I SA/Po 842/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Sylwia Zapalska (spr.) WSA Karol Pawlicki Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi H. i W. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska /-/ S. Zapalska Małżonkowie W. i H. T. w 2005 roku byli podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych i w dniu (...) złożyli na formularzu PIT-37 wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2005 r. w wysokości (...) zł. Do zeznania małżonkowie dołączyli zaświadczenie z dnia (...) firmy A w W., z którego wynika, że W. T. od dnia 26 sierpnia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. świadczył pracę z tytułu umowy o pracę z firmą A przy realizacji Projektu Budowy Autostrady Nr (...), kontrakt Nr (...) sekcja W. (km 319 + 000,00) – E. (343 + 000,00). Zaświadczenie informuje, że powyższy kontrakt był finansowany w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej, a firma A jako Generalny Wykonawca robót na tym kontrakcie otrzymuje środki pomocowe od ich dysponenta, którym jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. W zeznaniu małżonkowie wykazali przychody w kwocie (...) zł. koszty uzyskania przychodu w kwocie (...) zł i nadpłatę w wysokości (...) zł. W trakcie przeprowadzonych czynności sprawdzających i według PIT-11 przesłanego przez A w W. oraz PIT-11/8B sporządzony przez płatnika Gimnazjum Nr (...) w P. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że W. T. wykazał w nieprawidłowej wysokości przychód z wynagrodzeń uzyskanych w A w kwocie (...) zł. pomniejszony o 82 %, gdyż w tej wysokości uzyskano pomoc ze środków unijnych na realizacje inwestycji. Wobec tego, że podatnicy odmówili skorygowania złożonej deklaracji PIT-37 za 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia (...) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. W wyniku postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z (...) powołując przepisy Ordynacji podatkowej, ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych z 26 lipca 1991 r. (Dz.U. z 2000 roku Nr 14 poz. 176 ze zm.) i art. 12 ust. 2 ustawy z 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2003 r. Nr 202 poz. 1956 z późn. zm.) określił małżonkom H. i W. T. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości (...) zł. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik wskazał i wyraził pogląd, że W. T. był zatrudniony na podstawie zawartej umowy o pracę w firmie A w okresie od 26 sierpnia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. bezpośrednio przy realizacji projektu Budowy Autostrady sekcja W. – E. na stanowisku kierownika robót. Spółka akcyjna A jako Generalny Wykonawca robót przy realizacji projektu i w związku z zawartym kontraktem miała zapewnione finansowanie w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej. Spółka środki pomocowe otrzymywała od ich dysponenta Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, a wynika to z pisma Regionalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Ł. z dnia (...). W spółce akcyjnej A nie były wyodrębnione szczególne fundusze, z których pokrywane mogły być wynagrodzenia osób zatrudnionych przy realizacji kontraktu, ponieważ wynagrodzenia wypłacane były ze środków obrotowych spółki. Potwierdza to zaświadczenie wystawione przez A w W. dla W. T. i pismo spółki z dnia (...), z których wynika, że wynagrodzenia osób zatrudnionych przy realizacji kontraktu Nr (...) sekcja W. – E., wypłacane były ze środków obrotowych spółki. W świetle tych dokumentów wynagrodzenie otrzymywane przez W. T. nie pochodziło ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej, ponieważ były prefinansowane ze środków obrotowych Spółki, a zatem uzyskane przez niego dochody w 2005 r. nie pochodziły z bezzwrotnej pomocy, a tylko takie pochodzenie warunkuje zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odniesieniu do przychodów z wynagrodzeń ze stosunku pracy uzyskiwanych przez W. T. ma zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji należności te podlegają opodatkowaniu w wysokości i na zasadach określonych w art. 32 cytowanej ustawy. Spółka akcyjna A jako płatnik była obowiązana wykazać te dochody w informacji PIT-11/8B, co uczyniła, dokonując poprawnego zaliczenia wypłaconego wynagrodzenia za pracę na stanowisku kierownika budowy przy budowie Autostrady w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i pobierając w odpowiedniej wysokości zaliczkę. Natomiast wykazane w złożonym zeznaniu PIT-37 za 2005 r. przez H. T. dane są zgodne z informacją PIT-11/8B za 2005 r. i nie budzą wątpliwości. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędne przyjęcie, iż dochody uzyskane w 2005 r. przez W. T. z tytułu pracy A finansowane w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ich zdaniem zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. dochody takie są wolne od opodatkowania i dlatego domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenia postępowania podatkowego. Wniesione odwołanie nie zostało uwzględnione i Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor wyraził pogląd, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy i obowiązujące przepisy nie uzasadniają przyjęcia otrzymywanego przez podatnika W. T. wynagrodzenia za wolne od podatku dochodowego. Wynagrodzenie takie musi pochodzić wprost ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, a nie ze środków będących w dyspozycji pracodawcy. Spółka Akcyjna A była adresatem bezzwrotnej pomocy współfinansowanej ze środków Unii Europejskiej, a bezpośrednim odbiorcą pomocy odpowiedzialnym za zlecenia zadań zmierzających do realizacji projektów współfinansowanych ze środków unijnych pochodzących z Funduszu Spójności jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Płatnik Spółka Akcyjna A prawidłowo dokonała opodatkowania dochodów, co potwierdza wystawiona roczna karta wynagrodzeń pracownika za 2005 r. oraz informacje P-11 o uzyskanych dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2005 r. Brak jest naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ organ I instancji rozstrzygając sprawę wziął pod uwagę obie przesłanki wynikające z tego przepisu i warunkujące zwolnienie uzyskanych w 2005 r. dochodów podatnika z podatku dochodowego, a mianowicie: – uzyskanie dochodów pochodzących ze środków bezzwrotnej pomocy – bezpośrednie realizacje przez podatnika uzyskującego te dochody, celu programu finansowanego z tych środków. Powyższą decyzję zaskarżył pełnomocnik małżonków H. i W. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą opartą na zarzucie naruszenia: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu skarżącym zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie (...) zł. pomimo faktu, iż dochody uzyskane w 2005 r. przez skarżącego z tytułu stosunku pracy w A pochodziły w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej i jako takie dochody w świetle dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 46 w/w ustawy pozostawały wolnymi od podatku dochodowego od osób fizycznych, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 w/w ustawy, poprzez odmowę zastosowania, polegające na błędnym przyjęciu przez organy podatkowe, iż dochody uzyskane w 2005 r. przez skarżącego z tytułu stosunku pracy w A finansowane w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej podlegają opodatkowaniu w całości podatkiem dochodowym od osób fizycznych, 3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 w związku z art. 32 w/w ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż dochody uzyskane przez skarżącego z tytułu stosunku pracy w A finansowane w 82 % ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej stanowią w całości przychód skarżącego podlegający opodatkowaniu zgodnie z dyspozycją art. 32 w/w ustawy, przy czym z art. 21 ust. 1 pkt 46 w/w ustawy wynika, że dochody takie pozostają wolne od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, 4. przepisów postępowania – art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), polegające na dokonaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej jak również przez organ I instancji tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego zawężającej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 46 w/w ustawy, tj. wprowadzeniu do obiegu prawnego szczególnych warunków do korzystania przez podatników ze zwolnień od podatku dochodowego od osób fizycznych uzyskanych z bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej tytułem bezpośredniej realizacji celu finansowanego z w/w środków, choć art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych takich warunków nie przewiduje, a tym samym działanie organów podatkowych stanowi naruszenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, 5. przepisów postępowania – art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez odmowę zastosowania, polegającą na dokonaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej niezgodnej z prawem powszechnie obowiązującym zawężającej wykładni art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy podatkowej oraz odmowy w oparciu o tę przesłankę uznania faktu, iż dochody uzyskane przez skarżącego w 2005 r. z tytułu stosunku pracy A w 82 % pozostają wolnymi od podatku dochodowego od osób fizycznych, które to działania uniemożliwiają uznanie, iż postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Na potwierdzenie słuszności swego stanowiska pełnomocnik powołuje się na wyrok WSA w Krakowie z 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1555/06. W konsekwencji pełnomocnik domagał się uchylenia decyzji organu I i II-ej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę nie znajduje podstaw do zmiany swego stanowiska i wnosi o oddalenie skargi. Dodatkowo Dyrektor podnosi, że postępowanie podatkowe było prowadzone zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa. Bezspornie udowodniono skarżącym, że uzyskane przez W. T. dochody z tytułu wynagrodzeń ze stosunku pracy w A w 2005 r. nie pochodziły ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej, ponieważ były prefinansowane ze środków obrotowych Spółki, a jedynie bezpośrednie pochodzenie ze środków bezzwrotnej pomocy unijnej warunkuje zwolnienie przedmiotowe z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Natomiast w myśl art. 5 Ordynacji podatkowej ustawie z 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. tekst jedn. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe wynika z obowiązku podatkowego określonego ustawą i nie może być oparte na domniemaniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organ I instancji decyzją z dnia (...), którą utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej jako organ II instancji określił małż. H. i W. T. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r. w innej wysokości (różnica w zobowiązaniu – (...) zł.) aniżeli wynikający z złożonego zeznania wspólnego przez małżonków PIT-37, w którym wykazali nadpłatę w wysokości (...) zł. Kwestią sporną w analizowanej sprawie jest ocena prawidłowości prowadzonego postępowania dowodowego przez organy prowadzące postępowanie podatkowe w sprawie oraz czy uzyskane przez W. T. dochody w świetle art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. pozostawały wolnymi od podatku dochodowego. Słuszny jest pogląd organów podatkowych zawarty w decyzjach i w odpowiedzi na skargi, iż zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej fundamentalną zasadą polskiego systemu jest powszechność i równość opodatkowania. Każdy obywatel jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych a odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania są możliwe tylko wówczas, gdy zostały dokładnie określone w ustawie. Zatem wszelkie przywileje podatkowe zwolnienia i ulgi są wyjątkami od sprawiedliwości podatkowej, powszechności i równości. Nie jest możliwe nakładanie na podatników obowiązków podatkowych nie mających ustawowego umocowania i nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej, czy też funkcjonalnej przy ustaleniu przysługujących ulg i zwolnień podatkowych. Z prawidłowo, w ocenie Sądu zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że W. T. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierownika robót w firmie A z siedzibą w W. od 26 sierpnia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. przy realizacji Projektu Budowy Autostrady na podstawie kontraktu, który w 82 % był finansowany ze środków bezzwrotnej pomocy Unii Europejskiej. Spółka A otrzymała środki pomocowe pochodzące z Funduszu Spójności Unii Europejskiej od ich dysponenta Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na realizację Projektu Budowy Autostrady sekcja W. – E. A jako Generalny Wykonawca robót na kontraktach nr (...) i nr (...) środki pomocowe nie gromadziła na wyodrębnionych kontach bankowych. Wynagrodzenie pracowników zatrudnionych przy realizacji kontraktów wypłacone były ze środków obrotowych spółki – W. T. nie był wykonawcą, a jedynie osobą zatrudnioną u wykonawcy inwestycji A na podstawie umowy o pracę. Dlatego spółka dokonała zaliczenia wypłacanego wynagrodzenia za pracę na stanowisku kierownika budowy przy budowie Autostrady w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i pobrała zaliczki na ten podatek. Podatnik W. T. wbrew twierdzeniu nie był bezpośrednio realizującym program finansowy z bezzwrotnej pomocy unijnej, a jedynie swoją pracą w charakterze kierownika robót przyczynił się do jego realizacji. W. T. jako pracownik związany był z A umową o pracę i bezpośrednio nie otrzymał środków pomocowych od podmiotu dysponującego środkami pomocy bezzwrotnej przeznaczonymi na publiczną inwestycję budowę Autostrady, otrzymywał jedynie wynagrodzenie od Spółki. Spółka Akcyjna A wynagrodzenia pracownikom w tym podatnikowi W. T. wypłacała z własnych środków, przychodów wypracowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak to wynika z umowy o pracę k. 5 akt podatkowych i z zaświadczenia z 5 stycznia 2006 r. (k. 1 akt pod.), a nie z uzyskanej pomocy Unii. Oceniając powyższe Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Ponadto na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzące wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych, strony postępowania jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dopiero tak zebrany materiał dowodowy pozwala organowi podatkowemu na jego rozpatrzenie w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona organ podatkowy ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, a nie na podstawie poszczególnych dowodów przytoczonych na poparcie tez formułowanych przez organ bądź stronę postępowania. W świetle obowiązujących powyższych przepisów moc dowodowa wszystkich dowodów dopuszczonych w postępowaniu jest równa (takich jak informacja o pobranych zaliczkach, umowa o pracę, zaświadczenia i pisma A w tym z (...), k. 6,7,8, akt podat., zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu). Wbrew twierdzeniom skargi nie został także naruszony przez organy podatkowe art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl których postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji wynika z Konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz związana jest z zasadą kompletności – art. 187 § 1 Ordynacji, która w postępowaniu prowadzonym przez organ I i II-ej instancji nie została naruszona. Równie nie zostały naruszone i błędnie zinterpretowane przepisy prawa materialnego powołane w obu decyzjach organu I i II-ej instancji. Skoro niespornym jest fakt, że wynagrodzenie podatnika W. T. wypłacone było ze środków obrotowych spółki, a zatem wynagrodzenia prefinansowane ze środków obrotowych spółki nie są pomocą otrzymaną ze środków bezzwrotnej pomocy, to w sytuacji podatnika ma zastosowanie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie o którym mowa w przepisie art. 21 ust. 1, pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zwolnieniem o charakterze podmiotowym, o czym świadczy związanie go - po pierwsze z przychodem ze środków pomocowych płynących z międzynarodowych instytucji finansowych, albo rządów obcych w rozpatrywanej sprawie z Unii Europejskiej - po drugie z celem którym środki te mają służyć (budowom autostrady). Samo uczestniczenie podatnika – pracownika w sensie fizycznym w wykonaniu zadania nie powoduje, że otrzymane przez wykonawcę A środki pomocowe do realizowania postawionych zadań powoduje jego zwolnienie z opodatkowania. Pracownik za swoją wykonaną pracę w charakterze kierownika budowy otrzymał wynagrodzenie od pracodawcy z którym zawarł umowę o pracę, a nie od podmiotu dysponenta środkami pomocy bezzwrotnej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na realizację Projektu Budowy Autostrady. W. T. nie był zatem wykonawcą inwestycji, na realizację której zostały przyznane środki pomocowe, a jedynie był zatrudniony u wykonawcy dlatego też słusznie organy podatkowe ustaliły i orzekły, że wynagrodzenie za pracę w charakterze kierownika budowy nie zostało objęte zwolnieniem podatkowym, o którym traktuje art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kończąc, Sad podkreśla, że za utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy pogląd wyrażony w wyroku z dnia 1 października 2003 r. – sygn. akt III SA 3024/01 (opubl. W Systemie Informacji Prawnej) Lex nr 90320, potwierdzony w wyroku NSA z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 397/05 (publ. S.J.P. Lex Nr 222357) dlatego też jednostkowy wyrok powołany w skardze nie może świadczyć o zmianie dotychczasowego orzecznictwa. Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, co zdaniem Sądu w zaskarżonych decyzjach występuje. Wobec tego, że postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i podatnicy brali czynny udział w postępowaniu, mieli możliwość wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego o czym traktuje art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej, oraz że jest brak zarzuconego naruszenia prawa materialnego Sąd uznał wniesioną skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/K. Pawlicki /-/M.Skwierzyńska /-/S. Zapalska