I SA/Wa 944/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Gabriela Nowak Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. R. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie [...] w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddala skargę. W dniu 26 czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B. R. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie [...] w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/07. Z analizy akt sprawy, odpowiedzi na skargę Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz akt sprawy o sygnaturze I SAB/Wa 78/07 i akt sprawy o sygnaturze I SA/Wa 542/08 wynika, że dnia [...] lipca 1999 r. Starosta Powiatu W. wydał zaświadczenie nr [...], w którym potwierdził uprawnienia B. R. i J. G. do uzyskania rekompensaty za nieruchomość o powierzchni [...] ha pozostawioną przez K. i Z. G. w miejscowości S., woj. [...]. Pismem z dnia 20 września 2005 r. B. R. zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o ujawnienie w rejestrze uprawnionych do rekompensaty i dokonanie adnotacji o wybranej formie realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przedmiotowej nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/07, po rozpoznaniu skargi B. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o ujawnienie w rejestrze uprawnionych do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, zobowiązał Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku B. R. z dnia 20 września 2005 r. w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy odpis prawomocnego wyroku z dnia 11 września 2007 r. wraz z aktami przesłany został organowi przy piśmie z dnia 13 listopada 2007 r. i doręczony organowi w dniu 20 listopada 2007 r. (k-7 akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] r. (k-12 akt adm.) Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku B. R. do czasu rozpatrzenia przez Ministra Skarbu Państwa wniosku o stwierdzenie nieważności zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], o co organ wystąpił do Ministra Skarbu Państwa. W dniu 26 czerwca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B. R. w przedmiocie wymierzenia grzywny Wojewodzie [...] w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że mimo jej pisma z dnia 16 maja 2008 r. wzywającego Wojewodę [...] do wykonania prawomocnego wyroku, organ nie dokonał do dnia złożenia skargi żądanego wpisu i nie podjął żadnych działań w sprawie jej wniosku, chociaż Sąd zwrócił mu akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 20 listopada 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu opisał stan faktyczny sprawy i uznał, że wydając postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r. wykonał zalecenia zawarte w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. Podniósł, że postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy przedmiotowe postanowienie organu I instancji (k-11 akt adm.), a obecnie postępowanie w sprawie zbadania legalności wydanego zaświadczenia Starosty Powiatu W. nadal toczy się przed Ministrem Skarbu Państwa, gdzie zostały również przekazane akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi o wymierzenie organowi grzywny z powodu jego bezczynności, Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Zwrócić należy uwagę na fakt, że obecnie rozpatrywana skarga została złożona na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga, w której strona żąda wymierzenia grzywny, jest odrębną skargą wniesioną przez uprawiony podmiot, inną od skargi, w wyniku rozpoznania której został wydany wyrok sądu niewykonany (jak twierdzi strona skarżąca) przez organ. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r. sygn. akt II SA 2015/00, niepub.). W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania aktu lub podjęcia czynności jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 kpa. Z treści cytowanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł organowi administracji wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ ten musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność organu. Po drugie, wymierzenie grzywny jest możliwe po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z jej akt, spełniona została druga przesłanka (pismo skarżącej z dnia 16 maja 2008 r.), lecz nie została spełniona przesłanka pierwsza, bowiem w dacie orzekania w niniejszej sprawie organ I instancji nie pozostawał w bezczynności po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2007 r. W nadesłanych aktach sprawy znajduje się, wydane po tym wyroku, postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] r. (k-12 akt adm.), którym organ ten na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 101 kpa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku B. R. do czasu rozpatrzenia przez Ministra Skarbu Państwa złożonego przez organ wniosku o stwierdzenie nieważności zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...]. Skoro po wyroku Sądu z dnia 11 września 2007 r., a jeszcze przed złożeniem do sądu skargi o ukaranie grzywną, organ podjął działania zmierzające do kontynuacji postępowania administracyjnego mającego zakończyć sprawę odpowiednim orzeczeniem administracyjnym, to tym samym uznać należy, że wykonał zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego polecenie i nie pozostawał w dniu złożenia skargi w bezczynności. W tej sytuacji nie zostały łącznie spełnione przesłanki zawarte w art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni skargę o wymierzenie organowi grzywny niezasadną. Wyjaśnić należy, że kwestia prawidłowości postanowienia organu I instancji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] r. nie mogła być obecnie przedmiotem oceny Sądu rozpatrującego skargę o ukaranie organu grzywną, niezależnie od przekonania skarżącej, że sama sprawa zbadania legalności zaświadczenia Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] nie powinna mieć wpływu na tok postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o ujawnienie skarżącej w rejestrze uprawnionych do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.