II OSK 424/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej U. G., J. G. oraz E. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 470/08 w sprawie ze skargi U. G., J. G. oraz E. Z. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] lipca 2008 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, 2. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz U. G., J. G. oraz E. Z. solidarnie kwotę 530 (słownie: pięćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi U. G., J. G. i E. Z. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] lipca 2008 r., zn. [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2008r. Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołań Zgromadzenia [...] z dnia 15 kwietnia 2008r. oraz J. G. z dnia 17 kwietnia 2008r. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce Nr [...] z dnia [...] marca 2008r. o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy Kościuszki w Kielcach na odcinku od ulicy Niskiej do Al. IX Wieków Kielc i ul. Starodomaszowskiej wraz z miejscami postojowymi, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową infrastruktury technicznej, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80 poz. 721 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa gdyż wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w Kielcach z dnia 10 stycznia 2008r., dotyczący wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej dla przedsięwzięcia: "Rozbudowa ul. T. Kościuszki w Kielcach na odcinku od ul. Niskiej do Al. IX Wieków Kielc i ul. Starodomaszowskiej wraz z miejscami postojowymi, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową niedrogowej infrastruktury technicznej" zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 w/w ustawy tj.: mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu (składającą się z jednego arkusza), analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami (dwa arkusze map z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000), określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wymagane opinie. Ponadto do wniosku została załączona opinia Prezydenta Miasta Kielce. Natomiast opinii nie przedstawił Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków, co jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń do wniosku. Prezydent Miasta Kielce zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zawiadomił o wszczęciu postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wszystkie strony postępowania w drodze obwieszczenia w urzędzie gminy, właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Kielce oraz fragment wydania kieleckiego "Gazety Wyborczej" z wydrukowanym obwieszczeniem. Sentencja przedmiotowej decyzji zawiera zaś elementy, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 16 ust. 2 w/w ustawy, w pkt III decyzji określono termin wydania nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren drogi ustalonych decyzją. Z kolei pkt IV sentencji zawiera informację o skutkach prawnych decyzji, powstających z chwilą uzyskania przez nią waloru ostateczności, polegających na przejściu prawa własności nieruchomości wskazanych w liniach rozgraniczających teren drogi na rzecz Miasta Kielce, za wyjątkiem działek o nr [...] i [...], które stają się z mocy prawa własnością Gminy Kielce. Organ podkreślił, że zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Prezydent Miasta Kielce doręczył decyzję z dnia [...] marca 2008 r. wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń we właściwym urzędzie gminy oraz w prasie lokalnej. Ponadto organ zawiadomił o jej wydaniu wszystkich właścicieli nieruchomości, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na adres z ewidencji gruntów. Organ nie uwzględnił zarzutów podnoszonych w odwołaniach. Powyższą decyzję zaskarżyły U. G., E. Z. i J. G., zarzucając: 1/ nieważność postępowania przed organami obu instancji przez naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez "nie powiadomienie o toczącym się postępowaniu stron, na adres określony w ewidencji gruntów, mimo prawidłowego wskazania tych adresów przez skarżące do tej ewidencji, a zaniechanie wprowadzenia wskazanych adresów do nowej ewidencji wynikłe wyłącznie z bałaganu panującego w Urzędzie Miasta w Kielcach, co wynika z dołączonego pisma tego urzędu z dnia 19 maja 2008r."; 2/ rażące naruszenie przez organy obu instancji art. 1 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy przez założenie, że ustawa ta ma w sprawie zastosowanie mimo, że na złożonych do akt projektach planowanej inwestycji nie przewidziano jakiegokolwiek połączenia działki skarżących z ulicą IX Wieków, "które to połączenie zresztą jest niemożliwe i doprowadziłoby do utworzenia nowego skrzyżowania owej ulicy IX Wieków Kielc z ulicą Kościuszki, przebiegająca pod oknami szpitala, obok istniejącego skrzyżowania ulicy Kościuszki z ulicą Starodomaszowską, a cała koncepcja wywłaszczenia nieruchomości skarżących podyktowana jest wyłącznie tym, iż na działkach sąsiednich do ich nieruchomości doszło w sposób, który jak można podejrzewać miał charakter przestępczy, do wydania przez Gminę Kielce zezwoleń na budowy w granicy z działką skarżących i oknami skierowanymi na ich działkę, które to okoliczności ujawniły się w toku postępowania w sprawie [...] Urzędu Miasta w Kielcach i stały się przedmiotem doniesienia przez skarżących o przestępstwie do Prokuratora Rejonowego w Kielcach"; 3/ rażące naruszenie tej samej ustawy poprzez przyjęcie, iż skarżona decyzja może być wydana w sytuacji, gdy rzekomo planowana rozbudowa ulicy Kościuszki do ulicy IX Wieków, o jakiej mowa w tej decyzji, jest w istocie rzeczy "jak to zaprezentowano na dołączonej do decyzji mapie, kompletnie nieaktualnej, nie obrazującej nowo wzniesionych budynków, jest planowana jako parking miejski przed Szpitalem Miejskim w Kielcach"; 4/ "niedorzeczne określenie w skarżonej decyzji prac, jakie na działce skarżących mają być wykonane, z kompletnym nie dostrzeżeniem, iż w toczącej się przez Prezydentem Miasta Kielc sprawie [...], z wniosku skarżących o wydanie warunków zabudowy działki 79, MZD w Kielcach wskazywało konieczność przedłożenia kanału działki skarżących, zaś decyzja wydana wbrew ustaleniom we wskazanej sprawie ustala konieczność budowy owego kanału, które istnieje, a nadto oświetlenia naszej działki które także już istnieje"; 5/ obrazę art. 7 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy "przez nie wykazania w wydanej decyzji połączenia działki skarżących z innymi ulicami", co jest wymogiem stosowania owej ustawy, z określeniem kategorii tych ulic, nieokreślenie w drodze opinii warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska dla nowo budowanej drogi, przy założeniu, iż droga ta ma powstać kilka metrów od okien istniejącego szpitala, nie określenie co znaczą na planowanej drodze zaznaczone miejsca parkingowe, z których jasno wynika zlokalizowanie na działce skarżących nie ulicy ale parkingu, posłużenie się mapą kompletnie nieaktualną, nie odzwierciedlająca obecnie istniejącej zabudowy". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Powyższy wymóg został spełniony zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Dlatego też zupełnie chybiony jest zawarty w pkt 1 skargi zarzut nieważności postępowania, polegający zdaniem skarżących na niepowiadomieniu ich o toczącym się postępowaniu. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, jeśli chodzi o doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, to jest ona doręczana jedynie wnioskodawcy. Pozostałe strony o jej wydaniu są zawiadamiane poprzez obwieszczenia, a dotychczasowi właściciele dodatkowo są zawiadamiani o wydaniu decyzji na adres określony w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie stosownie do tego przepisu organ I instancji dokonał stosownego obwieszczenia, a ponadto wysłał zawiadomienie o tym, że decyzja została wydana Wiesławowi G., figurującemu w tej ewidencji jako właściciel nieruchomości, na wskazany w ewidencji adres. Tak więc zdaniem Sądu I instancji chybiony jest również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 ust. 2 ustawy. Sąd stwierdził, że faktycznie Wiesław G. od kilku lat nie żyje, ale to, z jakiego powodu w ewidencji gruntów nie dokonano stosownej aktualizacji, pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał, iż zawiadomienie dla dotychczasowego właściciela ma być wysłane na adres figurujący w ewidencji gruntów, nie zaś na faktyczny jego adres. Na marginesie Sąd wskazał, że gdyby organ I instancji wysłał zawiadomienie o wydaniu decyzji na błędny adres, to i tak wobec wniesienia w terminie odwołania przez J. G. nie miałoby to żadnego znaczenia, bowiem o wszczęciu postępowania wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione w drodze obwieszczeń. Organ odwoławczy także prawidłowo zawiadomił poprzez obwieszczenia o toczącym się przed nim postępowaniu odwoławczym. Natomiast niewątpliwie organ powinien by ustalić wszystkich spadkobierców W. G. i na ich nazwisko doręczyć zawiadomienie o wydaniu decyzji. To uchybienie jednak nie miało żadnego wpływu na prawidłowość postępowania skoro wszystkie skarżące w terminie wniosły do Sądu skargę na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego. Zdaniem Sądu niezrozumiały jest zarzut, iż organy naruszyły, i to w sposób rażący, art. 1 ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżących ustawa z 2003 r. nie może mieć w ogóle zastosowania gdyż "nie przewidziano żadnego połączenia działki skarżących z ulicą IX Wieków". Zarzut ten, zdaniem Sądu, jest wynikiem niewłaściwego zrozumienia przez skarżące, iż rozbudowywana ulica Kościuszki ma dochodzić bezpośrednio do Al. IX Wieków Kielc podczas, gdy w decyzji uściślono w ten sposób, o który odcinek ulicy Kościuszki chodzi. Także stawiany w skardze zarzut, jakoby "cała koncepcja wywłaszczenia nieruchomości skarżących" podyktowana była tym, że doszło wcześniej do wydania nieprawidłowych zdaniem skarżących zezwoleń na zabudowę nieruchomości sąsiednich jest nieuzasadniony. Sąd uznał także za bezzasadny zarzut, jakoby zaskarżona decyzja nie dotyczyła rozbudowy ulicy Kościuszki lecz budowy parkingu miejskiego przed Szpitalem Miejskim w Kielcach. Z decyzji wynika w sposób jednoznaczny, iż chodzi o rozbudowę ulicy Kościuszki tak, aby miała ona powiązania z ulicą Starodomaszowską w dwóch miejscach: poprzez ulicę Szpitalną oraz ulicę określaną w decyzji jak i na dołączonej do wniosku mapie mianem ulicy "łączącej" ul. T. Kościuszki ze Starodomaszowską. To, iż na projekcie zaznaczono, że inwestycja będzie obejmowała także budowę miejsc postojowych nie oznacza, że inwestycja dotyczy wyłącznie, jak twierdzą skarżące, budowy parkingu. Sąd wskazał ponadto, że zaskarżona decyzja dotyczy lokalizacji inwestycji na siedmiu działkach, a nie tylko na działce nr [...] należącej do skarżących. To, iż w decyzji wskazano, że w ramach przedmiotowej inwestycji planuje się remont i niezbędną przebudowę istniejącego systemu kanalizacji deszczowej oraz przebudowę lub rozbudowę istniejących sieci elektroenergetycznych, a także między innymi ewentualnie cieplnej, telekomunikacyjnej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, podczas, gdy według twierdzeń skarżących na ich działce już istnieje oświetlenie i kanał sanitarny, w żaden sposób nie dyskredytuje zaskarżonej decyzji. Po pierwsze bowiem te konkretne inwestycje być może dotyczą którejś z pozostałych działek, po drugie, być może konieczna będzie przebudowa tej infrastruktury, jaka jest obecnie na działce 79. Odnośnie zarzutu posłużenia się mapą "kompletnie nieaktualną, nie odzwierciedlającą istniejącej zabudowy" Sąd uznał, że stanowiąca załącznik do decyzji mapa zasadnicza została poświadczona za zgodność z oryginałem w dniu 22 listopada 2007 r. i czyni zadość wymogom art. 5 ustawy z 2003 r. Mając na uwadze, iż podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę i które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji bądź stwierdzeniem jej nieważności i wobec tego skargę jako niezasadną oddalił. W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej przez skarżące zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) w wyniku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, iż doprowadzenie przez organ II instancji do nieważności postępowania w sprawie z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 kpa i rażące naruszenie przez ten organ art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 721) co do sposobu informowania stron tego postępowania o wydawanych w sprawie decyzjach nie ma wpływu na wynik sprawy, mimo iż akceptacja owego stanu rzeczy w sposób razący narusza konstytucyjną zasadę państwa prawa zawartą w art. 2 Konstytucji RP i stanowi de facto przyzwolenie Sądu na tego rodzaju działanie organów administracji, które z ową konstytucyjną zasadą nie mają nic wspólnego, b) art.106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedopuszczenie przed Sądem dowodu z akt spraw wnioskowanych skardze jako dowód, a mianowicie akt IC 288/03 Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny w Kielcach oraz akt [...] Urzędu Miasta w Kielcach, którymi to dowodami strona skarżąca chciała wykazać, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie jest w istocie rzeczy sposobem na pozbawienie skarżących ich działki stanowiącej przez lata parking przed Szpitalem Miejskim w Kielcach, odzyskanej przez nich w drodze roszczenia sądowego oraz sposobem na zakamuflowanie wydawania niezgodnych z prawem decyzji o pozwoleniach na budowę wielokondygnacyjnych domów przy ul. Starodomaszewskiej i Szpitalnej w granicy z działką skarżących z oknami i balkonami skierowanymi na te działkę, która to zabudowa obecnie czyni, zdaniem Gminy Kielce, niemożliwym zabudowanie działki skarżących, mimo czynionych starań o wydanie im warunków zabudowy ich nieruchomości, a także dla wykazania, iż na przedmiotowej nieruchomości istnieją wszystkie te urządzenia infrastrukturalne, dla wykonania których następuje odebranie skarżącym ich własności. W oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono rażącą obrazę prawa materialnego przez: a) błędną wykładnię art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez przyjęcie, iż ustawa ta ma zastosowanie do odtworzenia parkingu przed Szpitalem Miejskim w Kielcach, bowiem nawet dla osoby nie mającej wykształcenia prawniczego jest oczywiste, iż do tego zmierza działanie organu I i II instancji w sprawie, b) błędną wykładnię art. 1 ust. 1 tej ustawy przez przyjęcie, że ustawa ta ma zastosowanie do przedmiotowej nieruchomości, mimo, iż na złożonych do akt sprawy projektach planowanej inwestycji nie przewidziano jakiegokolwiek połączenia działki skarżących z ulicą IX Wieków Kielc, które to połączenie jest zresztą niemożliwe i doprowadziłoby do utworzenia nowego skrzyżowania owej ulicy IX Wieków Kielc z ulicą Kościuszki, przebiegającą pod oknami Szpitala, obok istniejącego skrzyżowania ulicy Kościuszki z ulicą Starodomaszowską, a cała koncepcja wywłaszczania nieruchomości skarżących podyktowana jest wyłącznie tym, iż na działkach sąsiednich do ich nieruchomości doszło, w sposób, który – jak można podejrzewać – miał charakter nielegalny, do wydania przez Gminę Kielce zezwoleń na budowę w granicy z działką skarżących i z oknami skierowanymi na ich działkę, które to okoliczności ujawniły się w toku postępowania w sprawie [...] Urzędu Miasta w Kielcach i stały się przedmiotem doniesienia skarżących o przestępstwie do Prokuratora Rejonowego w Kielcach, a przeciwne rozumowanie Sadu mające wyjaśnić stronom trafność wydanego wyroku pozostaje w niezgodzie z uchwałą Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 10 października 2007 r., na która powołuje się Sąd na k. 10 uzasadnienia wyroku, c) błędną wykładnię art. 4 tej ustawy w zw. z art. 7 kpa wynikającą z zaakceptowania przez Sąd faktu nie przeprowadzenia w sprawie w toku postępowania administracyjnego gruntownej analizy celowości tworzenia parkingu przed Szpitalem Miejskim w Kielcach, przy zastosowaniu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie mającej odniesienia do tego rodzaju inwestycji, z następnym ustaleniem przez Sad w uzasadnieniu skarżonego wyroku, iż poza kognicją tego Sądu leży owa analiza, który to pogląd w istocie rzeczy ograniczający zakres owej sądowej kognicji do biernego akceptowania działań organów administracji w omawianym zakresie, jest niedopuszczalny, bowiem prezentowany pogląd Sądu pozostaje w sprzeczności z treścią cytowanego przepisu nakazującego organowi administracji wszechstronne wyjaśnienie sprawy w sposób wykazujący Sądowi, iż zamierzona inwestycja nie jest tworzeniem parkingu przed Szpitalem Miejskim w Kielcach, jak twierdzą skarżące, ale inwestycją do której można stosować ową szczególną ustawę. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z tego względu szczególne znaczenie ma prawidłowe określenie podstaw skargi kasacyjnej , zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.).Emocjonalny charakter uzasadnienia zarzutów i podnoszenie w nich okoliczności opartych jedynie na przekonaniu skarżących ( m.in. zarzut uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że doprowadzenie do nieważności postępowania w sprawie z uwagi na rażące naruszenie przez organ II Instancji art.7 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r.,Nr 80,poz.721) co do sposobu informowania stron nie ma wpływu na wynik sprawy mimo, że akceptacja tego stanu rzeczy w sposób rażący narusza art. 2 Konstytucji RP - w sytuacji gdy sprawa nie dotyczyła nieważności decyzji bo organ odwoławczy nie stosuje art. 156 k.p.a., nie orzeka w trybie nieważnościowym tylko odwoławczym, czy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 pow. ustawy, przez przyjęcie, że ustawa ta ma zastosowanie do odtworzenia parkingu przed Szpitalem Miejskim w Kielcach ze wskazaniem na błędną wykładnię w sytuacji gdy tak sformułowany zarzut nie ma związku z wykładnią dokonaną przez Sąd) nie spełnia wymogów określonych w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. i tylko uzasadnienie, choć także chaotyczne i nieuporządkowane, skargi kasacyjnej pozwoliło Sądowi na ich rozpoznanie. Skarga kasacyjna zasługuje jednak na uwzględnienie, choć nie wszystkie wskazane w niej zarzuty można uznać za uzasadnione. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji Dz.U. Nr 80,poz.721 ze zm., obecnie Dz.U. z 2008 r.,Nr 193,poz.1194 ze zm.)) ma charakter , jak wynika z samego tytułu , wyjątkowy. Z tego względu jej stosowanie musi spełniać wszelkie wymogi w niej przewidziane a przede wszystkim ustawa ta nie może służyć jako podstawa do szybkiego, uproszczonego, przejmowania nieruchomości pod rozbudowę dróg w sytuacji gdy przesłanki ustawowe nie są spełnione, nie może też służyć innym celom niż w niej przewidziane. Skarżące dopiero w 2006 r. odzyskały działkę, na której przez lata istniał parking na potrzeby szpitala. Analiza map znajdujących się w aktach sprawy może potwierdzać zarzuty skarżących podnoszone na etapie postępowania przed organami administracji. Zdaje się z nich wynikać, że tylko na obszarze działki skarżących na wysokości szpitala następuje znaczne poszerzenie drogi , obejmujące ich działkę niedawno odzyskaną , podczas gdy na pozostałym niewielkim odcinku drogi która ma podlegać rozbudowie (a nie budowie) droga ma mieć inną szerokość. W tej sytuacji zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy , także poprzez dopuszczenie dowodu z akt sądowych przed organem administracji, znajdują uzasadnienie. Także zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnienia dotyczące niezasadności planowanych rozwiązań drogowych , jasno wynikające ze szkicu planowanej inwestycji i fotografii, podnoszone w postępowaniu administracyjnym i przed Sądem I Instancji, powinny być zbadane z uwagi na szczególny uproszczony tryb przygotowywania i realizacji inwestycji drogowych w trybie przewidzianym w powołanej ustawie. Organy administracji rozpoznające wniosek dotyczący lokalizacji drogi publicznej nie mogą zmieniać parametrów inwestycji drogowej, mogą jednak zbadać czy w istocie nie chodzi o realizację innych celów niż zakładane i czy inwestycja ta uwzględnia "uzasadnione interesy osób trzecich" a przede wszystkim , czy podjęcie jej w tym trybie, z uwagi na jej zakres, najsilniej oddziałujący na nieruchomość skarżących, z ponownym w istocie przeznaczeniem jej na parking, nie stanowi w istocie obejścia prawa. Wprawdzie uzasadnienie skargi kasacyjnej odnosi się przede wszystkim do argumentów o charakterze procesowym nie sformułowanych wprost w zarzutach skargi( niewyjaśnienia stanu sprawy w oparciu o całokształt materiału z jej akt), ale jego treść potwierdza także zarzuty błędnej wykładni art. 1 ust. 1 i art. 4 pow. ustawy stanowiącego iż w postępowaniu tym stosuje się przepisy k.p.a. Za niezasadny należy natomiast – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - uznać zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy w sytuacji gdy skarżące informację o postępowaniu uzyskały i korzystały ze środków odwoławczych i gdy naruszenie powołanego przepisu nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. W postępowaniu którego przebieg był kontrolowany przez Sąd I instancji przedmiotem rozpoznania nie mogły być nieprawidłowości i opóźnienia we wpisywaniu aktualnych danych do ewidencji gruntów. Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna miała zarzuty częściowo uzasadnione, na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.