I SA/Bd 449/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA T. Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy E. Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2008 r.. sprawy ze skargi K. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01 października 2005 roku do 30 września 2006 roku oddala skargę I SA/Bd 449/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] mocą której [...] SA z siedzibą w T. odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01 października 2005r. do 30 września 2006r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż pismem z dnia [...] . skarżąca spółka wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł, w podatku dochodowym od osób prawnych za ww. okres, składając równocześnie skorygowane zeznanie roczne CIT-8. Spółka w złożonym wniosku jako argument powstania nadpłaty wskazała mylne jej zdaniem opodatkowanie refundacji wywozowych zw. z eksportem cukru. Organ podatkowy I instancji uznał za zasadne dokonane przez Spółkę korekty kosztów uzyskania przychodów, kwestionując jedynie wyłączenie z podstawy opodatkowania kwotę [...] zł z tytułu otrzymanych refundacji wywozowych oraz zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł z tytułu wydatków przypadających na otrzymane refundacje wywozowe i decyzją z dnia [...] określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego za powyższy okres w kwocie [...]zł oraz nadpłatę w wysokości [...] zł. W tym samym dniu organ I instancji decyzją Nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym. W odwołaniu z dnia [...] skarżąca wniosła o uchylenie wydanej decyzji zarzucając, iż przy jej wydaniu doszło na naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności : • art. 17 ust. 1 pkt 36 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – poprzez błędna interpretację; • art. 15 ust. 2 a w zw. z art. 15 ust. 2 ww. ustawy poprzez jego pominięcie; • art. 27 – 30 Rozporządzenia Rady Wspólnot Europejskich nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię; • art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. poprzez pominięcie w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, iż refundacje wywozowe wnikające z art. 27 ust. 1 rozporządzenia Rady Wspólnot Europejskich z dnia 19 czerwca 2001r. nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z czym wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto skarżąca wskazała, że każde środki pieniężne otrzymane od właściwych podmiotów zagranicznych nie mogą stanowić dochodów Budżetu Państwa , ale w całości winny być przeznaczone na cel któremu służą. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, ze instytucja nadpłaty uregulowana jest w przepisach rozdziału 9 Działu III cyt. ustawy Op. zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 tejże ustawy za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Organ dalej podniósł, iż w sytuacji gdy organ stwierdzi, że korekta nie budzi wątpliwości to zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę, co jest zgodne z art. 75 § 4 Op. W pozostałych wypadkach obowiązany jest do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a następnie po rozstrzygnięciu tej kwestii dokonuje oceny zasadności zgłoszonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ wskazał, że skoro w skorygowanym zeznaniu spółka wykazała wysokość należnego podatku dochodowego w kwocie 52.126.961,00 zł a organ określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie wyższej o 3.983.680 zł to oznacza, że nadpłata nie wystąpiła. Dalej organ wskazał, iż zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się również pośrednio do rozstrzygnięcia czy refundacje wywozowe do eksportu cukru poza obszar celny Unii Europejskiej, korzystają ze zwolnienia wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organ wskazał, że argumentacja dotycząca tej kwestii nie dotyczy bezpośrednio decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty. W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji i ponownie powtórzyła argumenty wskazane w odwołaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, ze argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie. Dyrektor stwierdził, ze zarzuty w zasadzie dotyczą decyzji z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji mocą której określono spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od osób prawnych za okres od 01 października 2005r. do 30 września 2006r. w kwocie [...] zł. Zdaniem organu odwoławczego utrzymanie w mocy ww. decyzji skutkuje tym, ze brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nadpłaty we wnioskowanej przez stronę wysokości. Jednocześnie organ wniósł o łączne rozpoznanie obu skarg z uwagi na powiązanie spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa, o którym mowa w cyt. przepisach. Zaskarżona decyzja, co należy podkreślić jest konsekwencją innego rozstrzygnięcia organu odwoławczego a mianowicie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01 października 2005 r. do 30 września 2006 r. w kwocie [...] zł. Zarzuty, jakie strona podniosła w odwołaniu jak i w skardze skierowanej do tut. Sądu - dotyczą ww. decyzji a nie decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od osób prawnych za okres od 01 października 2005r. do 30 września 2006r. z uwagi na fakt, że refundacje wywozowe do eksportu cukru finansowane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej poza obszar Unii Europejskiej nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 Nr 54, poz. 654 ze zm) – dalej zwana u.p.d.o.p. Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 36 cyt. ustawy " wolne od podatku są dopłaty bezpośrednie stosowane w ramach Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej, otrzymane na podstawie odrębnych przepisów". Zdaniem strony refundacje wywozowe wynikające z art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Rady Wspólnot Europejskich w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru z dnia 19 czerwca 2001 r. Nr 1260/2001 są również zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych i w zasadzie stanowią dopłaty bezpośrednie. Zdaniem Sądu pogląd strony jest nieprawidłowy. Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy zaznaczyć przede wszystkim ( w tym zakresie podzielić stanowisko organów), że różna jest istota płatności bezpośrednich i refundacji wywozowych. Co oznacza, że właśnie istota ta stanowi determinujące znaczenie przy interpretacji normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 36 u.p.d.o.p. Należy stwierdzić, że organy zasadnie wskazały na regulacje prawne dotyczące płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, na definicję legalną płatności bezpośrednich i należycie oceniły charakter tego instrumentu Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej, wskazując że te płatności stanowią dopłaty bezpośrednie. Dokonując interpretacji ww. przepisu istotnie należy rozpocząć od wykładni językowej ale gdy ta wykładnia, przy uwzględnieniu znaczenia nadanego językiem potocznym, prowadziłaby do niezadowalających rezultatów, a więc do takich że dany przepis byłby interpretowany sprzecznie z celem danej instytucji, to wówczas należy sięgnąć do wykładni celowościowej. Należy podzielić stanowisko organów, że płatności bezpośrednie do gruntów rolnych mieszczą się w dyspozycji cytowanego przepisu art. 17 ust. 1 pkt 36 u.p.d.o.p. Refundacje wywozowe natomiast stosowane są w ramach Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej w celu zapewnienia odpowiedniej konkurencyjności produktów rolno-spożywczych produkowanych w Unii Europejskiej. Refundacje wywozowe do cukru przyznawane były skarżącej spółce na podstawie: • rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. UE.L. 1999.102.11); • oraz rozporządzenia Rady (WE) Nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001r. w sprawie wspólnej organizacji rynku w sektorze cukru (Dz. U. UE.L. 2001.178.1 ze zm.). Należy zaznaczyć, że konsekwencją refundacji wywozowych jest to, że spółka jako producent, a jednocześnie sprzedawca cukru poza rynek krajowy i wspólnotowy, osiąga jednakową cenę za sprzedaż danej ilości cukru. Refundacja wywozowa zatem wyrównuje ceny za cukier, wyprodukowany na terenie Wspólnoty i odpowiada wielkości różnicy pomiędzy ceną interwencyjną, obowiązującą w ramach Wspólnoty, a niższą od niej ceną światową. Jest to zatem instrument wspierający producentów cukru i jako taki nie powinien prowadzić do uprzywilejowania sprzedaży cukru poza terenem Unii Europejskiej, a jedynie wyrównywać ceny cukru sprzedawanego wewnątrz i poza Wspólnotą. Zdaniem Sądu z przepisów zawartych w powyższych rozporządzeniach regulujących kwestie przyznania refundacji wywozowych, przy uwzględnieniu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia Agencji Rynku Rolnego agencją płatniczą (Dz. U. Nr 76, poz. 713), wynika że refundacje wywozowe nie stanowią dopłat bezpośrednich w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 36 ustawy z 1992r., albowiem są instrumentem wyrównującym ceny cukru. W tym miejscu należy również podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w zaskarżonej decyzji, że z uwagi na to, iż refundacje wywozowe nie stanowią dopłat bezpośrednich i nie korzystają ze zwolnienia o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 36 u.p.d.o.p. to w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 7 ust. 3 i art. 15 ust. 2 u.p.d.o.p. Niezasadny jest argument Spółki, że przy przyjęciu wykładni przepisów dokonanych przez organy art. 17 ust. 1 pkt 36 u.p.d.o.p. właściwie nie miałby zastosowania. Bez potrzeby powtarzania wszystkich argumentów przytoczonych przez organy w tej kwestii należy podkreślić, że przepis ten miałby zastosowanie w stosunku do podatników podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzących działy specjalne produkcji rolnej. Ponadto należy wskazać, że interpretacje organów podatkowych, na które powołuje się spółka w skardze jako na potwierdzające jej stanowisko, nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności dokonywaną przez Sąd. Interpretacje dokonane przez organy podatkowe w innych sprawach nie są wiążące dla Sądu, który dokonuje oceny legalności pod względem zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami. Reasumując skoro Sąd uznał, że decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od osób prawnych jest prawidłowa i z porównania kwot wykazanych przez stronę w korekcie zeznania i określonych przez organ nie wynikła nadpłata to pogląd organów, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty jest w pełni uzasadniony. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.