II SA/Kr 114/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : NSA Izabela Dobosz WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Nr Rady Gminy w R. z dnia [....] . w części rysunku planu w zakresie terenów bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nie obwałowanych w zlewni " nr zatwierdzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [....] .- na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka do i obejmujących działki ewidencyjne nr nr - na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków i obejmujących działki ewidencyjne nr nr w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. I. stwierdza nieważność uchwały Nr Rady Gminy w R. z dnia [....] w części rysunku planu w zakresie terenów bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nie obwałowanych w zlewni S." nr zatwierdzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [....] . - na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka do obejmującym działki ewidencyjne nr nr - na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków i obejmującym działki ewidencyjne nr nr II. określa, że uchwała Nr Rady Gminy w R. z dnia [....] w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku nie może być wykonywana. Wojewoda złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr[...] Rady Gminy w R. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. , wnosząc o stwierdzenie nieważności rysunku planu - w zakresie terenów położonych na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. oraz terenów położonych na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla rzeki S. wraz z dopływami". W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] Rada Gminy w R. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. Wskazano, że uchwała ta została podjęta na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z wymogami art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Wójt Gminy R. przedłożył Wojewodzie jako organowi nadzoru, w dniu[...] uchwałę wraz z załącznikami graficznymi i dokumentacją prac planistycznych. Zgodnie ze sprawowanym nadzorem przedmiotowa uchwała została oceniona w oparciu o przedstawioną dokumentację planistyczną pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz zgodnie z procedurą formalnoprawną i pod kątem zakresu merytorycznego planu wymaganego przepisami przywołanych powyżej ustaw oraz przepisami odrębnymi. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało naruszenie przez wyżej wymieniony plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie jego uchwalania przepisów prawa. W związku z powyższym, rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...], znak: [...] Wojewoda stwierdził nieważność części przedmiotowej uchwały w zakresie: - § [...] ust. [...] tekstu uchwały w zakresie słów "oraz innych uzgodnionych z Nadleśnictwem"; - § [...] ust. [...] zdanie ostatnie tekstu uchwały w zakresie słów "budynków usługowych o nowatorskich rozwiązaniach, wysokich walorach estetycznych i nie stanowiących dysharmonii z otaczającym krajobrazem oraz"; - § [...] ust. [...] pkt [...]zdanie ostatnie uchwały; - § [...] tekstu uchwały oraz rysunku planu nr [...] w zakresie obszarów określonych jako "strefa potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych "[...]" (zalewowa); oraz wskazał na nieistotne naruszenie prawa w zakresie: - przywołania w podstawie prawnej niniejszej uchwały art. 7a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, - § [...] ust. [...] pkt [...] ust. [...] pkt [...] tekstu uchwały w zakresie, w jakim wymieniono drogę główną o symbolu [...] - braku wymienienia w § [...] ust. [...], w którym sklasyfikowano i opisano tereny tras komunikacyjnych wyznaczonych w granicach planu, drogi o symbolu [...] - § [...] ust.[...] tekstu uchwały, w których została wymieniona droga o symbolu [...] nie znajduje odniesienia w ustaleniach planu i na rysunku. Przywołane wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze uzyskało walor prawomocności w dniu [...] natomiast pozostałe regulacje uchwały, organ nadzoru postanowił wyjaśnić w toku dalszego postępowania. Organ nadzoru prowadząc dalsze postępowanie stwierdził naruszenie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). Zgodnie z art. 84 tej ustawy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią wynikające ze studium ochrony przeciwpowodziowej. Opracowanie takie dla zlewni rzeki S. o nazwie ."Studium określające granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla rzeki S. wraz z dopływami" zostało sporządzone przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. , o czym Dyrektor tej jednostki poinformował (pismem z dnia [...], znak: [...]) prezydentów, burmistrzów, wójtów miast i gmin leżących w zlewni rzeki S. (w tym również Wójta Gminy R. ). W świetle unormowań wskazanego wyżej Studium wyznaczone w tekście uchwały (§ [...] ust. [...]) i wrysowane na rysunku nr [...] do tego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. granice "strefy potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych" nie pokrywają się z granicami obszaru zalewu wodą 1%, tzn. obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w ww. Studium. Strona skarżąca zidentyfikowała rozbieżności w [...] miejscach: [...] niezgodności dotyczą terenów: [...]-zieleni leśnej i [...]-zieleni nieurządzonej, a w [...] przypadkach (które są przedmiotem tej skargi) w zasięgu obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią (określonego w Studium) położone są tereny przewidziane w kwestionowanym planie do zainwestowania, w tym lokalizacji obiektów budowlanych: 1) na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. w zasięgu wodą Q 1% znajdują się tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego oznaczone na rysunku planu symbolem [...] - oznaczone kolorem [...] na załączniku nr 1 do niniejszej skargi, 2) na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. w zasięgu wodą Q 1% znajdują się tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego oznaczone na rysunku planu symbolem [...] i mieszkalnictwa zagrodowego o symbolu [...] - oznaczone kolorem [...] na załączniku nr [...] do niniejszej skargi. Z powyższego wynika, że opisane powyżej tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową znajdują się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, w którym zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne zabrania się wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych. Tymczasem w 8 ust. 1 tekstu planu Rada Gminy ustaliła podstawowe przeznaczenie gruntów, położonych w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Ponadto, w ramach dopuszczalnego przeznaczenia, ustalono możliwość lokalizacji m.in. mieszkalnictwa zagrodowego, obiektów i urządzeń usług nieuciążliwych, obiektów gospodarczych i garaży. Utrzymanie terenów pod zabudowę w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią (z zakazem zainwestowania kubaturowego) powoduje sprzeczność, która uniemożliwia realizację w terenach budowlanych przedsięwzięć gwarantowanych ustaleniami planu, wyrażonymi w ramach przeznaczenia podstawowego, a nawet dopuszczalnego. Strona skarżąca zauważyła, że co prawda przedmiotowy plan miejscowy został sporządzony w trybie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże w okresie pomiędzy ukończeniem prac planistycznych w [...] r., a uchwaleniem planu w [...] r., nastąpiła zmiana stanu prawnego w zakresie ochrony przed powodzią. W związku z powyższym, projekt planu miejscowego należało dostosować do obowiązujących w dacie podjęcia uchwały przepisów prawnych, tzn. zgodnie z art. 84 ustawy Prawo wodne uwzględnić obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią i ustalić dla tych terenów zakazy i ograniczenia odnośnie zagospodarowania i użytkowania wynikające z przepisów tejże ustawy (w art. 82 ust. 2 w/w ustawy ustalono katalog robót i czynności zabronionych na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią ze względu na to, że mogą utrudnić ochronę przed powodzią). W odpowiedzi na skargę organ planistyczny wniósł o umorzenie postępowania ze względu na uwzględnienie zarzutów skargi i podjęcie uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie uwzględnienia przedmiotowej skargi oraz przystąpienia do zmiany zaskarżonego planu. Pismem z dnia [...] 2008 r. Wojewoda sprecyzował przedmiot zaskarżenia podnosząc, iż zaskarża uchwałę Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. w części rysunku planu w zakresie terenów bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla rzeki S. wraz z dopływami": - na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. obejmujących działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] etc. - na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. obejmujących działki ewidencyjne nr: [...], [...] ,[...] , [...] ,[...], [...] , [...] , [...], etc. ... Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała uchwała Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. w części rysunku planu w zakresie terenów bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni S. " nr [...] zatwierdzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [...].: - na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł.. obejmujących działki ewidencyjne nr: [...], [...] , [...] ,[...] ,[...], [...] , [...] , etc... - na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. obejmujących działki ewidencyjne nr: [...] , [....] , [...] , [...] ,[...] , [....] , [...] etc... Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikowany w doktrynie jako usytuowany pomiędzy aktami normatywnymi i indywidualnymi aktami stosowania prawa, jest w dużej mierze zbiorem indywidualnych regulacji określających przeznaczenie poszczególnych działek, stanowiąc "akt indywidualny wielokrotnego stosowania" (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, Warszawa 2002, s. 101-102), czego nie przekreśla fakt, że jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Złożony charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku złożenia skargi dotyczącej planu należy w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ustalenie przedmiotu zaskarżenia ma istotne znaczenie, gdyż jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie "w postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot" (uchwałą NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, póz. 104). W orzecznictwie zasadnie podkreślono, że jeżeli organ nadzoru nad działalnością komunalna zaskarżył w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tylko część uchwały, to sąd nie jest zobowiązany obejmować kontrolą i stanowiącym jej następstwo orzeczeniem pozostałych postanowień uchwały (wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r., SA/Wr 258/93, publ.: OSP z 1995 r., nr 3, poz. 52). W przedmiotowej sprawie wiążącym sąd przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. w części rysunku planu w zakresie wyżej opisanych działek położonych na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. oraz działek położonych na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. , natomiast charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych zarzutów. Zaznaczyć przy tym należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Fakt istnienia przedmiotu zaskarżenia wyłącza możliwość umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Sama okoliczność podjęcia czynności planistycznych zmierzających do uchwalania nowego miejscowego planu zagospodarowania dla przedmiotowego terenu nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Ustawa ta - mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Rada Gminy w R. naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego przeznaczając pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz dopuszczając możliwość lokalizacji m.in. mieszkalnictwa zagrodowego, obiektów i urządzeń nieuciążliwych, obiektów gospodarczych i garaży - na terenach znajdujących się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Tymczasem zgodnie z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zm.) wynika, że na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią, w szczególności wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych. Z treści art. 82 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego wynika, że obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią obejmują strefę przepływów wezbrań powodziowych określoną w planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie studium, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Przepis ten stanowi, że dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządza studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w którym, w zależności od sposobu zagospodarowania terenu oraz ukształtowania tarasów zalewowych, terenów depresyjnych i bezodpływowych, dokonuje podziału obszarów na: 1) obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową; 2) obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane dalej "obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią"; oraz 3) obszary potencjalnego zagrożenia powodzią. Z kolei, zgodnie z treścią art. 84 Prawa wodnego obszary, o których mowa w art. 79 ust. 2, uwzględnia się m.in. przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z porównania treści Studium określającego granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni S. nr [...]zatwierdzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [...]. z częścią graficzną uchwały Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. wynika, że zasadne jest stanowisko strony skarżącej, że tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego oznaczone na rysunku planu symbolem [...] usytuowane na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. w zasięgu wodą Q 1% oraz tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego oznaczone na rysunku planu symbolem [...] i mieszkalnictwa zagrodowego o symbolu [...] usytuowane na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. w zasięgu wodą Q 1% znajdują się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią. Oznacza to, że zaskarżona część przedmiotowej uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 82 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne zabraniającym wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych w tego rodzaju obszarach. Jak wynika z § [...] ust. [...] tekstu planu podstawowym przeznaczenie gruntów, położonych w terenach [...] jest zabudowa mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczalnością lokalizacji m.in. mieszkalnictwa zagrodowego, obiektów i urządzeń usług nieuciążliwych, obiektów gospodarczych i garaży. Zasadne jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że utrzymanie terenów pod zabudowę w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią (z zakazem zainwestowania kubaturowego) powoduje sprzeczność, która uniemożliwia realizację w terenach budowlanych przedsięwzięć gwarantowanych ustaleniami planu, wyrażonymi w ramach przeznaczenia podstawowego, a nawet dopuszczalnego. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności wskazują, że przedmiotowa uchwała w zaskarżonej części jest sprzeczna z prawem, tj. z cytowanymi wyżej regulacjami ustawy Prawo wodne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [....] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. w części rysunku planu w zakresie terenów bezpośrednio sąsiadujących z wyznaczoną w planie "strefą potencjalnych przepływów wezbrań powodziowych", które to tereny położone są w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wyznaczonego w "Studium określającym granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla terenów nieobwałowanych w zlewni S. ": - na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. obejmujących działki ewidencyjne nr[...] , [...] , [...] ,[...] ,[...] , [...] ,[...] , [...] etc.... - na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K i K. obejmujących działki ewidencyjne nr: [...] , [...] ,[...] ,[...], [...] , [...], [...] ,[...] ,[...] etc .... została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też - na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) - należało stwierdzić nieważność w zaskarżonym i wyżej wskazanym zakresie uchwały Nr [...] Rady Gminy w R. z dnia [...] sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie R. w części rysunku planu - w zakresie terenów położonych na lewym brzegu S. na wysokości przysiółków K. i K. oraz terenów położonych na prawym brzegu S. na odcinku od przysiółka B. do Ł. Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.