II SA/Ke 470/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2008r. sprawy ze skargi U. G., J. G. i E. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia 4 lipca 2008r. W. Ś. po rozpatrzeniu odwołań Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Św. [...] Prowincji [...] z dnia 15 kwietnia 2008r. oraz J. G. z dnia 17 kwietnia 2008r. od decyzji Prezydenta Miasta Kielce Nr [...] z dnia 27 marca 2008r. o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy K. w [... ] na odcinku od ulicy N. do Al. IX W. K. i ul. S. wraz z miejscami postojowymi, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową infrastruktury technicznej, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych / Dz. U. Nr 80 poz. 721 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy cytując treść stosownych przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa gdyż: Wniosek Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 10 stycznia 2008r., dot. wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej dla przedsięwzięcia: "Rozbudowa ul. K. w [...] na odcinku od ul. N. do Al. IX W. K. i ul. S. wraz z miejscami postojowymi, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową niedrogowej infrastruktury technicznej" zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 w/w ustawy tj.: mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu /składającą się z jednego arkusza/, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami /dwa arkusze map z projektem podziału nieruchomości w skali 1:1000/, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wymagane opinie. Ponadto do wniosku została załączona opinia Prezydenta Miasta. Natomiast opinii nie przedstawił Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co jest jednoznaczne z brakiem zastrzeżeń do wniosku. Prezydent Miasta zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zawiadomił o wszczęciu postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wszystkie strony postępowania w drodze obwieszczenia w urzędzie gminy, właściwym ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz fragment wydania "Gazety Wyborczej" z wydrukowanym obwieszczeniem. 3. Sentencja przedmiotowej decyzji zawiera elementy, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, gdyż wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 16 ust. 2 w/w ustawy, w pkt III decyzji określono termin wydania nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren drogi ustalonych decyzją. Z kolei pkt IV sentencji zawiera informację o skutkach prawnych decyzji, powstających z chwilą uzyskania przez nią waloru ostateczności, polegających na przejściu prawa własności nieruchomości wskazanych w liniach rozgraniczających teren drogi na rzecz Miasta, za wyjątkiem działek o nr 68/1 i 78, które stają się z mocy prawa własnością Gminy. 4. Zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Prezydent Miasta doręczył decyzję z dnia 27 marca 2008r. wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń we właściwym urzędzie gminy oraz w prasie lokalnej. Akta sprawy zawierają potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia w Urzędzie /w dniach 2 -16.04.2008r./ oraz fragment wydania "Gazety Wyborczej" z dnia 2 kwietnia 2008r. z wydrukowanym obwieszczeniem. Ponadto organ zawiadomił o jej wydaniu wszystkich właścicieli nieruchomości, znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, na adres z ewidencji gruntów. Odnosząc się do zarzutów odwołania podnoszonych przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. [...] Prowincji [...] organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie wywieszenia obwieszczenia Prezydenta Miasta o wydaniu analizowanej decyzji oraz wycinek z prasy lokalnej "Gazeta Wyborcza", a także zawiadomienie o wydaniu decyzji wysłane na adres z ewidencji gruntów. Zgodnie z wypisem skróconym z rejestru gruntów właścicielem działki o nr 68 położonej przy ul. K. 36 jest Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Św. [...], ul. K. 36, i na taki adres zostało wysłane zawiadomienie o wydaniu decyzji. W zawiadomieniu tym poinformowano strony postępowania o miejscu i terminie zapoznania się z treścią decyzji z dnia 27 marca 2008r. oraz o skutkach prawnych jej wydania. Organ II instancji również dodał, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono lokalizację drogi publicznej /pkt I decyzji/ oraz zatwierdzono projekt podziału nieruchomości, w tym nieruchomości o nr 68 /pkt 11.1. decyzji/. Co do kwestii zwiększenia odległości rozbudowywanej drogi od budynku Zgromadzenia Wojewoda stwierdził, że w postępowaniu ustalającym lokalizację drogi publicznej Prezydent Miasta nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanego we wniosku przebiegu drogi. Inwestor bowiem sam dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Także Wojewoda, do którego służy odwołanie od takiej decyzji, nie może uwzględnić propozycji strony odwołującej się i samodzielnie dokonywać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Inwestycja musi być zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym m.in. z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), a tym samym zaplanowane rozwiązania projektowe mają zapewnić usprawnienie ruchu drogowego, a także bezpieczeństwo w rejonie inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez J. G. działającą przez pełnomocnika adw. W. C., odnośnie kwestii dotyczącej niezawiadomienia właściciela działki o wydaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta postąpił zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Powiadomił on bowiem o jej wydaniu strony postępowania /w tym, m.in. właściciela działki o nr 79, obręb 0017/ poprzez: obwieszczenie w prasie, obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, zawiadomienie o wydaniu decyzji wysłane dotychczasowemu właścicielowi na adres z ewidencji gruntów. Ponadto Wojewoda zauważył, że organ wydający decyzję w I instancji realizując zapisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zgodnie z art. 5 ust. 5 także prawidłowo powiadomił strony w sprawie o wszczęciu postępowania dla przedmiotowej inwestycji, umożliwiając wgląd w akta sprawy oraz składanie wypowiedzi i zastrzeżeń co do zebranych dowodów i materiałów. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z dołączonym do wniosku skróconym rejestrem gruntów z dnia 26 października 2007r., właścicielem działki o nr 79 jest W. G., zamieszkały K., ul. C. 54, zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało wysłane do W. G. na adres zgodny z ewidencją i odebrane przez J. G. w dniu 7 kwietnia 2008r. Na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej organ nie jest upoważniony do ustalania, czy ewidencja jest prowadzona poprawnie i czy dany właściciel żyje lub czy wyznaczeni są spadkobiercy. Zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm./ oraz rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/ ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, do których należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Wojewoda zaznaczył, że właściciele nieruchomości mają obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. W kwestii zarzutu, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do rozbudowy ulicy K., lecz do budowy parkingu miejskiego przed Szpitalem Miejskim i "zaboru" działki o nr 79, organ odwoławczy wskazał, że inwestor wystąpił do właściwego organu z wnioskiem na rozbudowę ul. K. w [...] na odcinku od ul. N. do Al. IX W. K. i ul. S. wraz z miejscami postojowymi, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową niedrogowej infrastruktury technicznej i zgodnie z tym wnioskiem Prezydent Miasta wydał decyzję lokalizacyjną. Zakres inwestycji został określony w pkt 1.1. warunków lokalizacji, w którym nie ma mowy o budowie parkingu. Jeżeli zaś chodzi o "zabór" działki o nr 79 to w pkt IV. 1. zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta poinformował, że wszystkie działki wymienione w jej pkt I, za wyjątkiem działek o nr 68/1 i 78, stają się z mocy prawa własnością Miasta na prawach powiatu, z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnym postępowaniu. Działki o nr 68/1 i 78 stają się własnością Gminy. Odnosząc się do kwestii zakresu prac jakie mają zostać wykonane na nieruchomości będącej w posiadaniu J. G., w kontekście sprawy, która toczy się z wniosku skarżącej o wydanie warunków zabudowy na działce o nr 79, Wojewoda wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem odrębnym, które prowadzone jest w innej sprawie przez ten sam organ. Zamierzenia skarżącej w odniesieniu do tej nieruchomości nie mogą zatem mieć wpływu na rozstrzygnięcia decyzji lokalizacyjnej. Natomiast rozwiązania techniczne planowanej inwestycji takie jak np.: remont i niezbędna przebudowa lub rozbudowa istniejącego systemu kanalizacji deszczowej, przebudowa lub rozbudowa istniejących sieci elektroenergetycznych zasilających oświetlenie uliczne odnoszą się do zakresu całej inwestycji, a nie tylko do jednej działki. Ponadto zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych starosta /w przypadku miasta na prawach powiatu prezydent miasta/ pełni w procesie budowy dróg powiatowych i gminnych funkcję organu administracji, który jest zobowiązany do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też zmiany zakresu planowanych rozwiązań techniczno -wykonawczych. Takie stanowisko wyraził też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 czerwca 2005r., Sygn. IV SA/Wa 851/04. Reasumując Wojewoda stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta nie narusza prawa. Powyższą decyzję zaskarżyły U. G., E. Z. i J. G., zarzucając: 1/ nieważność postępowania przed organami obu instancji przez naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez "nie powiadomienie o toczącym się postępowaniu stron, na adres określony w ewidencji gruntów, mimo prawidłowego wskazania tych adresów przez skarżące do tej ewidencji, a zaniechanie wprowadzenia wskazanych adresów do nowej ewidencji wynikłe wyłącznie z bałaganu panującego w Urzędzie Miasta, co wynika z dołączonego pisma tego urzędu z dnia 19 maja 2008r."; 2/ rażące naruszenie przez organy obu instancji art. 1 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy przez założenie, że ustawa ta ma w sprawie zastosowanie mimo, że na złożonych do akt projektach planowanej inwestycji nie przewidziano jakiegokolwiek połączenia działki skarżących z ulicą IX W., "które to połączenie zresztą jest niemożliwe i doprowadziłoby do utworzenia nowego skrzyżowania owej ulicy IX W. K. z ulicą K., przebiegająca pod oknami szpitala, obok istniejącego skrzyżowania ulicy K. z ulicą S., a cała koncepcja wywłaszczenia nieruchomości skarżących podyktowana jest wyłącznie tym, iż na działkach sąsiednich do ich nieruchomości doszło w sposób, który jak można podejrzewać miał charakter przestępczy, do wydania przez Gminę zezwoleń na budowy w granicy z działką skarżących i oknami skierowanymi na ich działkę, które to okoliczności ujawniły się w toku postępowania w sprawie [...] Urzędu Miasta i stały się przedmiotem doniesienia przez skarżących o przestępstwie do Prokuratora Rejonowego "; 3/ rażące naruszenie tej samej ustawy poprzez przyjęcie, iż skarżona decyzja może być wydana w sytuacji, gdy rzekomo planowana rozbudowa ulicy K. do ulicy IX W., o jakiej mowa w tej decyzji, jest w istocie rzeczy "jak to zaprezentowano na dołączonej do decyzji mapie, kompletnie nieaktualnej, nie obrazującej nowo wzniesionych budynków, jest planowana jako parking miejski przed Szpitalem Miejskim"; 4/ "niedorzeczne określenie w skarżonej decyzji prac, jakie na działce skarżących mają być wykonane, z kompletnym nie dostrzeżeniem, iż w toczącej się przez Prezydentem Miasta sprawie [...], z wniosku skarżących o wydanie warunków zabudowy działki 79, MZD wskazywało konieczność przedłożenia kanału działki skarżących, zaś wydana wbrew ustaleniom we wskazanej sprawie ustala konieczność budowy owego kanału, które istnieje, a nadto oświetlenia naszej działki które także już istnieje"; 5/ obrazę art. 7 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy "przez nie wykazania w wydanej decyzji połączenia działki skarżących z innymi ulicami, co jest wymogiem stosowania owej ustawy, z określeniem kategorii tych ulic, nie określenie w drodze opinii warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska dla nowo budowanej drogi, przy założeniu, iż droga ta ma powstać kilka metrów od okien istniejącego szpitala, nie określenie co znaczą na planowanej drodze zaznaczone miejsca parkingowe, z których jasno wynika zlokalizowanie na działce skarżących nie ulicy ale parkingu, posłużenie się mapą kompletnie nieaktualna, nie odzwierciedlająca obecnie istniejącej zabudowy". W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżące domagały się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie przed organami toczyło się w trybie przepisów ustawy dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych / Dz. U. Nr 80 poz. 721/, zwanej dalej w skrócie ustawą, w jej brzmieniu obowiązującym od 12 lipca 2007r. do 9 września 2008r. Celem ustawy jest usprawnienie postępowania w sprawach dotyczącego realizacji dróg publicznych. Mając na uwadze ten cel ustawodawca wprowadził między innymi uproszczoną procedurę w zakresie doręczeń. I tak zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy, o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamiają w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Powyższy wymóg został spełniony zarówno przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Dlatego też zupełnie chybiony jest zawarty w pkt 1 skargi zarzut nieważności postępowania, polegający zdaniem skarżących na niepowiadomieniu ich o toczącym się postępowaniu. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, jeśli chodzi o doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, to jest ona doręczana jedynie wnioskodawcy. Pozostałe strony o jej wydaniu są zawiadamiane poprzez obwieszczenia, a dotychczasowi właściciele dodatkowo są zawiadamiani o wydaniu decyzji na adres określony w ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie stosownie do tego przepisu organ I instancji dokonał stosownego obwieszczenia, a ponadto wysłał zawiadomienie o tym, że decyzja została wydana W. G., figurującemu w tej ewidencji jako właściciel nieruchomości, na wskazany w ewidencji adres. Tak więc chybiony jest również zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 ust. 2. Okolicznością niesporną okazało się to, że faktycznie W. G. od kilku lat nie żyje. To, z jakiego powodu w ewidencji gruntów nie dokonano stosownej aktualizacji, pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał, iż zawiadomienie dla dotychczasowego właściciela ma być wysłane na adres figurujący w ewidencji gruntów, nie zaś na faktyczny jego adres. Dodatkowo podnieść należy, iż skarżąca J. G. osobiście pokwitowała wysłane na adres zmarłego ojca zawiadomienie o wydaniu decyzji przez organ I instancji. Również pozostałe skarżące, które są pozostałymi spadkobiercami W. G., taki sam adres wskazały w skardze jako swój adres dla doręczeń. Jedynie na marginesie wskazać należy, iż nawet gdyby organ I instancji wysłał zawiadomienie o wydaniu decyzji na błędny adres, to i tak wobec wniesienia w terminie odwołania przez J. G. nie miałoby to żadnego znaczenia. Jak już bowiem wyżej wskazano, o wszczęciu postępowania wszystkie strony zostały prawidłowo zawiadomione w drodze obwieszczeń, tak wiec samo postępowanie było prowadzone w prawidłowy sposób, w związku z czym organ II instancji nie miałby podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji tylko dlatego, że o jej wydaniu dotychczasowy właściciel nie został prawidłowo zawiadomiony. Są to jednak jedynie teoretyczne rozważania, albowiem jak już wcześniej wskazano, w ocenie Sądu, organ I instancji nie naruszył przepisów ustawy w zakresie doręczeń. Jeśli zaś chodzi o postępowanie przed Wojewodą, to organ ten również prawidłowo zawiadomił poprzez obwieszczenia o toczącym się przed nim postępowaniu odwoławczym. Natomiast niewątpliwie w związku z zawartym w odwołaniu zarzutem, iż W. G. nie żyje, oraz że wpis w ewidencji gruntów w zakresie osoby właściciela działki nr 79 jest nieaktualny, powinien był ustalić pozostałych spadkobierców W. G. i na ich nazwisko doręczyć zawiadomienie o wydaniu decyzji. To uchybienie jednak nie miało żadnego wpływu na prawidłowość samego postępowania zakończonego wydaniem decyzji. Skoro zaś wszystkie skarżące w terminie wniosły do Sądu skargę na decyzję Wojewody okoliczność, iż zawiadomienie o wydaniu decyzji przez organ odwoławczy zostało doręczone tylko pełnomocnikowi jednej z nich / który w toku postępowania sądowego występuje w imieniu wszystkich spadkobierczyń W. G./, to powyższe uchybienie organu nie może mieć żadnego wpływu na ocenę prawidłowości samej decyzji i poprzedzającego jej wydanie postępowania. Ustawa z 10 kwietnia 2003r. poczynając od 16 grudnia 2006r. określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych / Dz. U. Nr 19 za 2007 ze zm. /. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi powiatowej - ul. K. Niezrozumiały w związku z tym jest zarzut, iż organy naruszyły, i to w sposób rażący, art. 1 ust. 1 ustawy. Zdaniem skarżących ustawa z 2003r. nie może mieć w ogóle zastosowania gdyż "nie przewidziano żadnego połączenia działki skarżących z ulicą IX W". W związku z tym zarzutem wskazać należy, że: - po pierwsze, ustawa dotyczy zasad przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg; przepisy ustawy przewidują konieczność powiązania drogi z innymi drogami, nie zaś każdej z poszczególnych ewidencyjnych działek, przez które droga ma przebiegać z drogami publicznymi; - po drugie ze skargi zdaje się wynikać, iż skarżącym chodzi o to, że projektowana ulica K. nie ma bezpośredniego powiązania z ulicą IX W. mimo, że w decyzji określono, że dotyczy ona "lokalizacji drogi publicznej dla inwestycji polegającej na rozbudowie ul. K. w [...] na odcinku od ul. N. do Al. IX W. K. i ul. S". Otóż zarzut jest wynikiem niewłaściwego zrozumienia przez skarżące, iż rozbudowywana ulica K. ma dochodzić bezpośrednio do Al. IX W. K. podczas, gdy w decyzji uściślono w ten sposób, o który odcinek ulicy K. chodzi. Ulica K. składa się bowiem niejako z dwóch nie połączonych ze sobą odcinków, z których jeden położony jest pomiędzy ul. N., a ul. IX W. K., a drugi po drugiej stronie ulicy IX W. i biegnie w kierunku ul. Św. L. / mapa k. 16 /. W utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji organu I instancji, zgodnie z wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 1 wymogiem wskazano w punkcie 1 lit. "d" Powiązania drogi powiatowej – ulicy K. z innymi drogami: - skrzyżowanie z drogą gminną – ul. S., -skrzyżowanie z drogą powiatową – ulicą łączącą ul. K. z ul. S.. W punkcie 1 lit. "e" decyzji organu I instancji wskazano, że w ramach inwestycji przewiduje się m. in. rozbudowę ul. K. na odcinku od ul. N. do Al. IX W. K. (zakończona ślepo), rozbudowę ulicy łączącej ul. K. z ul. S. ( obecnie droga dojazdowa), rozbudowę skrzyżowań ul. K. z: ul. S. oraz ulicą łączącą ul. K. z ul. S., a także niezbędne roboty w zakresie infrastruktury technicznej oraz roboty budowlane dotyczące zjazdów z dróg stosownie do potrzeb. Jak z powyższego wynika, ani zaskarżona decyzja ani też decyzja organu I instancji nie naruszają art. 1 ust. 1 ani też art. 7 ustawy z 2003r. Stawiany w skardze zarzut, jakoby "cała koncepcja wywłaszczenia nieruchomości skarżących" podyktowana była tym, że doszło wcześniej do wydania nieprawidłowych zdaniem skarżących zezwoleń na zabudowę nieruchomości sąsiednich jest nieuzasadniony. Podnieść należy, iż w niniejszej sprawie kognicja sądu ograniczona jest do zbadania, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem czy też narusza przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Natomiast ani Sąd w tej sprawie, ani też wcześniej organ nie mają uprawnienia do badania, czy planowana inwestycja jest celowa. Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpił uprawniony do tego podmiot, załączając do wniosku między innymi uchwałę Zarządu Województwa z dnia 10 października 2007r., opiniującą pozytywnie celowość lokalizacji zadania inwestycyjnego pod nazwą "Przebudowa ul. K. na odcinku od ul. N. do Al. IX W. K. wraz z parkingami, odwodnieniem i oświetleniem oraz niezbędną przebudową niedrogowej infrastruktury technicznej". Z uwagi na zakres kognicji sądu w tej sprawie, nie został uwzględniony zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie dowodu z akt sprawy cywilnej, jaka toczyła się przed sądem powszechnym w ubiegłych latach oraz z akt sprawy administracyjnej z wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy na działce nr 79. Okoliczności, jakie dowody te miałyby potwierdzać / a mianowicie, że powodem, dla którego odmówiono skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 79 był fakt wydania pozwolenia na budowę budynków na działce sąsiedniej z lokalizacją okien tych budynków stojących w granicy z działką skarżących w kierunku na tę działkę, oraz że działka skarżących stanowiła kiedyś parking bezprawnie urządzony przez Miasto Kielce dla potrzeb Szpitala Miejskiego i że w 2005r. G. K., Szpital Miejski i Miejski Zarząd Dróg złożyli oświadczenie, że działka skarżących jest zbędna dla Gminy / pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Sąd dopuścił natomiast dowód z pisma Urzędu Miasta z dnia 19 maja 2008r., z którego wynika, że stosowne zmiany w ewidencji gruntów zostały wprowadzone dopiero po dniu 15 maja 2008r., a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Za bezzasadny uznać należy również zarzut, jakoby zaskarżona decyzja nie dotyczyła rozbudowy ulicy K. lecz budowy parkingu miejskiego przed Szpitalem Miejskim. Z decyzji wynika w sposób jednoznaczny, iż chodzi o rozbudowę ulicy K. tak, aby miała ona powiązania z ulicą S. w dwóch miejscach: poprzez ulicę S. oraz ulicę określaną w decyzji jak i na dołączonej do wniosku mapie mianem ulicy "łączącej" ul. K. ze S. To iż na projekcie zaznaczono, że inwestycja będzie obejmowała także budowę miejsc postojowych nie oznacza, że inwestycja dotyczy wyłącznie, jak twierdzą skarżące, budowy parkingu. Zgodnie z § 30 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r., w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 43 po. 430 / na ulicy klasy GP, z zastrzeżeniem ust. 2, oraz na ulicach niższych klas można stosować pas postojowy, jeżeli otaczające zagospodarowanie wywołuje zapotrzebowanie na miejsca postojowe. Zaskarżona decyzja dotyczy rozbudowy ulicy klasy L, a więc niższej niż klasa GP, stąd dopuszczalne jest zastosowanie pasa postojowego. W tym miejscu, w związku z dołączonym do skargi postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2008r., z uzasadnienia którego zdaje się wynikać, iż organ ten sugeruje, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 27 marca 2008r. jest nieważna, wskazać należy, iż samorządowe kolegium odwoławcze nie jest organem właściwym do rozstrzygania o prawidłowości decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przechodząc do kolejnego zarzutu "niedorzecznego określenia w zaskarżonej decyzji prac, jakie na działce skarżących mają być wykonane..." to wskazać należy, iż zaskarżona decyzja dotyczy lokalizacji inwestycji na siedmiu działkach, a nie tylko na działce nr 79 należącej do skarżących. To, iż w decyzji wskazano, że w ramach przedmiotowej inwestycji planuje się remont i niezbędną przebudowę istniejącego systemu kanalizacji deszczowej oraz przebudowę lub rozbudowę istniejących sieci elektroenergetycznych, a także między innymi ewentualnie cieplnej, telekomunikacyjnej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, podczas, gdy według twierdzeń skarżących na ich działce już istnieje oświetlenie i kanał sanitarny, w żaden sposób nie dyskredytuje zaskarżonej decyzji. Po pierwsze bowiem te konkretne inwestycje być może dotyczą którejś z pozostałych działek, po drugie, być może konieczna będzie przebudowa tej infrastruktury, jaka jest obecnie na działce 79. Co się tyczy ostatniego z zarzutów skargi, to kwestia połączenia działki skarżących, czy też raczej ulicy K. z drogami publicznymi została już wcześniej omówiona. Jeśli natomiast chodzi o zarzut braku określenia w drodze opinii warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska dla nowo budowanej drogi to wskazać należy, iż zgodnie z art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001r. o ochronie środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na tym etapie, to jest przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji drogi publicznej było wymagane tylko w odniesieniu do autostrad i dróg krajowych. Z kolei przepisy ustawy z 2003r. poczynając od dnia 28 maja 2005r., kiedy to został uchylony art. 5 ust. 1 pkt 5, nie wymagały dołączania do wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej raportu oddziaływania na środowisko. Natomiast dołączona do wniosku informacja o planowanym przedsięwzięciu zawiera "rozwiązania chroniące środowisko", z kolei w samej decyzji organ I instancji wskazał, że szczegółowe i wiążące dla pozwolenia na budowę warunki w zakresie ochrony środowiska określi decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą inwestor winien uzyskać przed wystąpieniem o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu posłużenia się mapą "kompletnie nieaktualną, nie odzwierciedlającą istniejącej zabudowy" to wskazać należy, iż stanowiąca załącznik do decyzji mapa zasadnicza została poświadczona za zgodność z oryginałem w dniu 22 listopada 2007r. i czyni ona zadość wymogom art. 5 ustawy z 2003r. Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę i które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji bądź stwierdzeniem jej nieważności, skargę jako niezasadną należało oddalić o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.