II OSK 1547/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. D. i S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 55/08 w sprawie ze skargi T. D. i S. D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 55/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. D. i S. D. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż w dniu 17 kwietnia 2007 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w stosunku do niego i jego żony (skarżącej) z powodu niewykonania przez nich nakazu rozbiórki tarasu dobudowanego od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w M.. Podniósł, że nie otrzymał decyzji o nałożeniu grzywny, a są od niego ściągane należności wynikające z tytułów egzekucyjnych. Jego zdaniem, naruszone zostały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniu pism urzędowych. Nadmienił, że wystąpił w styczniu o legalizację samowoli, a otrzymał decyzję o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie tarasu. W jego ocenie, wniosek o legalizację nie został rozpatrzony zgodnie z prawem, dlatego też zmuszony jest ją zaskarżyć. W tych okolicznościach, pożądane jest więc, aby wierzyciel pilnie wystąpił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu wniosku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r., odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwana dalej w skrócie ustawą egzekucyjną, nie zna fakultatywnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nie zachodzą natomiast okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 tej ustawy. Organ I instancji przedstawił jednocześnie przebieg postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki i dotychczasowego postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie, skarżący stwierdził, że w sytuacji, gdy toczy się postępowanie o legalizację samowoli budowlanej, oczywistym jest, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W jego ocenie, zawieszenie postępowania nie zagraża ponadto interesowi społecznemu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu, po uprzednim przytoczeniu treści art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej, stwierdził, że skarżący zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu, nie powołał się na żadną z wymienionych w nim przesłanek dotyczących zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zauważył, że obowiązek rozbiórki wynika z decyzji ostatecznej. Złożony wniosek legalizacyjny w żaden sposób nie wpływa natomiast na bieg postępowania egzekucyjnego. Z uwagi zatem na brak przesłanek zawieszenia z art. 56 § 1 powołanej ustawy, rozstrzygnięcie organu I instancji jest, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowe. W skardze na przedmiotowe postanowienie, skarżący, nawiązując do wniosku o legalizację samowoli budowlanej, podnieśli, iż ich zdaniem, nie został on należycie załatwiony. Nie zgadzają się bowiem ze stanowiskiem, że nie ma on wpływu na byt postępowania egzekucyjnego. Uważają, że powinno być one zawieszone, ewentualnie do czasu rozstrzygnięcia ich wniosku legalizacyjnego, odroczony powinien być nakaz rozbiórki. W ocenie skarżących, organ odwoławczy bawi się ich kosztem i rażąco narusza zasady Konstytucji RP oraz podstawowe zasady Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący uważają, że organ powinien ponieść z tego tytułu konsekwencje finansowe. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż w niniejszej sprawie bezsporne jest, że uruchomione zostało wobec skarżących postępowanie egzekucyjne służące doprowadzeniu do wykonania ostatecznego nakazu rozbiórki tarasu dobudowanego od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego przy ul. [...] w M., orzeczonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Miechowie z dnia [...] maja 2003 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2003 r. Rozstrzygnięcia te, wobec oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r., prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1792/03, są ostateczne i prawomocne. W dniu [...] października 2003 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie wystawił natomiast skutecznie doręczony tytuł wykonawczy wszczynając, zgodnie z art. 26 § 1 i 4 ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne. Sąd I instancji zauważył, że stosownie do art. 56 § 1 powołanej ustawy, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wskazał, iż przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego wymienione zostały w przytoczonym przepisie enumeratywnie (wyczerpująco). Użycie przez ustawodawcę w jego treści sformułowania "ulega zawieszeniu" świadczy ponadto, że organowi egzekucyjnemu nie pozostawiono swobody wyboru rozstrzygnięcia. Jeżeli bowiem zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 ustawy egzekucyjnej, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Rozstrzygnięcia w tym względzie mają więc charakter związany. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził jednak, iż wbrew twierdzeniom skarżących w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Bezspornym jest bowiem, że nie miały w niej miejsca przesłanki z punktów 1-3. Z uwagi na materię wskazanych w uzasadnieniu wyroku ustaw, przewidujących możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w warunkach niniejszej sprawy zastosowania nie znajduje również pkt 5. Jedyną okolicznością, która mogła wchodzić w grę było zawieszenie postępowania na żądanie wierzyciela, którym w tym przypadku jest jeden i ten sam organ – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie. Posiada on bowiem kompetencje zarówno do bycia organem egzekucyjnym, jak i do bycia wierzycielem (art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej). Skoro jednak wierzyciel tego nie uczynił zarzutu z tego tytułu czynić mu nie można. W świetle powyższego ustalenia poczynione w tym względzie przez organy egzekucyjne obu instancji Sąd I instancji uznał za poprawne. Stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie podnosi, że decyzja o nakazie rozbiórki podlega wykonaniu, a wniosek legalizacyjny nie mógł wpłynąć na jej byt prawny wskutek ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia tej sprawy. W konsekwencji, nie mógł wydać innego wyroku jak tylko oddalający skargę. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną złożyli skarżący, wnosząc o jego zmianę i uchylenie postanowienia organu odwoławczego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucili naruszenie: 1/ art. 56 § 1 pkt 1 i 4 ustawy egzekucyjnej w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazane w tych przepisach, 2/ art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy przy jej rozstrzyganiu oraz rozpoznanie skargi jedynie w zakresie wyznaczonym zarzutami i wnioskami w niej zawartymi, 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów postępowania i w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu podnieśli, iż we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskazali, iż złożyli wniosek o legalizację samowoli budowlanej, który nie został ostatecznie rozpoznany, w związku z czym niecelowa byłaby rozbiórka obiektu budowlanego, którego budowa może zostać wkrótce zalegalizowana. W skardze wskazali następnie, iż nawet w przypadku stwierdzenia braku ustawowych przesłanek do zawieszenia egzekucji, organy powinny rozpoznać ich pismo jako wniosek o odroczenie wykonania obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, gdyż w przypadku uwzględnienia tego wniosku zaistniałaby przesłanka do zawieszenia egzekucji. Podnieśli, iż ich działania zmierzają do odroczenia w jakikolwiek sposób wykonania nakazu rozbiórki. Podejmują bowiem intensywne starania o zalegalizowanie samowoli budowlanej, której są inwestorami, a wówczas rozbiórka stanie się bezprzedmiotowa. Zauważyli ponadto, iż wobec powiązania konstrukcyjnego tarasu z płytą mieszkania jego wyburzenie nie pozostałoby bez wpływu na cały budynek oraz wiązałoby się z kosztami, których nie są w stanie ponieść w chwili obecnej. Poniesienie kosztów rozbiórki tarasu jest tym bardziej nieuzasadnione, iż w przypadku zalegalizowania samowoli rozbiórka okaże się to działaniem niecelowym. Podzielając stanowisko organów, zgodnie z którym ustawa o egzekucji administracyjnej nie zna instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania, skarżący stwierdzili, iż nie zwalnia to organów, a w szczególności Sądu, od racjonalnego stosowania przepisów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, gdyż związanie przepisami prawa nie eliminuje całkowicie pewnej swobody w ich rozstrzyganiu. Wobec powyższego, skarżący nie uznają za słuszne stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym nie można czynić zarzutu wierzycielowi, iż nie skorzystał z uprawnienia do żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazali, iż wierzyciel ma najpełniejszy obraz niniejszej sprawy, gdyż to przede wszystkim do niego, jako organu I instancji, trafiają wszelkie ich pisma. Znając determinację skarżących w staraniach o zalegalizowanie wybudowanego tarasu oraz mając obraz wszelkich podejmowanych przez nich działań w tym celu, powinien zatem skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przynajmniej przez okres, w jakim rozpoznane zostaną ostatecznie wszystkie ich wnioski związane ze sprawą budowy tarasu. Zwiększanie dolegliwości egzekucyjnych na obecnym etapie sprawy (nałożone grzywny) jest nieuzasadnione, gdyż skarżący zasadnie oczekują, iż wierzyciel złoży wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie podzielają także stanowiska Sądu, zgodnie z którym byt prawny podlegającej wykonaniu decyzji o nakazie rozbiórki, posiadającej przymiot ostateczności i prawomocności, jest niezależny od wniosku legalizacyjnego. Wskazali, iż w dniu 21 listopada 2008 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego przedmiotową decyzją, a uwzględnienie tego wniosku doprowadzi do jej uchylenia, co spowoduje, że zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego, a pozytywne załatwienie wniosku legalizacyjnego skarżących stanie się możliwe. Jest to kolejny argument świadczący o niecelowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz konieczności jego zawieszenia. Skarżący podnieśli ponadto, iż Sąd I instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu wyroku do ich stanowiska, zgodnie z którym w przypadku braku przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przewidzianych w art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej, ich pismo winno zostać rozpoznane jako wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym lub wstrzymanie jego wykonania. Skarżący wskazywali bowiem w treści wniosku na stan faktyczny sprawy, a to właśnie treść pisma jest decydująca i ona powinna determinować jego właściwą kwalifikację przez organy oraz Sąd, które posiadają większy stopień świadomości prawnej niż obywatele i nie są związani tytułem wniesionego pisma. Uwzględnienie wniosku skarżących i orzeczenie o odroczeniu terminu wykonania obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym lub wstrzymanie jego wykonania, realizowałoby ustawową przesłankę zawieszenia egzekucji i umożliwiałoby wydanie postanowienia w tym zakresie. Uchybienie Sądu w tym przedmiocie stanowi naruszenie art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniającej Sąd do rozstrzygnięcia nie tylko w zakresie zgłaszanych przez strony wniosków i zarzutów, ale z uwzględnieniem całokształtu sprawy. W ocenie skarżących, wymienione wyżej uchybienia Sądu I instancji, wskazują na nierozpoznanie przez ten Sąd istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie wobec braku zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W niniejszej sprawie, przyjąć należy mając na uwadze treść skargi kasacyjnej iż oparta ona została na podstawie z art. 174 pkt 2 ppsa, a mianowicie na naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 134 § 1 ppsa, które w ocenie skarżących miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew jednak przeświadczeniu skarżących, przedmiotowa podstawa kasacyjna, nie jest usprawiedliwiona. Na wstępie zauważyć należy, iż zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje obligatoryjnie z przyczyn wymienionych enumeratywnie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej. Z uwagi na zamknięty katalog przesłanek, określonych we wskazanym przepisie, okoliczności w nim niewskazane, a podnoszone przez zobowiązanego we wniosku o zawieszenie postępowania nie mogą przynieść oczekiwanego przez niego skutku. Organ egzekucyjny zobowiązany jest bowiem zawiesić postępowanie egzekucyjne jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek, określonych we wskazanym przepisie. Przesłankami tymi są, zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 tej ustawy, wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej oraz zgłoszenie przez wierzyciela żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślić należy, iż ocena istnienia podstaw zawieszenia dokonywana jest przez organ egzekucyjny z uwzględnieniem stanu sprawy istniejącego w chwili rozpatrywania wniosku o zawieszenie postępowania. Mając na uwadze brzmienie art. 56 § 1 pkt 1 i 4 przedmiotowej ustawy, wskazać należy, iż organ zawiesza postępowanie jeśli stwierdzi fakt wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej lub do tego czasu z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego zwróci się do niego wierzyciel. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy nie zaszły wskazane wyżej przesłanki z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 określone we wskazanej ustawie obligujące organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. W sprawie nie doszło bowiem do wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej, nie został również odroczony termin wykonania nałożonego tą decyzją obowiązku, z inicjatywą zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie wystąpił też wierzyciel. Fakt ten nie jest kwestionowany w skardze kasacyjnej. W tych zatem warunkach, organ I instancji słusznie odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, a Sąd I instancji oddalił skargę na postanowienie organu odwoławczego. Podniesiona we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego okoliczność podjęcia próby zalegalizowania samowoli budowlanej nie mogła być bowiem uwzględniona przez organy egzekucyjne, gdyż jak słusznie podniosły i organy i Sąd, nie mieści się ona w żadnej z przesłanek określonych w art. 56 § 1 ustawy egzekucyujnej. W nawiązaniu do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, wskazać natomiast należy, iż w postępowaniu wszczętym na wniosek strony, organ administracji publicznej związany jest treścią jej żądania. Przyjmuje się, że o charakterze tego żądania decyduje nazwa wniosku, a w przypadku jej sprzeczności z treścią wniosku rozstrzygające znaczenie ma jego treść. W razie wątpliwości co do charakteru żądania strony, organ ma obowiązek podjąć z urzędu czynności wyjaśniające treść wniosku. W niniejszej sprawie, nazwa i treść wniosku skarżącego były jednak zgodne i nie budziły wątpliwości. Skarżący wystąpił bowiem z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, co wyraźnie wynika z jego nazwy i treści. To, że zamiarem skarżącego było zawieszenie postępowania egzekucyjnego znajduje potwierdzenie w samej skardze kasacyjnej, w której podniesiono, iż dopiero gdyby w sprawie brak było przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wniosek powinien być potraktowany jako wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku lub wstrzymania jego wykonania. Mając to na uwadze, podkreślić należy, iż w przypadku przesłanki z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, zarówno wstrzymanie wykonania decyzji, odroczenie terminu wykonania obowiązku, jak i rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej, nie następuje w ramach postępowania egzekucyjnego, lecz postępowań odrębnych od tego postępowania. W przypadku jednoznacznej treści wniosku zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, nie można zatem czynić organowi egzekucyjnemu zarzutu braku potraktowania wniosku opartego na podstawie z art. 56 § 1 pkt 1 omawianej ustawy za wniosek o ich uruchomienie. W nawiązaniu do przesłanki z art. 56 § 1 pkt 4 tej ustawy, wskazać natomiast należy, iż żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego zależne jest wyłącznie od woli wierzyciela, który występuje z wnioskiem w tym zakresie tylko w sytuacji, którą uznana za celową. Ustawodawca pozostawił wierzycielowi w tym przedmiocie szeroki zakres uznania. Wniosek zobowiązanego poparty podniesionymi w nim argumentami może, ale nie musi, skłonić wierzyciela do podjęcia decyzji o celowości zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wystąpienie przez wierzyciela z takim żądaniem obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. W przypadku jednak stwierdzenia braku występowania wskazanej przesłanki organ egzekucyjny wydaje postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania, zakończonego tym postanowieniem, brak jest jednocześnie podstaw do oceny motywów, jakie skłoniły wierzyciela do odstąpienia od wystąpienia z takim żądaniem. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy, organy egzekucyjne właściwie uznały wniosek skarżącego za wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Sądowi I instancji nie można zatem skutecznie zarzucić, iż nie dostrzegł, że wniosek ten miał, czy też mógł mieć, inny charakter. W konsekwencji, zarzuty naruszenia art. 134 § 1 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 ustawy egzakucyjnej uznać należy za niezasadne. Na zakończenie, dodać ponadto należy, iż samoistnej podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie stanowi również uruchomienie trybów nadzwyczajnych w celu wzruszenia decyzji rozbiórkowej. W świetle powyższego, wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż Sąd ten nie orzekł o przyznaniu radcy prawnemu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną z urzędu należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa.