II SA/Ol 420/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za rok 2007 - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją personalną "[...]" Dyrektor Aresztu Śledczego w B., na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U Nr 15, poz. 145) oraz art. 104 Kpa, przyznał A.Z. nagrodę roczną za rok 2007 w wysokości 2.278,96 złotych. W uzasadnieniu organ podniósł, że na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną. Przy czym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby, wynoszącą ponad 15 dni. Stosownie zaś do § 4 rozporządzenia okres wykonywania kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia nie wlicza się do okresu uprawniającego do nagrody rocznej. Z ustaleń organu wynika, że funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim 43 dni ( 43 dni zwolnienia - 15 dni = 28 dni) oraz do dnia 10.01.2007 r. wobec funkcjonariusza wykonywana była kara dyscyplinarna. Okoliczności te zdaniem organu uzasadniały obniżenie nagrody rocznej o 38/360 (28 dni zwolnienia lekarskiego i 10 dni kary dyscyplinarnej). Organ wyjaśnił, że podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody. Podał, że przysługujące funkcjonariuszowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w dniu wypłaty nagrody rocznej wynosiło 2.548 zł. W związku z tym organ wyliczył, iż 2.548 zł : 360 dni = 7,08 zł ( kwota za 1 dzień służby ) x 38 ( dni obniżenia) = 269,04 zł (kwota, o którą należy obniżyć nagrodę roczną). 2.548 zł - 269,04 zł = 2.278,96 zł - kwota do wypłaty Na podstawie art. 108 § 1 Kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność wypłaty nagrody. A.Z. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i w ustawowym terminie wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenia jej nieważności w związku z naruszeniem § 4 powołanego rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię. Odwołujący wyjaśnił, iż zgadza się z obniżeniem nagrody w związku z nieobecnością w służbie z powodu choroby. Jednak kwestionuje zasadność obniżenia przysługującej mu nagrody rocznej na podstawie § 4 cytowanego rozporządzenia. Wskazał, iż karę dyscyplinarną odbywał od 11 października 2006r. do 10 stycznia 2007r. Zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji kara uległa już zatarciu na podstawie § 59 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634). Dlatego zgodnie z tym przepisem karę tę należało uznać za niebyłą, ponadto w aktach osobowych funkcjonariusza nie powinno być już po niej śladu, o czym stanowi ponadto § 8 ust. 1 zarządzenia Nr 5/07 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 4 czerwca 2007r. w sprawie prowadzenia akt osobowych funkcjonariuszy SW. W świetle tych okoliczności, zdaniem odwołującego, brak było podstaw prawnych do zastosowania cytowanego § 4 rozporządzenia dotyczącego przyznawania nagród. O czym, w ocenie A.Z., przekonuje ponadto ust. 2 tego unormowania, zgodnie z którym jeśli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku odwołującego, bowiem decyzją z dnia 13 kwietnia 2007r. pomniejszono mu nagrodę roczną za 2006r., a koniec kary upływał z dniem 10 stycznia 2007r. W związku z tym brak było przesłanek do obniżenia nagrody rocznej za 2007r. z powodów, o których stanowi § 4 rozporządzenia. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż w myśl art. 106 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi. Nagroda roczna odpowiada wysokości przysługującego funkcjonariuszowi miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (art. 106 ust. 2 tej ustawy). Natomiast warunki oraz tryb przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U z 2002r. Nr 15, póz. 145). Zdaniem organu odwoławczego przepis § 4 tego rozporządzenia precyzyjnie określa zasady postępowania organu przy ustalaniu prawa funkcjonariusza do nagrody rocznej w przypadku wykonywania kary dyscyplinarnej. Zgodnie z zapisem ust. 1 tego unormowania do okresu służby, za który przysługuje nagroda roczna, nie wlicza się okresów wykonywania kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia. Jeżeli natomiast okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych (ust. 2 § 4). Organ stwierdził, że odwołujący odbywał karę dyscyplinarną w okresie od dnia 11 października 2006r. do dnia 10 stycznia 2007r., czyli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykraczał poza jeden rok kalendarzowy. Z przysługującej A.Z. nagrody rocznej za rok 2006 potrącono okres wykonywania kary dyscyplinarnej od 11.10.2006r. do 31.12.2006r. (decyzja personalna "[...]"z dnia 13.04.2007r.), w związku z powyższym, w myśl § 4 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia, do potrącenia z należnej nagrody rocznej przysługującej w następnym roku kalendarzowym pozostał dalszy okres wykonywania kary tj. od 1.01.2007r. do 10.01.2007r. Powyższy okres odliczono w zaskarżonej decyzji personalnej. Potrącenia zatem dokonano zgodnie z dyspozycją zacytowanego przepisu. Organ zaznaczył, iż fakt zatarcia wymierzonej kary dyscyplinarnej oraz usunięcia z akt osobowych dokumentów o ukaraniu nie ma wpływu na ustalanie prawa oraz określanie wysokości przysługującej nagrody rocznej za dany rok kalendarzowy. Wobec tego organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja personalna została wydana przez organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami omawianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.Z. zarzucił błędną wykładnię § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. (Dz.U Nr 15, poz. 145). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenia ich nieważności oraz przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia lub wydanie w tej sprawie stosownej decyzji. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania administracyjnego, odszkodowania oraz kosztu wpisu sądowego. Uzasadniając powyższe, skarżący podniósł, iż stanowisku przyjętemu przez organy przeczy literalny zapis § 4 ust. 2 rozporządzenia. Jego zdaniem w przepisie tym wyraźnie i zrozumiale zostało ujęte, że pozostałego okresu kary dyscyplinarnej nie wlicza się do podstawy przyznania nagrody rocznej. Zatem z pozostałym zakresem kary nic się w tym przypadku nie robi. Skarżący stwierdził, iż jeśli byłoby tak jak to wywiodły organy, to treść tego ustępu nie ujęto by w obecnej formie ze względu, że wykluczyłaby ją treść zapisów ust. 1 tego unormowania. Skarżący podniósł także, że organy przy ustaleniu stanu faktycznego i prawnego sprawy pominęły fakt, iż został ukarany karą dyscyplinarną orzeczeniem z dnia 14 września 2006r. i od tego dnia organy powinny liczyć wymiar kary trzech miesięcy, a nie jak przyjęły od dnia 11 października 2006r. (postanowienia Sądu Dyscyplinarnego). Zdaniem funkcjonariusza kara stała się prawomocna z dniem jej wymierzenia. Wskazuje na to, w jego ocenie, § 37 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, zgodnie z którym – wniesienie zażalenia wstrzymuje wykonanie orzeczenia, z wyjątkiem kary, o której mowa w art. 126 ust. 3 ustawy oraz zapis § 55 ust. 1 tego rozporządzenia stanowiący, iż prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej podlega niezwłocznemu wykonaniu. W związku z tym skarżący wywiódł, iż orzeczona wobec niego kara dyscyplinarna stała się wykonalna od dnia 14 września i od tego okresu organ powinien wyliczyć upływ terminu kary, która na podstawie § 60 ust. 2 powyższego rozporządzenia zaciera się z mocy prawa po okresie 3 miesięcy od jej wykonania. Dlatego też należało przyjąć, że kara ta z mocy prawa została wykonana i zatarta w 2006r. W ocenie A.Z. również fakt zatarcia wymierzonej kary dyscyplinarnej ma wpływ na wymiar wysokości nagrody rocznej ze względów wskazanych w § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia, gdyż zatarcie lub darowanie kary dyscyplinarnej na podstawie § 59, 62 i 63 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 1996r. (Dz.U Nr. 135, poz. 634) przerywa jej bieg i ją zaciera, powodując dodatkowo zmniejszenie wymiaru obniżającego nagrodę roczną za dany rok kalendarzowy. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej "[...]", wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż wymiar kary należało liczyć od dnia ukarania karą dyscyplinarną, pełnomocnik wskazał, iż prawomocnym orzeczeniem, o którym mowa w § 55 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej, jest orzeczenie drugoinstancyjne jako ostateczne i wykonalne. Takim orzeczeniem w przedmiotowej sprawie jest orzeczenie z dnia 11 października 2006r. Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej, który utrzymał w mocy orzeczenie o wymierzeniu kary nagany skarżącemu i od tej daty należy liczyć okres wykonywania orzeczonej kary. Pełnomocnik organu dodał, że zgodnie wywodził, iż według § 59 ust. 2 tegoż rozporządzenia zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków wykonania tej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle tego unormowania zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego, tzn. czy organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego i dokonały prawidłowej wykładni tych przepisów oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 150, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 i 2 ppsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zakres rozstrzygnięcia sądu wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in pius, zawarty w art. 134 § 2 ppsa Rozpoznając skargę w świetle powołanych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności obniżenia skarżącemu nagrody rocznej, o której mowa w art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U Nr 15, poz. 145), z powodu orzeczonej wobec skarżącego w 2006r. kary dyscyplinarnej nagany. Zdaniem skarżącego w okolicznościach faktycznych sprawy, w decyzji, której przedmiotem była nagroda roczna za 2007 rok, nie mógł mieć zastosowania § 4 ust.1 tego rozporządzenia, gdyż kara dyscyplinarna została wykonana i uległa zatarciu w 2006r. Z drugiej strony zaś podnosi on, iż w myśl § 4 ust. 2 kary, która pozostała do wykonania w następnym roku kalendarzowym nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania nagrody rocznej za ten rok i wywodzi, że organy orzekające dokonały błędnej wykładni tego przepisu. Oceniając zasadność tych zarzutów stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Natomiast Sąd podziela, jako prawidłowe, wyrażone w tym zakresie stanowisko organów orzekających w sprawie. Przede wszystkim wskazać należy, iż okoliczności faktyczne i prawne sprawy są bezsporne. Z akt administracyjnych postępowania dyscyplinarnego wynika, że orzeczeniem z dnia 14 września 2006r. Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wymierzył funkcjonariuszowi A.Z. karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie to, na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem z dnia 11 października 2006r. przez Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O. Wobec tego słusznie pełnomocnik organu odwoławczego wskazuje, że prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej nagany, na gruncie ustawy o Służbie Więziennej oraz przepisów wykonawczych do niej, jest wydane w drugiej instancji orzeczenie z dnia 11 października 2006r., jako ostateczne i wykonalne. Przekonuje o tym analiza powołanych przez strony przepisów, w szczególności § 37 i § 55 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów wyraźnie stanowi, że wniesienie zażalenia wstrzymuje wykonanie orzeczenia, z wyjątkiem kary surowej nagany. Poza tym wyjątkiem, kara dyscyplinarna podlega niezwłocznemu wykonaniu na skutek prawomocnego orzeczenia (§ 55). Zauważyć należy, iż w myśl art. 269 Kodeksu postępowania administracyjnego - decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Zatem prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej to rozstrzygnięcie ostateczne w administracyjnym toku instancji, a więc takie od którego nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Będzie to orzeczenie pierwszoinstancyjne, którego strona nie zaskarżyła i termin do jego zaskarżenia upłynął oraz rozstrzygnięcie wydane w drugiej instancji na skutek wniesionego zażalenia. Reasumując prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej to rozstrzygnięcie ostateczne w administracyjnym toku instancji oraz orzeczenie natychmiast wykonalne (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt I OSK 294/06). Wobec powyższego organy prawidłowo przyjęły, że okres wykonywania kary rozpoczął bieg w dniu 11 października 2006 r. Stosownie do ust. 1 § 4 rozporządzenia w sprawie przyznawania nagród, okres ten liczy się od prawomocnego wymierzenia kary do dnia jej zatarcia. W niniejszej sprawie zatarcie kary nastąpiło po upływie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu kary nagany (§ 60 pkt 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego). Termin ten upłynął w dniu 11 stycznia 2007r. (stosownie do art. 57 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zatem orzeczona wobec skarżącego kara nagany uległa zatarciu w dniu 12 stycznia 2007r. i z tym dniem należało uznać ją za niebyłą. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zatarcie kary dyscyplinarnej nie ma jednak wpływu na wysokość nagrody rocznej, która ustalana jest zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków przyznawania tych nagród. Przepisy te konkretnie wskazują jakie okoliczności wpływają na wysokość nagrody rocznej. W przypadku funkcjonariusza, wobec którego wymierzona została kara dyscyplinarna, organ obowiązany jest, na zasadzie kwestionowanego § 4 ust. 1 pomniejszyć okres służby o okres wykonywania tej kary. Z zapisem tego przepisu koresponduje treść ust. 2 § 59 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego stanowiącego, iż zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków wykonania kary. Dlatego też samo zatarcie kary dyscyplinarnej nie rodzi po stronie funkcjonariusza roszczenia o przyznanie mu nagrody rocznej w pełnej wysokości. Zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy skutki związane z tym ukaraniem, ale tylko w takim sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na fakt ukarania funkcjonariusza. Jednak uznanie kary dyscyplinarnej za niebyłą nie wyklucza uwzględnienia okresu wykonywania kary przy ustaleniu nagrody rocznej. Okoliczność wykonywania wobec funkcjonariusza kary dyscyplinarnej w ciągu roku, za który ustala się prawo do nagrody rocznej, właściwy organ jest obowiązany uwzględnić. Bez wątpienia ustalenie nagrody rocznej powiązane jest z faktycznym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego. W związku z tym ocena uprawnień do tej nagrody powinna nastąpić przy uwzględnieniu zdarzeń mających miejsce w tym okresie. Minister Sprawiedliwości wydając przepisy wykonawcze na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej ustalił, iż na prawo do nagrody rocznej ma wpływ okres wykonywania kary dyscyplinarnej, a nie sam fakt naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej tak jak to przyjęto w przypadku innych służb mundurowych. Nie jest rzeczą Sądu ocenianie zasadności takich rozwiązań prawnych. Jednak wobec regulacji przyjętej w § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przyznawania nagród, zdarzeniem które należy uwzględnić przy wyliczeniu nagrody rocznej za dany rok, jest wykonywanie w tym roku kary dyscyplinarnej. W ocenie Sądu nie przeczy temu zapis § 4 ust. 2 tego rozporządzenia. Choć redakcja tego przepisu mogła budzić u skarżącego wątpliwości, to jednak należy pamiętać, że wykładnia gramatyczna nie jest jedyną, jakiej winien być poddany stosowany przepis. Trzeba pamiętać, iż przepis prawa funkcjonuje w określonym systemie prawa i jego znaczenie winno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie prawodawca chce osiągnąć określonym aktem prawnym (wykładnia systemowa i funkcjonalna). W ocenie Sądu celem tego przepisu nie było zróżnicowanie sytuacji funkcjonariuszy co do przysługującego im prawa do nagrody rocznej ze względu na okres w jakim kara była wykonywana. Takie stanowisko stawiałoby w gorszym położeniu osoby, wobec których kara była wykonywana w jednym roku w całości, one bowiem miałyby uwzględniony cały okres wykonywania kary. Natomiast osoby, których kara podlegała wykonaniu na przełomie lat, tak jak to rozumuje skarżący, poniosłyby konsekwencje z tym związane tylko częściowo. W ocenie Sądu przepis ten należy rozumieć tylko w ten sposób, że jeżeli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy, to pozostałego okresu kary - wykonywanej w uprzednim roku lub która pozostała do wykonania w następnym roku nie uwzględnia się przy ustaleniu wysokości nagrody rocznej za dany rok. Oznacza to, że w danym roku kalendarzowym dla celów wyliczenia nagrody rocznej, do okresu służby nie wlicza się okresów kary dyscyplinarnej wykonywanej w tym roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda roczna. W przypadku skarżącego od okresu służby w 2007 roku odliczeniu podlegał więc okres wykonywania kary dyscyplinarnej od 1 do 11 stycznia 2007 roku. Zgodnie z cytowanym § 4 ust. 1 rozporządzenia okresu wykonywania kary nie wlicza się do okresu służby, co skutkuje uznaniem, że funkcjonariusz nie pełnił w tym czasie służby. W takiej sytuacji, stosownie do ust. 2 § 1 tego rozporządzenia, funkcjonariuszowi przysługuje nagroda roczna w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby. W okolicznościach niniejszej sprawy oznaczałoby to, że skarżącemu przysługiwała nagroda roczna za przepracowanych 11 miesięcy, a nie jak przyjęły organy 12 miesięcy, pomniejszona dodatkowo o 28 dni, w czasie których funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dlatego prawidłowo skarżącemu przysługiwała nagroda roczna w wysokości niższej niż to orzeczono. Bowiem 11/12 z kwoty 2.548 zł to suma 2.335,67 zł : 360 = 6,48 x 28 = 181,44; 2.335,67 – 181,44 = 2.154,23 zł (kwota należna). Mimo stwierdzonych uchybień, Sąd będąc związany zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, stosownie do art. 134 ppsa, nie mógł wzruszyć zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy orzekające, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, obowiązane byłyby bowiem rozstrzygnąć zgodnie z oceną prawną i zaleceniami Sądu co do dalszego postępowania (art. 153 wskazanej ustawy). Doprowadziłoby to w konsekwencji do ustalenia skarżącemu nagrody rocznej w niższej wysokości. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. Odnośnie wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, to wskazać należy, iż na zasadzie art. 200 tej ustawy stronie skarżącej przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, niezbędnych do celowego dochodzenia prawa, jeżeli skarga została uwzględniona.