II OSK 267/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 466/08 w sprawie ze skargi J. B. i J. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie: zatwierdzenia projektu budowlanego zamienionego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. II OSK 267 / 09 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. B. i J. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] maja 2006 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. R. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. W trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji J. B. i J. B., współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości, obejmującej działkę nr ewid. [...] zgłosili do organu nadzoru budowlanego zastrzeżenia odnośnie prowadzonych robót budowlanych twierdząc, że są one wykonywane niezgodnie z udzielonym pozwoleniem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu postępowania administracyjnego przeprowadził w dniu 4 kwietnia 2007 r. kontrolę robót budowlanych. W sporządzonym z tej czynności protokole organ stwierdził, że inwestor dokonał zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu, polegających na podniesieniu ścian kolankowych budynku oraz nieznacznym podniesieniu kalenicy budynku. W wyniku powyższego ustalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. organ nadzoru budowlanego wstrzymał roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) zobowiązał inwestora do wykonania projektu budowlanego zamiennego i dostarczenia go do organu w terminie do 30 lipca 2007 r. Rozstrzygnięcie to organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżących, decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy, dokonując jedynie zmiany terminu wykonania projektu zamiennego do dnia 17 września 2007 r. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 697/07 oddalił skargę wniesioną przez J. B. i J. B. na powyższą decyzję. Następnie po rozpatrzeniu wniosku B. R., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał dwie kolejne decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na wznowienie robót t.j. z dnia 26 lipca 2007 r. i z dnia 10 października 2007 r., które zostały decyzjami odpowiednio z dnia [...] września 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. przez organ odwoławczy uchylone na mocy art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego zatwierdził przedłożony projekt zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego i udzielił B. R. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, dotyczących budynku przy ul. [...] w [...], celem doprowadzenia wykonanych robót związanych z rozbudową obiektu do stanu zgodnego z prawem, obejmujących zamurowanie w ścianie północno- wschodniej otworu drzwiowego o wymiarach 120x220 cm w kondygnacji przyziemia. Ponadto organ nałożył na inwestorkę obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. B. i J. B., zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, przepisów k.p.a. oraz zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Lublina - część I uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. Nr 1641/LIII/2002 (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2670- zwanego dalej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zamurowania w ścianie północno - wschodniej otworu drzwiowego o wymiarach 120x220 cm w kondygnacji przyziemia i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, będący podstawą rozstrzygnięcia, nie uprawnia do nakładania obowiązków wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Dlatego bezpodstawne było nakazanie zamurowania przedmiotowego otworu drzwiowego. Nadto organ odwoławczy zauważył, iż zatwierdzony projekt zamienny nie przewiduje zamurowania przedmiotowego otworu, co czyni sprzecznym nakaz nałożony decyzją z zatwierdzonym nią projektem. Również zdaniem organu przedmiotowy otwór nie jest otworem drzwiowym, lecz stanowi on połączenie łukowe słupa narożnego ze ścianą. Odnośnie zarzutów naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, iż naruszenia takowe nie występują. Miejscowy plan dla przedmiotowego terenu przewiduje możliwość adaptacji istniejących budynków mieszkalnych w zastanych gabarytach wysokościowych z możliwością ich przebudowy w ramach istniejących wysokości, a powiększenie kubatury na cele mieszkaniowe może nastąpić jedynie w formie rozbudowy kubatury istniejącej, jako integralna część funkcjonalno-architektoniczna (§ 27 ust. 2 pkt 4 planu). Plan dopuszcza nadto możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem powierzchni zainwestowania wynoszącej 35% całkowitej powierzchni działki (§ 27 ust. 3 pkt 2 Planu). Wskazane wyżej warunki, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zostały zachowane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. B. i J. B., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżących postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organy z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Uzasadniając te zarzuty skarżący wskazali na sprzeczność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającą na tym, że obiekt posiada 4 kondygnacje, zaś plan dopuszcza dwie plus poddasze użytkowe w stromym dachu. Skarżący stwierdzili też, iż wysokość ściany wynosi ok. 12 m przez co przekracza dopuszczalną ww. planem wysokość ustaloną na 7 m., a inwestycja przekracza dopuszczalny wskaźnik zabudowy działki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesiona skargę stwierdził, iż wbrew zarzutom skarżących, projekt zamienny rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jest kompletny. Zawiera on wszystkie elementy wymagane art. 34 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zakresie dokonanych zmian w stosunku do pierwotnego projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] maja 2006 r. o pozwoleniu na przebudowę przedmiotowego obiektu. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż niekompletność projektu budowlanego zamiennego skarżący wiążą z rzekomym brakiem w aktach opinii technicznej, w której ich zdaniem "inwestor wyraża zamiar dalszego łamania prawa w poszerzonym zakresie". Otóż opinia ta znajdująca się w aktach administracyjnych została sporządzona przez projektanta przedmiotowej inwestycji inż. W. K. i kierownika budowy J. G. w początkowym stadium postępowania (16 kwietnia 2007 r.) i opinia ta, jak wynika z dalszego toku postępowania, nie została ostatecznie podzielona przez organ nadzoru budowlanego, który wstrzymał prowadzenie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a następnie nałożył na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Wspomniana opinia nie stanowi części tego projektu, który został opracowany później. Brak jest przy tym dowodów świadczących o zaginięciu (czy ukrywaniu, jak twierdzą skarżący) opinii na jakimś etapie postępowania, z czego wywodzą oni zarzut naruszenia ich prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Sąd stwierdził, iż skarżący zapoznali się z przedmiotową opinią i dysponowali nią najpóźniej w dniu 26 października 2007 r., gdy sporządzili odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., gdyż kserokopię tej opinii załączyli do odwołania. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Stąd też zdaniem Sądu poza sporem pozostaje fakt, że w trakcie rozpatrywania po raz trzeci przedmiotowej sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a następnie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które to postępowanie zakończone zostało zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, omawiany dokument był już skarżącym znany. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżących, opartej na cytacie z przedmiotowej opinii technicznej, według której "inwestor wyraził zamiar dalszego łamania prawa w poszerzonym zakresie, pisząc o chęci podniesienia wysokości ścian oraz dachu na całej długości posiadanego budynku", Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pismo to nie pochodzi od inwestorki B. R., a nadto nie można z niego wywodzić, że roboty te zamierza ona wykonać w sposób samowolny. Jak trafnie bowiem wskazano w odpowiedzi na skargę, sam zamiar wykonania takich robót w bliższej nieokreślonej przyszłości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Za chybiony uznał także Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzut sprzeczności projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymaną w mocy skarżoną decyzją z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Lublina - część I uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja zawiera prawidłową analizę odpowiednich zapisów planu, z których wywodzi również prawidłowy wniosek o zgodności projektu budowlanego zamiennego z tymi zapisami. Trafnie podniesiono zdaniem Sądu w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że teren spornej inwestycji położony jest w obszarze przeznaczonym w planie pod tereny mieszkaniowe oznaczonym symbolem "M4", do którego odnoszą się zapisy § 27 Planu. Stąd błędne są zarzuty skargi powołujące się na unormowania § 30 Planu odnoszące się do obszaru oznaczonego symbolem "M4d". Z kolei § 27 ust. 1 mówiący o wysokości budynków (II kondygnacje z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu) należy odnosić do obiektów nowo powstających. Jeżeli zaś chodzi o budynki istniejące, to kwestię dopuszczalnych inwestycji z nimi związanych normuje ust. 2 i ust. 3 § 27. W myśl ust. 2 pkt 1 na terenach zrealizowanych osiedli mieszkaniowych ustala się "adaptację istniejących budynków mieszkalnych w zastanych gabarytach wysokościowych z możliwością ich przebudowy w ramach istniejących wysokości". Natomiast stosownie do ust. 3 pkt 2 na terenach tych dopuszcza się możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych, przy czym maksymalna powierzchnia zainwestowania nie powinna przekraczać 35% całkowitej powierzchni działki. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, projektowana inwestycja będąca przedmiotem niniejszej sprawy, polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, który jak wynika z akt sprawy, w szczególności dokumentacji projektu budowlanego nie spowoduje zwiększenia istniejącej wysokości budynku. Rozbudowa ma nastąpić w pionie dla uzyskania dodatkowej powierzchni mieszkalnej, pokój na każdej kondygnacji. Ponadto nastąpi przebudowa garażu. Projektowane roboty, zatem zdaniem Sądu odpowiadają pojęciom rozbudowy i przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji uznał, iż zbędnym było odnoszenie się do wywodów skargi dotyczących wysokości budynku i ilości kondygnacji, gdyż inwestycja nie dotyczy budowy nowego obiektu, lecz rozbudowy budynku już istniejącego. Istotne jest zatem jedynie, by w jej wyniku nie nastąpiło zwiększenie wysokości budynku, który to warunek został spełniony. Spełniony jest także warunek nieprzekroczenia 35% zainwestowania całkowitej powierzchni działki. Według zamiennego projektu budowlanego po dokonanej rozbudowie powierzchnia zabudowana działki będzie wynosić 129,20 m2, zaś cała działka ma powierzchnię 385 m2. Oznacza to, że wskaźnik zainwestowania działki będzie wynosił 33,56% (129,20/385 X 100). Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skarżących zgodnie, z którym w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji zastosowanie ma nadto § 27 ust. 6 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiący, że "wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach M4 nie mogą naruszać ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej, w obszarze na których są one położone". Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miasta Lublin z dnia 17 marca 2004 r. działka inwestorki nr [...] znajduje się w następujących strefach polityki przestrzennej: - "strefa Y2" - obejmująca obszary o intensywnym stopniu zurbanizowania realizowanym jako różnorodne formy zainwestowania, o dominujących formach miastotwórczych - a więc zespoły mieszkaniowe i zgrupowania aktywności gospodarczej, wraz z infrastrukturą komunikacyjną i zespołami zieleni (§ 82 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz - "Strefa Kontynuacji Tradycji KNT5" (§ 79 planu). Sąd stwierdził, iż skarżący podnosząc zarzut naruszenia przez przedmiotową inwestycję § 79 pkt 4 i 5 planu swojej oceny w żaden sposób nie uzasadnili. Pozostałe, wskazane w skardze zapisy ww. planu: § 76 i 80 odnoszą się do innych stref polityki przestrzennej (Strefa Ochrony Krajobrazu Otwartego z Daleką Ekspozycją Zewnętrzną EZ i Strefa Ochrony dalekiego tła panoramy śródmieścia ET2) i nie maja zastosowania do spornej inwestycji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, co do tego, iż nie było podstaw do nakazania zamurowania "otworu drzwiowego" usytuowanego w kondygnacji przyziemia ściany północno-wschodniej przedmiotowego budynku, co uzasadniało uchylenie w tym zakresie decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie w tej części postępowania przed organem I instancji. Ściana wschodnio- północna omawianego budynku jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych (otworów takich nie tworzą połączenia łukowe słupa narożnego ze ściana północno-wschodnią budynku), usytuowana jest w odległości 3,95 m od granicy działki sąsiedniej. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) odległość minimalna w takim przypadku powinna wynosić 3 m. Powyższy warunek został, zatem zachowany, a zarzut skargi w tym przedmiocie jest niezasadny. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skarga, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. B. i J. B., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy zatwierdzenie projektu zamiennego rozbudowy budynku mieszkalnego na działce przy ul. [...] w [...] nastąpiło z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości budynku, ilości kondygnacji, powierzchni zabudowy działki oraz strefy polityki przestrzennej zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie, że planowana rozbudowa jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego w szczególności w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił zwiększenie wysokości budynku przy ul. [...] w [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał tą okoliczność jako nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto skarżący wskazali, że zarówno organy nadzoru budowlanego, jak również Sąd bezkrytycznie przyjęli, iż powierzchnia zabudowy wynikająca z przedłożonego projektu jest zgodna ze stanem faktycznym, pomimo braku ustaleń w tym zakresie i podnoszonych zarzutów przez skarżących, co doprowadziło do stwierdzenia, że wynosi ona 33,56%, 3. naruszenie prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku motywów i przyczyn, jakie legły u podstaw zaskarżonego wyroku w zakresie pominięcia w stosowaniu § 30 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ma zastosowanie do strefy M4d, jak również pominięcie przyczyn, dla których Sąd nie rozpatrzył materiału dowodowego w zakresie parametrów charakterystycznych budynku przy ul. [...] w Lublinie w powiązaniu z ww. planem zagospodarowania przestrzennego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżący J. B. i J. B. wnieśli o uchylenie ww. wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, iż w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie mają ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności do postanowień § 27 tego planu, który jest właściwy dla strefy M4. Nie może również zostać pominięty zapis § 27 ust. 1, który w powiązaniu z § 79 pkt 4 i 5 planu (§ 27 ust. 6 stwierdza, że wszelkie działania nie mogą pozostać w sprzeczności ze strefami polityki przestrzennej), który daje wytyczne co do zakresu robót budowlanych, jakie można zrealizować bez naruszenia ustaleń planu. Zdaniem skarżących zgodnie z zapisani planu w strefie M4 właściwą wysokością zabudowy są budynki jednorodzinne II kondygnacyjne z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu. Dokonując adaptacji budynku (rozbudowy) inwestor nie może przekroczyć dotychczasowej wysokości budynku, co ma także zastosowanie do projektu zamiennego zatwierdzanego w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Stąd też zdaniem skarżących Sąd oraz organy niezasadnie przyjęły, że podniesienie ścianek kolankowych o ok. 50 cm i nieznaczne podniesienie kalenicy dachu może być konwalidowane poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego, co jest niezgodne z postanowieniami § 27 ust. 2 pkt 1 planu oraz § 27 ust. 1 (budynek zgodnie z tym zapisem nie może posiadać więcej niż dwóch kondygnacji mieszkalnych oraz poddasza w stromym dachu, co winno być uwzględnione przy adaptacji budynku w procesie jego rozbudowy). Ponadto pomimo podnoszonych zarzutów przez skarżących dotyczących niewłaściwego wskaźnika zabudowy działki przy ul. [...], przekraczającego dopuszczalny poziom 35%, organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego dowodu, co spowodowało, iż Sąd oparł się na niezweryfikowanych danych wynikających z samego projektu bez porównania ich z rzeczywistym stanem faktycznym. Dodatkowo skarżący wskazali, iż Sąd pominął w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienie podstawy prawnej w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych przed organami nadzoru budowlanego oraz wyjaśnień dotyczących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do możliwości zmian parametrów charakterystycznych (wysokości) dla obiektów adaptowanych, jak również braku możliwości zastosowania zapisów dotyczących strefy M4d planu. Powyższe uchybienia stoją w sprzeczności z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie pozwalają stronie właściwie ocenić zasadność wydanego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw kasacji. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną stwierdzić trzeba, iż stawione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Pozbawione uzasadnionych podstaw są zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 30 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego i dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Stwierdzić trzeba, iż dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany zamienny jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego miasta Lublina część I, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 29 sierpnia 2002 r. jest prawidłowa. Trafnie, bowiem wywiedziono w skarżonym wyroku, że kontrolowana w przedmiotowej sprawie decyzja zawiera prawidłową analizę postanowień Planu pozwalających na stwierdzenie zgodności projektu budowlanego zamiennego z tymi zapisami. Według przyjętych w skarżonym wyroku ustaleń działka nr [...], położona przy ul. [...] w [...], a na której projektowana była przedmiotowa rozbudowa budynku objęta zaskarżoną decyzją, znajduje się według wskazanego wyżej Planu w obszarze "tereny mieszkaniowe - M4" (§ 27 ust. 2 pkt 1 ww. Planu Zagospodarowania). Na terenach zrealizowanych osiedli mieszkaniowych ustalono adaptację istniejących budynków mieszkalnych w zastanych gabarytach wysokościowych z możliwością ich przebudowy w ramach istniejących wysokości, zaś powiększenie kubatury na cele mieszkaniowe może nastąpić jedynie w formie rozbudowy kubatury istniejącej, jako integralna część funkcjonalno- architektoniczna (§ 27 ust. 2 pkt 4 Planu Zagospodarowania). Dopuszczono także możliwość przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych, przy czym maksymalna powierzchnia zainwestowania nie powinna przekraczać 35% całkowitej powierzchni działki (§ 27 ust. 3 pkt 2). Powyższy wymóg objęta skarżonym wyrokiem inwestycja zachowała, bowiem z dokonanych wyliczeń, zasadnie zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji wynika, że wskaźnik zainwestowania działki wynosi 33,56%. Wyliczenia te, podobnie zresztą jak ustalenie, że projektowana inwestycja nie spowoduje zwiększenia wysokości budynku, wynikały z przedstawionego przez inwestorkę zamiennego projektu budowlanego, co do którego nie było podstaw do kwestionowania go, skoro został on sporządzony zgodnie z wymaganymi przepisami. Mając na względzie przytoczone wyżej uwarunkowania za pozbawiony uzasadnionych podstaw i to niezależnie od wadliwej konstrukcji samej podstawy kasacyjnej uznać należało zarzut naruszenia "prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7 i 77§ 1" k.p.a. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z § 30 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Sąd pierwszej instancji zasadnie, bowiem przyjął, że przedmiotowa działka nie jest usytuowana na obszarze przeznaczonym "pod tereny mieszkaniowe- M4d", o którym mowa w § 30 Planu, ale na obszarze przeznaczonym pod "tereny mieszkaniowe - M4", o którym mowa w § 27 Planu. Stąd też nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie § 30 Planu. Podkreślić trzeba, iż wniesiona skarga kasacyjna nie zawierała takich zarzutów, które pozawalałyby na zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego w skarżonym wyroku, a który stanowiłby z kolei podstawę do zakwestionowania zastosowanego przepisu, będącego podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanego w niniejszej sprawie, to jest art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Na uwzględnienie nie zasługiwał w tych warunkach zarzut kasacji dotyczący naruszenia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu "po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie." Oznacza to, więc iż skoro organ w okolicznościach niniejszej sprawy, niewadliwie ustalił, że inwestor wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to musiał zatwierdzić projekt budowlany zamienny i udzielić pozwolenia na wznowienie robót związanych z rozbudową przedmiotowego obiektu. W tej też sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał, że skoro inwestor zrealizował obowiązek, o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, to prawidłowym było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.