III SA/Wa 742/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2006 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania W. D. (dalej - Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] października 2007 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] stycznia 2006 r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie naprawy sprzętu elektronicznego i usług tele- i radiomechaniki, pod nazwą "E." [...]. W oparciu o dane zawarte w deklaracji PIT-16 z 15 lutego 2001 r. i zaświadczeniu z 4 stycznia 2006 r. o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w decyzji z [...] stycznia 2006 r. przyjął stawkę miesięczną określoną w poz. 21 tabeli podatkowej w kwocie 246,00 zł - przysługującą dla w/w działalności gospodarczej prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. Stawkę tę następnie obniżył o 80%, z uwagi na równoczesne zatrudnienie Skarżącej na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy - stosownie do art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) i ustalił miesięczną stawkę karty podatkowej w kwocie 49,20 zł. W trakcie przeprowadzonej kontroli Skarżąca oświadczyła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza polega na naprawie i konserwacji urządzeń elektronicznych tj. naprawie urządzeń sterujących i automatyki przemysłowej, nie zatrudnia żadnego pracownika, usługi świadczy sama oraz z pomocą męża, bezpośrednio u klientów lub we własnym budynku mieszkalnym, gdzie wyodrębniony jest lokal na działalność gospodarczą. W związku z oświadczeniem Skarżącej o wykonywaniu usług z pomocą męża, organ podatkowy I instancji, w celu wyjaśnienia tej okoliczności, wystąpił z pismem do jednego z kontrahentów z prośbą o udzielenie informacji, kto osobiście wykonywał usługi napraw, zlecone w 2006 r. i 2007 r. firmie prowadzonej przez Skarżącą. W odpowiedzi firma "O." Sp. z o.o. oświadczyła, że "usługi zlecone firmie "E." [...], należącej do Pani W.D. świadczone były przez Pana D.D.". Na tej podstawie organ podatkowy I instancji uznał, że Skarżąca nie wykonuje sama usług zleconych przez kontrahentów, a w konsekwencji utraciła warunki do korzystania z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Zdaniem organu I instancji, Skarżąca obowiązana jest płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy - zgodnie z art. 40 ust.1 i ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ponieważ nie zawiadomiła organu podatkowego w siedmiodniowym terminie o zmianach jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, czym naruszyła przepisy art. 36 ust. 1 i ust. 7 powołanej ustawy. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzją z [...] kwietnia 2007 r. stwierdził wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2006 r. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w materiale dowodowym zebranym w sprawie istnieją rozbieżności pomiędzy odpowiedzią udzieloną przez firmę "O." Sp. z o.o., a wyjaśnieniami składanymi przez Skarżącą. Ponadto, dowód sporządzony po dniu zakończenia kontroli - odpowiedź firmy "O." Sp. z o.o., a przed wszczęciem postępowania podatkowego nie może być uznany za dowód w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 284b §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., dalej Op). Organ odwoławczy wskazał, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ I instancji powinien przeprowadzić dowód z zeznań świadków oraz, że do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego może się przyczynić również zebranie innych dowodów. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. w dniu [...] października 2007 r. wydał decyzję, w której stwierdził wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] stycznia 2006 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2006 r. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów: - art. 36 ust. 1 i ust. 7 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, - art. 258 §1 pkt 4, art. 140 w zw. z art. 139, art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6, art.187 §1, art.191, art. 199a, art.123 w zw. z art.121 §2 i art.124 Op. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż stosownie do art. 25 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, podatnicy prowadzący działalność, o której mowa w art. 23 tej ustawy, podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej, jeżeli spełniają warunki przewidziane w tym przepisie. Skarżąca we wniosku PIT-16 wykazała, że jest zatrudniona w formie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, działalność gospodarczą wykonuje osobiście bez zatrudniania pracowników, bez zatrudniania członków rodziny, małżonek nie wykonuje działalności w zakresie zgłoszonych usług. W wyniku przeprowadzenia kontroli podatkowej organ podatkowy I instancji ustalił, że Skarżąca wykonywała usługi z pomocą męża. W związku z powyższym, w toku postępowania podatkowego organ I instancji wezwał w charakterze świadków kontrahentów Skarżącej tj. R.R z firmy "O." Sp. z o.o. i J.S. z firmy "C." S.A. oraz męża Skarżącej – D.D., w celu wyjaśnienia okoliczności pomocy D.D. w działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Skarżąca była zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków i brała czynny udział w przeprowadzaniu dowodów z zeznań świadków. Ponadto, 5 października 2007 r. organ podatkowy przeprowadził dowód z zeznań strony, po wyrażeniu przez nią zgody. Z protokołów przesłuchań świadków wynika, że D.D. dokonywał napraw podzespołów elektronicznych i usuwał awarie urządzeń sterujących i automatyki przemysłowej w firmach "O." Sp. z o.o. i "C." S.A. D.D. odbierał telefoniczne zgłoszenia awarii, jeździł do w/w firm i na miejscu dokonywał napraw i usuwał awarie lub wymontowywał podzespoły elektroniczne i zabierał je ze sobą celem ich naprawy, następnie osobiście dostarczał podzespoły i dokonywał lub uczestniczył w ich montażu. Skarżąca jak i jej mąż w złożonych zeznaniach potwierdzili, że D.D. pomagał żonie w prowadzeniu działalności gospodarczej, poprzez odbieranie telefonów, wyjazdy po uszkodzone podzespoły, przywożenie ich do zakładu, odwożenie naprawionych podzespołów lub czasami ich drobne naprawy na miejscu u kontrahenta. W ocenie organu odwoławczego, zeznaniom Skarżącej i jej męża należy odmówić wiarygodności w części, z której wynika sugestia, że pomoc męża była wyłącznie doraźna i że dotyczyła tylko prostych i nieskomplikowanych napraw, ponieważ z protokołów z przesłuchań kontrahentów wynika, że firmy współpracowały z D.D., a świadkowie nie wymienili w zeznaniach Skarżącej jako osoby wykonującej napraw i usuwającej awarie. D.D. posiada kwalifikacje do wykonywanych w/w napraw - wykształcenie średnie techniczne w zawodzie technik elektronik. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż postępowania podatkowe wykazało, że usługi napraw sprzętu elektronicznego dla firm "O." Sp. z o.o. w M. i "C." S.A. w C. faktycznie wykonywał mąż Skarżącej. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym podniósł, iż Skarżąca nie zawiadomiła Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które miały wpływ na wysokość stawki karty podatkowej, tj. o współpracy z mężem w prowadzonej działalności gospodarczej, w formie pisemnej w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany, bezpodstawnie korzystając z 80% obniżki stawki karty podatkowej, tym samym naruszyła warunki do korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż z przepisu art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, wynika, że w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7 w/w ustawy, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym - naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśniecie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stosownie do art. 258 §1 pkt 4 ustawy Op. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 258 § 1 pkt 4 Op w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 25 ust. 1 i ust 6, art. 27 ust. 5, art. 36 ust. 1 i ust. 7, art. 40 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, - art. 210 w zw. z art. 123 i art. 121 poprzez art. 200 i art. 199a Op. Ponadto zarzuciła organowi odwoławczemu, iż zaniechał ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w postępowaniu odwoławczym, a w szczególności: - nie wyjaśnił przyjętej przez organ I instancji wykładni i interpretacji przepisów, nie dokonał oceny prawnej ani też nie udzielił informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania w myśl art. 121 Op, które wielokrotnie przytaczała Skarżąca na uzasadnienie swojego stanowiska, - nie wypowiedział się w sprawie bezczynności organu I instancji oraz bezczynności postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 140 w zw. z art. 139 Op, -nie zajął stanowiska odnośnie braku ustosunkowania się organu I instancji co do wszystkich zarzutów i wniosków Skarżącej, co było podnoszone w odwołaniu od decyzji, jak i w wyjaśnieniach konsumujących prawo strony wynikające z. art. 227 §2 Op, - nie wyjaśnił kwestii naruszenia art. 172 § 1 i § 2,oraz art. 291 § 4 Op przez organ I instancji, - nie wypowiedział się w kwestii zasadności przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy materiałem dowodowym a zeznaniami Skarżącej, ani też celu dokonywanych czynności w myśl art. 199a §1 i § 3 Op, - nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy w myśl art. 124 i art. 125 Op, - nie wyjaśnił zmieniających się treści wyjaśnień organu I instancji składanych organowi II instancji, pomimo, że brak jest pomiędzy nimi spójności, wzajemnego powiązania i skorelowania, naruszając art. 120, art. 121, art. 122. art. 124 poprzez art. 291 § 4 Op, - nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, ani też okoliczności faktycznych i prawnych, w myśl art. 122 i art. 121 w zw. z 199a Op, - nie wypowiedział się w sprawie naruszenia art. 210 w zw. z art. 123 i art. 121 poprzez art. 200 i art. 199a Op, a zwłaszcza brak ustosunkowania się do wszystkich faktów i dowodów wskazanych przez Skarżącą w trakcie całego postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż wbrew stanowisku organu podatkowego II instancji, nie zaszły zmiany powodujące utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, a tylko takie zmiany konsumują obowiązek wyrażony w art. 36 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Skarżąca nie naruszyła więc przepisu art. 36 ust 1 ustawy i tym samym nie zostały spełnione warunki określone w art. 40 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy w jakich organ I instancji stwierdził wygaśnięcie decyzji. Stosownie do art. 25 ust 6 pkt 2 ustawy przy ocenie warunków uzasadniających podatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku dochodowego w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. Oznacza to przede wszystkim, że małżonek Skarżącej, pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym ze Skarżącą, nie może być w żadnym wypadku, przy ocenie warunków uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej, uważany za pracownika. Ponadto, w ocenie Skarżącej, bezpodstawny jest zarzut braku wiarygodności wyjaśnień składanych przez nią i jej męża. Skarżąca w toku postępowania podatkowego nie ukrywała, że ze względu na charakter usług i rodzaj usługobiorców wymagane są niejednokrotnie niezwłoczne i szybkie podjęcie czynności i działań, w tym na terenach zakładów produkcyjnych i w czasie pracy, o której mowa w art. 27 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku, dlatego pomaga jej małżonek nie pozostający jednak ze Skarżącą w jakimkolwiek stosunku zatrudnienia, nie prowadzący działalności gospodarczej lub zawodowej w tym samym zakresie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. powtórzył argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, tj. przepisem art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm. dalej u.z.p.d.) oraz zgodnie przepisami postępowania podatkowego, w szczególności z art. 122 i art. 187 §1 Op, zobowiązujących organy podatkowe do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, którym to wymogom organy podatkowe obu instancji sprostały. Skarżąca podlegała opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Z tej uproszczonej formy opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne, stanowiącej odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania, wynikających z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), nie mogą jednak skorzystać wszyscy podatnicy, lecz jedynie ci, którzy spełniają ściśle określone warunki wymienione w art. 23 i art. 25 u.z.p.d. Generalnie rzecz ujmując, ta forma opodatkowania przeznaczona jest dla osób prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach, przy czym skorzystanie z niej nie jest obligatoryjne i uzależnione jest od złożenia stosownego wniosku przez samego podatnika. Ta formuła opodatkowania, opierająca się na obowiązku zapłaty zryczałtowanej kwoty podatku, która zależy od rodzaju prowadzonej działalności, liczby zatrudnionych pracowników, jak również od liczby mieszkańców w miejscowości, w której działalność ta jest prowadzona, pozwala podatnikom na zredukowanie do niezbędnego minimum formalności związanych z dokonywaniem rozliczeń podatkowych, w tym zwłaszcza tych dotyczących ustalania podstawy opodatkowania. Z drugiej jednak strony, jeżeli podatnik zdecyduje się na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest w pełnej rozciągłości stosować się do wymogów przewidzianych w przepisach rozdziału 3 u.z.p.d., dotyczących karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do dosyć restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość opodatkowania. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na zasadach ogólnych. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Powołany przez organy obu instancji w podstawie prawnej swoich decyzji przepis art. 40 ust. 1 pkt 3 (w przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji jedynie art. 40 ust. 1) u.z.p.d. stanowi, że w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa jest w przepisie art. 36 ust. 7, o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym - naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa jest w przepisie art. 30 ust. 1. Jak z powyższego unormowania wynika, sankcja w postaci stwierdzenia przez Naczelnika właściwego urzędu skarbowego wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej jest konsekwencją niezawiadomienia przez podatnika, korzystającego z uproszczonej formy opodatkowania, tegoż Naczelnika, w terminie dni siedmiu, o następujących zmianach: po pierwsze - powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej i, po drugie - mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Trzeci przypadek dotyczy podania w zawiadomieniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym. A zatem, aby organ podatkowy mógł zastosować sankcję w tym przepisie wskazaną, zobowiązany jest najpierw stwierdzić zaistnienie w sprawie kumulatywnie co najmniej dwóch przesłanek warunkujących zastosowanie tej sankcji. Samo bowiem stwierdzenie zaniechania przez podatnika zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zmianach wskazanych w przepisie art. 36 ust. 1, 2 i 4 ustawy, w tym między innymi o zatrudnieniu pracownika, nie daje podstawy do zastosowania sankcji w postaci stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W niniejszej sprawie obie przesłanki wystąpiły kumulatywnie tzn. Skarżąca nie zawiadomiła Naczelnika właściwego urzędu skarbowego o zmianach mających wpływ na wysokość opodatkowania w formie karty podatkowej . Skarżąca prowadziła działalności opodatkowaną w formie karty podatkowej w oparciu o art. 23 ust.1 pkt 1 u.z.p.d. tj. działalność gospodarczą w zakresie naprawy sprzętu elektronicznego i usług tele- i radiomechaniki, pod nazwą "E." [...]. W oparciu o dane zawarte przez Skarżącą w deklaracji PIT-16 z 15 lutego 2001r. i zaświadczeniu z 4 stycznia 2006 r. o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. stosownie do art. 27 ust. 5 u.z.p.d. przyjął stawkę miesięczną określoną w poz. 21 tabeli podatkowej w kwocie 246,00 zł - przysługującą dla w/w działalności gospodarczej prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. Stawkę tę następnie obniżył o 80%, z uwagi na równoczesne zatrudnienie Skarżącej na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu i ustalił miesięczną stawkę karty podatkowej w kwocie 49,20 zł. W trakcie przeprowadzonej kontroli Skarżąca oświadczyła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza polega na naprawie i konserwacji urządzeń elektronicznych tj. naprawie urządzeń sterujących i automatyki przemysłowej, nie zatrudnia żadnego pracownika, usługi świadczy sama oraz z pomocą męża, bezpośrednio u klientów lub we własnym budynku mieszkalnym, gdzie wyodrębniony jest lokal na działalność gospodarczą. W ocenie Skarżącej pomoc męża była pomocą incydentalną i jako taka nie mogła mieć wpływu na wysokość opodatkowania, gdyż mąż Skarżącej pozostawał z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Stosownie zaś do art. 25 ust 6 pkt 2 u.z.p.d. przy ocenie warunków uzasadniających podatkowanie w formie karty podatkowej i ustalaniu wysokości podatku dochodowego w odniesieniu do podatników, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1, do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. Skład orzekający w tej sprawie nie podziela wyżej przedstawionego stanowiska Skarżącej. Przy wydaniu decyzji, w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok podatkowy 2006 r., zastosowano wobec Skarżącej szczególny rodzaj obniżenia stawki miesięcznej podatku o 80% zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. Obniżenie to jest przewidziane tylko dla podatników, którzy przy równoczesnym zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy wykonują usługi i nie zatrudniają pracowników oraz osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 u.z.p.d. Istotą dotykowej ulgi w karcie podatkowej w postaci obniżenia o 80% podatku należnego z karty jest konieczność osobistego wykonywania usług przez podatnika. Tak wysoka ulga w podatku została bowiem przyznana jedynie podatnikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy tak więc ustawodawca przyjął, że wykonywana działalność ma charakter dodatkowy. O koniczności wykonywania usług osobiście świadczy również wykładnia językowa przepisu art. 27 ust. 1pkt 5 u.z.p.d., z której wynika, że podatnik, który uzyskał 80% ulgę w podatku nie zatrudnia pracowników oraz osób, o których mowa w art. 25 ust. 6w/w ustawy tj. miedzy innymi członków rodzin pozostających we wspólnym gospodarstwie z podatnikiem. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie przepis artykułu 27 ust. 1pkt 5 u.z.p.d. dotyczy jedynie katalogu osób wymienionych enumeratywnie w art. 25 ust. 6w/w ustawy bez uwzględnienia wyłączeń wskazanych w powyższym przepisie dotyczących obliczania liczby pracowników. Jeżeli ustawodawca chciałby, aby do ulgi 80% miał zastosowanie cały art. 25 ust. 6 u.z.p.d. użyłby sformułowania "art. 25 ust. 6 stosuje się odpowiednio", czego jednak nie uczynnił odsyłając jedynie do katalogu osób wymienionych w art. 25 ust. 6 u.z.p.d. Reasumując należy wywieść, że osoba korzystająca z preferencyjnego opodatkowania, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 5 u.z.p.d. musi być zatrudniona na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, musi wykonywać usługi i nie zatrudnić przy wykonywaniu usług pracowników oraz osób których szczegółowy katalog zawiera art. 25 ust. 6 w tym miedzy innymi członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że usługi były również świadczone przez męża Skarżącej. Z zeznań świadków: Pana R.R.i Pana J.S. wynika, że to mąż Skarżącej Pan D.D. przyjmował telefonicznie zgłoszenia awarii, przyjeżdżał na miejsce i dokonywał napraw podzespołów elektronicznych lub wymontowywał te podzespoły i zbierał je ze sobą celem dokonania naprawy. Również pełnomocnik Skarżącej na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. wyjaśnił, że "pomoc męża była świadczona tylko wtedy gdy była niezbędna i konieczna (...) w czasie pracy skarżącej dokonywano napraw bądź przywiezienia zepsutej części do domu, tylko wtedy gdy było to konieczne". Powyższe oświadczenie w sposób niezbity potwierdza ustalenia dokonane przez organ podatkowy w toku kontroli i wskazuje, że Skarżąca swoje usługi- działalność gospodarczą w zakresie naprawy sprzętu elektronicznego i usług tele- i radiomechaniki, pod nazwą "E." [...] prowadziła przy pomocy męża, o czym nie powiadomiła Naczelnika stosownego urzędu skarbowego, naruszając swoim zachowaniem art. art. 36 ust. 7 u.z.p.d., co spowodowało wydanie w oparciu o art. art. 40 ust. 1 pkt 3 decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2006 r. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 O.p. w zw. z art. 123 i art. 121 poprzez art. 200 i art. 199a Op, gdyż zaskarżona decyzja wypełnia dyspozycję powyższego art. 210 Op. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.