II SA/Sz 586/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 22 października 2008 sprawy ze skargi M. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności oddala skargę Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 11 kwietnia 2008 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. i J. K. z dnia 8 września 2003 r. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej geodezyjnie w obrębie ewidencyjnym 29 jako działka nr 271/2 o pow. 0,1283 ha położonej w K. przy ul. Ś. D. zabudowanej na cele usługowe, dla której urządzona jest księga wieczysta nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem M. i J. K. z dnia 8 września 2003 r. zostało wszczęte postępowanie w trybie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209 ze zm.), dotyczące nabycia przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. Ś. D. oznaczonej geodezyjnie działką nr 271 o pow. 0,4857, która zgodnie z treścią księgi wieczystej nr 15980 pozostawała w ich użytkowaniu wieczystym w udziale do ½ części. Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent Miasta K. decyzją [...] z dnia 30 września 2004 r. odmówił stwierdzenia nabycia prawa własności opisanej wyżej nieruchomości z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawców warunków wynikających z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 10 listopada 2004 r. utrzymało tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 1336/05 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 listopada 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez M. i J. K. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2005 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 123/07 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 listopada 2004 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 września 2004 r., a wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 lipca 2007 r. Organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 27 lipca 2007 r. wnioskodawcy wezwali Prezydenta Miasta K. do wykonania wyroku Sądu z dnia 18 kwietnia 2007 r. tj. do wydania decyzji w przedmiocie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w K. ul. Ś. D. działka nr [...]. Organ I instancji poinformował wnioskodawców, że w dniu 13 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175 poz. 1459) i zgodnie z art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy nowej ustawy. Jednocześnie wskazał, że nastąpiła zmiana stanu prawnego nieruchomości objętej wnioskiem, bowiem decyzją z dnia 4 listopada 2004 r., na wniosek wnioskodawców, zatwierdzony został projekt podziału geodezyjnego działki nr 271 w obrębie nr 29 na działkę nr 271/1 i 271/2, a także, że z dniem 10 marca 2005 r. odłączono z księgi wieczystej nr [...] działkę nr 271/1 i założono dla niej odrębną księgę wieczystą nr [...], a w dziale II tej księgi jako współużytkowników wieczystych wpisano M. i J. K. w udziałach po ½. W wyniku dokonanego podziału powstały więc dwie odrębne nieruchomości tj. działka nr 271/1 zabudowana na cele mieszkaniowe objęta księgą wieczystą nr [...], oraz działka nr 271/2 zabudowana na cele usługowe objęta księgą wieczystą nr [...]. Pismem z dnia 17 sierpnia 2007 r. wnioskodawcy podtrzymali w całości wniosek z dnia 8 września 2003 r. w sprawie nabycia prawa własności nieruchomości. Decyzją z dnia 7 września 2007 r. Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uznając że brak jest podstaw do rozpoznania wniosku zgodnie z żądaniem wnioskodawców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 19 listopada 2007 r. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania wskazując, że zakończenie postępowania możliwe jest wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Prezydent Miasta K. po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 11 kwietnia 2008 r. odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 271/2 wskazując, że nieruchomość ta zabudowana jest na cele usługowe. Tymczasem, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, z żądaniem przekształcenia mogą wystąpić osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy, użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. Organ wskazał, że wobec zróżnicowanego przeznaczenia nieruchomości nr 271/1 i 271/2, postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r. orzekł o prowadzeniu odrębnych postępowań w stosunku do każdej z tych nieruchomości. W związku z tym, że nieruchomość oznaczona geodezyjnie jako działka nr 271/2 o pow. 0,1283 ha, której dotyczy decyzja, zabudowana jest na cele usługowe, użytkownicy wieczyści tej nieruchomości nie spełniają przesłanek ustawowych uprawniających do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. W odwołaniu od decyzji skarżący wskazali, że zabudowa nieruchomości ma charakter wielofunkcyjny w tym również mieszkaniowy, a ustawodawca w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. nie zaznaczył, że przeznaczenie nieruchomości na cel mieszkaniowy musi być wyłączne. Brak jest zatem wyłączenia, które nieruchomości, z uwagi na swoje przeznaczenie, wyłączone są spod działania ustawy, a konstruowanie wyłączeń wbrew woli ustawodawcy jest niedopuszczalne. Ponadto wskazali, że podział nieruchomości jest sztuczny i został spowodowany bezprawnym działaniem organu I instancji który zmusił skarżących do podziału nieruchomości na dwie części, a okoliczność ta została pominięta w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 10 czerwca 2008 r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję wskazało, że możliwość przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. dotyczy wyłącznie nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami, albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę. O innych nieruchomościach cytowana ustawa nie wspomina. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że działka nr 271/2 w rejestrze gruntów zapisana jest jako inne tereny zabudowane. Natomiast sąsiednia działka nr 271/1 w rejestrze gruntów oznaczona jest jako tereny mieszkaniowe. Zatem prawo wieczystego użytkowania działki nr 271/2 nie może być przekształcone w prawo własności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję M. i J. K. zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wskazując, że to organ w sposób nieuprawniony podzielił nieruchomość będącą przedmiotem wniosku. Podnieśli, że organ dokonał sztucznego podziału nieruchomości na dwie części, z których jedną działkę nr 271/1 przekształcił, a w stosunku do drugiej części 271/2 odmówił przekształcenia. Tymczasem ustawodawca w art. 1 ust 1 ustawy wskazał, że przedmiotem przekształcenia jest nieruchomość, a nie jej część. Stosownie do art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami (gruntami) są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębne przedmioty własności, a wyodrębnienie tych prawnie samoistnych części następuje przez oznaczenie granic. Granice są więc środkiem skonkretyzowania nieruchomości. Decydujące znaczenie z punktu widzenia odrębności każdej nieruchomości ma kryterium fizyczne i kryterium prawne umożliwiające jej wyodrębnienie. W odniesieniu do powierzchni ziemskiej, w obrocie prawnym funkcjonują dwa pojęcia tj. nieruchomość (definicja zawarta w k.c.) oraz działka gruntu (art. 4 pkt 3 Prawa budowlanego). Zgodnie z tym przepisem przez działkę gruntu należy rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej. Oznacza to, że nieruchomość i działka gruntu nie są względem siebie pojęciami przeciwstawnymi. Nieruchomość może składać się z jednej lub kilku działek, a działki te nie muszą posiadać jednorodnego charakteru, aby tworzyły nieruchomość. Jednorodny charakter zastrzeżony jest dla samej działki, ale nie dla nieruchomości. W uchwale z dnia 27 grudnia 1994 r. III CZP 158/094 Sąd Najwyższy orzekł, że nieruchomością jest teren stanowiący własność jednego podmiotu otoczony od zewnątrz gruntami innych podmiotów, bez jakiegokolwiek nawiązywania do ksiąg wieczystych (OSNC 1995 nr 4 poz. 59). Nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym skarżących składa się z dwóch działek gruntu, z których działka nr 271/1 o pow. 3574 m2 stanowi tereny mieszkaniowe zabudowane budynkiem mieszkalnym. Natomiast działka gruntu o numerze ewidencyjnym 271/2 o pow. 128 m2 stanowi tereny innej zabudowy. Jednakże działki te nie stanowią odrębnych nieruchomości tylko jedną, w której dominuje funkcja mieszkaniowa, a podział nieruchomości na dwie odrębne działki jest sztuczny. Podział nieruchomości skarżący byli zmuszeni przeprowadzić w sytuacji, kiedy Miasto K. zakwalifikowało całą nieruchomość jako tereny zabudowy innej, nie mieszkalnej, co skutkowało znacznym wzrostem opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Dokonany podział wskazuje jednoznacznie, że tylko ¼ nieruchomości skarżących stanowi tereny innej zabudowy, a skoro przeważająca część nieruchomości zabudowana jest budynkiem mieszkalnym to tym samym należy uznać, że cała nieruchomość spełnia kryterium ustawowe nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe. Skarżący wskazali, że dzielenie nieruchomości na mniejsze części i orzekanie o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności tylko dla jednej części, a nie całej nieruchomości nie znajduje uzasadnienia w świetle ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209 ze zmianami) oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W ocenie skarżących zamiarem ustawodawcy nie było ograniczenie prawa przekształcenia użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanych wyłącznie na cele mieszkaniowe. Gdyby zamiarem ustawodawcy było takie ograniczenie, to niewątpliwie zamiar taki byłby wyrażony wprost. Brak takiej przesłanki w ustawie wskazuje jednoznacznie na dopuszczalność przekształcenia w sytuacji, gdy obie działki stanowią jedną nieruchomość w przeważającym zakresie zabudowaną na cele mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że z brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wynika, że możliwość przekształcenia dotyczy przede wszystkim prawa użytkowania wieczystego ustanowionego dla nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe co oznacza, że nieruchomość powinna być zabudowana budynkiem mieszkalnym. Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jeżeli zasadniczym lub przeważającym elementem w ocenie charakteru zabudowy jest jej funkcja mieszkaniowa. Działka nr 271/2 jest zapisana w rejestrze gruntów jako inne tereny zabudowane, a z akt nieruchomości wynika, że znajduje się na niej budynek motelu (szeroko reklamowany przy trasach wyjazdowych z K.). Ta okoliczność przesądza o tym, że przysługujące skarżącym prawo użytkowania wieczystego tej działki nie podlega przekształceniu na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Odnosząc się do zarzutu skargi, że obie działki stanowią jedną nieruchomość, a ich podział jest sztuczny organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika (postanowienie Prezydenta Miasta K. z 8 kwietnia 2008 r.), że decyzją z dnia 4 listopada 2004 r. zatwierdzony został projekt podziału geodezyjnego działki nr 271 na działki nr 271/1 i 271/2 przeprowadzony na zlecenie skarżących. Natomiast w dniu 10 marca 2005 r. odłączono z księgi wieczystej nr [...] działkę nr 271/1 i założono dla niej odrębną księgę wieczystą nr [...]. W wyniku tych czynności powstały więc dwie odrębne nieruchomości, każda posiadająca odrębną księgę wieczystą. W tej sytuacji należy wykluczyć twierdzenie o sztucznym podziale nieruchomości. Z tych względów nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr 271/2 jest wyłączona spod działania art. 1 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. skarżący J. K. oświadczył, że w poprzednim postępowaniu organy orzekające w sprawie nie uznały skarżących za następców prawnych poprzednich użytkowników wieczystych. Nadto, że zostali zmuszeni do dokonania podziału nieruchomości przez organ, który podwyższył opłatę za użytkowanie wieczyste. Ponadto, że kłamstwem jest, iż działka nr 271/1 została przekształcona bowiem sprawa dotycząca tej działki jest w Sądzie, a rozprawa wyznaczona jest za miesiąc. Skarżąca M. K. oświadczyła, że popiera skargę i przedłożyła kserokopię decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 21 lutego 2005 r. w której organ ten przyznaje, że mimo podziału powstałe działki nadal stanowią jedną nieruchomość oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2004 r. zatwierdzającą projekt podziału działki nr 271. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do stwierdzenia przez Sąd, że decyzja nie narusza prawa. Jak ustaliły organy orzekające w sprawie, postępowanie w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego działki nr 271 w prawo własności zostało wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 8 września 2003 r. kiedy to obowiązywała ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113 poz. 1209 ze zm.). Jednakże do dnia utraty mocy przez tę ustawę sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną, a w dniu 13 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175 poz. 1459 ze zm.) i zgodnie z art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych m. in. na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej ustawy. Ponadto, że w trakcie trwania postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, nieruchomość objęta działką nr 271 została na wniosek skarżących podzielona na dwie działki postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia 4 listopada 2004 r., na działkę nr 271/1 zabudowaną budynkiem mieszkalnym i działkę nr 271/2 zabudowaną budynkiem usługowym, a w dniu 10 marca 2005 r. odłączono z księgi wieczystej nr [...] działkę nr 271/1 i urządzono dla niej odrębną księgę wieczystą nr [...]. W tej sytuacji organy orzekające w sprawie uznały, że wniosek o przekształcenie dotyczy dwóch odrębnych nieruchomości wydzielonych z nieruchomości oznaczonej geodezyjnie działką nr 271 i wydały odrębne decyzje w stosunku do każdej z tych nieruchomości. Decyzję będącą przedmiotem skargi, dotyczącą działki nr 271/2, wydano na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem, osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Podstawowy zarzut skargi opiera się na przeświadczeniu, że działki będące w użytkowaniu wieczystym skarżących, pomimo podziału i prowadzenia odrębnej księgi wieczystej dla każdej z tych działek, nadal stanowią jedną nieruchomość z dominującą zabudową mieszkaniową. Stosownie do art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z przytoczonego przepisu wynika, że część powierzchni ziemskiej stanowi nieruchomość gruntową, jeżeli została wyodrębniona fizycznie i prawnie w taki sposób, że może być traktowana w obrocie prawnym jako samodzielny przedmiot. Do takiego wyodrębnienia części powierzchni ziemskiej może dojść również na skutek założenia dla niej księgi wieczystej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1361 ze zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, który polega na stwierdzeniu wpisem w dziale drugim księgi kto jest właścicielem nieruchomości oznaczonej w dziale pierwszym księgi wieczystej. Założenie księgi wieczystej oznacza, że jest tyle nieruchomości ile ksiąg wieczystych, ponieważ w myśl art. 24 tej ustawy, dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 26 lutego 2003 r. (II CKN 1306/00), dwie niezabudowane działki gruntu należące do tego samego właściciela, dla których prowadzona jest jedna księga wieczysta, stanowią – w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. – jedną nieruchomość. Zatem dwie działki gruntu, należące do tego samego właściciela, dla których prowadzone są dwie księgi wieczyste, stanowią dwie nieruchomości gruntowe. Działką gruntu natomiast, w myśl art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), jest niepodzielona, ciągła część powierzchni ziemskiej stanowiąca część lub całość nieruchomości gruntowej. Nieruchomość gruntowa obejmuje zatem powierzchniowo jedną lub większą liczbę działek wpisanych do ewidencji gruntów. Wobec bezspornych faktów, że działki pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżących wprawdzie sąsiadują ze sobą, ale są prowadzone dla nich odrębne księgi wieczyste, organy zasadnie uznały, że stanowią one dwie odrębne nieruchomości gruntowe. Odmienny pogląd godziłby w podstawową funkcję ksiąg wieczystych, jaką jest ustalenie stanu prawnego wpisanej do księgi wieczystej nieruchomości, jako odrębnego przedmiotu własności i samoistnego przedmiotu obrotu prawnego. Byłby on także niezgodny z ustawową zasadą, że dla każdej nieruchomości prowadzi się oddzielną księgę wieczystą, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zarzut skargi, jakoby podział działki nr 271 był sztuczny i wymuszony przez organ nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do art. 97 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny, a podział nieruchomości z urzędu dopuszczalny jest tylko w określonych przypadkach. Skoro zatem podziału nieruchomości dokonano na wniosek skarżących, nie mogą oni skutecznie podnosić zarzutu, że jest on sztuczny. Odnośnie motywów podziału wskazanych w skardze, tzn. zróżnicowanych stawek opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste dla nieruchomości o różnym przeznaczeniu należy stwierdzić, że użytkowanie wieczyste ma charakter odpłatny (art. 238 k.c.), a z ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że wysokość stawek procentowych opłat rocznych jest uzależniona od określonego w umowie celu na jaki nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste i wynosi dla nieruchomości gruntowej oddanej na cele mieszkaniowe 1% ceny nieruchomości, a za pozostałe nieruchomości gruntowe 3% (art. 72 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Skoro zatem skarżący będący użytkownikami wieczystymi zobowiązanymi do uiszczania opłat rocznych, złożyli wniosek o podział nieruchomości gruntowej na dwie odrębne działki w celu obniżenia ciążących na nich opłat rocznych, nie mogą skutecznie podnosić, że zostali do tego bezprawnie zmuszeni przez organ I instancji. Uiszczanie opłat rocznych jest bowiem obowiązkiem użytkownika wieczystego, a zróżnicowanie stawek opłat dla nieruchomości o różnym przeznaczeniu wynika z ustawy, nie jest zatem bezprawne. Skoro zatem ustawodawca w cytowanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu (...) wskazał, że przekształceniu podlegają tylko nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe, a nie na inne cele, to nie ma w aktualnym stanie prawnym podstaw do uwzględnienia wniosku stron odnośnie działki nr 271/2 zabudowanej na cele usługowe. Odnosząc się do zarzutu podniesionego na rozprawie, że w decyzji z dnia 21 lutego 2005 r. Prezydent Miasta K. przyznał, że mimo podziału powstałe działki stanowią nadal jedną nieruchomość należy zauważyć, że decyzja ta została wydana wprawdzie po dokonanym podziale, ale przed założeniem odrębnej księgi wieczystej dla działki nr 271/1, zatem na dzień jej wydania działki stanowiły rzeczywiście jedną nieruchomość gruntową. Z powyższych względów, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.