II SA/Lu 562/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi K. A. i J. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 6 [...] 2008 r. nr [...]/118 Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi - Biuro Usług Inwestycyjnych inż. P. S. w L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dwulokalowego) wraz z wykonaniem instalacji technicznych i zjazdu na działce nr [...], położonej w L. przy ul. S. 54. Powyższa decyzja uzyskała przymiot ostateczności. Następnie pismem z dnia 8 marca 2008 r., określonym jako "podanie" K. i J. A., właściciele sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr [...], wnieśli o "uznanie ich za stronę zainteresowaną rozpoczętą już budową". Podali, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia 6 [...] 2008 r., a zaprojektowany budynek z uwagi na gabaryty narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 6 [...] 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazał na przesłanki podane przez wnioskodawców, a odpowiadające art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu 6 [..] 2008 r. decyzją nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia opisanej na wstępie decyzji ostatecznej z 6 [...] 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż budynek w stosunku do którego K. i J. A. zgłaszają szereg zastrzeżeń posadowiony został w odległości 4 m (ściana z otworami) od granicy z ich działką, co oznacza, iż zostały zachowane wymogi § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto budowa przedmiotowego budynku zgodnie z zatwierdzonym projektem nie narusza § 13 ww. rozporządzenia. Jak wynika z wykonanej analizy wpływu inwestycji na istniejący budynek na działce sąsiedniej, jego realizacja nie ograniczy naturalnego oświetlenia budynku istniejącego. Powyższe - w ocenie organu - oznacza, iż wnioskodawcy nie są stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Ponadto - zdaniem organu - planowana inwestycja nie narusza zapisów planu miejscowego. W szczególności niesłuszne są twierdzenia o przekroczeniu dopuszczalnej wysokości budynku i procentowego wskaźnika jej zabudowy. W odwołaniu K. i J. A. zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 28 ust. 2 oraz art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż nie są stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Nadto w ocenie skarżących realizowany budynek jest budynkiem bliźniaczym (dwurodzinnym), a nie - jak stanowi zatwierdzony projekt budowlany - budynkiem jednorodzinnym (dwulokalowym). Działanie takie sprzeczne jest z zapisami planu miejscowego. Realizowany budynek przekroczy przy tym wyznaczoną planem zagospodarowania przestrzennego normę dopuszczalnej wysokości budynku oraz spowoduje ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w ich domu. Pozbawienie budynku odwołujących nasłonecznienia pogorszy im warunki życia, podwyższy koszty ogrzewania oraz przesłoni przestrzeń od strony południowej. W oparciu o powyższe wnieśli o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 6 [...] 2008 r. Wojewoda decyzją z dnia 10 [...] 2008 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do braku przymiotu strony K. i J. A. w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż działka odwołujących nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku realizowanego na działce sąsiedniej nr [...]. Zatem lokalizacja budynku na tej działce nie wprowadzi związanego z nowym budynkiem ograniczenia w zagospodarowaniu działki odwołujących. Z tych względów nie byli oni stronami postępowania w sprawie wydanego pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zaznaczył, iż również zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i nie wpływają w żaden sposób na ocenę materiału zgromadzonego w sprawie. W szczególności dokonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia analiza zacienienia budynku odwołujących nie wykazała, że może do takiego zacienienia dochodzić. Wojewoda wskazał przy tym, iż odwołujący niewłaściwie obliczyli wysokości realizowanego budynku zarzucając, iż przekroczy ona dopuszczalny wskaźnik określony miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, iż pomijając kwestię, że planowana inwestycja nie narusza zapisów planu miejscowego, to odniesienie się do tych zarzutów byłoby zasadne, gdyby z naruszenia tego miało wynikać ograniczenie w zagospodarowaniu działki odwołujących, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli K. i J. A. Wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w szczególności nieuwzględnienie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunków technicznych oraz treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W ocenie skarżących bezpodstawne są twierdzenie organów, iż ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego budynku. O tym, że ich budynek znajdujecie w tym obszarze świadczy wielkość realizowanego budynku. Ściana granicząca z ich nieruchomością ma 17m długości, co przy wysokości budynku od 6 do 8,5 m stwarza swoisty "mur chiński" przesłaniający przestrzeń i ograniczający nasłonecznienie. W dalszej części zakwestionowali analizę zacienienia ich domu, wskazując, iż to, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości miedzy budynkami wynika jedynie z tego, że ich budynek jest oddalony od granicy o 4,5 m. Ponadto wskazali, iż wysokość przesłaniania winna być liczona do najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, a okap nie jest najwyższą częścią wznoszonego budynku. Powtórzyli też zarzuty odwołania dotyczące dwurodzinnego charakteru realizowanego obiektu, co narusza zapisy planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na zarzuty skargi wskazał, iż nie znajdują one w przedmiotowym stanie faktycznym uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana we wskazanym zakresie skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowym była decyzja Wojewody z dnia 10 [...] 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z dnia 6 [...] 2008 r., odmawiającą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. we wznowionym postępowaniu uchylenia jego decyzji z dnia 6 [...] 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dwulokalowego) wolnostojącego wraz z instalacjami i zjazdem na działce nr [...] przy ul. S. 54 w L. Zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1 lub 145a. Zatem sens tego uregulowania polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, iż nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia. W przedmiotowej sprawie skarżący powoływali się na podstawę wznowieniową określoną art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis ten przesądza zatem, że okolicznością rozstrzygającą będzie ustalenie, czy podmiot zgłaszający żądanie wznowienia postępowania i wskazujący, iż jest stroną pominiętą w zakończonym postępowaniu faktycznie posiada przymiot strony i że przeprowadzenie postępowania z jego pominięciem stanowi naruszenie prawa. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy orzekające postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które organy przyjęły, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie, w której nastąpiło wznowienie postępowania w pełni należy zaakceptować. Bezspornym jest, iż na gruncie niniejszej sprawy legitymację skarżącego ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, znowelizowaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji we wznowionym postępowaniu domagali się skarżący, bez wątpienia wydana została w sprawie pozwolenia na budowę. Przywołany przepis określa wprost strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju - nie przewidując przy tym wyjątków. Ponadto stanowi on lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jako szczególny, ma zatem w niniejszej sprawie zastosowanie przed ogólną regulacją art. 28 k.p.a. Mając na uwadze brzmienie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ obowiązany był zatem w niniejszej sprawie ustalić, czy nieruchomość, co do której K. i J. A. przysługuje prawo własności, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, na budowę którego wydano pozwolenie. Treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" określona jest w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i należy przez ten obszar rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Zauważyć więc trzeba, iż w świetle powołanego wyżej art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z 18 listopada 2005 r., VII SA/Wa 786/05, LEX nr 198955, z 4 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 935/05, LEX nr 196411). Obszar oddziaływania inwestycji określa się więc na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, a zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości (przepisy przeciwpożarowe, z zakresu ochrony środowiska, warunki techniczne dotyczące różnych obiektów etc.). Skarżący w toku postępowania administracyjnego podnosząc, iż posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę wskazywali na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - w szczególności na § 13 - oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Ich zdaniem realizowana inwestycja wprowadzi ograniczenia w użytkowaniu ich domu poprzez zacienienie pomieszczeń z oknami znajdującymi się w południowej ścianie domu. Ponadto – ich zdaniem - zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z zapisami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze treść formułowanych zarzutów należy wskazać, iż organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w oparciu o które w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy – czym w zupełności wypełniły obowiązki wynikające z art. 7 i 77 i 80 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zupełnie bezpodstawne (wynikające wyłącznie z subiektywnego przeświadczenia) są zarzuty skarżących dotyczące zacienienia ich domu przez realizowany na sąsiedniej działce budynek mieszkalny. Należy zauważyć, że w toku wznowionego postępowania administracyjnego została przedstawiona analiza nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się od strony południowej w budynku mieszkalnym skarżących – sporządzona przez D. L. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane. W świetle przedstawionej analizy zacienienie w budynku skarżących nie wystąpi, ponieważ występujące wysokości przesłaniania budynku lokowanego na działce nr 548 są poza zasięgiem widełek kąta 600 - w którym mogłoby występować zacienienie dla okna znajdującego się w parterze budynku. Bezspornym jest, iż odległość budynku skarżących: - od lica ściany projektowanego budynku wynosi 8,5 m; - od okapu projektowanego budynku wynosi 8,0 m i; - od kalenicy projektowanego budynku wynosi 12,03 m. Natomiast wysokość przesłaniania liczona od dolnej krawędzi najniżej położonego okna budynku skarżących do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wynosi odpowiednio: dla okapu 5,89 m, dla murkau ogniowego 6,56 m, m i dla kalenicy 8,22 m. Zatem we wszystkich przypadkach wysokości przesłaniania są mniejsze od odległości między pomieszczeniem z oknem na parterze, a krawędzią elementu przesłaniającego. Mówiąc inaczej, obiekt przesłaniający nie znajduje się w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W związku z tym słusznie organy przyjęły, iż usytuowanie powstającego budynku nie wpływa na pogorszenie naturalnego oświetlenia pomieszczeń skarżących od strony południowej, a tym samym, że spełnione są wymogi z § 13 rozporządzenia. Ponadto należy dodać, skoro - jak wykazano powyżej - realizowany budynek nie spowoduje jakiegokolwiek zacieniania pomieszczeń z oknami w ścianie południowej budynku skarżących, to bezprzedmiotowe jest odwoływanie się do regulacji § 57 i 60 rozporządzenia. Podsumowując, w ocenie Sądu dokonana przez organ ocena kwestii nasłonecznienia została oparta o analizę architekta, która poprzez część opisową i graficzną w sposób zrozumiały i zgodny z prawem omawia całokształtu przesłanek z § 13. Z tych względów dokonana ocena materiału dowodowego nie może zostać uznana za dowolną. Przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia § 13 rozporządzenia nie znajdują potwierdzenia. Na uwzględnienie nie zasługuje również drugi podstawowy zarzut dotyczący naruszenia ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002 r. Nr 1641/LIII/2002 w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Lublin – cześć I. Bezspornym jest, iż budynek objęty projektem budowlanym posiada wysokość oraz ilość kondygnacji zgodną z zapisami ww. obowiązującego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Maksymalna wysokość budynku dopuszczalna przez Plan Miejscowy to 10 m (od poziomu terenu do poziomu kalenicy) i 6 m od poziomu terenu do linii gzymsu (okapu) - § 85 ust. 2 pkt 1 Planu. Z projektu budowlanego wynika natomiast, iż wysokość budynku, mierzona "od poziomu terenu do poziomu kalenicy" wyniesie 8,52 m, natomiast wysokość mierzona "od poziomu terenu do linii okapu" wyniesie 5,93 m (patrz: przekrój B-B 1:100 projektu budowlanego). W tym kontekście słusznie Wojewoda wskazał, iż wysokość budynku mierzona jest od poziomu budynku realizowanego, a nie od poziomu terenu działki skarżących. Z tych względów istniejąca różnica poziomów pomiędzy działkami nie może ograniczać wysokości budynku realizowanego na działce położonej wyżej niż działka sąsiednia. Bezpodstawne są również podnoszone zarzuty dotyczące przekroczenia przez inwestycję maksymalnego procenta zabudowy działki oraz intensywności zabudowy określonych w planie miejscowym. Bezspornym jest, iż zarówno powierzchnia zabudowy jak i intensywność zabudowy odpowiada dopuszczalnym przez plan wartościom. Procent zabudowy stanowiący iloraz powierzchni zabudowy i powierzchni działki wynosi 26% (145,97/562 x 100% = 26%). Plan dopuszcza 29%. Podobnie intensywność zabudowy działki wynosząca 0,44 odpowiada normom Planu Miejscowego ( 249,72/ 562 = 0,44). W tym miejscu należy wskazać, iż wskaźnik intensywności wskazany w projekcie budowlanym i powtórzony przez organ I instancji (0,43) wadliwie został wyliczony. Jednakże wskazany błąd rachunkowy jest zupełnie bez znaczenia, gdyż wskaźnik ten wyliczony w oparciu o wskazany przez Sąd wzór odpowiada dopuszczalnym wartościom określonym w planie miejscowym. Ponadto bezpodstawne są twierdzenia skarżących, iż wskaźnik intensywności zabudowy winien zostać wyliczony ze stosunku powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji liczonej po zewnętrznym obrysie budynku do powierzchni terenu objętego zabudową. Bezpodstawny jest również zarzut, iż przedmiotowy budynek będzie budynkiem dwurodzinnym, a nie jednorodzinnym (dwulokalowym) jak to stanowi zatwierdzony projekt budowlany. W ocenie skarżących zrealizowanie takiego budynku z osobnymi wejściami i garażami (wyłącznie ze wspólną ściana konstrukcyjną) jest niezgodne z planem miejscowym - który określa, iż podstawowym przeznaczeniem przedmiotowych gruntów jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W tym względzie należy wskazać (co słusznie podniósł organ I instancji), iż definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawiera art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią jest nim budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Słusznie zatem zostało przyjęte, iż realizowany budynek spełnia kryteria przywołanej definicji ustawowej. Ponadto podnoszony zarzut jest o tyle nieistotny (w kontekście zarzutów dotyczących wielkości budynku tworzącego "mur chiński"), iż działka sąsiednia mogłaby przecież zostać zabudowana budynkiem o takiej samej kubaturza (długość, szerokość, wysokość) posiadającym jedno wspólne wejście i przykładowo wspólną klatkę schodową. Budynek taki w istocie nie zmieniłby odczuć skarżących związanych z przesłanianiem i ograniczaniem przestrzeni. Sąd nie podziela wreszcie stanowiska skarżących, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy (...) projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...) zapewniając m.in.: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przywołana treść przepisu wskazuje jednoznacznie, iż pozostaje on w korelacji z omówionym wyżej art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane określającym obszar oddziaływania obiektu. Skoro więc - jak wskazano wyżej - nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego budynku nie można zasadnie przyjąć, iż wskazany przepis został naruszony. Należy nadto wskazać, iż w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie spowoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Zatem stwierdzenie zgodności wykonanych (lub projektowanych) robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie), co do zasady oznacza, iż usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie zostały naruszone (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 176/04 – publ. LEX nr 189160). Skarżący winni mieć na uwadze, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna i podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia inwestora całkowicie ograniczają uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ubocznie należy wskazać, iż sami skarżący wielokrotnie wskazywali, że przedmiotowa inwestycja "formalnie odpowiada wskaźnikom prawa". Podsumowując w ocenie Sądu ustalenie organu, że działka skarżących (nr ewid. [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego obiektu jest prawidłowe i znajduje oparcie w materiale dowodowym. Uznanie to oznacza, iż skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To z kolei przesądzało o braku w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zgodnie z art. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkowało odmową uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Ubocznie należy też wskazać, że do akt sprawy została dołączona ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 [....] 2008 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody z dnia 16 [...] 2008 r. Nr [...] odmawiającą wszczęcia na wniosek K. i J. A. postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę wobec nieuznania ich za stronę w tym postępowaniu, co dodatkowo potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.