II SA/Po 203/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi A. i J. J. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżących kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ A. Zieliński /-/ B. Drzazga Decyzją z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta K. umorzył postępowanie w sprawie posadowienia tablicy reklamowej znajdującej się na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że reklama została ustawiona przez Przedsiębiorstwo "C" Sp. z o.o. pod koniec roku [...]. Inwestycja poprzedzona była zgłoszeniem z dnia [...]r., w którym określono termin rozpoczęcia robót na [...]r. W okresie pomiędzy [...]r. nastąpił demontaż reklamy i ponowne jej ustawienie przez kolejnego właściciela nieruchomości K. P . Organ odstąpił od ustalenia, czy K. P. postawił nową reklamę w innym miejscu, czy też rozebrał starą reklamę i zamontował ją ponownie po dokonaniu remontu. Zdaniem organy były to okoliczności bez znaczenia z uwagi na to, że ponowne ustawienie reklamy miało miejsce w okresie [...] lat od terminu rozpoczęcia robót określonego w zgłoszeniu, co zdaniem organu zwalniało inwestora od obowiązku dokonania nowego zgłoszenia. Takiego obowiązku nie rodził również fakt zmiany właściciela nieruchomości. Skoro zatem lokalizacja i parametry techniczne reklamy odpowiadają w przybliżeniu danym umieszczonym w zgłoszeniu, nie można mówić o samowoli budowlanej ani o sprzeczności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, co określone zostało w art. 96 Prawa budowlanego (Dz.U. nr 156 z 2006r. poz. 1118 ze zm.). Organ ustalił nadto, iż nawet w przypadku samowoli budowlanej nie było podstaw do zastosowania art. 51 Prawa budowlanego, gdyż inwestycja nie uchybia żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym. W tych warunkach organ umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Od decyzji odwołanie złożyli A. i J. J.. Zdaniem odwołujących w dniu [...]r. K. P. postawił nową reklamę, po wcześniejszym rozebraniu starej. Nowa reklama zlokalizowana jest w innym miejscu i posiada inne wymiary. Zdaniem odwołujących taka inwestycja wymagała pozwolenia na budowę, co pominął organ I instancji. Odwołujący domagali się rozbiórki samowolnie postawionej reklamy. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzja z dnia [...]r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowych i wystarczających dla rozstrzygnięci ustaleń. Skoro zatem parametry istniejącej reklamy oraz miejsce usytuowania odpowiadają informacjom zawartym w zgłoszeniu, to należało przyjąć, że jej postawienie nastąpiło w ramach dokonanego zgłoszenia. Bez znaczenia nadto jest okoliczność zmiany właściciela nieruchomości. Organ II instancji przyjął ponadto, że demontaż reklamy nastąpił w związku z jej remontem i konserwacją. Organ podkreślił, że nie stwierdził braku zgodności lokalizacji reklamy ze zgłoszeniem, natomiast kwestia zgodności legalności zgłoszenia należy do Wojewody W. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i J. J., w której domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i spowodowania rozebrania reklamy. Skarżący wskazali na zmianę lokalizacji reklamy postawionej przez K. P.w stosunku do reklamy postawionej przez Przedsiębiorstwo "C" Sp. z o.o. Podnieśli również, że nowa reklama posiada fundamenty, co nie odpowiada parametrom podanym w zgłoszeniu. Wszystko to wskazuje na postawienie nowej reklamy bez zachowania procedury przewidzianej przepisami prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że przedmiotowa reklama została wzniesiona na podstawie zgłoszenia i jest z nim zgodna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. W pierwszej kolejności podkreślić należało, iż istotne dla rozstrzygnięcia było ustalenie czy istniejąca reklama postawiona przez K. P. była nowym obiektem, czy też dokonano remontu starej reklamy połączonego z jej demontażem. O postawieniu nowej reklamy świadczyć mogłyby takie okoliczności jak zmiana miejsca usytuowania reklamy, zmiana parametrów technicznych, to jest posadowienie reklamy na fundamentach. O postawieniu nowej reklamy świadczyć mogłyby także takie okoliczności jak podnoszone przez skarżących zniwelowanie terenu po rozbiórce pierwszej reklamy i kilkumiesięczny okres jej nieistnienia przekraczający zwyczajowy czas potrzebny na remont obiektu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera takich ustaleń, co wyklucza możliwość wyciągnięcia istotnych dla rozstrzygnięcia wniosków. Tym samym organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego dla rozstrzygnięcia i przedstawienia oceny dokonanej w uzasadnieniu decyzji. W przypadku ustalenia, że K. P. postawił nową – inna reklamę przyjąć należy, że była to samowola budowlana. Nie ma bowiem racji organ przyjmując, iż zmiana właściciela nieruchomości powoduje przejście uprawnienia objętego zgłoszeniem. Zgłoszenie opisanych w nich robót budowlanych z dnia [...]r. dotyczyło Przedsiębiorstwa "C" Sp. z o.o. nie ma podstaw do przyjęcia, że przeniesienie tytułu prawnego do nieruchomości objęło również przeniesienie uprawnienia wynikającego ze zgłoszenia. Podobne rozwiązania przewidują przepisy prawa budowlanego w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę. Zmiana inwestora nie przenosi uprawnień wynikających z decyzji. W tym jednak przypadku ustawodawca przewidział możliwość przeniesienia uprawnień wynikających z decyzji w oparciu o przepis art. 40 prawa budowlanego. Ta regulacja nie ma zastosowania do instytucji zgłoszenia, zatem przeniesienie uprawnienia, które wynika ze zgłoszenia jest niemożliwe. Nie ma racji również organ nadzoru budowlanego przyjmując, że przepis art. 30 ust. 5 pozwala na wznoszenie obiektów budowlanych w dowolnej liczbie z zachowaniem terminu 2-letniego. Z brzmienia tego przepisu wynika jedynie, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić nie później niż w ciągu 2 lat od terminu rozpoczęcia robót oznaczonego w zgłoszeniu. Jeżeli po wzniesieniu inwestycji doszło do jej rozbiórki to kolejna inwestycja, nawet o zbliżonych parametrach i identycznej lokalizacji wymaga nowego zgłoszenia. Uprawnienie wynikające z pierwszego zgłoszenia zostało bowiem wykorzystane przez realizację pierwszej inwestycji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej organ winien ustalić, czy doszło do naruszenia przepisów art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 czy też art. 28 prawa budowlanego. W pierwszej sytuacji ustalić należałoby, że miało miejsce instalowanie tablicy reklamowej, w drugiej wymagane byłoby przyjęcie, że wzniesiona tablica reklamowa była obiektem budowlanym, którego legalną definicję zawiera art. 3 prawa budowlanego. Powyższe ustalenie przesądzi o trybie postępowania legalizacyjnego, którym będzie art. 49b, bądź art. 48 prawa budowlanego. W tych warunkach umorzenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego uznać należało za przedwczesne. W tejże sytuacji uchylono decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy. /-/ W.Batorowicz /-/ A.Zieliński /-/ B.Drzazga MarK