I SA/Wa 854/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Nowicka Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę. ISA/WA 854/08 UZASADNIENIE Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania M. B. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych im. [...] w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w zakresie sztuk użytkowych, postanowiła utrzymać w mocy tę uchwałę. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Rada Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych im. [...] w Ł. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w zakresie sztuk użytkowych M. B. W uzasadnieniu uchwały Rada Wydziału wskazała, że M. B. przedstawiła wraz z wnioskiem Dziekanowi Rady pracę habilitacyjną pt. "[...]" z cyklu Inskrypcje cywilizacji – fragmenty druków i korespondencje oraz prawidłowo przygotowaną dokumentację. Rada Wydziału wskazała, że po przeprowadzonej dyskusji biorąc pod uwagę pozytywną ocenę pracy habilitacyjnej i dorobku artystycznego oraz mając na uwadze zastrzeżenia w stosunku do kolokwium habilitacyjnego i negatywną ocenę wykładu habilitacyjnego, przystąpiła do głosowania nad podjęciem uchwały w sprawie nadania M. B. stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej sztuki użytkowe. Organ I stopnia wskazał, ze liczba uprawnionych członków Rady Wydziału wynosi 33 osoby. Na posiedzeniu w dniu 21 czerwca 2007 r. było obecnych 27 uprawnionych członków Rady. Oddano 27 ważnych głosów : 11 głosów za nadaniem stopnia doktora habilitowanego, 6 głosów przeciwnych, 10 głosów wstrzymujących się. Organ stwierdził, ze quorum głosujących w chwili podejmowania uchwały zostało zachowane. Odwołanie od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych im. [...] w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i tytułów wniosła M. B. W uzasadnieniu odwołania przyznała, ze jej wykład habilitacyjny nie powiódł się, jednakże podniosła, ze złożyły się na to przyczyny od niej niezależne. Zdaniem skarżącej Rada Wydziału w stopniu niedostatecznym uwzględniła wyniki wszystkich czynności przewodu habilitacyjnego, zakończonego czterema pozytywnymi uchwałami. Rada Wydziału po zapoznaniu się z odwołaniem M. B. przekazała odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją negatywną opinią wyrażoną w formie uchwały. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania M. B. od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego sztuk plastycznych w zakresie sztuk użytkowych, postanowiła utrzymać w mocy tę uchwałę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że Sekcja Sztuki, po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych im. [...] w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r., której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 6 głosów, przeciw -7 głosów, wstrzymujących się - 2 głosy). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Sztuki postanowiła w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy uchwały - 10 głosów, przeciw - O głosów, wstrzymujących się - 1 głos). Zdaniem organu odwoławczego odwołanie M. B. nie znajduje uzasadnienia. Organ podniósł, ze spośród recenzentów powołanych w przewodzie habilitacynym przez Radę i recenzentów powołanych przez Centralną Komisję, tylko dwie osoby poparły wniosek bez zastrzeżeń. Dwaj recenzenci powołani w postępowaniu Centralnej Komisji, poddający ocenie całość procedury habilitacyjnej, wyznaczeni po odwołaniu od decyzji Rady Wydziału [...], ocenili ją jednoznacznie negatywnie. Organ odwoławczy zauważył, że zastrzeżenia nie dotyczyły twórczej wartości dzieła przedstawionego jako praca habilitacyjna, gdyż tę wszyscy recenzenci ocenili wysoko jako wytwór niebanalny, wnoszący znaczny wkład w rozwój tkaniny artystycznej. Kolejne etapy postępowania oceniano pozytywnie wymaganą większością głosów. Problem dotyczył w pierwszym rzędzie formy wykładu habilitacyjnego, który przybrał postać pokazu reprodukcji prac prof. S. G. z nagranym komentarzem Habilitantki. Organ odwoławczy wskazał, ze dopiero po interwencji prof. E. K. (jednej z recenzentek) wykład poprowadzono poprawnie, jednakże jego poziom i jakość były niezadowalające, nie miał on niezbędnych cech wykładu akademickiego . Organ odwoławczy podniósł, ze w końcowym głosowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego, Habilitantka nie uzyskała wymaganej większości głosów. Wskazał, ze powołani przez Centralną Komisję dodatkowi recenzenci także nie znaleźli podstaw do uznania zasadności odwołania Habilitantki od negatywnej uchwały Rady Wydziału. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zdaniem członków Sekcji Sztuki, zaskarżona uchwała jest słuszna i uzasadniona. Poparta jest dokumentacją z przebiegu postępowania, zgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i wobec tego brak jest podstaw do zakwestionowania uchwały Rady Wydziału. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. B. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Skarżąca w obszernym uzasadnieniu skargi podniosła, że Centralna Komisja rozstrzygając sprawę nie wyjaśniła i nie uwzględniła wszystkich okoliczności i przepisów prawa mających w niej zastosowanie i mogących mieć istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia. Wskazała, ze Zarówno Rada Wydziału [...] jak i Centralna Komisja nie zakwestionowały, że jej rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny artystycznej. Podniosła, że o negatywnych ocenach recenzentów za wyjątkiem jednej, nic została wcześniej powiadomiona ani też nie miała możliwości zapoznania się z ich treścią. Wskazała, że przekreślony został jej cały dorobek jako znaczący wkład w rozwój dyscypliny artystycznej, jedynie z powodu nieudanego wykładu. Podniosła, że sam fakt tajnego głosowania nie może zamykać jej drogi do zapoznania z aktami sprawy i zgromadzonymi dowodami. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji. Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny czy zostały zachowane zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku artystycznego skarżącej oraz tego, czy jej rozprawa habilitacyjna stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny artystycznej jak również nie dokonuje oceny wykładu habilitacyjnego. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji. W rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595). Stosownie do art. 21 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Z tego rozwiązania w związku z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wynika, że Centralna Komisja ma w tym postępowaniu kompetencje ograniczone do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Tak więc w razie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie. W postępowaniu odwoławczym Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zwróciła się do prof. J. D. oraz do prof. D. G. z prośbą o opracowanie opinii w przedmiocie zasadności odwołania M. B. Obie opinie jednoznacznie uznają uchwałę Rady Wydziału [...] w Ł. z dnia [...] czerwca 2007 r. za słuszną i uzasadnioną. Należy zwrócić uwagę, że obowiązkiem Rady Wydziału jest zaproszenie recenzentów na posiedzenie rady, na którym rozpatrywana jest sprawa kandydata do stopnia naukowego. Na posiedzeniu Rady Wydziału [...] w Ł. dniu 21 czerwca 2007 r. obecni byli recenzenci prof. A. B. i prof. K. P. Centralna Komisja przytoczyła w uzasadnieniu wszystkie istotne argumenty, które wskazywały na zasadność uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych w Ł. Wskazała, że zastrzeżenia Rady Wydziału [...] nie dotyczyły twórczej wartości dzieła przedstawionego jako praca habilitacyjna. Zwróciła uwagę, że Rada Wydziału wzięła pod uwagę ocenę dorobku naukowego skarżącej i rozprawy habilitacyjnej, ocenę przebiegu kolokwium habilitacyjnego, a stosowną uchwałę podjęła po wysłuchaniu wykładu habilitacyjnego. Wkład oceniony został negatywnie. Zastrzeżenia dotyczyły formy wykładu, który miał postać pokazu reprodukcji prac prof. G. z nagranym komentarzem skarżącej. Po zwróceniu uwagi, skarżąca wygłosiła wykład, jednakże jego poziom i jakość nie zadowoliły członków Rady Wydziału i w końcowym głosowaniu skarżąca nie uzyskała wymaganej większości głosów. Postępowanie przed Centralną Komisją zostało poprzedzone posiedzeniem Sekcji Sztuki, które odbyło się 12 marca 2008 r. Na posiedzeniu Sekcji Sztuki obecni byli obaj recenzenci powołani w postępowaniu odwoławczym: prof. D. oraz prof. G. Centralna Komisja wydała decyzję po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Sztuki oraz z opiniami recenzentów. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje decyzję w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 Należy zwrócić uwagę, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż jak już podniesiono, są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie materiału dowodowego w tej sprawie należy uwzględnić specyfikę postępowania wyjaśniającego, prowadzonego z zachowaniem odrębnej procedury. Zgodnie z art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie to takie stosowanie, które uwęglenia ich treść o tyle o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych. Naruszenie art. 73 kpa polegające na nieudostępnieniu skarżącej akt sprawy, pozostaje bez wpływu na wydaną decyzję. Należy zwrócić uwagę, iż negatywny wynik, niewątpliwie trudny do zaakceptowania przez osobę ubiegającą się o nadanie stopnia naukowego, nie jest automatycznie rozstrzygnięciem niesprawiedliwym. Trzeba mieć na względzie, że - jak to trafnie ujął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 - "ktokolwiek poddaje się jakimkolwiek recenzjom (...) musi się zawsze liczyć z tym, że może spotkać się również z recenzjami, których w najgłębszym przekonaniu nie będzie w stanie osobiście zaakceptować. Nikt bowiem nie przyjmuje chętnie otwartej dyskwalifikacji własnych umiejętności, talentu czy wiedzy.". Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) .