej, nie uwzględniono także, że nie działa ona w charakterze podatnika bowiem zajmuje się ona profesjonalnym obrotem gospodarczym. Wreszcie Minister Finansów nie wziął pod uwagę, że przedmiotowa nieruchomość jest częścią majątku osobistego należącego do niej i jej męża, który nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji, powtarzając swoją dotychczasową argumentację. W tym stanie rzeczy Skarżąca złożyła skargę do WSA w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Interpretacji Ministra Finansów zarzuciła naruszenie: - art. 7 ust. 1 i art. 15 ust. 4 ustawy o VAT oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op") poprzez uznanie ją za podatnika VAT i nieuwzględnienie faktu, że przedmiotowa nieruchomość została zakupiona na potrzeby własne (uprawę roślin i hodowlę ryb, wypoczynek i rekreację, zabezpieczenie sąsiadujących zabudowań przed niepożądanymi zmianami otoczenia); - art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 122 Op poprzez nie ustosunkowanie się do faktu, że nie działa ona w charakterze handlowca; - art. 122 Op oraz art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji poprzez sugerowanie podatnikowi złamania prawa miejscowego; - nie uwzględnienie faktu, że przedmiotowa nieruchomość jest częścią majątku osobistego oraz orzecznictwa ETS, w tym wyroku z 21 kwietnia 2005 r., C-25/03; - art. 4 ust. 1, 2, 3b w zw. z art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC, dalej " VI Dyrektywa") oraz art. 15 ust. 2, 4 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niedokonanie ich łącznej oceny, co miało wpływ na błędne przyznanie statusu podatnika osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej oraz zmuszanie do przyznania się do bycia podatnikiem w związku z obowiązkiem rejestracyjnym; - art. 121, art. 120 oraz art. 125 Op; - art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14a Op poprzez nieuwzględnienie orzecznictwa sądów (w tym wyroku NSA z 20 marca 2007 r., I FPS 3/07), TK lub ETS. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie z poniesionych w niej zarzutów są uzasadnione. W punkcie wyjścia zaznaczyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym interpretacji indywidualnych, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Ponadto wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do meritum sprawy godzi się zauważyć, że między Skarżącą a organem sporna jest kwestia opodatkowania dostawy ww. działek. Skarżąca twierdzi bowiem, że dokonana przez nią dostawa przedmiotowych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Przeciwnego zdania jest zaś Minister Finansów. Stanowisko Ministra Finansów skład orzekający ocenia jako wadliwe. Formułując powyższą ocenę należy zauważyć, że decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma regulacja zawarta w art. 15 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym pojecie działalności gospodarczej obejmuje wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Istotnym jest także, że przystępując do wykładni powyższych przepisów ustawy o VAT, iż po wejściu Polski od Unii Europejskiej nie wystarczy już ich interpretacja koncentrująca się na wykładni językowej przepisów krajowych. Należy brać bowiem także pod uwagę przepisy prawa wspólnotowego. Respektowania obowiązku "prowspólnotowej" wykładni prawa krajowego domaga się w rozpatrywanej sprawie Skarżąca, odwołując się do przepisów VI Dyrektywy i zastępującej ją Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.; dalej "Dyrektywa 2006/112/WE). Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jednocześnie w art. 12 powoływanej Dyrektyw wskazano, że Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; b) dostawa terenu budowlanego. W Dyrektywie 2006/112/WE wyjaśniono także, że do celów art. 12 ust. 1 lit. b) "teren budowlany" oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3). . Okoliczność, że Dyrektywa 2006/112/WE zezwala Państwom Członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą i że ustawa o VAT opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 poprzez odwołanie się do "czynności wykonywanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku VAT. Zarówno z brzmienia powoływanych przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika bowiem nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód to w świetle powoływanej regulacji wspólnotowej z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Ponadto z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl). Z kolei brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika VAT. Argument, że podmiot dokonujący sprzedaży (dostawy) majątku prywatnego nie może być traktowany w odniesieniu do takiej sprzedaży jako podatnik podatku VAT, doznaje dodatkowego wzmocnienia, gdy uwzględnić wnioski płynące z analizy przepisu art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektyw 2006/112/WE. Przepis ten określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Przepis ten wyraźnie więc wskazuje, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą. Nader jasno zaakcentował to ETS w orzeczeniu w sprawie C-291/92 pomiędzy Finanzamt Ülzen a Dieter Armbrecht stwierdzając, że nawet jeśli podatnik w rozumieniu VI Dyrektywy sprzedaje majątek, którego część przeznaczył na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową), i którą to część zarezerwował na cele prywatne, w odniesieniu do sprzedaży tej części nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie podlega opodatkowaniu. Nadmienić trzeba, że w orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że w przypadku wyodrębnienia części nieruchomości do celów prywatnych rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności gospodarczej podatnika i częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na proporcji między wykorzystywaniem do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej w roku nabycia, nie zaś na kryterium podziału fizycznego. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że w VI Dyrektywie brak jest przepisu uniemożliwiającego podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych i że decyzja w tym zakresie jest suwerenną decyzją samego podatnika. Z powyższych zapisów wynika, że działalność gospodarczą obejmuje również wykorzystywanie majątku rzeczowego oraz wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu stałego dochodu. Jak już wspomniano, fakt traktowania czynności dotyczących majątku prywatnego jako będących poza zakresem działalności gospodarczej jest konsekwencją użycia w art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE zwrotu "podatnika działającego w takim charakterze". Użycie takiego sformułowania oznacza niewątpliwie, że dany podmiot posiadający generalnie status podatnika (czyli zgodnie z art. 9 powoływanej Dyrektywy, prowadzący działalność gospodarczą) może w określonych transakcjach występować jako podmiot nie spełniający tych kryteriów. Przeciwny wniosek byłby nieuprawniony zważywszy na konstrukcję ww. przepisu. Konsekwencją takiego rozumowania jest uznanie, że podmiot będący podatnikiem może w określonych sytuacjach dokonać transakcji, nawet odpłatnej, która jednak nie spowoduje opodatkowania podatkiem VAT. Konstrukcja czynności opodatkowanej przyjęta w regulacji unijnej oparta na kryterium charakteru podmiotu wykonującego świadczenie powoduje, że podatek VAT ma zastosowanie wyłącznie do transakcji związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Wynika to z tego, że system podatku od wartości dodanej powinien z założenia dotyczyć obrotu profesjonalnego, a nie transakcji indywidualnych o charakterze prywatnym, nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą Powyższe uwagi są szczególnie istotne z uwagi na wskazanie Skarżącej, zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, że nieruchomość gruntową nabyła z mężem w 1993 r. na cele osobiste, nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W świetle powyższego zasadnym jest twierdzenie, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Trafność powyższych uwag potwierdza również stanowisko, jakie zajął, co do sposobu interpretacji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zbliżonym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r., wydanym w składzie siedmiu sędziów sygn. akt I FPS 3/07 (LEX nr 304985 oraz M.Podat. 2007/12/2, PP 2008/2/42 ). Sprawa ta również dotyczyła sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny analizując uprzednio prawidłowość implementacji przepisów VI Dyrektywy na grunt przepisów krajowych zawartych w ustawie o VAT, stwierdził m.in., że zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Ze stanowiska Sądu, zawartego w powołanym wyroku, wynika również, iż w świetle powyższych przepisów, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika VAT, a zatem działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu tych towarów, a zwłaszcza czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, a nie na potrzeby osobiste. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Stanowisko zawarte w tym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, błędne jest twierdzenie Ministra Finansów, iż sprzedaż działek w okolicznościach faktycznych opisanych przez Skarżącą podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. W szczególności za chybioną należy uznać argumentację organu przypisującą Skarżącej zamiar dokonywania sprzedaży działek w sposób częstotliwy, a tym samym prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z jej inicjatywą w zakresie podziału gruntu i poniesionymi z tego tytułu nakładami finansowymi. Nie sposób zgodzić się także ze stanowiskiem Ministra Finansów, który z faktu rolniczego wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości wywiódł, że Skarżąca prowadzi działalność rolniczą, która objęta jest ustawą o VAT. Także w tym względzie zasadnym jest odwołanie się do powoływanego powyżej wyroku NSA. W orzeczeniu tym Sąd wyraził pogląd, że z definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy i w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, z której wynika, iż działalność rolnika jest działalnością gospodarczą, nie można niejako automatycznie wywodzić, że osoba która nabyła grunty rolne do majątku prywatnego, sprzedawane następnie jako działki budowlane, jest podatnikiem VAT. NSA wskazał, że grunty takie nie zawsze służyć muszą dostawom produktów rolnych, lecz prywatnym potrzebom rolnika i członków jego rodziny. Należy zauważyć, że na wezwanie organu do uzupełnienia treści wniosku inicjującego postępowanie o wydanie interpretacji Skarżącą wyraźnie wskazała, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jak również nie uzyskuje przychodów ze sprzedaży produktów rolnych, ponieważ wykorzystuje je do własnych potrzeb. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika zatem, że przedmiotowe działki nie były związane z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą. Działki te stanowiły jej majątek osobisty, który nie został nabyty z zamiarem dalszej odsprzedaży. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności wskazują, że nabycie przez Skarżącą przedmiotowej nieruchomości nie nastąpiło w celach handlowych. Z powyższych względów Sąd uwzględnił wniesioną skargę. Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną. Jednocześnie za niezasadne Sąd uznaje zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia: art. 122 Op oraz art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP poprzez sugerowanie podatnikowi złamania prawa miejscowego; art. 121, art. 120 oraz art. 125 Op; art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14a Op. Uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "ppsa"), uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności, o czym stanowi art. 146 § 1 ppsa. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie wskazanych przepisów, orzekł zatem jak w sentencji. Jednocześnie Sąd zasądził na rzecz Skarżącej koszty postępowania sądowego, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi (200 zł).