II SA/Rz 235/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2008r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. i J. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2007 roku Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - I. odrzucić skargę. II. zwrócić B. B. i J. B. solidarnie kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu. Przedmiot skargi B. i J. B. w niniejszej sprawie (data nadania w UP w B.: 4 marca 2008r.) stanowi uchwała Rady Gminy z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]". Wniesienie powyższej skargi poprzedziło pismo B. i J. B., datowane 26 listopada 2007r., skierowane do Rady Gminy (data wpływu: 4 grudnia 2007r.), wzywające organ do usunięcia naruszenia prawa, do którego doszło – zdaniem wzywających - podczas przeprowadzania procedury planistycznej w związku ze sporządzeniem przedmiotowego planu. Uchwałą Nr [...] podjętą w dniu [...] stycznia 2008r. Rada Gminy, po rozpatrzeniu wskazanego wyżej wezwania, odmówiła uchylenia wspomnianej na wstępie uchwały z dnia [...] listopada 2007r. z uwagi na brak naruszenia tą uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia wnioskodawców oraz obowiązującego prawa. Informacji o powyższym, Rada Gminy udzieliła B. i J. B. w piśmie z dnia 30 stycznia 2008r., a pismo to zostało doręczone wyżej wymienionym w dniu 5 lutego 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestię zaskarżania do sądu administracyjnego uchwał organów gminy podjętych w sprawie z zakresu administracji publicznej reguluje art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591), zwanej dalej u.s.g. który w ust. 1 stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone taką uchwałą może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – wnieść skargę do sądu administracyjnego. Niewątpliwie w zakresie przedmiotowym powyższego przepisu mieści się, objęta niniejszą skargą, uchwała dotycząca przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Występujące uprzednio wątpliwości odnośnie sposobu obliczania terminu do złożenia skargi w trybie powołanego art. 101 u.s.g. zostały ostatecznie wyjaśnione w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. (II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60), która przesądziła, iż przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, iż skargę należy złożyć w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zaś jeśli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały NSA wyrażony został - podzielany przez tut. Sąd - pogląd, iż już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin 60 dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i wówczas dalszy bieg terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin 30 dni. Jeśli natomiast w okresie 60 dni (liczonych od daty wezwania) organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to wskazany termin (60 dni) biegnie nieprzerwanie. W konsekwencji upływ 60 - dniowego terminu powoduje niemożność zainicjowania postępowania sądowoadministrscyjnego. Nie ma przy tym, w ocenie Sądu - znaczenia, iż organ udzielił odpowiedzi na wezwanie już po upływie tego terminu lub też, iż powyższa odpowiedź doręczona została adresatowi po upływie tego terminu. Innymi słowy, w razie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa już po upływie 60 dni liczonych od daty tego wezwania, jak też w razie udzielenia odpowiedzi w ciągu tego okresu, jednak w sytuacji gdy dotarła ona do adresata już po jego upływie, nie rozpoczyna biegu termin 30 – dniowy wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. (tak też postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006r., II OSK 1009/06, ONSAiWSA 2007/2 poz. 30). Uwzględniając niniejsze uwagi należy uznać, iż skarga B. i J. B. jest spóźniona. Wezwanie wyżej wymienionych do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do Rady Gminy, nosi bowiem datę 26 listopada 2007r., natomiast wpłynęło do organu w dniu 4 grudnia 2007r. Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. nie określa dokładnie początku biegu terminu do zaskarżenia określonego aktu organu administracji publicznej w sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni od daty jego wniesienia. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w braku takiej odpowiedzi bieg sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia organowi tego wezwania (tak J.P. Tarno w komentarzu do art. 53 P.p.s.a., Lex Polonica). W niniejszej sprawie jest to 4 grudnia 2007r. Od tego zatem dnia należy liczyć termin 60 dni w ciągu których możliwym było zaskarżenie uchwały Rady Gminy z dnia [...] listopada 2007r. Termin ten upłynął 4 lutego 2008r. co wynika z uwzględnienia regulacji art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem skarga została wniesiona do tut. Sądu w dniu 4 marca 2008r., czyli z jednomiesięcznym opóźnieniem. Powyższego stwierdzenia nie może zmienić okoliczność, iż skarżący uzyskali od Rady Gminy odpowiedź na skierowanie przez nich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 5 lutego 2008r. Odpowiedź ta doręczona bowiem została już po upływie 60 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. (upłynął on 4 lutego 2008r.); w takiej zaś sytuacji nie rozpoczął biegu określony również w tym przepisie termin 30 dni. Z podanych wyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 § 2 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania opiera się o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.