II OSK 318/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia NSA del. Jerzy Solarski /spr./ Protokolant: Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1722/08 w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L. J. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 października 2008 r. sygn. VI SA/Wa 1722/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji, zwanego dalej KGP, z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (zwanego dalej KWP) z dnia [...] marca 2008r. i jednocześnie stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. KGP po rozpatrzeniu odwołania L. J. od decyzji KWP w Katowicach z dnia [...] marca 2008 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm./, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że przeciwko L. J. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. Powołane przepisy ustawy o broni palnej i amunicji nakazują cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, że dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zwłaszcza wówczas, gdy została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Postawienie L. J. zarzutu popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu stanowi okoliczność uznaną przez ustawodawcę za uzasadniającą obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W skardze L. J. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uchylił decyzję organów obu instancji i cytując przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywiódł, że powzięcie "uzasadnionej obawy" musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zostanie ustalone, iż skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych w interesach bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie powyższego nie wykazało. Wskazując przepisy postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. WSA podkreślił, że stanowią one gwarancję procesową dla strony. W konkretnej sprawie przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt toczącego się postępowania o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. Niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między czynem, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Co do uzasadnionej obawy, to w myśl powołanych przepisów, dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni; mogą być to ujemne cechy charakteru czy też dotychczasowe postępowanie tej osoby, przy czym czy obawa taka zachodzi, powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni /wyrok NSA sygn. II OSK 88/06/. Skoro pozwolenie na broń wydawane jest po wszechstronnym i starannym badaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to cofnięcie pozwolenia powinna poprzedzać równie wnikliwa procedura. Przemawia również za tym ochrona nabytego uprawnienia /wyrok NSA sygn. II OSK 128/05/. Wobec powyższego organ winien przeprowadzić postępowanie i w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, że skarżący należy do osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy ze wskazaniem, jakie okoliczności na to wskazują. Tymczasem organy sam fakt postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa uznały za okoliczność obligującą do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Brak przesłanek, w których organ upatrywał związek z tymi obawami stanowi naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. WSA podkreślił, że błędna jest wykładnia, zgodnie z którą każda osoba, przeciwko której toczy się postępowanie karne, winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każda sprawa winna być indywidualnie rozpatrywana w aspekcie całokształtu dotychczasowego postępowania i obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Wykładnia zastosowana przez organy skutkowałaby karą dodatkową, której przepisy nie przewidują /wyrok NSA sygn. II OSK 863/06/. Brak zindywidualizowanego podejścia w merytorycznym odniesieniu się do sprawy skutkuje, że nie zostało wyjaśnione czy skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył powyższy wyrok w całości formułując zarzut: 1/ naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wobec strony, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie wymienionego czynu przez ustawodawcę został oznaczony w szczególności jako wskazujący na zaistnienie takiej obawy; 2/ naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ w zw. z art. 7 i "art. 77 §" k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przy zasądzeniu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm obowiązujących. W uzasadnieniu naprowadzono, że przeciwko L. J. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1, art. 297 § 1 oraz art. 302 § 1 k.k., tj. przestępstw stypizowanych jako przestępstwa przeciwko mieniu i przeciwko obrotowi gospodarczemu. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie w świetle wskazanych przepisów prawa materialnego, które nakazują uznać stronę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Treść przepisów pozwala na obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń. Nie ma racji WSA gdy twierdzi, że organ nie może powoływać się jedynie na fakt toczącego się postępowania karnego i winien wykazywać bezpośredni związek między popełnianym czynem a cechami jej charakteru i dotychczasowym postępowaniem. Przeczy temu treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy o broni i amunicji. Bez wpływu pozostają na ocenę tych przesłanek pozytywne opinie środowiska, pozytywne cechy charakteru oraz dotychczasowe postępowanie strony. Wobec tego kontrowersyjne, a nadto sprzeczne z dotychczasowym orzecznictwem sądowoadministracyjnym są wskazania co do prowadzenia postępowania dowodowego, aby możliwe było rozważenie czy strona rzeczywiście prezentuje "uzasadnioną obawę" co do sprzecznego z prawem użycia broni. Podkreślono, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko mieniu stanowi domniemanie niewzruszalne, co oznacza, że zarzuty w zakresie niedostatecznego przeprowadzenia postępowania dowodowego nie mają uzasadnionych podstaw. Odnosząc się do wskazanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważono, że dotyczyły one innych stanów faktycznych, tj. popełnienia przestępstw z art. 178 a § 1 k.k. oraz art. 218 § 1 k.k. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania stwierdzono, że Komendant Główny Policji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. J. reprezentowany przez adwokata wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślono, że WSA prawidłowo ocenił postępowanie przed organami Policji i doszedł do trafnych wniosków, co do konieczności wykazania bezpośredniego związku między czynem, którego popełnienie zarzuca się skarżącemu i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z przepisami bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. W podstawach skargi kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, przy czym ten ostatni, według autora skargi kasacyjnej, jest konsekwencją błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego przez WSA. Przy tej treści zarzutów, w pierwszej kolejności odniesienia wymaga zarzut mający oparcie w podstawie kasacyjnej przewidzianej w przepisie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie sądów administracyjnych w stosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały przez skład siedmiu sędziów mającej na celu wyjaśnienie, "czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w celu z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". W uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. II OPS 4/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w celu z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich nie objął tej części przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którą pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności (...) wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Podjęta w związku z tym wnioskiem uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego o tej części przepisu nie rozstrzygnęła co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę nie jest związany uchwałą sygn. II OPS 4/09, zatem kwestia wykładni przepisu wyżej wskazanego, przy istniejącej rozbieżności w orzecznictwie, jest nie tylko możliwa ale wręcz konieczna. Jak już wyżej zaznaczono, w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się dwa stanowiska, które przedstawione zostały w uzasadnieniu uchwały sygn. II OPS 4/09. Nie powtarzając w tym miejscu argumentacji, która legła u podstaw tych zapatrywań, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opowiada się za poglądem, wedle którego cofnięcie pozwolenia na broń w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest możliwe jedynie w sytuacji wykazania, że wobec osób których toczy się postępowanie karne o popełnieniu przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy sam tylko fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania przeciwko osobie o popełnienie takich przestępstw nie jest przesłanką wystarczającą do cofnięcia pozwolenia na broń. Obowiązująca obecnie ustawa o broni i amunicji dokonała implementacji Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni /91/477/EWG/, Dz.Urz.UE L 2008, Nr 179, s. 5. Na potrzeby niniejszego postępowania przytoczyć należy art. 5 lit. b Dyrektywy, zgodnie z którym bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślne przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Natomiast art. 3 upoważnia państwa członkowskie do uchwalenia w swym ustawodawstwie przepisów surowszych, niż przewidziane w niniejszej Dyrektywie. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w części wskazującej na osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu Dyrektywy Rady nie narusza a jest przykładem, stosownie do art. 3 Dyrektywy, skorzystania przez krajowego ustawodawcę z możliwości uchwalenia surowszych przepisów, niż przewidziano w Dyrektywie. Surowsze przepisy ustawodawstwa krajowego nakazują dokonania wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przy uwzględnieniu zasad konstytucyjnych. Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi stanowić podstawową wskazówkę interpretacyjną powołanego wyżej przepisu ustawy o broni i amunicji co oznacza, że wykładnia gramatyczna tej normy prawnej, jak to czyni autor skargi kasacyjnej, nie może być stosowana. Za odstąpieniem od wykładni gramatycznej w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń przemawia również zasada proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku z 22 września 2005 r. (sygn. Kp 1/05, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 93) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada proporcjonalności - z jednej strony - stawia przed ustawodawcą "wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania (...) ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki. Z drugiej zaś, winna ona być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków prawnych, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych przez prawodawcę celów. Ponadto chodzi tu o środki niezbędne, w tym sensie, że chronić będą określone wartości w sposób, bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegną ograniczeniu. Ingerencja (...) musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. »Konieczność«, którą wyraża art. 31 ust. 3 Konstytucji, mieści (...) w sobie postulat niezbędności, przydatności i proporcjonalności sensu stricto wprowadzanych ograniczeń". Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – przy uwzględnieniu uchwały sygn. II OPS 4/09 – przewiduje obligatoryjny nakaz cofnięcia pozwolenia na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zatem wynikająca z zasady proporcjonalności przesłanka konieczności ograniczenia praw została zrealizowana. Dalsze więc ograniczanie – w tym przypadku nabytych praw – tylko z tej przyczyny, że wobec osoby toczy się postępowanie o konkretne czyny, narusza zasadę proporcjonalności. Co więcej, powyższemu przepisowi, in fine, przy stosowaniu wykładni gramatycznej można postawić zarzut nieproporcjonalności, ponieważ zakończenie toczącego się postępowania każdym innym orzeczeniem, niż wyrok skazujący, nie zniweczy skutków regulacji. W przypadku wyroku uniewinniającego nie jest przewidziana w ustawie w żadnej formie, a tym bardziej pełna, restitutio in integrum. Wobec tego nie jest uprawnione stanowisko orzekających w sprawie organów Policji, że bezpieczeństwo lub porządek publiczny (wymagające bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń) doznają zagrożenia już przez fakt wszczęcia dowolnego postępowania karnego przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie każde zarzucane osobie w postępowaniu karnym naruszenie wartości wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywołuje realne niebezpieczeństwo dla dóbr określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Stąd też od organów wymaga się przekonującego wykazania w postępowaniu dowodowym, że cechy osobiste podejrzanego na tle konkretnego przypadku w taki sposób łączą się z możliwościami, jakie daje władztwo nad bronią, że dalsze dysponowanie bronią przez stronę w prosty sposób może powiększyć rozmiar strat w dobrach chronionych przez powyższe regulacje. Kierując się więc konstytucyjnymi zasadami domniemania niewinności oraz proporcjonalności Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do wniosku, że w stosunku do osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, cofnięcie pozwolenia na broń możliwe jest jedynie w przypadku gdy prowadzące postępowanie organy wykażą, że w stosunku do osób tych istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne, na zasadzie automatyzmu, cofanie pozwolenia na broń każdej osobie, w stosunku do której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie będzie natomiast możliwe w przypadku wykazania, że wobec takiej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezależnie pod powyższego należy też zauważyć, że w wielu przypadkach postępowania, w szczególności o przestępstwa przeciwko mieniu, toczą się przez wiele lat (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – od 2002 roku, gdzie po tej dacie organy wyrażały zgodę na zakup broni i jej wywóz za granicę) i nie w każdym przypadku kończą się wniesieniem aktu oskarżenia, czy też wyrokiem skazującym. Taki argument nie może również schodzić z pola widzenia przy stosowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji i dokonanej interpretacji przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 in fine ustawy o broni i amunicji, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania. Nie ulega żadnej wątpliwości - i skarga kasacyjna tego nie kwestionuje, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające w żadnym zakresie nie dotyczyło badania przesłanek odnoszących się do istnienia uzasadnionej obawy, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stąd też trafnie WSA przypisał organom naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., skoro cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło bez wyjaśnienia i wykazania przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tych przyczyn, skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 204 pkt 2 P.p.s.a.