II SA/Wr 227/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2008r. sprawy ze skargi L. i D.A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 19 grudnia 2007 r. (21 grudnia 2007 r. - data wpływu do organu) D. i L.A. dokonali w Starostwie J. zgłoszenia zamiaru wykonywania na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], nr ewidencji gruntu 17, robót budowlanych polegających na: wybudowaniu wiaty służącej do przechowywania drewna opałowego o wymiarach 4 x 2,20 m, o konstrukcji drewnianej, nie połączonej na stałe z gruntem, pokrytej płytą ONDULINE. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Starosta J. na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu powyższego zgłoszenia, nałożył na inwestora obowiązek jego uzupełnienia w terminie do dnia 25 stycznia 2008 r. poprzez przedłożenie: 1. mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesioną lokalizacją wiaty wraz z zwymiarowaniem gabarytów i odległości od granic działki, 2. prawidłowo i kompletnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z uwzględnieniem, w którym Biurze Notarialnym był spisany akt notarialny, 3. opisu określającego rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych, 4. odpowiednich szkiców lub rysunków planowanego budynku gospodarczego, 5. kompletnie i prawidłowo wypełnionego wniosku zgłoszenia (zapis dotyczący rozpoczęcia robót). Nadto organ cytując przepis art.59 ust.1 i 2 Prawa budowlanego, stwierdził, że przepis ten stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Postanowienie to doręczono D. i L.A. w dniu 21 stycznia 2008 r.. Z uwagi na nie uzupełnienie przez inwestora w wyznaczonym terminie zgłoszenia zgodnie ze wskazaniami zawartymi w opisanym wyżej postanowieniu z dnia [...] nr [...], Starosta J. decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 31 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia w/w robót budowlanych, polegających na budowie wiaty drewnianej o wym. 4 x 2,20 m na działce nr 17 przy ul. [...] w P.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. i D.A., podnosząc, że skoro zgłoszenie robót budowlanych zostało złożone w dniu 21 grudnia 2007r., to określony przepisami ustawy trzydziestodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął w dniu 19 stycznia 2008 r.. Ponadto stwierdzili, że postanowienie Nr [...] z dnia [...] zostało wysłane w dniu 17 stycznia 2008 r., a odebrane dnia 21 stycznia 2008 r., czyli dwa dni po ustawowym terminie. W związku z tym odwołujący wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Nadto skarżący zarzucili, że żądana przez organ mapa sytuacyjno-wysokościowa nie jest wymagana przy tego typu robotach, zaś wniosek wypełniany był w obecności pracownika i zawierał nazwę kancelarii notarialnej oraz numer repertorium, a podpisy zostały złożone w obecności pracownika po uprzednim sprawdzeniu dowodów osobistych i aktu notarialnego nieruchomości. Opis określający rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych złożono jak w załączniku "zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę", natomiast wniosek zgodnie z oceną był kompletny i prawidłowo wypełniony. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda D. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub po dokonaniu prawidłowego zgłoszenia wykonania robót budowlanych, nie wymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzić, czy wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę bądź przedmiotowym zgłoszeniem, wymaga tylko zgłoszenia czy też uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ ma obowiązek sprawdzić również czy roboty budowlane nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź innych przepisów. W przeciwnym razie organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydać decyzję odmowną w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę lub wnieść sprzeciw w drodze decyzji do dokonanego zgłoszenia. Przepisy ustawy stanowią również, że zgłoszenie robót budowlanych objętych obowiązkiem ich zgłoszenia, inwestor winien dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonania nie może przystąpić przed upływem 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Taki bowiem okres zagwarantował organowi ustawodawca na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Jak wskazał Wojewoda, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, w zgłoszeniu inwestor winien określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Ponadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 niniejszej ustawy, tj. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W rozstrzyganej sprawie zgłoszeniem objęto wykonanie robót budowlanych polegających na budowie wiaty drewniane służącej do przechowywania drewna opałowego o wymiarach 4 x 2,20 m, nie połączonej trwale z gruntem, pokrytej płytą ONDULINE. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25 m2 [...]". Zgodnie jednak z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy wybudowanie wiaty drewnianej służącej do przechowywania drewna opałowego o wymiarach 4 x 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Wojewoda zgadzając się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ I instancji, stwierdził, że zgłoszenie dokonane przez D. i L.A. nie było kompletne. Zgłoszenie to nie określało bowiem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych, a ponadto z dokumentów nie wynikało czy planowana budowa wiaty nie naruszy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z dokumentów stanowiących załączniki zgłoszenia dostarczonych przez inwestora nie wynikało także, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami prawa lokalnego. Jest natomiast rzeczą niezaprzeczalną, zdaniem organu odwoławczego, że wybudowanie przedmiotowej wiaty zmieni sposób zagospodarowania działki. W tej sytuacji organ I instancji zobligowany odrębnymi przepisami prawa, tj. art. 59 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miał obowiązek żądać od inwestora wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego bądź przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 59 ust. 2 w/w ustawy - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, która nie wymaga pozwolenia na budowę wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, iż postanowienie Starosty J. z dnia [...] o nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia było zasadne. Gdy zaś inwestor nie wywiązał się z nałożonego powyższym postanowieniem obowiązku, organy I i II instancji nie mogły dokonać prawidłowej oceny treści zgłoszenia. Zatem wniesienie w drodze decyzji sprzeciwu jest w ocenie organu odwoławczego, działaniem zgodnym z prawem, a wręcz zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, Starosta był do tego zobowiązany. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że termin do wniesienia ewentualnego sprzeciwu liczony jest od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków formalnych lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków. Pogląd taki prezentowany jest w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 747/97). Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że skoro skarżący otrzymali w dniu 21 stycznia 2008r. postanowienie Starosty J. z dnia [...] o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia dokonanego w dniu 21 grudnia 2007r. z terminem jego wykonania do dnia 25 stycznia 2008r., a zaskarżona decyzja Starosty J. z dnia [...] Nr [...] została doręczona stronie postępowania w dniu 5 lutego 2008 r., to oznacza, że organ I instancji dotrzymał ustawowego terminu 30 dni do wniesienia sprzeciwu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli L. i D.A., domagając się uchylenie decyzji I i II instancji. W skardze podnieśli, że w zgłoszeniu podali termin rozpoczęcia robót na 20 stycznia 2008 r., tj. trzydziesty pierwszy dzień od daty zgłoszenia. Ustawowe 30 dni od zgłoszenia na wniesienie przez organ ewentualnego sprzeciwu upłynęło zdaniem skarżących, w dniu 19 stycznia 2008r., natomiast postanowienie Starosty J. z dnia [...] Nr [...] otrzymali dopiero w dniu 21 stycznia 2008 r.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./, w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wskazuje się w doktrynie instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Na skutek zgłoszenia zamiaru budowy wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości, ze względu na nie dopuszczenie do tego przez organ. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia dołączyć też trzeba oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nadto z treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wynika, że zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego ich rozpoczęcia. Do wykonywania robót można zaś przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z przedstawionych regulacji wynika zatem, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończy się milczącą zgodą organu polegającą na nie wniesieniu w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź kończy się wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej. Od powyższej reguły należy jednak oddzielić sytuację, gdy ze względu na niekompletność zgłoszenia wydawane jest w oparciu o przepis art.30 ust.2 Prawa budowlanego postanowienie, które przerywa bieg wyżej określonego terminu. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 956/05 (ONSAiWSA 2007/1/12), w razie nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu przez organ, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, biegnie po uzupełnieniu zgłoszenia w wyznaczonym terminie. Żądanie w postaci zgłoszenia budowlanego musi bowiem spełniać wymagania, jakie nakreśla prawo. W art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane mówi się wprawdzie o terminie do wniesienia sprzeciwu, ale w ust. 2 tego artykułu jest także przewidziany termin do uzupełnienia brakujących dokumentów. Ustawa nie mówi, w jakim terminie takie uzupełnienie ma nastąpić. Jednakże jest to niewątpliwie inny termin aniżeli ten, który zaczął biec w chwili zgłoszenia robót budowlanych. Po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie, organ ma trzydzieści dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Wprawdzie termin ten nie wynika wprost z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, ale nielogiczne byłoby uznanie, że organ nie jest już związany żadnym terminem. Ograniczenie organu do 30-dniowego terminu należy więc wyprowadzić z normy art. 30 ust. 5 powołanej ustawy, a tym samym trzeba przyjąć, że termin pierwszy na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został wchłonięty przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ powinien wydać decyzję o sprzeciwie, albo nie wydając decyzji w tym terminie, milcząco godzić się ze skutkami zgłoszenia. Z powyższego wynika, że choć przepis ust. 2 art. 30 Prawa budowlanego nie określa terminu w jakim postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia może być wydane, jednakże łączna interpretacja przepisów art. 30 ust. 5 i ust. 2 tegoż przepisu prowadzi do wniosku, iż postanowienie takie powinno być wydane i doręczone najpóźniej w terminie, w którym możliwe jest wniesienie sprzeciwu. W tym kontekście, termin z ust. 5 jest stosowany analogicznie do nałożenia w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 161/04, publ. OSP 2006/2/15). Odnosząc poczynione wyżej rozważania na warunki rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że faktycznie i co jest w sprawie niesporne skarżący D. i L.A. w dniu 21 grudnia 2007 r. zgłosili w Starostwie J. zgłoszenie zamiaru wykonywania opisanych wyżej robót budowlanych. Niesporne jest także w sprawie, że postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Starosta J. nałożył na inwestora, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obowiązek uzupełnienia tego zgłoszenia w terminie do dnia 25 stycznia 2008 r., poprzez przedłożenie określonych dokumentów. Postanowienie to co wynika jednoznacznie z akt sprawy doręczono skarżącym w dniu 21 stycznia 2008 r., a więc w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane. Trzydziestodniowy termin na podjęcie w/w postanowienia zaczął biec bowiem od dokonania przez skarżących zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, tj. dnia 21 grudnia 2007 r.. Termin do jego podjęcia upływał zaś w dniu 21 stycznia 2008 r., nie zaś jak przyjmują skarżący 19 stycznia 2008r. Zważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Oznacza to w niniejszej sprawie, że przy obliczaniu spornego trzydziestodniowego terminu, dnia 21 grudnia 2007r., tj. dnia dokonania przedmiotowego zgłoszenie, nie uwzględnia się, innymi słowy termin ten liczy się dopiero od 22 grudnia 2007r. Równie istotnym jest w sprawie ustalenie końca tegoż terminu. Otóż zgodnie z art.57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że trzydziesty dzień przypadał na 20 stycznia 2008r. Jednakże z uwagi na to, że dzień ten był niedzielą, czyli dniem ustawowo wolnym od pracy, termin 30-dniowy mijał zatem w poniedziałek 21 stycznia 2008 r., tj. najbliższy dzień powszedni. Dni ustawowo wolne od pracy ustalone zostały w ustawie z dnia 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.). W myśl jej art. 1 ust. 2 niedziela jest dniem wolnym od pracy Sąd stanął na stanowisku, że wykładnia przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 57 § 4 k.p.a. w odniesieniu do sposobu obliczania terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ, nie może być oparta na innych zasadach, jak obliczanie innych terminów przewidzianych dla stron, o których mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 682/07, niepubl.). Zauważyć przy tym należy, że podobne zasady sposobu obliczania terminów obowiązują na gruncie procedury cywilnej, określonej w art.110, 111 i art.115 kodeksu cywilnego. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji wbrew zarzutom skarżących, podjął w trzydziestodniowym terminie przewidzianym w przepisie art. 30 ust. 5 w związku z art.30 ust.2 Prawa budowlanego postanowienie o nałożeniu na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Wobec zaś nie uzupełnienia przez skarżących w wyznaczonym terminie braków dokonanego zgłoszenia, tj. dostarczenia określonych dokumentów, zasadnie i w terminie wydana została przez organ I instancji decyzja o wniesieniu sprzeciwu z dnia 30 stycznia 2008r., doręczona skarżącym w dniu 5 lutego 2008r. Ponadto Sąd w pełni podziela stanowisko oraz argumentację organu odwoławczego w kwestii zasadności nałożenia na skarżących przez organ I instancji obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, poprzez przedłożenie w terminie do dnia 25 stycznia 2008r, określonych dokumentów, szczegółowo opisanych w wydanym w oparciu o przepis art.30 ust.2 Prawa budowlanego postanowieniu z dnia [...], Nr [...]. Istotne jest przy tym, że skoro w/w przepis art.30 ust.2 Prawa budowlanego wskazuje, że ustawodawca konieczność dołączenia odpowiednich szkiców i rysunków uzależnił od charakteru konkretnej inwestycji, pozostawiając ocenę w tym względzie organowi, to nie można zarzucić organowi I instancji dowolności w nałożeniu na skarżących obowiązku przedłożenia m. innymi mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesioną lokalizacją wiaty wraz z zwymiarowaniem gabarytów i odległości od granic działki, gdy z przedłożonych do zgłoszenia dokumentów nie wynikło, czy zamierzona budowa nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.