IV SA/Gl 390/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2008r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b , art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 , ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1001) działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w G. uznał M. P. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku. W dniu rejestracji bezrobotna przedłożyła świadectwo pracy, z którego wynikało, iż w okresie od [...] do [...] zatrudniona była w Przedsiębiorstwie A P. B. i G. P. spółka cywilna na stanowisku [...]. Z wpisów w karcie rejestracyjnej bezrobotnego wynikało, iż zarejestrowana posiada średnie wykształcenie. W dniu [...] Powiatowy Urząd Pracy w G. działając na mocy art. 53 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skierował M. P. do odbycia stażu. Staż ten trwać miał od [...] do [...] i odbywać się miał w [...]. W oświadczeniu złożonym w dniu [...] M. P. stwierdziła, iż nie posiada doświadczenia w miejscu pracy, a także potwierdziła fakt zapoznania się z programem i harmonogramem stażu i w pełni go zaakceptowała. W związku z rozpoczęciem stażu przez bezrobotną Prezydent Miasta G. w dniu [...] wydał dwie decyzje - Nr [...] wstrzymującą M. P. wypłatę zasiłku dla bezrobotnych i Nr [...] przyznającą bezrobotnej w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 53 ust.1, 2 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do stypendium w wysokości [...] zł w okresie odbywania stażu. Jednakże w dniu [...] bezrobotna przerwała staż i oświadczyła, iż z niego rezygnuje. Skierowała do organu pismo, w którym podniosła, iż przed przystąpieniem do rozmowy kwalifikacyjnej nie podano jej wysokości zarobków i nie poinformowano o dacie rozpoczęcia stażu. Wskazała, iż staż uniemożliwia jej podnoszenie kwalifikacji, hamuje jej rozwój i nie daje perspektywy dalszego zatrudnienia. Nadto powierzone jej obowiązki nie są adekwatne do posiadanych przez nią umiejętności. Wyraziła nadto gotowość podjęcia pracy na pełny etat oczekując propozycji ze strony Urzędu Pracy. Decyzją z [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta G., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99 poz. 1001 z późn. zm) orzeczono o utracie przez M. P. prawa do statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...]. Jako przyczynę rozstrzygnięcia wskazano przerwanie odbywanie stażu z winy bezrobotnej. Orzeczono jednocześnie o utracie przez M. P. prawa do stypendium-decyzja z dnia [...] Nr [...]. W odwołaniu od decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku M. P. wniosła o przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej. Wskazała, iż ustawa z 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury wprowadziła wymóg zatrudnienia w tych jednostkach osób, które ukończyły co najmniej studia pierwszego stopnia i uzyskały tytuł zawodowy, natomiast skarżąca jako studentka [...] roku pięcioletnich studiów [...], po ukończeniu stażu przez następne 2 lata nie mogłaby podjąć pracy w [...]. Jej zdaniem odbywanie stażu u pracodawcy, który nie mógłby jej zatrudnić, ponadto przeznaczonego w jej opinii dla osób z podstawowym wykształceniem bez jakiegokolwiek doświadczenia zawodowego, nie miało sensu ze względu na brak możliwości jej osobistego rozwoju, co uznała za sprzeczne z celami zawartymi w ustawie o promocji zatrudnienia Stwierdziła także, iż stypendium otrzymywane w ramach stażu nie wystarczało na samodzielne utrzymanie, a godziny odbywania stażu uniemożliwiały jej skutecznie poszukiwanie pracy. Dodatkowo M. P. zarzuciła organowi I instancji naruszenie procedury administracyjnej , a to zasady wynikającej z art. 7 kpa przez nie uwzględnienie jej argumentów zawartych w piśmie z [...] skierowanym od organu. Zdaniem skarżącej nie wykazano w postępowaniu , by była ona winna przerwania stażu, a zaskarżona decyzja nie zawierał w tej mierze pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego. Wojewoda Ś. działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1071 z późn. zm.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po analizie stanu faktycznego nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z [...] nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji wskazał na art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy i promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stosownie do którego postanowień starosta pozbawia na okres 90 dni statusu bezrobotnego osobę, która z własnej winy przerwała staż. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego bezprzedmiotowości odbywania stażu w [...] z uwagi na brak możliwości późniejszego tam zatrudnienia, organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pod pojęciem stażu rozumie się nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania zadań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy. Wojewoda wskazał również na bezpodstawność pozostałych zarzutów skarżącej. Podkreślił, iż na dzień skierowania do odbycia stażu M. P. spełniała wszelkie wymogi pracodawcy, w tym wymóg średniego wykształcenia, natomiast posiadane przez nią doświadczenie na stanowisku [...] nie dowodzi, iż nabyła wszystkie umiejętności objęte programem stażu. Stosownie do art. 53 ust. 6 cytowanej wyżej ustawy wysokość stypendium w okresie odbywania stażu jest ściśle określona i wynosi 140 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych, co uniemożliwia zmianę tej wysokości stosownie do potrzeb bezrobotnego. Podkreślono, iż stypendium nie jest wynagrodzeniem z tytułu zatrudnienia lecz kwotą wypłacaną za aktywność bezrobotnego. W ocenie organu skarżąca przerwała staż z własnej winy, tracąc prawo do stypendium i zasiłku, tym samym nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, iż skierowanie do odbycia stażu doprowadziło do pogorszenia jej sytuacji życiowej. Wbrew twierdzeniom skarżącej miała ona możliwość poszukiwania pracy w okresie stażu, bowiem zgodnie do art. 53 ust. 3 ustawy bezrobotny odbywający staż uzyskuje dni wolne w wymiarze 2 dni za każde 30 dni kalendarzowe odbywania stażu. Za nieuzasadnione uznano także zarzuty wadliwości formalnoprawnej decyzji, a w szczególności zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ podkreślił, iż art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy precyzyjnie określa konsekwencje przerwania stażu i nie pozostawia organowi żadnej swobody dotyczącej treści rozstrzygnięcia. Wydane w tym przedmiocie orzeczenie ma charakter decyzji związanej, a nie uznaniowej. Ostatecznie organ wyjaśnił, że podstawowym celem działalności urzędów pracy jest aktywizacja zawodowa bezrobotnych, a kryterium decydującym o skierowaniu bezrobotnego do odbycia stażu są głównie jego kwalifikacje, doświadczenie i dostępność odpowiednich ofert, a nie sytuacja osobista bezrobotnego, jego preferencje, czy też zgłoszone żądania. Ocena skarżącej dotycząca przydatności odbywania przez nią stażu jest subiektywna i nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. P. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Ś. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. Zakwestionowała ustalenia organu II instancji co do tego, iż została poinformowana o warunkach odbywania stażu, programie stażu i wysokości zasiłku jaki otrzyma. Zdaniem skarżącej było to twierdzenie nieprawdziwe, gdyż organ administracji skierował ją na staż [...], zakwalifikował ją do jego odbycia [...], a oświadczenie wskazujące na fakt zapoznania się z powyższymi dokumentami podpisała dopiero [...] – czyli już po formalnym zakwalifikowaniu jej do odbycia stażu. Skarżąca wyraziła pogląd, iż gdyby zakwestionowała warunki stażu przed podpisaniem oświadczenia i tak zostałaby pozbawiona statusu bezrobotnego, ponieważ na staż już została zakwalifikowana. Jej ewentualne zastrzeżenia nie miałyby wówczas żadnego znaczenia. Powiatowy Urząd Pracy postawił skarżącą przed faktem dokonanym i nie miała innego wyjścia jak tylko podpisać oświadczenie. Ponowiła ponadto swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosząc, iż nie otrzymała informacji o dacie rozpoczęcia stażu oraz o nominalnej kwocie zasiłku. Przedstawiono jej bowiem jedynie oświadczenie zawierające wskazanie procentowe – "140 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych". Zarzuciła, że organ nie przeprowadził wymaganego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, jakiego rodzaju powinna ona odbywać staż, czym naruszono słuszny interes skarżącej kierując ją na staż nieodpowiadający jej kwalifikacjom. Skarżąca zakwestionowała twierdzenie organu, jakoby wykształcenie średnie oraz praca na stanowisku [...] nie dawały podstaw do ustalenia jej kwalifikacji. Dowodziła, iż posiada ponad roczny staż pracy na stanowisku [...] i w praktyce wypełniała obowiązki [...], [...]. Na tą okoliczność przedstawiła referencje wystawione przez byłego pracodawcę z wyszczególnionym zakresem obowiązków. Jej zdaniem, warunkiem skierowania bezrobotnego do odbycia stażu jest brak doświadczenia zawodowego. Organ podejmujący decyzję o skierowaniu na staż powinien więc brać pod uwagę nie tylko wiek bezrobotnego, ale również brak jego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy, co nie miało miejsca w jej przypadku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, iż skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej i nie stosuje się w tym zakresie przepisów k.p.a. Akt ten natomiast stanowi czynność materialno-techniczną. Tym samym organ zatrudnienia nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy skarżąca powinna odbywać staż. Ponadto wbrew stanowisku skarżącej, została ona poinformowana o programie stażu w dniu [...] – jeszcze przed rozpoczęciem stażu Mając na uwadze pozostałe zarzuty zawarte w skardze, organ zaznaczył, że skarżąca została prawidłowo pouczona o jej prawach i obowiązkach w dniu jej rejestracji jako osoby bezrobotnej, natomiast przepisy nie zobowiązują organów zatrudnienia do informowania o "nominalnej kwocie" przyznawanych świadczeń. Skarżąca spełniła wszystkie wymogi, które decydowały o jej skierowaniu do odbycia stażu. Dodatkowo podniesiono, iż celem stażu jest zdobycie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy, a nie gwarancja późniejszego zatrudnienia. Ostatecznie organ wskazał na zmianę § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 listopada.2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu oraz przygotowania zawodowego ( Dz. U. Nr 236, poz. 2003) stwierdzając, że począwszy od dnia 5 grudnia 2006 r. brak doświadczenia zawodowego w miejscu pracy nie jest warunkiem skierowania bezrobotnego do odbycia stażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W ramach kontroli wydawanych przez organy administracji rozstrzygnięć sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, słuszność zastosowania prawa materialnego, a także słuszność zastosowanej w sprawie interpretacji prawa materialnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a. Skarga M. P. skierowana została na decyzję Wojewody Ś. wydaną w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust.4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1071 z późn. zm.), jednakże argumentacja zawarta w skardze w istocie stanowi krytykę działania organu administracji polegającego na skierowaniu skarżącej do odbycia stażu przewidzianego w treści art. 53 ust. 1 przywołanego aktu prawnego. Co prawda, jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a wojewódzkie sądy administracyjne badają poddaną im do kontroli sprawę nie tylko w granicach postawionych w niej zarzutów, jednakże nie mogą wyjść poza granice sprawy wyznaczonej wniesioną skargą. Mając powyższe na względzie , w pierwszej kolejności istotnym wydaje się ocenić charakter czynności, jakim jest skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu. Zgodzić się należy z poglądem doktryny, co do tego, iż bezrobotny nie zawiera żadnej umowy z podmiotem wyrażającym chęć przyjęcia na staż . Umowa taka, nazwana stażową, mająca charakter umowy cywilnoprawnej wiąże natomiast podmiot wyrażający chęć zatrudnienia stażysty i właściwego starostę, który kieruje bezrobotnego na odbycie stażu. Przyjmujący na staż nie jest więc w ścisłym znaczeniu pracodawcą, zaś ta forma aktywizowania bezrobotnych nie jest w ścisłym znaczeniu tego słowa zatrudnieniem. (por. Jerzy Wratny Prawo pracy a bezrobocie. Kilka refleksji. PiZS z 2005 Nr 8 poz.2). Jednocześnie zauważa się, iż z brzmienia art. 53 ust. 1 ustawy o z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, by skierowanie na staż osoby bezrobotnej przybierało formę decyzji, czy postanowienia. Niewątpliwie jednak skierowanie do odbycia stażu przez bezrobotnego to mające umocowanie w przepisach prawa działanie z zakresu administracji publicznej, podjęte w sprawie indywidualnej, wywołujące określone skutki prawne. W ocenie składu orzekającego, należało zatem uznać, iż skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu stanowi czynność odpowiadającą działaniu określonemu w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji stanowi czynność organów administracji podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Przedmiotem skargi, której skuteczność wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, mogą być bowiem akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3p.p.s.a., a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień. Konsekwentnie przeto do powyższej konstatacji, skierowanie M. P. do odbycia wyznaczonego jej w [...] w G. stażu , jako czynność materialno-techniczna administracji podlegała kontroli sądowo-administracyjnej. Skarga w tej sprawie administracyjnej nie została jednak wniesiona. Nawet bowiem, gdyby przyjąć za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismo skarżącej z dnia [...] zawierające rezygnację ze stażu, złożone organowi w terminie, o którym mowa w art. 52 ust. 2 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, iż M. P. nie poczyniła dalszych skutecznych kroków w celu poddania działania organów administracji kontroli sądowoadministracyjnej. Wyczerpała ona natomiast środki odwoławcze, a także wszczęła postępowanie sadowoadministracyjne w sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...]. W związku z prezentowanym w skardze stanowiskiem, rozważenia wymagało, czy pomiędzy zaskarżoną decyzją , a czynnością materialno-techniczną, którą w istocie kwestionowano w treści skargi, istniał taki związek, który uzasadniałby konieczność poddania jej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za stosowne ustalić granice sprawy administracyjnej, której dotyczyła wniesiona skarga. Powtórzyć bowiem trzeba, iż granice rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej. Wymagana jest przeto w tym miejscu odpowiedź na pytanie, co należy rozumieć pod pojęciem "sprawy", które to pojęcie wyznacza w istocie rzeczy zakres dopuszczalnej ingerencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Pojęciem tym operują bowiem dwa kluczowe w tym zakresie przepisy – cytowany już dwukrotnie art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a.. Pierwszy z nich stanowi mianowicie, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Zgodnie natomiast z treścią drugiego z nich, istotniejszego z punktu widzenia treści skargi, "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". Analizując zakreślony wyżej problem w kontekście powyższych regulacji dojść zatem można do niewątpliwej konstatacji, iż pojęcie "sprawy", jakim posługują się cyt. wyżej przepisy, jest pojęciem niedookreślonym. Prawodawca bowiem w żaden sposób go nie zdefiniował. W konsekwencji oznacza to, że jego zakres wymaga ustalenia na potrzeby każdego indywidualnego przypadku. Innymi słowy w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest dostatecznych przesłanek, które pozwalałyby zbudować uniwersalną definicję "sprawy". Mając wszakże na względzie poglądy zarówno doktryny, jak i judykatury za w pełni uprawniony uznać należy pogląd, że analizowane tu pojęcie rozumieć należy szeroko. U podstaw takiego wniosku spoczywa fakt, iż pojęcie "sprawy", jakim operują przywołane wyżej przepisy, niewątpliwe różni się od pojęcia "sprawa administracyjna". Jest bowiem od niego szersze. Spostrzeżenie to pozwala, zatem przyjąć, że obejmuje ono wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które poprzedzając decyzję zaskarżoną, warunkowały dokonaną w niej konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. Innymi słowy, granice sprawy, o której mowa w ww. przepisach p.p.s.a., wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjnoprawnego podlegającego załatwieniu danym, skarżonym, rozstrzygnięciem (aktem lub czynnością) administracyjnoprawnym (por.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Praw. LexisNexis W-wa 2005 r., str. 25-26; 434-435, B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005r sygn FSK 2261/04 publ LEX nr 187525 Aczkolwiek zatem zaprezentowane wyżej uwagi w pełni uprawniają nadanie pojęciu "sprawa", jakim posługują się analizowane tu przepisy, szerokiego znaczenia, to jednak równocześnie sprawiają, iż nie może być ono traktowane za nieograniczone. Granicę jego znaczenia wyznacza bowiem, jak wyżej zaznaczono, istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w tożsamej sprawie w pojęciu materialnoprawnym (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 sygn FSK 12/99 publ . ONSA nr 1 poz. 7). Wyjaśniając znaczenie zagadnienia tożsamości sprawy administracyjnej w sensie materialnoprawnym i odwołując się tu do poglądu doktryny wyżej cytowanego, zauważyć przeto należy, zgodnie z powszechnym jej stanowiskiem, iż na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Omawiany przepis art. 134 § 1 zostałby więc naruszony, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyszedł poza "granice sprawy" i uczynił przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę, bowiem nie jest on wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 1997r. sygn. SA/Ł 2572/95 publ. Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36, uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r. sygn OPS 12/96 publ. ONSA 1997, nr 3, poz. 104 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2001 r. ,sygn III SA 502/00, publ. Prz. Pod. 2001, nr 12, s. 63). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba bezspornie wykluczyć tożsamość w sensie materialnoprawnym sprawy prowadzonej w ramach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] oraz czynności materialno-technicznej polegającej na skierowaniu skarżącej do odbycia stażu. Mimo bowiem tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków ukształtowanych w obu wskazanych decyzjach , nie zachodzi w nich tożsamość przedmiotowa , czyli tożsamość co do treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej . Biorąc powyższe pod uwagę , zarzuty skarżącej skierowane w stosunku do działań organów administracji związanych ze skierowaniem jej do odbycia stażu nie mogły zostać uznane jako skuteczne wobec decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej, toczącej się w przedmiocie utraty przez skarżącą statusy osoby bezrobotnej wydanej na mocy art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 7 tego aktu prawnego, starosta pozbawia statusu bezrobotnego który z własnej winy przerwał staż. W postępowaniu toczącym się w tym przedmiocie obowiązkiem organu administracji jest ustalić, czy w istocie miało miejsce przerwanie przez bezrobotnego odbycia stażu i czy nastąpiło to z jego winy. Organ nie ma natomiast obowiązku ustalać przesłanek związanych z celowością skierowania bezrobotnego na staż, oraz wpływu odbywania stażu na zwiększenie się kwalifikacji bezrobotnego, gdyż takie okoliczności nie stanowią przesłanek pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W kontrolowanej sprawie ustalono, iż skarżąca przerwała staż w [...] z własnej winy. Zarówno ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , jak i przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej art. 53 , regulujące odbycie stażu, a to rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu oraz przygotowania zawodowego w miejscu pracy (Dz. U. Nr 185 poz.1912) nie zawierają definicji legalnej użytego w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 pojęcia " z własnej winy". Z przepisów wykonawczych wynika jedynie, iż bezrobotnemu przysługuje uprawnienie do złożenie właściwemu organowi wniosku wskazującego na niezrealizowanie przez pracodawcę warunków odbycia stażu ( § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Przepisy te nie pozwalają mu natomiast na samodzielną rezygnację z rozpoczętego stażu, gdyż ocena jakości wykonywania obowiązków przyjętych na siebie przez stronę umowy stażowej nie należy do bezrobotnego. Zauważa się, iż Wojewoda Ś. w zaskarżonej decyzji dokonał wykładni użytego w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pojęcia " z własnej winy", traktując je jako zachowanie nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem organu uznając, iż pozwala na takie rozumienie określenia "z własnej winy" wykładnia funkcjonalna jak i celowościowa przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Regulacja zawarta w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skierowana jest do osób, które dobrowolnie postanowiły zarejestrować się jako osoby bezrobotne w tym celu, by korzystać ze wsparcia oferowanego przez urzędy pracy. Tym samym, osoby takie przyjęły na siebie obowiązek uczestniczenia w działaniach mających na celu zmianę ich sytuacji życiowej i poddały się ustalonym w ustawie regułom. Nieuzasadniona, a wiec nie znajdująca usprawiedliwienia w obiektywnych, niezależnych od woli bezrobotnego przyczynach rezygnacja z proponowanych przez organ form przeciwdziałania bezrobociu, w tym aktywizacji bezrobotnych w formie odbywania stażu pracy, powinna być traktowana jako zawinione niewywiązywanie się z reguł obowiązujących bezrobotnego, skutkujące utratą przywilejów wynikających ze statusu bezrobotnego, o czym mowa w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 przywołanej ustawy. Reasumując należy uznać za słuszne ustalenia dokonane w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Prowadzą one do wniosku, iż skarżąca, mimo przyjęcia do wiadomości pouczenia o skutkach przerwania stażu zrezygnowała z jego odbycia, bez powołania się na obiektywne przyczyny , mogące usprawiedliwić jej zachowanie, a tym samym pozwalajace na uznanie tego zachowania, jako niezawinione. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.