II GSK 209/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.S., M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 586/08 w sprawie ze skargi M.S., M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 586/08, oddalił skargę M.S. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. - wydaną wskutek wniosku M.S. i M.K. (dalej określanych też jako: skarżący) na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Prezydent Miasta B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną swoją decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Decyzją tą Prezydent, na podstawie wniosku z dnia 5 lutego 2007 r. złożonego przez pełnomocnika W.K. – J.B. – wykreślił wpis do ewidencji działalności gospodarczej Zakładu Usługowo-Handlowego W.K. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej wznowienia Prezydent Miasta podał, że w trakcie postępowania o wznowienie decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2007 r. skarżący przedstawili pełnomocnictwo z dnia 17 września 2004 r. udzielone M.K. przez córkę – W.K. Natomiast W.K. poinformowała organ, że w dniu 26 października 2006 r. wypowiedziała pełnomocnictwo udzielone M.K. oraz że w pełni akceptuje decyzję o wykreśleniu jej z ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący pismem z dnia 28 października 2007 r. stwierdzili, że podpis W. K. na pełnomocnictwie udzielonym przez nią J.B. jest nieautentyczny. W uzasadnieniu odmowy wszczęcia postępowania organ stwierdził, że prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia autentyczności podpisu jest niedopuszczalne. SKO w B. orzekając na skutek odwołania skarżących, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że z pism W.K. z dnia 8 listopada 2007 r. i z dnia 7 lutego 2008 r. wynika jednoznacznie, że w styczniu 2007 r. podjęła ostateczną decyzję o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej oraz że decyzja o wykreśleniu jej z ewidencji działalności gospodarczej jest zgodna z jej wnioskiem. Zdaniem SKO skarżący nie mieli legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a w sprawie nie zaszły przesłanki jego wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie posiadali legitymacji prawnej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2007 r. Zdaniem Sądu tylko W.K. mogła być stroną takiego postępowania, gdyż wpis do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany tylko i wyłącznie na jej rzecz. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, a z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a Kpa. jedynie na żądanie strony. Zgodnie z art. 28 Kpa. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny, który cechuje to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżący nie mieli w rozpoznawanej sprawie interesu prawnego. Zdaniem Sądu interesu takiego nie miała M.S. - pozostająca z W.K. w spółce cywilnej, z uwagi na odrębne traktowanie wspólników spółki cywilnej jako przedsiębiorców w przepisach dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej – art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 października 2004 r. Legitymacji procesowej nie posiadał również M.K., który w okresie wcześniejszym był jedynie pełnomocnikiem W.K.. Ponadto WSA w G. podkreślił, że organ po otrzymaniu zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej miał obowiązek wydać decyzję o wykreśleniu wpisu z ewidencji. Sąd I instancji, odnosząc się do zarzutu błędnego skierowania decyzji do M.K. zamiast do W.K. wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został podpisany przez M.K. - w jego mniemaniu - jako pełnomocnika W.K. Jednakże mając na uwadze oświadczenia W.K., iż pełnomocnictwo dla M.K. zostało cofnięte oraz że decyzja o wykreśleniu jej z ewidencji jest zgodna z jej wolą, a także stanowisko skarżących o koniecznym i bezwzględnym kontynuowaniu postępowania zgodnie z ich żądaniem, organ I instancji prawidłowo uznał, że skoro M.K. podtrzymuje wniosek o wznowienie postępowania, to czyni to we własnym imieniu. Zatem w ocenie Sądu zasadnie organ uznał M.K. za jednego z adresatów decyzji o odmowie wznowienia postępowania. M.S. i M.K. zaskarżyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili – powołując art. 173 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 7e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1999 r. Prawo działalności gospodarczej poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż w przypadku wpłynięcia do organu ewidencyjnego zawiadomienia o zakończeniu prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej organ ten jest zobowiązany do wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z ewidencji niezależnie od tego czy faktycznie przedsiębiorca ten zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, II. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji w postępowania administracyjnego przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa oraz art. 147 i art. 149 § 3 Kpa, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo innego naruszenia przez organ administracji w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 Kpa, 3. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji pomimo zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku mającego istotne braki, w którym Sąd nie odniósł się w ogóle do części podniesionych przez skarżących zarzutów naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania , tj. art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 Kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący, odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego podnieśli, że organ w przypadku posiadania przez organ wiarygodnych informacji, iż zawiadomienie o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej nie odpowiada stanowi faktycznemu, powinien był odmówić wykreślenia takiej działalności z ewidencji. Wynika to z art. 7f ustawy Prawo działalności gospodarczej, zgodnie z którym organ ewidencyjny może wykreślić z urzędu wpis zawierający dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Ustawodawca bowiem przyznał organowi ewidencyjnemu kompetencje do badania prawdziwości danych objętym zgłoszeniem. Skarżący podnieśli zatem, że w dniu 5 lutego 2007 r. w dacie składania przez J.B. wniosku o wykreślenie W.K. z ewidencji działalności gospodarczej nie zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej, albowiem w dacie składania wniosku była wspólnikiem spółki cywilnej "X.". Nieprawdziwe zatem było twierdzenie pełnomocnika W.K., że zaprzestała ona prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący zwrócili uwagę, że spółka cywilna jest stosunkiem obligacyjnym zachodzącym pomiędzy co najmniej dwoma podmiotami, do rozwiązania którego dochodzi jedynie w sytuacjach przez prawo przewidzianych. Przedstawienie powyższych okoliczności w postępowaniu administracyjnym, zdaniem skarżących powinno doprowadzić do wznowienia postępowania zmierzającego do wykreślenia W.K. z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Skarżący nie zgodzili się również ze stanowiskiem organów i Sądu, iż nie mieli legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wskazali, że uprawnioną do żądania wznowienia postępowania wspólniczka W.K. – M.S. Przyznali wprawdzie, że przedsiębiorcami, na gruncie ustawy – Prawo działalności gospodarczej - byli wspólnicy spółki cywilnej, jednakże spółka cywilna występowała na gruncie innych ustaw jako odrębny od wspólników podmiot prawa – art. 2 i 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681), art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) , art. 3 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844). Skarżący podkreślili, że majątek spółki cywilnej stanowi współwłasność łączną i jest majątkiem odrębnym od majątku wspólników. Zdaniem skarżących, W.K. była jedynym wspólnikiem M.S., a więc decyzja o jej wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej dotyczy jej interesu prawnego, co oznacza, że może być ona stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wznowienia. W skardze kasacyjnej podniesiono, że ani prowadzące postępowanie organy, ani Sąd nie zbadały faktu podniesionego przez skarżących, iż pełnomocnictwo W.K. udzielone M.K. nie zostało cofnięte. Okoliczność ta zdaniem skarżących miała zasadnicze znaczenie, gdyż organy obu instancji przyjęły ostatecznie, że M.K. nie działa już w imieniu W.K. i nie ma legitymacji procesowej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego wykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej. Organy nie zbadały również podnoszonych przez skarżących kwestii ewentualnego braku autentyczności podpisu W.K. na dołączonych do akt sprawy dokumentach. Składający skargę kasacyjną stwierdzili ponadto, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji, bowiem M.K. występował w charakterze pełnomocnika W.K., nie mógł zatem być stroną postępowania administracyjnego i adresatem decyzji. Doprecyzowując zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący podnieśli, że zgodnie z orzecznictwem NSA wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja taka występuje, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstaw rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do części podniesionych przez nich zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, dlatego też nie można zrekonstruować podstawy rozstrzygnięcia w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, przy czym art. 174 powołanej ustawy określa podstawy, na jakich skarga kasacyjna może zostać oparta. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a. ), jak też prawa procesowego ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ) W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty zgłoszone w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, bowiem dopiero stwierdzenie braku naruszenia prawa procesowego i oparcia orzeczenia na niewątpliwym stanie faktycznym, uzasadnia badanie wskazanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej naruszeń. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania koncentrują się wokół kwestii istnienia wskazywanych przez skarżących okoliczności stanowiących podstawę wznowienia według art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kpa., które to przepisy jak twierdzi kasator, naruszyły organy administracji, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, oddalając skargę i podzielając stanowisko organu, że skarżący nie mieli legitymacji prawnej do żądania wznowienia postępowania. Należy stwierdzić, iż zarówno postawiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. jak też przedstawiona argumentacja nie znajdują uzasadnienia. Przede wszystkim wskazany wyżej przepis, jak wynika z jego treści, może zostać zastosowany przez sąd administracyjny tylko wówczas, gdy dopatrzy się on takich naruszeń prawa przez organ administracji, które dają podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże, odmiennie niż to sugeruje autor skargi kasacyjnej, stwierdzone naruszenia muszą odnosić się do okoliczności dotyczących tego kontrolowanego postępowania – w przedmiotowej sprawie - postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, nie zaś postępowania o skreślenie z ewidencji działalności gospodarczej, którego wznowienia domagali się skarżący. Podnoszone w uzasadnieniu postawionego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., argumenty w sposób jednoznaczny wskazują na okoliczności mające stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia W.K. z ewidencji działalności gospodarczej, a więc nie odnoszą się do sprawy odmowy wznowienia kontrolowanej przez Sąd I instancji. Odnosząc się do wskazanych w skardze kasacyjnej jako naruszonych przez organ administracji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 147 i 149 § 3 Kpa. a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 77 Kpa. i naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przez niezastosowanie go, zarzuty należy uznać za niezasadne. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd I instancji nie zajmował się w ogóle rozważaniem merytorycznej zasadności odmowy wznowienia postępowania, ograniczając się niemal wyłącznie do kwestii legitymacji procesowej skarżących, której brak legł u podstaw zaskarżonej decyzji. Przedstawione w uzasadnieniu stanowisko Sądu Wojewódzkiego należy uznać za prawidłowe. Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajną formę wzruszenia decyzji ostatecznej, a reguły zastosowania tej instytucji określone są w rozdziale 12 działu II Kpa. Podstawową kwestią jest ustalenie kręgu podmiotów, których działanie lub wniosek wznowi ostatecznie zakończone postępowanie. Ogólną regułą wynikającą z art. 147 Kpa. jest, że wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. oraz w art. 145 a tej ustawy następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że osoba, która jako strona brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie tego postępowania, jednak z wnioskiem takim może też wystąpić osoba, która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa. uzasadniającego jej udział ( wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000; sygn. akt I SA 334/99 ). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie mieli interesu prawnego aby skutecznie domagać się wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia W.K. z ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na jej wniosek. Zgodnie z art. 7e pkt 1 obowiązującej na dzień wydania decyzji o wykreśleniu ustawy z dnia 19 listopada 1999 r Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm. ) – dalej Pdg. - wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu działalności gospodarczej, co zgodnie z art. 7g ust. 1 Pdg. dokonywało się decyzją administracyjną. Zarówno poprzednio jak też obecnie obowiązująca ustawa regulująca zasady prowadzenia działalności gospodarczej uzależniły wpis do ewidencji jak też decyzję o wykreśleniu z niej ( poza określonymi mającymi charakter sankcji przypadkami wykreśleniu wpisu z urzędu ) od inicjatywy przedsiębiorcy jako osoby zainteresowanej. Powyższe znajduje oparcie i wynika z przyjętej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 155, poz. 1095 ze zm. ) – dalej usdg. – zasady swobody gospodarczej, zgodnie z którą podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków ustawy Zakończenie działalności gospodarczej regulowane zarówno przepisem art. 7e ust. 1 pkt 1) Pdg. jak i przepisem art. 33 ust. 1 pkt 2 usdg., mimo odmiennej konstrukcji językowej eksponującej w jednym przypadku obowiązek organu wykreślenia wpisu, a w drugim obowiązek przedsiębiorcy zgłoszenia wniosku o wykreślenie, uzależnione jest od woli danego przedsiębiorcy, który samodzielnie i wyłącznie decyduje o tym, kiedy przestanie prowadzić działalność gospodarczą. Przedsiębiorcą w rozumieniu usdg. jest osoba fizyczna, prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym zakresie działalność gospodarczą; przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności ( art. 6 ust. 1 i 2 usdg. ). Każdy z wymienionych podmiotów, także każdy wspólnik spółki cywilnej jako odrębny przedsiębiorca posiadający wpis do ewidencji działalności gospodarczej, decyduje samodzielnie o czasie, w którym chce zakończyć działalność gospodarczą, a podejmując taką decyzję, składa do właściwego organu wniosek o wykreślenie wpisu działalności, której zaprzestaje wykonywać. Składając wniosek o wykreślenie istniejącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wnioskujący przedsiębiorca inicjuje postępowanie administracyjne w tej sprawie, stając się jego stroną, zaś jego interes prawny znajduje oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego ( art. 7e Pdg. lub art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 usdg. ). Podkreślić należy, że ponieważ wpis do ewidencji działalności gospodarczej dotyczy konkretnego, jednego przedsiębiorcy – w postępowaniu o wykreślenie wpisu stroną postępowania może być tylko ten przedsiębiorca, niezależnie od tego czy wykreślenie następuje na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy, czy dokonuje się z urzędu. Na tę okoliczność wskazał w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, stwierdzając że dokonany na rzecz W.K. wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu wyłącznie na jej wniosek i tylko ona mogła być stroną postępowania o wykreślenie. Jak dalej trafnie zauważył Sąd I instancji przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej w brzmieniu obowiązującym w dacie wpisu W.K. tj. 1 października 2004 r. ( art. 2 ust. 3 Pdg. ), jak też przepisy obecnie obowiązujące, nakazują traktować wspólników spółki cywilnej jako odrębnych przedsiębiorców. Prowadzi to do wniosku, że z faktu pozostawania w spółce cywilnej z W.K., skarżąca M.S. nie może wywodzić interesu prawnego w postępowaniu o wykreślenie W.K. z ewidencji działalności gospodarczej, co jest równoznaczne z tym, że nie ma legitymacji procesowej w żądaniu wznowienia postępowania w tej sprawie. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej dotycząca kształtującej roli wykreślenia wpisu z ewidencji jednego ze wspólników na sferę prawną spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Jak zauważył w wyroku z dnia 10 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. fakt wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej nie wywiera żadnych skutków prawnych w zakresie obowiązywania umowy spółki ( sygn. akt I SA/Łd 757/07 ). Z wyrażonym poglądem należy się zgodzić, bowiem wszelkie zobowiązania wspólników i te wzajemne i te wobec podmiotów zewnętrznych znajdują oparcie w łączącej tych wspólników umowie spółki, nie zaś we wpisach do ewidencji działalności gospodarczej. Prawidłowo również Sąd I instancji stwierdził brak interesu prawnego skarżącego M.K., zauważając że był on tylko do pewnego czasu pełnomocnikiem wykreślonej z ewidencji działalności gospodarczej W.K. Sąd wojewódzki nie pokusił się o szersze uzasadnienie swego stanowiska lecz to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie procesowe uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego wyroku. Według stanu faktycznego, na którym oparł się Sąd I instancji, a co nie było kwestionowane w skardze kasacyjnej, M.S. i M.K. złożyli wspólny wniosek o wznowienie postępowania, dołączając pełnomocnictwo dla M.K. Nie ulega również wątpliwości, co zostało podkreślone w zaskarżonym wyroku, iż w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania ustalono, że W.K. wypowiedziała pełnomocnictwo M.K., powierzyła złożenie wniosku o wykreślenie jej wpisu do ewidencji innemu pełnomocnikowi, a także iż akceptowała w całości decyzję o wykreśleniu jej z ewidencji działalności gospodarczej jako zgodną z jej wolą. W sytuacji, w której M.K. wiedział o powyższych faktach, Sąd trafnie ocenił jako prawidłowe działanie organu uznające, że M.K., domagając się wraz z M.S. wznowienia postępowania o wykreślenie wpisu, działa w swoim imieniu, nie zaś jako pełnomocnik W.K. Wydana zatem decyzja o odmowie wznowienia z powodu braku legitymacji procesowej wnioskodawców musiała zatem zostać doręczona do tych osób do których była adresowana, a więc do M.S. oraz M.K. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z powodu jego niezastosowania, mimo wadliwości zaskarżonej decyzją, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. nie mógł zostać uwzględniony. Wreszcie jako nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia art. 7e ust. 1 pkt 1 Pdg. przez jego błędną wykładnię, bowiem lektura przepisu nie nastręcza wątpliwości interpretacyjnych. Sąd przyjął, iż ze sformułowania wskazanego przepisu - "wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej" - wynika obowiązek organu wydania decyzji o wykreśleniu wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana wykładnia językowa, bo tylko taką należy tu zastosować, nie budzi wątpliwości. Argumentacja skargi kasacyjnej, że na decyzję o wykreśleniu powinna mieć wpływ okoliczność, czy przedsiębiorca rzeczywiście zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Z przywołanego przepisu nie wynika obowiązek badania przez organ ewidencyjny, czy zgłoszona działalność rzeczywiście przestała być prowadzona, lecz wynika wręcz nakaz określonego działania wobec ujawnionego przez przedsiębiorcę stanu. Z powyższą konstatacją nie stoi w sprzeczności przepis art. 7f Pdg. który stwarza organowi ewidencyjnemu możliwość wykreślenia z urzędu wpisu zawierającego dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Przepis, którego celem jest umożliwienie aktualizowania prowadzonej przez organ ewidencji działalności gospodarczej, nie znajduje zastosowania do badania zasadności i prawdziwości zgłoszonej przez przedsiębiorcę woli wykreślenia wpisu w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności. W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej aprobowania przez organ administracji, a następnie przez Sąd wojewódzki stanu nie odpowiadającego rzeczywistości, można tylko stwierdzić, że prowadzenie działalności gospodarczej, mimo uprzedniego zgłoszenia jej zaprzestania i uzyskania decyzji o wykreśleniu wpisu do ewidencji, jest niezgodne z art. 14 ust. 1 usdg., a ewentualne ryzyko takiego bezprawnego działania ponosi wyłącznie osoba, która takich działań się dopuściła. Mając powyższe na uwadze naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.