II SA/Rz 482/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. II SA/Rz 482/08 U Z A S A D N I E N I E Uchwałą z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Rada Miasta uchwaliła Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] w rejonie Al. A. i ul. I. w R. W dniu 22 lipca 2008 r. (data wpływu do Urzędu Miasta– potwierdzona przez skarżącą w skardze) M. H. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, którym podług niej uchwała ta była dotknięta. Jednocześnie w tym samym dniu (data wpływu do organu - potwierdzona przez Radę Miasta w odpowiedzi na skargę) złożyła w Biurze Rady Miasta skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się stwierdzenia jej nieważności i wstrzymania jej wykonania. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, iż zaskarżony przez nią akt narusza w sposób jednoznaczny jej interes prawny w tym prawo zagwarantowane w Konstytucji RP. Dalej podała, że "poprzez uchwalenie w/w uchwały pozbawiono jej prawa do wykorzystania prawa własności, o co skądinąd starała się od wielu lat". Ponadto jak podkreśliła "wykonanie rzeczonej uchwały spowoduje relatywne pogorszenie warunków życia tutejszych mieszkańców poprzez znaczące oddziaływanie na środowisko i to zarówno w aspekcie zanieczyszczenia powietrza jak i przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu". Zarzuciła również naruszenie przez organ art. 8 i 10 k.p.a. "wobec braku odpowiedniej reakcji w obliczu wielokrotnie składanych prze nią wniosków, próśb, petycji, żądań, czy też prób wyjaśnienia pewnych kwestii i wypowiedzenia się". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż jest ona niedopuszczalna z uwagi na wniesienie przed upływem miesięcznego terminu przewidzianego do zajęcia stanowiska przez Radę Miasta, na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd był zobligowany do oceny przesłanek dopuszczalności skargi i zachowania terminu do jej wniesienia. Skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej u.s.g. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wynika zeń, że przesłanką dopuszczalności skargi opartej na tym przepisie jest poprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie winno być bezskuteczne. Kontrowersje w orzecznictwie dotyczące do termin wnoszenia takiej skargi zostały wyjaśnione w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w niej, że: 1. Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako P.p.s.a., ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu wezwania (art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Przywołany w uchwale przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni do dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z uchwały tej wynika zatem, że skarga oparta na podstawie art. 101 u.s.g. jest wniesiona w terminie zarówno wtedy gdy złożono ją w terminie 30 dni od udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie jak i wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeśli organ nie uwzględnił wezwania. Oba terminy są terminami procesowymi, przy czym pierwszy liczony jest od zdarzenia jakim jest doręczenie odpowiedzi na wezwanie, zaś drugi od zdarzenie jakim jest doręczenie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 83 § 1 P.p.s.a. terminy obliczane są według przepisów prawa cywilnego. Art. 111 § 2 kodeksu cywilnego, do którego odsyła art. 165 kodeksu postępowania cywilnego wynika, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Przenosząc tę zasadę na terminy ustanowione w art. 53 § 2 P.p.s.a. przyjąć należy, że początkiem terminu do wniesienia skargi przewidzianej w art. 101 u.s.g. w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest dzień następny po otrzymaniu odpowiedzi, zaś początkiem terminu 60 dniowego jest dzień następny po dniu doręczenia tego wezwania organowi. W odniesieniu do drugiego z terminów dopiero od tego dnia można mówić bezskuteczności wezwania, o ile nie zostanie ono uwzględnione. Skoro skarżąca jednocześnie złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę do sądu, skarga tak wniesiona jest niedopuszczalna, bowiem nie nastąpiła przesłanka jej dopuszczalności (bezskuteczności wezwania) jak i nie został zachowany termin do jej wniesienia (wniesienie przedwczesne). To zaś obliguje Sąd do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.