I OSK 157/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 982/08 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 982/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Rada Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej uchwałą z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] odmówiła przyjęcia rozprawy doktorskiej S. K. pt. "[...]" i dopuszczenia jej do publicznej obrony. W wyniku wniesionego od tej uchwały odwołania przez S. K., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wszczęła postępowanie, w ramach którego Sekcja Nauk Ekonomicznych na posiedzeniu w dniu [...] marca 2007 r. po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 6 głosów, przeciw -7 głosów, wstrzymujących się - 1 głos) wypowiedziała się za wnioskiem o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Wydziału. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2007 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji i dwoma opiniami recenzentów powołanych przez Centralną Komisję postanowiło powołać kolejnego recenzenta. Po zapoznaniu się z następną negatywną recenzją, decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów postanowiło w głosowaniu tajnym jednogłośnie utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1562/07 uchylił powyższą decyzję ze względu na nieprawidłowe zastosowanie § 12 ust. 1 statutu. Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2008 r. w głosowaniu tajnym postanowiło, po uprzednim przeprowadzeniu dyskusji, o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów - na podstawie przeprowadzonego postępowania opiniodawczego oraz dyskusji - stwierdziła, że wersja rozprawy doktorskiej pt.: "[...]" budzi istotne wątpliwości co do jakości analizy i wartości poznawczych, które powinny być podstawą uznania jej za spełniającą standardy stawiane tego rodzaju pracom. Uwagi krytyczne rodzi, jej zdaniem, samo sformułowanie tytułu rozprawy. W obecnym kształcie, tytuł ten nie wskazuje, czy jej zawartość i przeprowadzone badania dotyczą Polski, regionu czy całego świata. Istotne wątpliwości merytoryczne budzi sam fakt uogólniania wyników badań przeprowadzonych w tak nietypowym regionie jak Śląsk na cały kraj. Autor pracy doktorskiej, chcąc uogólnić wyniki pracy powinien był przeprowadzić badania w kilku skrajnych województwach pokazując, jakie są różnice, a jakie podobieństwa. Poza tym autor rozprawy wykazał bardzo słabą znajomość literatury obcej dotyczącej zagadnień związanych z zarządzaniem i ekonomiką zdrowia w takich krajach jak Niemcy, Francja. Dostępna jest w tym zakresie bogata literatura anglojęzyczna. Za podstawowe wady dyskwalifikujące przedstawioną pracę jako rozprawę doktorską Komisja uznała: przepisane fragmenty z innych rozpraw, słabe odniesienie do literatury obcojęzycznej, fakt uogólnienia wyników badań przeprowadzonych na Śląsku na cały kraj, brak uzasadnienia reprezentatywności badań ankietowych, niewystarczające kompetencje promotora i recenzentów w zakresie tematyki rozprawy, brak krytycznej oceny rozprawy przez recenzentów. Najpoważniejszym zarzutem postawionym wobec rozprawy jest, w ocenie Centralnej Komisji, przedstawienie jako pracy własnej dzieła opartego na koncepcjach innych autorów. Liczne kilkustronicowe "zapożyczenia" w zupełności dyskwalifikują pracownika nauki. Takie postępowanie narusza prawo autorskie oraz dobre obyczaje w nauce. S. K podjął się bardzo trudnego tematu ze względu na złożoność problematyki i różnorodność materiałów źródłowych, co tym bardziej wymagało od niego dobrego metodycznego ustawienia zasięgu prowadzonych badań i ostrożności co do wagi oraz zakresu wypowiadanych sądów. Z informacji posiadanych przez organ wynika, że Prokuratura Rejonowa w Częstochowie prowadziła postępowanie przygotowawcze w sprawie przywłaszczenia przez S. K. praw autorskich innych osób. Reasumując, Centralna Komisja nie stwierdziła uchybień formalnych w postępowaniu Rady Wydziału, a argumenty przedstawione w odwołaniu nie znalazły uzasadnienia. Na wskazaną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r. S. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a., przepisu § 7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji w brzmieniu przyjętym w dniu 19 kwietnia 1991 r. ze zmianami oraz § 17 w zw. z § 15 Statutu Centralnej Komisji przyjętego w dniu [...] października 2007 r., art. 73 § 1 K.p.a., art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (.....) oraz art. 79 K.p.a. - wniósł o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej z dnia [...] stycznia 2006 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przewód doktorski w niniejszej sprawie został wszczęty pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, a zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Błędne wskazanie przez organ jako podstawy prawnej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. zamiast ustawy z dnia 12 września 1990 r. nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ przepisy dotyczące zarówno przyjęcia rozprawy doktorskiej, jak i dopuszczenia jej do publicznej obrony nie uległy zmianie. Ponadto Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie przeprowadzonego postępowania opiniodawczego oraz dyskusji, przyjęła, że rozprawa doktorska skarżącego budzi istotne wątpliwości co do jakości analizy i wartości poznawczych, które są podstawą uznania jej za spełniającą standardy stawiane tego rodzaju pracom. Sąd podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji, a sądowa kontrola tej decyzji ogranicza się jedynie do zbadania, czy organy orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że recenzje naukowe sporządzone w trakcie postępowania o nadanie stopnia naukowego nie stanowią w ścisłym słowa znaczeniu opinii w rozumieniu art. 84 K.p.a., który to przepis w § 2 odsyła w zakresie regulacji sytuacji prawnej biegłego do przepisów dotyczących świadków, a z nimi kandydat może polemizować (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2007 r., I OSK 1187/07, LEX nr 364667). Recenzje recenzentów są wyrazem osobistej oceny wkładu kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej i jego dorobku naukowego. Kandydat na stopień naukowy nie może zaś polemizować z recenzjami wydanymi w jego sprawie. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją uchwała Rady Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej z dnia [...] stycznia 2006 r. nie naruszają prawa. Stwierdził też, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ponownie rozstrzygając sprawę wzięła pod uwagę wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu poprzedniego wyroku z dnia 21 grudnia 2007 r. Od powyższego wyroku z 29 października 2008 r. skarżący S. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wskazując jako podstawy kasacyjne: I. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji w brzmieniu przyjętym w dniu [...] kwietnia 1991 r. ze zmianami oraz przepisów § 17 w związku z § 15 Statutu Centralnej Komisji przyjętego w dniu [...] października 2007 r. - przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że brak uzyskania wymaganej przez powołane przepisy bezwzględnej większości głosów w trakcie głosowania przez członków organu Centralnej Komisji, którym jest Sekcja Nauk Ekonomicznych, nie miał wpływu na wynik sprawy; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 153 P.p.s.a. przez przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wcześniejszym orzeczeniu z dnia 21 grudnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 1562/07), dokonał wiążącej oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania w zakresie wykraczającym poza stwierdzenie, iż Prezydium Centralnej Komisji było niewłaściwie reprezentowane; 2. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo braków formalnych uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej z dnia [...] stycznia 2006 r. (polegających na braku uzasadnienia oraz dokładnego wskazania podstawy prawnej, co stanowiło naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych), jakkolwiek uchwała ta została utrzymana w mocy decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, polegającym na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz pominięcie w jego treści odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, co świadczy o braku przeprowadzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rzeczywistej kontroli działalności organów administracji pod względem jej zgodności z prawem; 4. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów przepisu § 7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji w brzmieniu przyjętym w dniu [...] kwietnia 1991 r. ze zmianami oraz przepisów § 17 w związku z § 15 Statutu Centralnej Komisji przyjętego w dniu [...] października 2007 r., polegającego na nieuzyskaniu wymaganej przez powołane przepisy bezwzględnej większości głosów przy podejmowaniu uchwał przez organ Centralnej Komisji, którym jest Sekcja Nauk Ekonomicznych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że podczas postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów doszło do istotnego naruszenia prawa. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uchwała Sekcji Komisji powinna zostać podjęta bezwzględną większością głosów. W niniejszej sprawie warunek ten nie został zachowany. Z uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2008 r. wynika bowiem, że w głosowaniu Sekcji Nauk Ekonomicznych brało udział 14 osób, z których przeciw uchyleniu uchwały głosowało 7 osób, tj. 50%. Odnosząc się zaś do wskazanego w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku uregulowania z art. 153 P.p.s.a., a dotyczącego związania sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, wnoszący skargę kasacyjną zarzucił, że Sąd wydając pierwszy wyrok nie badał w ogóle zarzutów skargi wobec stwierdzenia uchybień, skutkujących koniecznością uchylenia decyzji. Dlatego też nie sposób ustalić, jakimi wcześniejszymi ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania był związany Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydawaniu zaskarżanego wyroku. Zagadnienie to nie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W konkluzji skargi kasacyjnej S. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnionych podstaw. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi na podstawie art. 174 P.p.s.a. jej podstawami. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania - zobligowany jest do rozważenia wyłącznie kwestii prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego i procesowego co do których podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia. Postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego S. K. zostało wszczęte w oparciu o regulację zawartą w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386; zwana dalej ustawą z 1990 r.). Pierwszy etap postępowania o nadanie stopnia naukowego, składający się z kilku czynności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z 1990 r., przeprowadzony był przez Radę Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej. Czynności przewodu doktorskiego zakończyły się uchwałą Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2006 r., a więc już pod rządami ustawy z dnia 14 kwietnia 2003 r. o stopniach naukowych i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 597 ze zm., zwanej dalej ustawą z 2003 r.), która w art. 51 ust. 1 stanowiła, że "Przewody doktorskie i habilitacyjne niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych." Wymieniona uchwała była podjęta z uwzględnieniem przepisów art. 12 ust. 1 i 2, art. 18, art. 19 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z 1990 r. w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy z 2003 r. aczkolwiek nie wskazano w niej precyzyjnie przepisów, stanowiących podstawę jej wydania. Brak należytego powołania podstawy prawnej sam przez się nie pozbawia uchwały jej bytu prawnego, gdyż powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem jej istnienia. Nie oznacza też, że uchwała podstawy prawnej jest pozbawiona. Nieprawidłowość w zakresie omawianego elementu, w tym również polegającego na niewłaściwym lub niezupełnym powołaniu przepisów będących rzeczywistą podstawą prawną uchwały, wskazuje jedynie na wadliwe działanie Rady Wydziału, ale nie może stanowić przesłanki uznania przez Sąd pierwszej instancji, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 8 luty 1983 r., sygn. I SA 1294/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 5). Zasadniczą kwestią jest bowiem to, czy wchodzące w rachubę obowiązujące przepisy prawa uzasadniały podjęcie określonego rozstrzygnięcia i czy było ono adekwatne dla stanu faktycznego sprawy. Podobnie kształtuje się problem braku uzasadnienia uchwały podjętej przez organ kolegialny w głosowaniu tajnym. Wyników tajnego głosowania nie sposób bowiem przedstawiać w formie uzasadnienia, o którym mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a mających zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie i to tylko odpowiednio. Warto więc zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III RN 86/95 (OSNAP 1996/21/315), w myśl którego: "Nie znaleziono jednak dotąd lepszego i uczciwszego sposobu przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych, niż powoływanie recenzentów, a następnie tajne głosowanie decydujące o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. To prawda, że w piśmiennictwie wypowiadane są również poglądy, iż decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione (bo przecież niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska) i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne" (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I Sa 813/99, Lex 46279). W tej sytuacji uwzględniając specyfikę omawianego postępowania, brak uzasadnienia należy uznać za naruszenie art. 107 § 1 K.p.a., jednakże nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Za nieusprawiedliwiony należy uznać także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów przepisów § 7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji w brzmieniu przyjętym w dniu [...] kwietnia 1991 r. ze zmianami oraz przepisów § 17 w związku z § 15 Statutu Centralnej Komisji przyjętego w dniu [...] października 2007 r., a polegającego na braku uzyskania - wymaganej przez powołane przepisy - bezwzględnej większości głosów przy podejmowaniu w głosowaniu tajnym przez Sekcję Nauk Ekonomicznych (Sekcję II) w dniu [...] marca 2007 r. uchwały dotyczącej wniosku o uchylenie uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki Częstochowskiej. W głosowaniu tym wzięło udział czternastu członków Sekcji, a wynik głosowania był następujący: za uchyleniem uchwały głosowało sześciu członków, przeciw było siedmiu, a jeden z członków wstrzymał się od głosu. Taki wynik głosowania upoważniał Sekcję do podjęcia uchwały o nieuchylaniu zaskarżonej uchwały. Zatem stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2008 r., że Sekcja Nauk Ekonomicznych wypowiedziała się za wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Wydziału odpowiada prawdzie. Co się tyczy natomiast kwestii sposobu liczenia głosów w razie wymagania bezwzględnej ich większości, to wyjaśniając ten problem należy wskazać uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 września 1995 r., sygn. akt W 18/94, w której przyjęto, że bezwzględna większość głosów oznacza co najmniej o jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. W uzasadnieniu tej uchwały Trybunał Konstytucyjny bliżej wyjaśnił także sposób rozumienia pojęcia "bezwzględnej większości głosów". Pojęcie to różni się od pojęcia "większości względnej" tym, że głosy wstrzymujące się doliczane są do głosów przeciwnych, natomiast w odniesieniu przy wymaganiu "większości względnej", głosy wstrzymujące się nie są uwzględniane przy obliczaniu wyniku. Wychodząc z takiego założenia, można zatem stwierdzić, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż uchwała Sekcji Nauk Ekonomicznych została podjęta bezwzględną większością głosów, skoro trzeba było zastosować następujący sposób liczenia: do siedmiu głosów przeciw dodaje się jeden głos wstrzymujący się, co daje osiem głosów przeciw uchyleniu uchwały, za uchyleniem zaś uchwały było sześć głosów; bezwzględna większość głosów to właśnie osiem głosów. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a. Ocena prawna wynikająca z uzasadnienia wyroku sądu wiąże w danej sprawie zarówno sąd, jak i organ, dlatego też należy przyjąć, że organ administracyjny powinien był zastosować się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 21 grudnia 2007 r. , sygn. akt I SA/Wa 1562/07, co też uczynił. Związanie sądu administracyjnego polega natomiast na tym, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Bezsprzeczne jest zaś, że w wyroku z dnia 21 grudnia 2007 r. Sąd wskazał, że tylko zastępcy Przewodniczącego Sekcji II przysługiwało uprawnienie członka Prezydium. Sąd podkreślił, odwołując się do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sądowego, że kontrola zaskarżonych decyzji polega wyłącznie na ocenie zgodności z prawem czynności prowadzących do ich wydania - "Nie może więc Sąd wkraczać w materię oceny dorobku naukowego i jakości rozprawy doktorskiej". Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżony wyrok, przyjął powyższą ocenę prawną za wiążącą, a badając postępowanie przed organami nie dopatrzył się naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić też należy, że sporządzone przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienie wyroku (art. 134 § 1 K.p.a.) pozwala na miarodajną kontrolę rozstrzygnięcia sprawy, a pozostawienie poza szczegółowymi rozważaniami niektórych zarzutów podniesionych w skardze nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd ten - wobec braku podstawy do zastosowania art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - trafnie postąpił oddalając skargę jako bezzasadną (art. 151 p.ps.a.). Wychodząc z powyższych założeń, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.