V SA/Wa 774/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008 r. sprawy ze skargi E.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia ... grudnia 2007r. nr ... w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia ... grudnia 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w wyniku złożenia przez E. S.A. – Skarżącą w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia ... listopada 2007 r., którym to uznano zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwany dalej Prezesem UKE wystawił m.in. tytuł wykonawczy nr ... za zobowiązania Spółki wynikające z nieuregulowania czwartej raty za udzielnie Koncesji Nr ... w wysokości ... złotych wymagalnej od dnia ... marca 2002 r., a następnie przekazał ww. tytuł wykonawczy organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego ... – w celu jego realizacji. Odpisy tytułu wykonawczego wraz zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego doręczono Spółce w dniu 15 października 2007 r. Pismem z 22 października 2007 r. Spółka wniosła do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 pkt 1, art. 35 § 1 oraz art. 45 § 1 i art. 59 § 1 pkt 2) i pkt 7) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc, iż udzielona jej Koncesja Nr ... wygasła z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2001 r. na podstawie art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem Spółki ww. koncesja, jako decyzja administracyjna, była wyłączną podstawą wnoszenia opłat za jej udzielenie i wraz z wygaśnięciem decyzji w całości z dniem 1 stycznia 2001 r. brak było podstaw do dalszego wnoszenia opłat w niej określonych. W związku z powyższym Spółka uznała, że ustawodawca wygasił wszystkie elementy zobowiązania publicznoprawnego, którego jedyną podstawą była koncesja. Po wygaśnięciu koncesji z mocy prawa nie ma ani aktu przewidującego wnoszenie należności, nie jest ustalona ich wysokość, ani terminy wnoszenia. Prezes UKE – po wezwaniu przez organ egzekucyjny do zajęcia stanowiska przez wierzyciela – postanowieniem z ... listopada 2007 r. Nr ..., uznał zarzuty zgłoszone przez E. S.A. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ wskazał, iż fakt wygaśnięcia z dniem 1 stycznia 2001 r. Koncesji Nr ... na świadczenie usług telekomunikacyjnych, nie miał znaczenia dla powstałego obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie tej koncesji (obowiązek powstał z dniem doręczenia Skarżącej pisma z dnia 8 kwietnia 1999 r. informującego o udzieleniu Koncesji Nr ...). Prezes UKE zauważył, iż rozłożenie na raty opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych, nie powodowało zmiany charakteru tej opłaty. Mimo płatności w ratach nie była to opłata okresowa. Nadal była to opłata o charakterze jednorazowym. Fakt, iż opłata koncesyjna była opłatą jednorazową powodował, iż obowiązek jej uregulowania ustawał dopiero na skutek uiszczenia przez zobowiązanego wszystkich rat tej opłaty. Pismem z dnia 26 listopada 2007 r. E. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia ... listopada 2007 r. W uzasadnieniu tego wniosku Skarżąca wskazała, iż argumentacja Prezesa UKE zawarta w zaskarżonym postanowieniu, jest oparta na hipotetycznych stanach faktycznych, które nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie. Skarżąca podniosła, iż w przypadku E. S.A. nie wystąpił obowiązek wniesienia całej opłaty koncesyjnej w terminie 14 dni od dnia udzielenia koncesji, gdyż "decyzja koncesyjna rozstrzygała w inny sposób o wnoszeniu opłat". Z tego względu, zdaniem Skarżącej, fakt wygaśnięcia decyzji koncesyjnej, a nie jej cofnięcia bądź zmiany przez uprawniony organ, miał jak najbardziej znaczenie dla braku obowiązku uiszczania rat tytułem koncesji. Ponadto fakt wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty zaświadczenia z dnia ... stycznia 2006 r. wygaśnięciu z mocy prawa Koncesji Nr ... oraz zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej nie jest bez znaczenia dla istnienia pod stronie E. S.A. obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie Koncesji Nr ..., gdyż zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dokument ten potwierdza stan prawny, jak i zaistniał z mocy samego przepisu art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne, tzn. iż Koncesja Nr ... wygasła, jako decyzja w całości, czyli wraz ze wszystkimi jej elementami, do których zaliczają się także ustalone raty opłaty koncesyjnej. Następnie Prezes UKE postanowieniem nr ... z .. grudnia 2007r. utrzymał w mocy własne postanowienie z ... listopada 2007r. W uzasadnieniu ponownie wyjaśnił, iż opłata za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych ma charakter opłaty jednorazowej. Istotą tego świadczenia jest to, że uznanie go za spełnione może nastąpić w konsekwencji uiszczenia z góry określonej, konkretnej kwoty stanowiącej przedmiot tego świadczenia. Rozłożenie zaś tego świadczenia na raty nie zmienia jego charakteru prawnego. Raty nie mogą być w tym przypadku postrzegane jako świadczenia okresowe ale jako wydzielone części podzielnego świadczenia jednorazowego. Według przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz.U. Nr 118, poz. 572 z późn. zm.) zasadą uiszczania opłaty koncesyjnej przez podmioty, którym została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych, było uiszczenie jej jednorazowo w całości (w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową). Tylko na wniosek takiego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. Wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania musiały być jednak — w takim przypadku - określone w koncesji, przy uwzględnieniu przepisów § 2 ust. 4-8 ww. rozporządzenia. W przypadku Skarżącej opłata za udzielenie Koncesji Nr ... została rozłożona na sześć rat. Prezesa UKE stwierdził, iż opłata koncesyjna nie była opłatą za korzystanie z koncesji w ciągu jakiegoś okresu czasu, ale opłatą za sam fakt udzielenia danemu podmiotowi koncesji. Odnosząc się do argumentu Skarżącej, dotyczącego faktu wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty zaświadczenia z dnia 10 stycznia 2006 r. o wygaśnięciu z mocy prawa Koncesji Nr ..., organ wskazał, iż okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla obowiązku uiszczenia w całości opłaty koncesyjnej. Dokument ten potwierdzał bowiem jedynie stan prawny jaki zaistniał z mocy samego prawa, tj. z mocy przepisu art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Fakt wygaśnięcia Koncesji Nr ... pozostawał natomiast bez znaczenia dla powstałego w kwietniu 1999 r. obowiązku uiszczenia przez E. SA opłaty za udzielenie tej koncesji. Obowiązek ten mógł bowiem wygasnąć jedynie na skutek takich okoliczności jak uiszczenie wszystkich rat opłaty koncesyjnej, przedawnienie poszczególnych rat opłaty koncesyjnej, czy np. umorzenie obowiązku uiszczenia pozostałych do zapłaty rat opłaty koncesyjnej. Ponadto organ zwrócił uwagą na fakt, iż sam ustawodawca w art. 224 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) odnosząc się do wykonywania zobowiązań finansowych wobec Skarbu Państwa z tytułu opłat koncesyjnych wyraźnie stwierdził, że są one wykonywane na zasadach dotychczasowych. W świetle powyższego twierdzenie, że wraz z wygaśnięciem z mocy prawa koncesji, wygasł również obowiązek uiszczenia opłaty za jej wydanie jest bezzasadne. Pismem z 30 stycznia 2007r. (data nadania) E. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa UKE z ... grudnia 2007 r. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Skarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, poprzez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczenia opłaty tytułem Koncesji, która wygasła z mocy art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004, Nr 171, poz. 1800 ze zm.) przez co zdaniem Skarżącej UKE dokonało rażącego naruszenia prawa: 1. art. 20 a ustawy z 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1995r., Nr 117, poz. 564, ze zm.), który to przepis był podstawą wystawionego przez UKE tytułu wykonawczego poprzez twierdzenie, iż opłaty tytułem Koncesji mają charakter jednorazowej opłaty i tym samym fakt wygaśnięcia Koncesji z mocy prawa nie ma znaczenia dla obowiązku ich dalszego uiszczania; 2. § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu poprzez twierdzenie, iż opłaty tytułem Koncesji mają charakter jednorazowej opłaty; 3. art. 224 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U., Nr 73, poz. 852 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż na mocy ww. przepisu Spółka zobowiązana jest uiszczać w dalszym ciągu raty opłaty koncesyjnej, pomimo wygaśnięcia Koncesji z mocy prawa; 4. art. 33 pkt 1, art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., 36, poz. 161 ze zm.) poprzez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczania rat opłaty i istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji; 5. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż w dniu ... kwietnia 1999r. otrzymała Koncesję nr ... na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z Zezwoleniem na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej. Następnie 1 stycznia 2001 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne, która na mocy art. 142 ust. 5 spowodowała po upływie roku i 8 miesięcy wygaśnięcie z mocy prawa ww. Koncesji. Wygasło również przyznane wraz z Koncesją Zezwolenie. Powyższa Koncesja była podstawą wnoszenia opłat przez Spółkę do końca 2000 roku. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej, wraz z wygaśnięciem Koncesji z dniem wejścia w życie ustawy brak było podstaw do dalszego wnoszenia opłat w niej określonych. Skarżąca wskazała, że uiszczanie kolejnych rat opłaty koncesyjnej, po 1 stycznia 2001r., było bezzasadne ze względu na wygaśnięcie z mocy prawa Koncesji w całości, a więc również w części określającej opłatę koncesyjną. Sama opłata koncesyjna została określona w Koncesji, a nie w oddzielnej decyzji administracyjnej. Skarżąca stanęła na stanowisku, iż z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 21 lipca 2000r. wygasły jej zobowiązania wobec Skarbu Państwa i bez wpływu na powyższe jest przepis art. 224 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne, gdyż spór pomiędzy Spółką, a Ministerstwem Infrastruktury toczył się na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne. Natomiast ustawa z 21 lipca 2000r. nie posiadała żadnego przepisu dotyczącego uiszczania opłat koncesyjnych, z czego wynika, że w dalszym ciągu brak było i jest podstawy prawnej do uiszczania rat opłaty koncesyjnej. Ponadto Skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu, opłata za udzielenie koncesji uiszczana jest jednorazowo lub ratalnie, co zostało uregulowane przez art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 1990r. o łączności. W ocenie Spółki nie bez znaczenia jest również fakt wydania przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty zaświadczenia z ... stycznia 2006r. o wygaśnięciu z mocy prawa Koncesji Nr ... oraz Zezwolenia na zakładanie i używanie sieci telekomunikacyjnej, gdyż zaświadczenie potwierdza w sposób urzędowy określone fakty. Wygaśnięcie decyzji (Koncesji) w całości oznacza, iż dotyczy to wszystkich zawartych w niej elementów, do których zalicza się m.in. także określone w niej raty opłaty koncesyjnej. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Prezesa UKE zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów wniesionych przez Skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego. Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służy w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stanowią one dla zobowiązanego podstawowy środek ochronny przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 u.p.e.a. Skarżąca, domagając się umorzenia wszczętego wobec niej postępowania egzekucyjnego jako podstawę prawną tego żądania wskazała na art. 33 pkt 1, a także przepisy art. 49 § 1, art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia wydanego przez Prezesa UKE w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z przepisami ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz.U. z 1995r., Nr 117, poz. 564 ze zm.), zwanej dalej ustawą o łączności, ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenia usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnianie dokumentacji przetargu (Dz.U., Nr 118, poz. 572 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Łączności, jak również przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż postanowienie będące przedmiotem skargi jest prawidłowe, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Skarżąca ma nadal ponosić opłaty za udzielenie koncesji, która wygasła z mocy prawa i w konsekwencji czy istnieją podstawy do przymusowego egzekwowania należności za udzielenie koncesji. Zdaniem Skarżącej, w wyniku zmiany przepisów z dniem 1 stycznia 2001 r. wygasła udzielona spółce Koncesja nr ... i w związku z tym brak było podstawy prawnej do wnoszenia opłat określonych w tej koncesji. Natomiast zdaniem organu, mimo wygaśnięcia ww. Koncesji, istniał nadal obowiązek ponoszenia opłaty za udzielenie koncesji. Rozpatrując ten spór rację należy przyznać w nim Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Dokonując oceny zasadności zawartego w zaskarżonym postanowieniu Prezesa UKE stanowiska wierzyciela wobec zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów należy wskazać, iż egzekwowane od Skarżącej należności to zaległe raty (czwarta) za udzielnie Koncesji Nr ... Obowiązek dokonywania tych wpłat wynikał z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności, który stanowił, iż za udostępnienie dokumentacji przetargu, o którym mowa w art. 14a ust. 1, oraz za udzielenie koncesji pobiera się opłaty. Opłatę za udostępnienie dokumentacji uiszcza się jednorazowo, a opłatę za udzielenie koncesji - jednorazowo lub ratalnie. Wysokość oraz sposób uiszczania opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych były określone - stosownie do przepisu art. 20a ust. 2 ustawy o łączności - w rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, opłatę za udzielenie koncesji, podmiot, któremu została udzielona koncesja, był zobowiązany uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową. Na wniosek zainteresowanego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania musiały być jednak - w takim przypadku - określone w koncesji, z uwzględnieniem przepisów ust. 4-8 rozporządzenia. W myśl § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, wysokość opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych określa się według zasad podanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak niższa od równowartości 200 EURO. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o łączności działalność gospodarczą w dziedzinie telekomunikacji wykonują podmioty, które otrzymały koncesję lub zezwolenie – w zakresie objętym koncesją lub zezwoleniem. Koncesje i zezwolenia były wydawane na zasadach określonych w przepisach art. 14 – 19 ustawy o łączności. Elementy obligatoryjne koncesji lub zezwolenia określał przepis art. 17 ust. 1 ustawy o łączności, który wskazywał, iż koncesja lub zezwolenie określa: osobę upoważnioną i jej siedzibę, przedmiot, zakres oraz obszar wykonywanej działalności, datę rozpoczęcia działalności, czas trwania koncesji lub zezwolenia. Natomiast elementy fakultatywne zostały określone w ustępie 2 art. 17 wśród tych elementów ustawodawca wymienił m.in. sposób uiszczania opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 i w art. 20a ust. 1, (art. 17 ust. 2 pkt 7) W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę - mając na uwadze cytowane wyżej przepisy oraz inne wyżej nie cytowane, a dotyczące udzielania koncesji i zezwoleń - na to iż Skarżąca została obciążona opłatą za udzielenie koncesji, a więc za samą czynność jaką jest udzielenie koncesji, a nie jak stara się przekonać Spółka za korzystanie z koncesji i zezwolenia. Ustawodawca odróżnił bowiem opłatę za czynność, tj. udzielenie koncesji i opłatę np. za używanie linii, urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych, która to opłata była opłatą roczną (art. 20 ustawy o łączności). W związku z tym, po zmianie przepisów i wygaśnięciu z mocy art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000r. – który stanowił, iż z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, udzielone na podstawie ustawy o łączności koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, zezwolenia oraz przydziały częstotliwości, inne niż wymienione w ust. 7, wygasają z mocy prawa – nie wygasł obowiązek uiszczenia pozostałych do uregulowania rat opłaty za udzielenie koncesji. Potwierdzeniem powyższego jest również ustęp 6 art. 142 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. stanowiący, iż podmiot, któremu udzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie. W przepisie tym ustawodawca wyraźnie wskazał, że wygasają tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia), a nie obowiązki jakim była m.in. opłata za udzielenie koncesji. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 142 ust. 6 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2000r., podmiot, któremu dzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie do czasu rozpatrzenia przez Prezesa URT wniosku podmiotu o dostosowanie posiadanego uprawnienia do przepisów niniejszej ustawy lub wydanie stosownego uprawnienia, pod warunkiem złożenia takiego wniosku w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku gdy prowadzona przez podmiot działalność telekomunikacyjna wymaga zezwolenia, pozwolenia lub rezerwacji częstotliwości. Warto zauważyć, iż Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., co do zasady zawierało uregulowanie wskazujące, że uprawnienia wcześniej nabyte na podstawie ustawy o łączności przekształcają się, w uprawnienia przewidziane w Prawie telekomunikacyjnym, chyba, że na gruncie nowego prawa analogiczne uprawnienie nie było przewidziane. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego wygasły tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia). Nie wygasła natomiast opłata za udzielenie koncesji, która wymagalna była po upływie 14 dni od doręczenia koncesji, zastrzeżeniem możliwości rozłożenia jej na raty. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest również, na co prawidłowo powołał się Prezes UKE, charakter opłaty za udzielenie koncesji, jako opłaty jednorazowej. Rozłożenie płatności na raty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych następowało wyłącznie na wniosek zainteresowanego i nie powodowało zmiany charakteru tej opłaty. Mimo płatności w ratach nie była to opłata okresowa. Nadal była to opłata o charakterze jednorazowym. Zasadnie organ wskazał, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 marca 2005 r. (I SA/Bk 30/05),"... że świadczenie może być uznane za jednorazowe gdy jego spełnienie wymaga jednorazowego zachowania się dłużnika, choćby miało się na nie składać kilka czynności faktycznych, jeśli świadczenie jednorazowe jest podzielne, może być spełniane częściami, w ratach. Na poczet takiego świadczenia mogą być także dokonywane różnego rodzaju przedpłaty. Raty lub przedpłaty zawsze jednak składają się na jedną określoną całość. Natomiast w przypadku świadczeń okresowych dłużnik w ramach jednego stosunku prawnego zobowiązany jest spełniać szereg świadczeń jednorazowych. Świadczenia okresowe zbliżają się do świadczeń jednorazowych spełnianych częściami (w ratach), jednak nie można uznać ich za jedną całość. Każde ze świadczeń okresowych jest traktowane z reguły jako świadczenie samodzielne". W przedmiotowej sprawie rozłożenie wymierzonej opłaty za udzielenie koncesji na sześć rat płatnych w określonych terminach w żadnym razie nie nadawało charakteru samodzielności świadczeniom ratalnym. Wynika to z faktu, iż decyzja z udzieleniem Stronie koncesji zawiera określenie pełnej kwoty opłaty za udzielenie koncesji. Kwota ta rozłożona jest na sześć rat, w tym pierwsza rata płatna jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, w kwocie równej 50 % całej wymierzonej opłaty. Pozostałe raty są równe, ale płatne co roku, daje to płatność odroczoną na sześć lat, a nie na piętnaście lat, jak przewiduje okres udzielenia koncesji. Zatem wysokość pierwszej raty, ilość rat i terminy ich płatności w żaden sposób nie korespondują z czasokresem, na który udzielono koncesji. Daje to kolejny argument do twierdzenia, iż płatność rat nie była związana z korzystaniem z koncesji, a tylko z jej udzieleniem i zastosowaniem ulgi w odroczeniu płatności całej kwoty, na różne terminy określone płatnością rat. Potwierdzają to również zapis § 2 ust. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Łączności. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest treść § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Łączności, iż w przypadku podjęcia przez Ministra Łączności, w trybie art. 19 ustawy o łączności (jedną z podstaw cofnięcia koncesji lub zezwolenia był fakt uporczywego uchylania się przez podmiot zobowiązany od ponoszenia opłat przewidzianych w ustawie – art. 19 ust. 1 pkt 2), decyzji o cofnięciu koncesji lub ograniczeniu przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności, nie uiszczone raty podlegają natychmiastowej, jednorazowej wpłacie w wysokości określonej w koncesji przed podjęciem decyzji. Z cytowanego przepisu wynika, jak słusznie zauważył Prezes UKE, że w przypadku, gdy spełnią się przesłanki w nim określone, podmiot, któremu została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych jest zobowiązany natychmiast, uregulować, całą opłatę koncesyjną. W związku z czym należy podkreślić, iż ustawodawca nie wiązał opłaty za udzielenie koncesji z czasookresem korzystania z koncesji (zezwolenia). Na marginesie należy również zauważyć, iż stanowisko Skarżącej dotyczące wygaśnięcia obowiązku uiszczenia pozostałych rat opłaty za udzielenie koncesji, jest niezasadne także z tej przyczyny, że stawiałoby Skarżącą w sytuacji korzystniejszej od podmiotu, który uiścił opłatę za udzielenie koncesji w formie jednorazowej opłaty. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Łączności, gdyż nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wierzyciel jedynie przytoczył jego treść w celu wykazania charakteru opłaty za udzielenie koncesji. Nie uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 224 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., jednakże z innych przyczyn niż wskazuje to organ. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż przepis art. 224 ust. 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku - Prawo telekomunikacyjne, który stanowi, iż przedsiębiorcy telekomunikacyjni, o których mowa w ust. 1, posiadający zobowiązania finansowe wobec Skarbu Państwa z tytułu opłat koncesyjnych, są obowiązani do ich wykonania na zasadach dotychczasowych, nie może mieć zastosowania do sytuacji prawnej Spółki, gdyż spór pomiędzy Skarżącą, a organem toczy się na podstawie poprzedniej ustawy tj. Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. Jednakże ma on znaczenie przy dokonywaniu wykładni przepisów ustawy o łączności i Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., która to wykładnia prowadzi do wniosku, o czym szerzej wyżej, że mimo wygaśnięcia samej koncesji i zezwolenia, nie wygasły opłaty za udzielenie koncesji. Podstawą dochodzenia roszczeń organu w stosunku do Spółki jest przepis art. 20a ust. 1 prawa o łączności, ten przepis został powołany w tytule wykonawczym, jako podstawa dochodzenia roszczeń (pole 29 tytułu wykonawczego). W związku z tym organ nie naruszył powołanych wyżej przepisów, mimo niewłaściwego powoływania się na niego w odpowiedzi na skargę, jako podstawy dochodzenia roszczeń. Odnosząc się do zaświadczenia z dnia ... stycznia 2006r., na którym Skarżąca opiera swoją argumentację dotyczącą wygaśnięcia koncesji i co za tym idzie, jej zdaniem również opłat za jej udzielenie, należy podkreślić, iż powołane zaświadczenie potwierdza jedynie stan prawny jaki nastąpił po 1 stycznia 2001 r. i nie ma żadnego znaczenia w kwestii istnienia obowiązku uiszczenia pozostałych rat za opłatę z tytułu udzielenia koncesji. Jak zostało wskazane wyżej, Skarżąca została obciążona opłatą za samą czynność udzielenia koncesji, a nie za korzystanie z niej. W związku z powyższym zaświadczenie to nie potwierdza roszczeń Skarżącej. Mając powyższe na uwadze bezzasadny jest zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 33 pkt 1 oraz art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie istnienia obowiązku uiszczenia rat opłaty i istnienia podstaw do prowadzenia egzekucji. Zgodnie z przepisem art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Przepis art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi zaś, iż organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie cytowane przepisy nie zostały naruszone, gdyż jak wykazano wyżej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zaszły przesłanki w postaci wykonania, umorzenia w całości lub części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku. Wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo odniósł się do twierdzeń zobowiązanego dotyczących wygaśnięcia obowiązku. Z kolei zarzut naruszenie przepisu art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest bezzasadny również z tej przyczyny, że Prezes UKE nie mógł go naruszyć, ponieważ dotyczy on tylko organu egzekucyjnego lub egzekutora a nie wierzyciela, jakim jest Prezes UKE. Z przedstawionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Uznał, iż w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tej zasady, która nakazuje organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.