II GSK 153/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie NSA Anna Robotowska Marzenna Zielińska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D., H. B. – P. W. "S. – B." Zakład Pracy Chronionej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1035/08 w sprawie ze skargi J. D., H. B. – P. W. "S. – B." Zakład Pracy Chronionej w B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. o sygn. akt VISA/Wa 1035/08 oddalił skargę J. D. i H. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania statusu zakładu pracy chronionej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. D. i H. B. - wspólnicy spółki cywilnej "S.-B." wystąpili w dniu [...] sierpnia 2006 r. z wnioskiem do Wojewody K. – P. o wydanie decyzji w sprawie statusu zakładu pracy chronionej dla prowadzonego przez nich Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "S.-B.". Do wniosku dołączono wymagane ustawą dokumenty oraz decyzję Wojewody K. – P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] nadającą wnioskodawcom jako pracodawcom status zakładu pracy chronionej na okres trzech lat, tj. do [...] sierpnia 2005 r. W związku z wezwaniem Wojewody K. – P. do uzupełnienia dokumentacji wnioskodawcy dołączyli decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2006 r. potwierdzającą, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "S.-B." odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] września 2006 r. przyznał wnioskodawcom, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92) status zakładu pracy chronionej od dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zakład spełnia wymagane przez prawo warunki zaś dokumentacja została uzupełniona o decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2006 r. W odwołaniu J. D. i H. B. wnieśli o uchylenie tej decyzji w części dotyczącej terminu i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania lub zmianę decyzji w tej części i przyznanie statusu zakładu pracy chronionej licząc od dnia [...] sierpnia 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylił decyzję Wojewody K. – P. przyznającą wnioskodawcom status zakładu pracy chronionej od dnia [...] sierpnia 2006 r. i przyznał ten status od dnia wydania decyzji przez organ I instancji tj. od dnia [...] września 2006 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 30 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej ma, zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego, charakter konstytutywny i nie jest potwierdzeniem stanu prawnego wynikającego z ustawy, tylko tworzy nową sytuację prawną pracodawcy. To oznacza, że momentem przyznania statusu jest moment wydania decyzji przez uprawniony organ. Organ nie może przyznać statusu z mocą wsteczną tj. na dwa tygodnie przed wydaniem decyzji, bo wtedy decyzja stałaby się deklaratoryjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. o sygn. akt [...] uchylił powyższą decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku stwierdził, iż wolą strony było uzyskanie statusu z datą wsteczną od [...] sierpnia 2005 r., zatem wszelkie przesunięcie tej daty na późniejszy czas niż ustalony w decyzji I instancji jest orzekaniem na niekorzyść strony. Zgodnie bowiem z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Po wykonaniu wyroku Sądu i po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] września 2006 r. przyznającą stronie status zakładu pracy chronionej licząc od dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia. Niemożliwe jest bowiem uwzględnienie wniosku strony i przyznanie jej statusu z datą wcześniejszą niż dzień złożenia wniosku. Decyzja Wojewody wydana na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest skuteczna od dnia jej wydania albo od dnia wskazanego w tej decyzji. Dniem tym może być data podana we wniosku pracodawcy, jednakże nie może być ona wcześniejsza od daty złożenia wniosku. Jednym z warunków uzyskania statusu zakładu pracy chronionej jest bowiem wystąpienie z wnioskiem o przyznanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej (art. 28 ust. 1 pkt 4 ustawy o rehabilitacji) Zatem najwcześniejszą datą z jaką można przyznać status zakładu pracy chronionej jest dzień złożenia przez stronę wniosku o przyznaniu tego statusu. Od decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej J. D. i H. B. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że zakwestionowana decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji podkreślił, że istotą problemu w rozpoznawanej sprawie jest charakter prawny decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Analizując treść art. 30 ust.1 i art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Sąd I instancji przyjął, że decyzja przyznająca status zakładu pracy chronionej ma charakter deklaratoryjny w tym znaczeniu, iż z chwilą spełnienia wszystkich wymogów określonych w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy pracodawca z mocy ustawy uzyskuje status "pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej". Z treści tego przepisu wynika, że opisane tam warunki muszą być spełnione łącznie. Wobec tego zgodnie z argumentacją a contrario, w przypadku niespełnienia choćby jednego z powyższych warunków pracodawca nie uzyskuje statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej. W przypadku skarżących łączne spełnienie warunków określonych w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy nastąpiło dopiero w dniu [...] sierpnia 2006 r., czyli w dniu, w którym Państwowa Inspekcja Pracy wydała decyzję stwierdzającą, iż obiekty i pomieszczenia użytkowane przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "S.-B." s.c. odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Zasadnie więc organy I i II instancji uznały, że z tym dniem skarżący nabyli status zakładu pracy chronionej. Sąd I instancji zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem deklaratoryjny charakter decyzji oznacza możliwość wydania decyzji z mocą wsteczną. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jednocześnie, posiłkując się poglądami orzecznictwa wyrażanymi w sprawach dotyczących utraty statusu zakładu pracy chronionej. Sąd I instancji zauważył, że sam charakter decyzji administracyjnej o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej z punktu widzenia art. 30 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nosi elementy decyzji konstytutywnej. Albowiem treść powołanego przepisu wskazuje, iż źródłem powstania uprawnienia nie jest sama norma prawna, lecz także indywidualny akt stosowania prawa. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. J. D. i H. B. złożyli skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 30 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 14, poz. 92) polegająca na uznaniu, że najwcześniejszą datą z jaka organ mógł przyznać skarżącym status zakładu pracy chronionej jest dzień [...] września 2006 r. Błędna wykładnia art. 30 ust. 1 ustawy doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, iż status zakładu pracy chronionej może być najwcześniej przyznany z dniem złożenia wniosku a nie z dniem określonym we wniosku przez stronę. Tym samym przez błędną interpretację art. 30 w zw. z art. 28 ustawy Sąd dokonał również błędnej wykładni tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślili, że sformułowanie: "potwierdzenie spełnienia warunków" zawarte w art. 30 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, iż chodzi o potwierdzenie stanu faktycznego, który nie uległ zamianie. W tym zakresie u skarżących istnieje ciągłość i nigdy nie nastąpiła przerwa w spełnieniu warunków wymaganych do prowadzenia zakładu pracy chronionej. Zdaniem skarżących celem ustawodawcy jest bowiem faktyczne zapewnienie osobom niepełnosprawnym warunków do pracy. Za tym poglądem przemawia treść ust. 2 i ust. 2a przepisu ustawy, zezwalających na pewne odstępstwa przy jednoczesnym zachowaniu prawa do nabycia statusu zakładu pracy chronionej. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia całości, rozpoznanie skargi i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, to jest art. 30 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92) poprzez uznanie, że najwcześniejszą datą z jaką organ mógł przyznać skarżącym status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej jest dzień [...] września 2006 r., a ta błędna wykładnia art. 30 ust. 1 w/w ustawy doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że status zakładu pracy chronionej może być najwcześniej przyznany z dniem złożenia wniosku a nie z dniem określonym przez stronę we wniosku, a to oznacza, że błędna wykładnia wskazanego wyżej przepisu art. 30 w związku z art. 28 w/w ustawy doprowadziła do błędnej jego wykładni. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy na wstępie przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej i właściwie sprowadza się do sytuacji, gdy Sąd I instancji nieprawidłowo odczytał konkretny przepis prawa materialnego konstruując materialnoprawny wzorzec kontroli rozstrzygnięcia organu administracji (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Lexis Nexis Warszawa 2006 s.367, vide H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s.224-226). Oczywiście naruszenie prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni może stanowić podstawę kasacyjną, gdy miało wpływ na rozstrzygnięcie, a więc wówczas, gdy na skutek błędnej wykładni orzeczenie nie odpowiada prawu. W tym miejscu należy podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 30 w związku z art. 28 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych bez przywołania konkretnych jednostek redakcyjnych przepisu art. 28 w/w ustawy. Odnośnie przepisu art. 30 strona skarżąca sprecyzowała zarzut wskazując na treść art. 30 ust. 1 w/w ustawy. Uwzględniając treść skargi kasacyjnej należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania zasad przyjętych przez organy administracji publicznej i zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zakresie odnoszącym się do określenia w decyzji administracyjnej przyznającej skarżącym status zakładu pracy chronionej daty, od której ten status pracodawca uzyskał. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wynika, że pracodawca prowadzący działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy, zatrudniający nie mniej niż 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy i osiągający wskaźniki zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o których mowa w punkcie 1 tego przepisu przez okres co najmniej 6 miesięcy, uzyskuje status pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej jeżeli spełni łącznie oprócz wymienionych wyżej warunków, także i te opisane w punktach 2 i 3 tego przepisu prawa oraz wystąpi z wnioskiem o przyznanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej. W sytuacji, gdy strona wnioskująca spełnia łącznie wszystkie warunki, o którym mowa w art. 28 w/w ustawy, wojewoda wydaje decyzję w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej - art. 30 ust. 1 w/w ustawy. Odnosząc się do wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa, nie sposób pominąć treści art. 30 ust. 3 w/w ustawy. Stosownie do treści tej normy prawnej wojewoda podejmuje decyzję stwierdzającą utratę przyznanego statusu zakładu pracy chronionej w razie niespełnienia warunków lub obowiązków, o których między innymi mowa w art. 28 ust. 1-3. Utrata przyznanego statusu zakładu pracy chronionej następuje z dniem zaprzestania spełniania jakiegokolwiek z warunków lub obowiązków określonych między innymi w art. 28 ust. 1-3 w/w ustawy. Z chwilą złożenia wniosku organ zobowiązany jest do zbadania czy wnioskodawca spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy nakłada na pracodawcę występującego z wnioskiem o przyznanie statusu zakładu pracy chronionej obowiązek dostosowania użytkowanych przez zakład pracy obiektów i pomieszczeń, tak by odpowiadały one przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, a w przypadku zatrudniania w nich osób niepełnosprawnych - uwzględniały potrzeby tych osób w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniały wymagania dostępności do nich. Z kolei przepis art. 28 ust. 2 w/w ustawy stanowi, że okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, stwierdza na wniosek pracodawcy Państwowa Inspekcja Pracy, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b tego przepisu w stosunku do osób zatrudnionych w dozorze i ochronie mienia. Oznacza to, że wskazany wyżej organ wydaje decyzję administracyjną. Z akt sprawy wynika, że w dacie składania wniosku o przyznanie statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej , wnioskodawcy nie dysponowali decyzją Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającą, iż zakład pracy wnioskodawców spełniał wymogi, o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie art. 28 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Decyzja taka została wydana w dniu [...] sierpnia 2006 r. Zasadnie więc Sąd I instancji ocenił, że łączne spełnienie warunków określonych w art. 28 ust. 1-3 w/w ustawy nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2006 r., a więc w dacie wydania pozytywnej decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 2 ustawy. Spełnienie w tej dacie łącznie wszystkich warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 ustawy dawało dopiero możliwość do wydania decyzji w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej. W związku z powyższym powstało zagadnienie, które sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie, czy w tym konkretnym stanie faktycznym organy administracji publicznej mogły określić inną datę uzyskania statusu pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej niż data spełnienia łącznie wszystkich ustawowych warunków, a zwłaszcza czy może być to data poprzedzająca datę złożenia wniosku i wskazana w tym wniosku. Trafnie Sąd I instancji uznał, że skoro dla wydania decyzji w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej konieczne jest ustalenie o spełnieniu przez wnioskodawcę-pracodawcę łącznie wszystkich warunków, o których mowa w art. 28 ust.1-3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych to wydanie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy mogło nastąpić z określeniem daty przyznającej status zakładu pracy chronionej od chwili spełnienia łącznie wszystkich ustawowych warunków. Należy także podkreślić, że z treści art. 30 ust. 2c w/w ustawy wynika, że w sytuacji, w której pracodawca utraci status zakładu pracy chronionej w trybie określonym w art. 30 ust. 3 ustawy to ponowne wydanie decyzji o przyznaniu takiego statusu jest możliwe z mocą od dnia ponownego spełnienia warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1-3 i art. 33 ust. 1 lub 3 pkt. 1 i 2 ustawy. Oznacza to, że decyzja w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej, o której mowa w art. 30 ust. 1 jest podejmowana przez organ wyłącznie po stwierdzeniu, że wnioskodawca spełnia opisane wyżej warunki z dniem spełnienia łącznie wszystkich ze wskazanych w art. 28 ust. 1 pkt. 1-3 ustawowych warunków. Uwzględniając więc treść art. 30 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 pkt. 1-3 oraz art. 30 ust. 3 i art. 30 ust. 2c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stwierdzić należy, że źródłem przyznania statusu zakładu pracy chronionej nie jest sama norma prawna, lecz indywidualny akt wydawany przez właściwe organy administracji publicznej. W tym miejscu wskazać także należy, że każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem tego stanu faktycznego. Można więc uznać, iż akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki pozostaje w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej sytuacji konstytutywna decyzja (akt) może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną (vide A. Mączyński, Skuteczność orzeczeń w postępowaniu cywilnym, Kraków 1974, s.151). Podzielić więc należy stanowisko Sądu I instancji wyrażone w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r. o sygn. akt II GSK 270/05, w którym to orzeczeniu odniesiono się do charakteru prawnego decyzji wydanej w trybie wskazanym w art. 30 ust. 3 w/w ustawy, uznając, iż decyzja ta ma nie tyle charakter deklaratoryjny, ale ma raczej charakter decyzji kształtującej określoną sytuację prawną adresata, jednak nie z momentem wejścia decyzji do obrotu prawnego zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz z momentem wcześniejszym ustalonym przez organ na podstawie przesłanek określonych w tym przepisie. Stanowisko to wskazuje, iż decyzja taka w istocie posiada konstytutywny charakter. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 30 ust. 1 i art. 28 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji wyroku.