II GSK 210/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Zofia Borowicz Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1058/08 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od T. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1060 (tysiąc sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1058/08 po rozpoznaniu skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. w zakresie dotyczącym nałożenia na T. S. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł i stwierdził, że decyzje te nie podlegają wykonaniu uchylonej części. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nałożył na T. S. i A. S. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." Transport Samochodowy karę pieniężną w łącznej kwocie 8.500 zł w tym 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty i 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] września 2007 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd - marki S. o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem tym był wykonywany przewóz w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorców T. S. i A. S. wspólników spółki cywilnej "M." Transport Samochodowy. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej przedsiębiorcy A. S., natomiast nie dysponował zaświadczeniem o nieprowadzeniu pojazdu w dniach [...] sierpnia 2007 r., [...] - [...] września 2007 r., [...] - [...] września 2007 r. Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po wszczęciu postępowaia, wzywał T. S. do przedstawienia licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Wezwanie to nie zostało wykonane. W tym stanie rzeczy organ uznał, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie usług transportowych przez T. S. i w konsekwencji nałożył karę o której mowa w lp. 1.1. załącznika do u.t.d. Kara za brak zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu została nałożona w wysokości określonej w lp. 1.7. załącznika do u.t.d. T. S. i A. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na T. S. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia na A. S. kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż podmiotem kontrolowanym i wykonującym transport drogowy byli wspólnicy spółki cywilnej "M." Transport Samochodowy T. S. i A. S. Podczas kontroli kierowca okazał licencję udzieloną tylko jednemu ze wspólników A. S. Licencja ta, zdaniem organu, nie mogła jednak stanowić dokumentu uprawniającego pozostałych wspólników do wykonywania usług transportowych. Każdy ze wspólników winien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego. Drugi ze wspólników T. S. takiej licencji nie posiadał. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż tylko A. S. spełniał wymóg posiadania licencji i w stosunku do niego uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. W ocenie Głównego Inspektora Drogowego nałożenie kary pieniężnej na T. S. było uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę stwierdził, że obie decyzje w zakresie jakim rozstrzygały o nałożeniu kary w wysokości 8.000 zł na T. S. (tj. w zakresie w jakim decyzja organu II instancji została zaskarżona) naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. WSA wskazał, że obowiązująca w dacie kontroli i w dacie wydawania decyzji ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 281, poz. 2777 ze zm., dalej: u.s.d.g.) w art. 4 ust. 1 określiła, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Z art. 4 ust 2 u.s.d.g. wynika, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Tym samym przedsiębiorcą nie jest spółka cywilna lecz jej wspólnicy, z których każdy może rozpocząć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Realizując działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej jej wspólnicy mimo, że prowadzą wspólne przedsięwzięcie to występują jednak jako odrębni przedsiębiorcy. Sąd podniósł, że Główny Inspektor Transportu Drogowego (a także organ I instancji) uznał, iż w świetle powołanej ustawy o transporcie drogowym wymogiem jest posiadanie licencji na wykonywanie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej przez każdego z jej wspólników. Przyjęcie, że każdy ze wspólników spółki cywilnej zobowiązany jest do posiadania licencji, a jej brak chociażby przez jednego ze wspólników stanowi naruszenie ustawy o transporcie drogowym nie może być jednak, zdaniem Sądu, akceptowane w świetle wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady praworządności. Z art. 75 ust. 3 pkt 1 u.s.d.g. wynika, iż uzyskanie licencji wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek taki ustanawia art. 5 ust 1 u.t.d. Warunki udzielenia licencji zostały określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 - 5 u.t.d. Licencji udziela się na rzecz przedsiębiorcy, a więc m.in. osobie fizycznej prowadzącej przedsiębiorstwo w ramach spółki cywilnej (art. 8 ust. 1u.t.d.). Wydana licencja, w której organ określa m.in. przedsiębiorcę, jego siedzibę, adres, zakres i rodzaj przewozów uprawnia do wykonywania przewozów na obszarze, na który została udzielona. Z punktu widzenia celów ustawy, a także w związku z jej literalnym brzmieniem licencja obejmuje podjęcie i wykonywanie przez przedsiębiorcę transportu drogowego we wskazanej przez niego formie prawnej, a więc również w formie spółki cywilnej. Ta forma prawna znana jest organowi licencyjnemu bowiem znając REGON i NIP wnioskodawcy organ wie, że udziela licencji wspólnikowi spółki cywilnej, który będzie działać w spółce a nie samodzielnie. Przedsięwzięcie gospodarcze w istocie będą prowadzić wszyscy wspólnicy. Sąd stwierdził, że z brzmienia art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d. wynika, że w razie ubiegania się o licencję przez "innego przedsiębiorcę" tj. na przykład wspólnika spółki cywilnej -"osoby prowadzące działalność gospodarczą" tj. pozostali wspólnicy spółki cywilnej, muszą spełniać wymogi dobrej reputacji. Z analizy pozostałej części tego przepisu wynika natomiast (ust. 3 pkt 2), że certyfikatem kompetencji zawodowych musi się legitymować, co najmniej jeden ze wspólników spółki cywilnej, niekoniecznie występujący o wydanie licencji, bowiem w umowie spółki strony mogą wyznaczyć zadania dla każdego z jej wspólników w tym "dla zarządzania przedsiębiorstwem" oraz "zarządzania w przedsiębiorstwie transportem drogowym." Sytuacja finansowa, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 u.t.d. dotyczy w istocie majątku wspólników spółki (cywilnej), bowiem "majątek przedsiębiorstwa" stanowi współwłasność łączną. Zdaniem Sądu, nie ma również sprzeczności w regulacji zawartej w art. 3 ust. 3 pkt 4 u.t.d. albowiem warunki wymienione w tym przepisie mają spełniać albo "przedsiębiorcy osobiście" tj. każdy ze wspólników albo "zatrudnieni przez przedsiębiorcę" (...), a spółka cywilna, na gruncie Kodeksu Pracy jest przedsiębiorcą. Natomiast warunek z art. 5 ust. 3 pkt 5 u.t.d. dotyczący posiadania tytułów prawnych do dysponowania pojazdami, którymi transport drogowy ma być wykonywany będzie spełniony zarówno w razie posiadania takich pojazdów na własność, użyczonych jak i w przypadku, gdy samochód został wniesiony jako wkład do spółki cywilnej przez któregokolwiek z jej wspólników. Ustawodawca w odniesieniu do przedsiębiorcy prowadzącego działalność w formie spółki cywilnej, ubiegającego się o licencję uwzględnia zatem jego specyficzną sytuację prawną, bowiem z jednej strony nakłada obowiązek na wszystkich wspólników (dobra reputacja z art. 5 ust. 3 pkt 1 u.t.d.) a z drugiej respektuje specyficzne kwestie własnościowe (art. 5 ust. 3 pkt 3–5 u.t.d.). Sąd podkreślił, że żaden przepis ustawy nie stanowi o mnogości licencji koniecznych do prowadzenia jednego wspólnego przedsięwzięcia ani wprowadza zakazu nie podejmowania działalności w zakresie transportu drogowego w ramach spółki cywilnej. W ocenie Sądu, skoro przepisy nakładające obowiązek uzyskania licencji ograniczają swobodę działalności gospodarczej, to nie mogą one być interpretowane rozszerzająco. Wymaganie licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną, mającą za przedmiot swojej działalności transport drogowy rzeczy nie ma zatem umocowania w obowiązujących przepisach. W związku z tym, zdaniem WSA, dokonana przez organy interpretacja art. 5 u.t.d. należało uznać za błędną. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), a także art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej: p.u.s.a.), poprzez ocenę działań administracji przez prymat własnych odmiennych od przyjętych przez organ ustaleń stanu faktycznego i prawnego polegających na błędnym przyjęciu, że nie wszyscy wspólnicy spółki cywilnej zobowiązani są posiadać licencję, a jej brak chociażby przez jednego ze wspólników nie oznacza naruszenia ustawy o transporcie drogowym; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 i 3, art. 8 ust. 1 oraz art. 4 pkt 1 i 3 oraz art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.t.d. oraz nieuzasadnioną odmowę zastosowania wobec podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż Sąd uznał, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika obowiązek uzyskania licencji przez wszystkie osoby wykonujące transport drogowy w ramach spółki cywilnej, która za wspólny przedmiot ma taką właśnie działalność gospodarczą i obowiązek ten dotyczy wyłącznie osób, które w ramach wewnętrznego podziału obowiązków wspólników spółki cywilnej wykonują transport drogowy. Zdanie organu, pogląd ten jest sprzeczny z istotą umowy spółki cywilnej, której celem jest dążenie do wspólnego celu gospodarczego, określonego przez wspólników. Skoro o tym, kto prowadzi działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej i jaki jest jej przedmiot, nie decyduje wewnętrzny podział obowiązków wspólników, ale cel gospodarczy ustalony w umowie spółki. Na podstawie okoliczności sprawy, nieuprawnione jest twierdzenie Sądu, iż w ramach prowadzanej działalności gospodarczej tylko jeden ze wspólników może wykonywać transport drogowy, bo ma licencję i czyni to na korzyść wszystkich wspólników. Nie budzi również wątpliwości organu, że wspólnicy spółki cywilnej mogliby korzystać z jednej wspólnej licencji, ale tylko w przypadku, gdyby wszyscy wspólnicy byli stronami postępowania o wydanie licencji i licencja była skierowana do nich wszystkich. Skoro więc licencja jest uprawieniem osobistym ze sfery prawa publicznego przyznanym decyzją administracyjną konkretnemu imiennie oznaczonemu podmiotowi prawa publicznego, nie może być ona przedmiotem obrotu prawnego między adresatem decyzji a osobą trzecią. Przyjęcie, że przez uczestnictwo w spółce cywilnej można "rozciągnąć" uprawnienia wynikające z licencji na innych wspólników, narusza tak samo naturę decyzji administracyjnych cechującą się tzw. podwójną konkretnością, jak i art. 13 ust. 1 u.t.d., w którym taki zakaz wprost ustanowiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. Wskazać należy, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej wskazywać, winien jaki to konkretny przepis prawa został zdaniem wnoszącego omawiany środek zaskarżenia naruszony, podawać (uzasadniać) na czym naruszenie wskazanego przepisu polegało oraz - gdy chodzi o przepisy postępowania - wyjaśniać, dlaczego podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powiązanie przez ustawodawcę w tej podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania z potencjalnym wpływem na wynik sprawy, sprawia, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkować będzie uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Użycie w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, Marta Romańska - wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 545). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie został poparty żadnym uzasadnieniem wskazującym w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia powołanych przepisów, a w istocie jest powtórzeniem stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Organ nie wykazał także, że naruszenie powołanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu zarzut ten należało uznać za niespełniający wymogów formalnych skargi kasacyjnej, a w związku z tym pozostający poza zakresem kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się w istocie do tego, czy w wypadku gdy jeden ze wspólników spółki cywilnej posiada licencję uprawniającą do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, to uprawnienie to rozciąga się na pozostałych wspólników. Wskazać należy, że przedstawiony problem został wyjaśniony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 5/08. W uchwale tej NSA stwierdził, że: "W spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca oznacza przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.t.d." (ONSAiWSA 2009/1/3). NSA wyjaśnił, że osobiste uprawnienia wynikające z licencji, czy z zaświadczenia, czy też z zezwolenia udzielone jednemu ze wspólników, nie jest składnikiem wspólnego majątku spółki, ani też przedsiębiorstwa wchodzącego w skład tego majątku. Nie może być więc wykorzystywane przez wspólników nielegitymujących się takimi uprawnieniami bez przeniesienia tych uprawnień. Dlatego też nie można skutecznie wywodzić, że świadczenie przez jednego ze wspólników spółki cywilnej usług transportowych na rzecz spółki prowadzącej wspólne przedsięwzięcie gospodarcze z tego samego zakresu, zgodnie z udzieloną licencją, stwarza po stronie pozostałych wspólników uprawnienie do wykonywania transportu drogowego samodzielnie lub wspólnie z osobą, której udzielono licencji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela stanowisko powołanej uchwały, co w konsekwencji przesądza, że za zasadny należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 i 3 u.t.d. Sąd I instancji uznał bowiem w zaskarżonym wyroku, że dla wykonywania transportu drogowego rzeczy w ramach spółki cywilnej nie jest konieczne posiadanie przez wszystkich wspólników spółki cywilnej licencji uprawniającej do wykonywania tego rodzaju transportu. Według Sądu takim dokumentem powinien legitymować się co najmniej jeden ze wspólników spółki. A zatem, jeżeli tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego określoną w art. 5 ust. 1 u.t.d., to wykonywanie takiego transportu przez spółkę (drugiego wspólnika) na podstawie tej licencji nie narusza prawa. Nie ma wobec tego podstaw do nałożenia na wspólnika wykonującego transport i nie posiadającego licencji sankcji pieniężnej, o której mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest błędny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. określono wymogi dotyczące dobrej reputacji i kompetencji zawodowych przedsiębiorcy, przy czym w sposób szczegółowy opisano wymogi dotyczące jednostek organizacyjnych działających w formie osób prawnych i osobowych spółek handlowych (jawnych i komandytowych). Żaden z tych przepisów nie dotyczy spółki cywilnej jako jednostki organizacyjnej nieposiadającej podmiotowości prawnej. Art. 5 ust. 3 u.t.d. stanowi, że licencji udziela się przedsiębiorcy. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 u.s.d.g. za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Z tego powodu licencji udzielonej jednemu ze wspólników spółki cywilnej nie można traktować jako udzielonej spółce. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.t.d. musi posiadać każdy ze wspólników spółki cywilnej. Zauważyć należy, że licencja na wykonywanie transportu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej i rodzi skutki prawne wobec określonego podmiotu w sferze publicznoprawnej. Licencja jest aktem indywidualnym, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i potwierdza jego uprawnienie do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego. Uprawnienie wynikające z licencji na wykonywanie transportu drogowego nie ma charakteru majątkowego, wobec tego nie może być przedmiotem wkładu do majątku spółki. Uzyskanie licencji przez jednego ze wspólników spółki cywilnej nie powoduje więc przejścia uprawnienia w niej zawartego na pozostałych wspólników spółki. Oznacza to, że inni wspólnicy spółki cywilnej mogą wykonywać transport drogowy rzeczy pod warunkiem otrzymania od właściwego organu licencji na wykonywanie działalności w tym zakresie. Trzeba zatem stwierdzić, że nieposiadanie przez wspólnika spółki cywilnej wykonującego transport drogowy rzeczy wymaganej licencji stanowi naruszenie prawa, a wobec tego jest to przesłanka do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.1. załącznika do u.t.d. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nietrafne. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego. Określa jednocześnie postacie, w jakich to naruszenie może nastąpić, a mianowicie przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 pkt 1 i 3, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 u.t.d. Wskazać należy, że błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści zastosowanego przepisu. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy zatem przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w uzasadnieniu sformułowanego zarzutu skarżący nie wyjaśnił, jak w jego ocenie należy wskazane przepisy wykładać i dlaczego przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja jest błędna. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek argumentów świadczących o tej formie naruszenia prawa materialnego ani nie podał innego sposobu zrekonstruowania treści tych przepisu. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zaskarżonym wyroku nie dokonywał wykładni powołanych, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów (poza art. 5 ust. 1 i 3 u.t.d.). W granicach zakreślonych podstawami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał z uprawnienia przysługującego na podstawie art. 188 p.p.s.a. Przy spełnieniu warunku braku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania oraz stwierdzeniu naruszenia prawa materialnego art. 5 ust. 1 i 3 u.t.d., Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).