I SA/Bk 284/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi I. Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.07.2003 r. do 31.12.2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej Spółki z o.o. I. kwotę 2.991,00 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złoty) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] grudnia 2007 r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił "I" Spółka z o.o. w B. (dalej także jako "Spółka") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 lipca 2003 r. do 31 grudnia 2004 r. w kwocie [...] zł w miejsce zadeklarowanego za okres od 1 stycznia 2004 r. do 21 grudnia 2004 r. w wysokości 0,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od lipca do grudnia 2003 r. i od stycznia do października 2004 r. Organ stwierdził, iż w zeznaniu CIT-8 za badany okres, Spółka powinna zadeklarować przychody podatkowe w kwocie [...] zł i koszty uzyskania przychodów w kwocie [...] zł. Do przychodów organ zaliczył otrzymane w 2004 r. przez Spółkę środki pieniężne w wysokości [...] zł, natomiast do kosztów uzyskania przychodów nie zaliczył kwoty [...] zł, stanowiącej wydatki leasingowanego samochodu wobec braku udowodnionego związku poniesionego wydatków z przychodem. Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z [...] maja 2008 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji w celu ustalenia okoliczności związanych z użytkowaniem samochodu Mercedes [...] zwracał się do Spółki o złożenie wyjaśnień popartych dowodami. Spółka nie posiadała jednak dowodów wskazujących na koszty związane z eksploatacją tego samochodu i wyjaśniła, że wydatki te pokrywał z własnych środków Prezes S. T., który jeździł samochodem osobiście. Wskazano, że organ pierwszej instancji występował do [...] Oddziału Straży Granicznej w B. o udzielenie informacji dotyczących dat przekraczania granicy RP w latach 2004-2006 przez Prezesa Spółki S. T. oraz dat przejazdu przez granicę RP w tym samym okresie przedmiotowego samochodu. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie uznano za wiarygodne wyjaśnienia Spółki dotyczących użytkowania do celów służbowych w/w samochodu. Wskazano, ze przedstawione przez Spółkę zestawienie dat wyjazdów i tras nie pokrywa się w większości z danymi zawartymi w wydrukach z bazy centralnego Archiwum Odprawowego KGSG w Warszawie. Analizując powyższe dane organ ustalił, że samochodem mercedes [...] podróżowały oprócz S. T., kierownik transportu – A. T. i inne osoby. Tym samym wyjaśnień Spółki o wykorzystywaniu samochodu wyłącznie przez Prezesa Spółki do celów służbowych oraz dotyczący podróżowania nim wyjątkowo także przez inne osoby, (A. T.), nie zostały przez organ uwzględnione. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł ponadto, że umowy, na których zawarcie powoływała się Spółka zostały w większości zawarte w 2006 r. w B. Zdaniem organu fakt, że Prezes pokrył wydatki związane z eksploatacją samochodu i nie występował z roszczeniem do Spółki dowodzą, że, Prezes Spółki S. T. traktował samochód Mercedes [...] jako prywatny, skoro uznał wydatki na zakup paliwa za koszt osobisty a nie koszt Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że samochód był wykorzystywany na potrzeby działalności Spółki, a nie na cele osobiste Prezesa. Wobec braku udowodnionego związku poniesionego wydatku z przychodem uznano, że kwota [...] zł zasadnie została wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.d.o.p.". Dyrektora Izby Skarbowej w B. wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego Spółka wniosła zastrzeżenia w sprawie środków pieniężnych w wysokości [...] zł, zaliczonych przez organ do jej przychodów. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Spółka wskazała, że wpłata środków w 2004 r. w kwocie [...] zł na konto Spółki została dokonana omyłkowo oraz, że kwotę [...] euro zwrócono na konto S. T. Odnosząc się do powyższych wyjaśnień organ podniósł, że fakt "omyłkowej" wpłaty gotówki na konto Spółki był przedmiotem wyjaśnień prowadzonych przed organem pierwszej instancji. W toku postępowania ustalono, że przedmiotowe wpłaty zostały zaksięgowane przez Spółkę na koncie [...] "kontrahent niezidentyfikowany do wyjaśnienia". W trakcie postępowania podatkowego Spółka wyjaśniła, że otrzymane pieniądze są wpłatami z tytułu usługi marketingowej wykonanej przez S. T. w 2003 r. i że powinny wpłynąć na jego konto osobiste. Jednocześnie, mimo kilkukrotnych wezwań, Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających prowadzenie w 2003 r. przez S. T. działalności gospodarczej, wykonania usług marketingowych na rzecz podmiotów, które dokonały wpłat na konto Spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie mają logicznego uzasadnienia pisma kierowane przez Spółkę do podmiotów, które dokonały wpłat z prośbą o podanie kont bankowych celem zwrotu omyłkowo wpłaconych pieniędzy i jednoczesną prośbą o zgodę na przekazanie w/w wpłat na konto osobiste w banku zagranicznym. Fakt nie podjęcia przez Spółkę jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie wpłat otrzymanych od w/w podmiotów przez okres około 3 lat tj. od momentu ich otrzymania do czasu wszczęcia kontroli, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., dowodzi, że wpłaty te nastąpiły za jej wiedzą. Zdaniem organu odwoławczego, w związku z tym, iż Spółka nie wyjaśniła i nie przedstawiła żadnych dowodów, iż wpłacone kwoty nie są jej przychodem, zasadnie uznano, iż w myśl przepisów art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. należy je zaliczyć do przychodów podatkowych w miesiącu, w którym zostały faktycznie otrzymane tj. w maju 2004 r. Organ odwoławczy podniósł, że ustaleń tych nie zmienia, fakt że Spółka przy piśmie z dnia [...] marca 2008 r. przedstawiła kopię "przelewu elektronicznego" wskazującego na wypłatę kwoty [...] euro tytułem "pismo z [...].07.2007". Z dołączonej kopii wydruku nazwanej przez Spółkę przelewem organ wywnioskował, że nie jest to dowód wiarygodny, wskazując, że z wydruku nie wynika na czyj rachunek i na jaki numer rachunku dokonano przelewu, a ponadto czy przelew został faktycznie zrealizowany, bowiem brak na nim stosownego potwierdzenia. Przelew ten sporządzony został w celu wycofania ze Spółki uprzednio otrzymanych środków pieniężnych i uzyskania w ten sposób "dowodu" wskazującego na zasadność złożonego uzupełnienia odwołania. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ustalenia dokonane w sprawie zostały oparte na innych dowodach. W szczególności, przychód z tytułu nieodpłatnego użytkowania lokalu położonego w B. przy ul. [...] ustalono w oparciu o umowę użyczenia zawartą [...] września 2003 r. oraz pisma Spółki z [...] lutego 2007 r. Ustalenia dotyczące użytkowania przez "I" samochodu Mercedes [...] oparto na protokole kontroli i wyjaśnieniach Spółki składanych w odpowiedzi na wezwania zawartych w pismach z [...] marca 2007 r., [...] lipca 2007 r., [...] sierpnia 2007 r. oraz informacji uzyskanych z [...] Oddziału Straży Granicznej w B. W skardze skierowanej do tut. Sądu, działający w imieniu Spółki pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., jak też o zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Decyzji organu odwoławczego zarzucono: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 i art. 25 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, 121 § 1, 122, 180, 187, 188 i 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "O.p.". Autor skargi stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia kosztów wydatków poniesionych na eksploatację samochodu, dlatego tylko, że Spółka nie ujmowała ich w ewidencji wydatków związanych z eksploatacją samochodu. Jego zdaniem żaden z przepisów prawa nie zabrania nie zaliczania przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pełnomocnik Spółki podniósł, że fakt, iż zdarzały się przypadki, gdy w wyjazdach za granicę S. T. towarzyszyły inne osoby (A. T. i dzieci Państwa T.), nie oznacza wyjazdów w celach prywatnych. Obecność innych osób pełnomocnik tłumaczy względami bezpieczeństwa w długich podróżach i obawą przed zaśnięciem kierującego pojazdem S. T. Zdaniem autora skargi organy podatkowe nie przeprowadziły jakichkolwiek czynności, które mogłyby podważyć wyjaśnienia z dnia [...] lipca 2007 r. i [...] sierpnia 2007 r., w których wskazano, że do celów prywatnych państwo T. używali samochodu osobowego Audi [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W ocenie Pełnomocnika Spółki stanowisko organów podatkowych, które uznały brak podstaw do uznania za wiarygodne wyjaśnień Spółki dotyczących użytkowania do celów służbowych samochodu marki Mercedes [...] jest błędne. Wnioski organów podatkowych wysnute na podstawie konfrontacji danych uzyskanych w Centralnym Archiwum Odprawowym KG Straży Granicznej z paragonami dokumentującymi zakup paliwa oraz wyjaśnieniami Spółki w zakresie tras odbytych wyjazdów wynikają z niepełnego i nieprecyzyjnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Część paragonów dotyczyła bowiem samochodu prywatnego S. T. marki Audi. W związku z powyższym pełnomocnik Spółki stwierdził, że organ niezasadnie uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że wydatki Spółki dotyczące samochodu Mercedes [...] nie są związane z działalnością Spółki. Pełnomocnik Spółki stwierdził również, że organy podatkowe niezasadnie określiły kwotę w wysokości [...] zł jako przychód Spółki, bowiem wpłaty w tej wysokości były dokonane na konto skarżącej Spółki omyłkowo, a okoliczność tą Skarżąca Spółka jednoznacznie wyjaśniła. Autor skargi zarzucił także niezasadne określenie odsetek za zwłokę w łącznej kwocie [...] zł z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od lipca do grudnia 2003 r. i od stycznia do października 2004 r. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zadaniem sądu administracyjnego jest, więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego związanych z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko, wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego pozwalającym na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego (por. wyroki: NSA z 12.04.2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1608/98 opubl. LEX nr 45250 oraz z 25.02.2000 r. sygn. akt I SA/Wr 2063/98 opubl. LEX nr 42912). W kontekście powyższego należy podkreślić, że organ rozpatrujący sprawę narusza prawo także wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Spór w sprawie dotyczy elementów mających wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych tj. z jednej strony zaliczenia do przychodów Spółki wpłaty w kwocie [...] zł, dokonanej w 2004 r. na jej konto, a z drugiej strony wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowiącej sumę wydatków związanych z leasingiem i naprawą samochodu mercedes [...]. W art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym decyzją, wskazano, że: "przychodami, z zastrzeżeniem ust.3 i ust.4 oraz art.13 i 14, są w szczególności: otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe". Jednakże otrzymane pieniądze stanowić będą przychód, z którego dochód podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy będzie można uznać istnienie należności z tego tytułu, która nie została wymieniona w art.12 ust. 4 u.p.d.o.p., zawierającym katalog pożytków nie zaliczanych do przychodów. Tym samym, aby otrzymane pieniądze stanowiły przychód Spółki musiało wystąpić zdarzenie (np. wykonanie usługi lub wydanie rzeczy), powodujące zasadność żądania zapłaty. W trakcie postępowania podatkowego Spółka wyjaśniała, że otrzymane pieniądze są wpłatami z tytułu usług marketingowych wykonanych w 2003 r. przez S. T. (Prezesa Spółki) i że należności z tego tytułu powinny wpłynąć na jego konto osobiste. Zaliczając wpłaty dokonane na konto Spółki przez A. [...] w łącznej kwocie [...] zł do przychodów podatkowych w maju 2004 r. tj. w miesiącu, w którym zostały otrzymane, organ argumentował, że Spółka nie wyjaśniła i nie przedstawiła żadnych dowodów, iż wpłacone kwoty nie są jej przychodem. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. dodatkowo podniósł, że Spółka nie przedstawiła dowodów potwierdzających prowadzenie w 2003 r. przez S. T. działalności gospodarczej oraz wykonania usług marketingowych na rzecz podmiotów, które dokonały wpłat na konto Spółki. W tym miejscu należy przypomnieć, że w myśl zasady prawdy obiektywnej i zasady zupełności postępowania dowodowego (art.122 i art.187 O.p.), organ podatkowy obowiązany jest do podejmowania z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności stanu faktycznego (by odtworzyć jej rzeczywisty obraz) oraz uzyskać podstawę do trafnego rozstrzygnięcia (załatwienia) sprawy. To organ podatkowy, a nie podatnik powinien, więc ustalić fakty istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, które mogą mieć zastosowanie w sprawie, a następnie rozważyć, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu tych faktów i przeprowadzić je z urzędu lub na wniosek strony. Niewątpliwie faktem istotnym w sprawie zaliczenia do przychodów Spółki środków pieniężnych wpłaconych na jej konto w maju 2004 r., było ustalenie, z jakiego tytułu pochodzą środki, a w konsekwencji czy rzeczywiście stanowią jej należności. Tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje by organy poczyniły stosowne ustalenia w tym zakresie. Należy, więc uznać, że ustalenia w tym zakresie organ oparły na domniemaniu faktycznym. Domniemanie okoliczności faktycznej, negowanej przez Spółkę, stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania (podobnie NSA w wyroku w sprawie o sygn. SA/Wr 648/94, opubl. POP 1996/3/101). Nie do zaakceptowania w świetle wspomnianych wyżej zasad ogólnych postępowania, jak i zasady legalności (art.120 O.p.), zobowiązującej organy obu instancji do działania na podstawie i w granicach prawa, jest również próba "przerzucenia" na Spółkę ciężaru udowodnienia faktów związanych z wykonaniem umów marketingowych zawartych w 2003 r. na terenie [...] przez inny podmiot niż Spółka, nawet jeżeli wykonawcą tych umów był Prezes Spółki Pan S. T. Od Spółki (podatnika), nie można, bowiem wymagać udowodnienia wykonania czynności przez inny podmiot na podstawie umów marketingowych, w których, jak wynika z ich treści, Spółka nie była stroną. Obowiązek udowodnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, jak wykazano wyżej, spoczywa na organie podatkowym, który za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu istotnego dla sprawy (podobnie NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. FSK 2326/04, opubl. POP 2006/5/79). Tym samym organy poddając w wątpliwość wyjaśnienia Spółki dotyczące omyłkowej wpłaty na jej konto należności z tytułu umów marketingowych wykonanych przez Pana S. T., w tym faktu ich wykonania na rzecz A. oraz M., powinny przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, o których mowa w rozdział 11 ustawy Ordynacja podatkowa zatytułowanym: Dowody (art.180-200d O.p.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że zaniedbanie polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania, która uzasadnia uchylenie decyzji wydanej w wyniku takiego zaniedbania (por. wyrok NSA, sygn. SA 503/81, ONSA 1981/1/54). Tym samym oparcie się przez organy podatkowe przy ustalaniu okoliczności stanu faktycznego na domniemaniu stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania i świadczy o naruszeniu art.120, art.122, art.187, art.191 O.p. Przechodząc natomiast do analizy drugiego ze spornych elementów dotyczącego kosztów uzyskania przychodów należy przypomnieć, że w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.: "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1". Z uwagi na treść cyt. normy, koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod katem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego przychodu. Przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów trzeba, więc brać pod uwagę zarówno przeznaczenie wydatku (jego celowość, racjonalność, zasadność, niezbędność), jak i potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów (patrz: Koszty uzyskania przychodów w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego- wybrane aspekty, w: Regulacje prawno-finansowe i rozwiązania finansowe Pro publico bono, Księga Jubileuszowa profesora Jana Głuchowskiego, Toruń 2002, s. 87-88). Oceniając wydatki pod kątem ich związku z przychodem należy również badać, czy dany wydatek nie stanowi wydatków ponoszonych na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich i czy pozostaje w związku z działalnością firmy. W świetle powyższego należy zgodzić się z autorem skargi, że sam fakt nie ujmowania przez Spółkę w ewidencji księgowej wydatków związanych z eksploatacją samochodu nie może stanowić wystarczających podstaw do kwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatków poniesionych na eksploatację samochodu mercedes [...]. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać z punktu widzenia dążenia do uzyskania przychodu, a nie rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego przychodu. Stąd również brak konkretnych przychodów, jako rezultatu ponoszonych wydatków, nie może być powodem zakwestionowania wydatków, jeżeli wydatki pozostają w związku z działalnością Spółki, a organ nie wykaże, że wydatki ponoszone były na cele osobiste podmiotów zarządzających przedsiębiorstwem lub osób trzecich. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyną wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z leasingiem ([...] zł) i remontem ([...] zł) samochodu Mercedes [...] było uznanie, że zakwestionowane wydatki poniesione zostały na cele prywatne Prezesa Spółki. O powyższym fakcie zdaniem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., świadczą m.in.: rodzaj leasingowanego samochodu, (z uwagi na charakter działalności Spółki, jak i brak zatrudniania pracowników), okoliczność, że koszty związane z użytkowaniem samochodu w całości poniósł S. T. oraz to, że samochodem niejednokrotnie podróżowali pasażerowie niezwiązani ze Spółką. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu, nie są wystarczające by uznać, że samochód będący przedmiotem leasingu był wyłącznie wykorzystywany prywatnie, zwłaszcza, że jak wyjaśniała Spółka, Pan S. T. dysponował do swoich prywatnych celów samochodem osobowym marki Audi (zarejestrowanym na terenie B.), a mercedes [...] służył wyłącznie do działalności logistycznej Spółki i załatwiania spraw służbowych Prezesa zarządu z firmami współpracującymi. Organ nie wykazał, więc że wydatki ponoszone były wyłącznie na cele osobiste Prezesa Spółki lub osób trzecich. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny dokonać analizy częstotliwości wyjazdów za granicę przy użyciu obu samochodów użytkowanych przez Prezesa spółki, co w powiązaniu z pozostałym materiałem pozwoliłoby na ustalenie w sposób bezsprzeczny czy samochód mercedes [...] był wykorzystywany w całości na cele prywatne S. T. Reasumują naruszenie przez organ podatkowy wskazanych wyżej przepisów postępowania podatkowego tj.: art.120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa, ma w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uwzględnieniem skargi. Orzeczenie w tym punkcie, znalazło oparcie w regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organy skarbowe winny rozważyć uzupełnienie zebranego materiału dowodowego w zakresie zakwalifikowania do przychodów wpłaty w kwocie [...] zł, dokonanej w 2004 r. na konto Spółki oraz dokonać analizy eksploatacji obu samochodów używanych przez S. T., tak by móc podjąć prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Na podstawie art. 152 u.p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 cyt. u.p.p.s.a.