II GSK 206/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 1127/08 w sprawie ze skargi Z. R. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nieudzielenia absolutorium z tytułu wykonania budżetu oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1127/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. R. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie absolutorium z tytułu wykonania budżetu. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Rada Gminy [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 199 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), nie udzieliła absolutorium Wójtowi Gminy [...] z tytułu wykonania budżetu Gminy [...] za 2007 r. Pismem z dnia 27 maja 2008 r. Wójt Gminy [...] Z. R., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa dokonanego wspomnianą uchwałą. W uzasadnieniu wskazał, że uchwała narusza interes prawny Wójta, jako osoby odpowiedzialnej za wykonaniu budżetu i polemizował z uchwałą Rady Gminy o odmowie udzielenia absolutorium zarzucając, że przy jej podejmowaniu nie wzięto pod uwagę przyczyn niewykonania budżetu przez Wójta oraz faktu, że były one przez Wójta niezawinione. Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Rada Gminy [...] uznała wezwanie Wójta za bezzasadne. W ocenie Rady Gminy Wójtowi nie przysługuje skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ nie ma on interesu prawnego do jej wniesienia. Uchwała nie narusza jego własnych uprawnień, gdyż Wójt działa jako organ, a nie członek społeczności. Wójt może mieć zatem wyłącznie interes faktyczny. Z. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nieudzieleniu absolutorium Wójtowi i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił rażące naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 4 i art. 28a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 199 ust. 3 ustawy o finansach publicznych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uchwała rady gminy w sprawie nieudzielenia wójtowi absolutorium, podjęta po upływie 9 miesięcy od dnia wyboru wójta i nie później niż na 9 miesięcy przed zakończeniem kadencji, jest równoznaczna z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania wójta. Zdaniem skarżącego uchwała narusza jego indywidualny interes prawny, jako osoby sprawującej funkcję Wójta Gminy [...], bowiem stanowi nieprawidłową ocenę jego działań podejmowanych w ramach sprawowanej funkcji, której to funkcji może być pozbawiony. Budżet gminy został wykonany w przeważającej części zgodnie z założeniami, zaś w części dotyczącej wydatków majątkowych nie został zrealizowany w pełni, z przyczyn od Wójta niezależnych, a leżących również po stronie Rady. Powstałe braki w wydatkach były wynikiem wskazanych w skardze czynników zewnętrznych, niezależnych od Wójta, za które nie może on ponosić odpowiedzialności. Skarżący zarzucił, że Rada Gminy nie wzięła pod uwagę uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Ł. z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w sprawie pozytywnej opinii o sprawozdaniu Wójta Gminy [...] z wykonania budżetu za 2007 r., a także uwag zawartych w uzasadnieniu uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], w sprawie wniosku Komisji Rewizyjnej Rady Gminy [...] o nieudzielenie absolutorium Wójtowi Gminy [...] z wykonania budżetu za 2007 r. W odpowiedzi na skargę, udzielonej uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Rada Gminy [...] wniosła o odrzucenie skargi, albo jej oddalenie w całości. Rada podniosła, że w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zaskarżeniu podlegają jedynie uchwały podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, do których nie należy przedmiotowa uchwała i z tego względu nie może być ona zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rada Gminy wyjaśniła, że uchwała została podjęta po merytorycznej ocenie wykonania budżetu, zaś wniosek Komisji Rewizyjnej o nieudzielenie Wójtowi absolutorium został pozytywnie zaopiniowany przez Regionalną Izbę Obrachunkową. Rada Gminy stwierdziła, że wydatki majątkowe zostały zrealizowane w 59%, co oznacza, że w 2007 r. organ wykonawczy gminy nie zrealizował wielu istotnych dla mieszkańców zadań inwestycyjnych, które przeszły na rok 2008. Zgodnie z art. 30 ustawy o samorządzie gminnym za prawidłową gospodarkę finansową gminy odpowiedzialność ponosi wójt. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał dopuszczalność wniesienia przez osobę pełniącą funkcję wójta skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy w sprawie nieudzielenia absolutorium wójtowi. Wskazał, że skarga powszechna z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie jest środkiem nadzoru nad działalnością gminy, tylko środkiem ochrony innych podmiotów przed skutkami wykorzystania samodzielności przez gminę poza granicami wytyczonymi przez przepisy prawa. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Legitymacja skargowa w przypadku tego przepisu została oparta na subiektywnym przekonaniu danej osoby, że został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji interes prawny osoby wnoszącej skargę powszechną do sądu administracyjnego może wynikać zarówno z jej uprawnień indywidualnych, jak też z jej uprawnień jako członka wspólnoty mieszkańców. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wprawdzie odmowa udzielenia absolutorium nie jest w polskim prawie samorządu terytorialnego równoznaczna z pozbawieniem wójta jego funkcji, traktowana jest jednak na równi z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania wójta (art. 28a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Można zatem stwierdzić, że uchwała o nieudzieleniu wójtowi absolutorium stanowi pierwszy etap w procesie odwołania wójta. Uregulowania zawarte w art. 2, art. 30 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz art. 31 ustawy o samorządzie gminnym oznaczają, że pełniąc swoją funkcję wójt wykonuje szereg zadań o charakterze publicznym, które składają się na treść jego mandatu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w konsekwencji należało uznać, że zaskarżoną uchwałą naruszono interes prawny skarżącego, który miał legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 28a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała rady gminy w sprawie nieudzielenia wójtowi absolutorium, podjęta po upływie 9 miesięcy od dnia wyboru wójta i nie później niż na 9 miesięcy przed zakończeniem kadencji, jest równoznaczna z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania wójta. Przed podjęciem uchwały w sprawie absolutorium rada gminy zapoznaje się z wnioskiem i opinią komisji rewizyjnej gminy, zaopiniowanym przez regionalną izbę obrachunkową zgodnie z art. 18a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwałę w sprawie absolutorium rada gminy podejmuje bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady gminy (art. 28a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że procedury te zostały zachowane. Komisja Rewizyjna zapoznała się z wykonaniem budżetu Gminy za 2007 r. i wykonanie budżetu większością głosów zaopiniowała negatywnie, a do opinii tej Regionalna Izba Obrachunkowa nie zgłosiła zastrzeżeń. Zaskarżona uchwała Rady Gminy w sprawie nieudzielenia absolutorium Wójtowi została podjęta bezwzględną większością ustawowego składu Rady (przy 15 członkach Rady: 9 głosów - za uchwałą, 5- przeciw, 1- wstrzymujący). Odnosząc się do merytorycznej treści uchwały, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 199 ust. 3 ustawy o finansach publicznych organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego rozpatruje sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku budżetowym i podejmuje uchwałę w sprawie absolutorium dla zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że warunkiem podjęcia uchwały w sprawie absolutorium jest rozpatrzenie sprawozdania z wykonania budżetu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, sąd administracyjny, dokonując oceny legalności uchwały o nieudzieleniu absolutorium, nie ma podstaw prawnych do zakwestionowania zastosowanych przez Radę kryteriów oceny realizacji budżetu. Jeżeli spełnione zostały wymogi formalne, a Rada dokonała oceny wykonania budżetu, który odbiegał od zaplanowanego i z tego powodu nie udzieliła Wójtowi absolutorium, to takie stanowisko mieści się w zakresie jej kompetencji określonych w art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 199 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, bowiem przepisy prawa nie określają zasad dokonywania oceny prawidłowości wykonania budżetu. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. R., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Gminy [...], a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 199 ust. 3 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię tychże przepisów, polegającą na: 1. przyjęciu, iż przepisy te przyznają radzie gminy kompetencje do dokonania całkowicie dowolnej oceny wykonania przez wójta budżetu gminy, wystarczy jedynie by spełnione zostały wymogi formalne do dokonania tej oceny, 2. uznaniu, iż nie istnieją żadne merytoryczne przesłanki, od których uzależnione jest udzielenie lub nieudzielenie absolutorium, podczas gdy taka wykładnia prowadzi do wniosku, iż nawet wykonanie budżetu ponad zakładany może skutkować nieudzieleniem absolutorium. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo, uznając, że ocena wykonania budżetu może być dokonana w sposób całkowicie dowolny, nawet bez badania przyczyn jego ewentualnego niezrealizowania oraz badania odpowiedzialności wójta za powstałe rozbieżności. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd uznał de facto, że nawet gdyby budżet nie został wykonany w zaledwie 1%, a wręcz gdyby został wykonany w 100% po stronie wydatków i w ponad 100% po stronie dochodów, to i tak rada mogłaby podjąć uchwałę o nieudzieleniu absolutorium. Absolutorium jest wyrazem oceny wykonania budżetu przez wójta i dla tej oceny nie jest ważne, czy skutkiem nieudzielenia absolutorium jest możliwość odwołania wójta przez radę, czy przez wyborców. Ważne jest natomiast, czy budżet został wykonany zgodnie z założeniami i kto ponosi winę za ewentualne rozbieżności między budżetem planowanym a wykonanym. W ocenie skarżącego, jeśli wójt nie ponosi winy za niewykonanie w pełni planowanego budżetu, to rada nie ma podstaw, by podjąć uchwałę o nieudzieleniu absolutorium. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji w istocie przyznał radzie gminy całkowitą swobodę i dowolność w podejmowaniu uchwał w przedmiocie absolutorium. Sąd pominął zupełnie fakt, że to rada gminy uchwala budżet i to rada decyduje o jego zmianach, a więc tak naprawdę może wpływać na jego wykonanie bądź niewykonanie. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w przypadku Wójta Gminy [...], którego wnioski o zmianę budżetu nie zostały przez Radę uwzględnione. Rada Gminy [...] nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny /dalej zwany NSA/ rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. NSA oddala skargę, jeżeli nie ma ona uzasadnionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, a orzeczenie Sądu pierwszej instancji oddalające skargę, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że skargę w sprawie niniejszej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. R. będący Wójtem Gminy [...], tj. podmiot będący piastunem organu wykonawczego gminy. Osoba wójta mieści w sobie zarówno cechy organu wykonawczego gminy, jak też wszystkie cechy osoby fizycznej, bowiem funkcję wójta sprawuje zawsze konkretna osoba. Mając to na uwadze trzeba zaznaczyć, że skarga powszechna z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie jest środkiem nadzoru sądowego nad działalnością gminną i nie służy kontroli dokonanej przez radę gminy oceny działalności wójta, jako organu wykonawczego gminy. Skarga powszechna z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym służy ochronie innych podmiotów przed skutkami niezgodnej z prawem działalności organów gminy. W sprawie niniejszej należało więc rozważyć, czy Z. R., piastun organu jakim jest Wójt Gminy [...], był takim właśnie podmiotem z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, któremu z uwagi na jego własny interes prawny służy skarga powszechna i ochrona sądowa przed skutkami działalności Rady Gminy [...] w kwestii nieudzielenia absolutorium Wójtowi. Należało zatem zbadać, czy sfera prawna Z. R. mogła zostać naruszona zaskarżoną uchwałą Rady Gminy [...] o nieudzieleniu absolutorium Wójtowi Gminy [...]. W ocenie NSA zagadnienie to zostało wadliwie ocenione w uzasadnieniu wyroku sporządzonym przez Sąd pierwszej instancji, lecz podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak z tego wynika, uchwała może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jeżeli narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Zatem wykazanie przez skarżącego naruszenia przez uchwałę jego interesu prawnego warunkuje skuteczność wniesienia skargi na tę uchwałę. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Interes prawny osoby do zaskarżenia konkretnego aktu prawnego (także uchwały organu samorządu) wywodzi się z bezpośredniego wpływu tego aktu na sferę prawną osoby skarżącej, który to wpływ wynikać musi z prawa materialnego. Interes prawny nie wywodzi się z wewnętrznego przekonania osoby, która się na niego powołuje, że dany akt wpływa na jej sferę prawną, lecz z wynikającego z przepisów prawa rzeczywistego, bezpośredniego i aktualnego związku między sferą jej indywidualnych praw a zaskarżonym aktem. Oznacza to, że dla skuteczności skargi na uchwałę o nieudzieleniu absolutorium wójtowi osoba pełniąca funkcję wójta musiałaby wykazać, że uchwała narusza jej interes prawny tzn. wpływa w sposób bezpośredni na jej sferę prawną, tj. zakres posiadanych praw i obowiązków. Stwierdzenie przez sąd interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały rady gminy o nieudzieleniu absolutorium wójtowi wymaga zatem uznania, że istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między tą uchwałą a sytuacją prawną konkretnej osoby pełniącej funkcję wójta. Związek ten musiałby polegać na tym, że podjęcie uchwały wpływałoby bezpośrednio, w sposób prawem określony, na sytuację prawną, a nie tylko faktyczną, osoby pełniącej funkcję wójta. Badając tę kwestię wskazać należy, że ocena wykonania budżetu przez wójta jest elementem kontroli działalności wójta, jako organu wykonawczego gminy, przez radę gminy (art. 18a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 199 ustawy o finansach publicznych, ocena wykonania przez wójta budżetu przeprowadzana jest co roku, w terminach określonych tą ustawą. Procedura oceny wykonania budżetu jest wieloetapowa i przeprowadzana z udziałem wójta, komisji rewizyjnej gminy oraz regionalnej izby obrachunkowej. Nieudzielenie absolutorium nie skutkuje odwołaniem osoby pełniącej funkcję wójta. Uchwała o nieudzieleniu absolutorium jest równoznaczna z podjęciem inicjatywy przeprowadzenia referendum w sprawie odwołania wójta. Podjęcie przez radę gminy inicjatywy przeprowadzenia referendum powoduje wszczęcie określonej procedury, której ostateczny wynik zależy od wyborców. Przed podjęciem uchwały w sprawie referendum rada gminy zapoznaje się z opinią regionalnej izby obrachunkowej w sprawie uchwały o nieudzieleniu absolutorium oraz wysłuchuje wójta (art. 28a ustawy o samorządzie gminnym). Decyzja o odwołaniu lub nieodwołaniu wójta należy do wyborców, którzy w referendum mogą ocenić całokształt jego działalności i podjąć rozstrzygnięcie, które wpłynie na jego sferę prawną, tj. dalsze piastowanie funkcji wójta. W ocenie NSA, mając na uwadze uregulowania powyższe oraz fakt, że w obecnym stanie prawnym, wynikającym z art. 5 ust.1 lit. b zmienionej ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz. U. Nr 88, poz. 985 ze zm.), wójta odwołują bezpośrednio wyborcy w drodze referendum gminnego, nie można uznać, że podjęcie przez radę gminy uchwały o nieudzieleniu absolutorium wójtowi wpływa w sposób bezpośredni na sferę prawną osoby pełniącej funkcję wójta. Jak wykazano wyżej, omawiana uchwała nie doprowadza w sposób bezpośredni (ani nawet pośredni) do zmiany zakresu praw lub obowiązków osoby pełniącej funkcję wójta. Nic się w jej sferze prawnej nie zmienia, natomiast zapoczątkowane zostają procedury, które mogą, ale nie muszą, doprowadzić w przyszłości do zmian. Sama konieczność poddania się w przyszłości procedurom ocennym ze strony wyborców nie uzasadnia uznania istnienia interesu prawnego do zaskarżenia uchwały o nieudzieleniu absolutorium wójtowi i jest wpisana w sprawowanie mandatu wójta. Niechęć osoby pełniącej funkcję wójta do poddania się takiej weryfikacji nie uzasadnia jej interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały o odmowie udzielenia absolutorium wójtowi. Podkreślić należy, że uchwała o nieudzieleniu absolutorium wójtowi, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, pod względem zgodności z prawem poddana jest kontroli regionalnej izby obrachunkowej, a pod względem szeroko rozumianej zasadności poddana zostaje kontroli wyborców, którzy głosując w referendum za lub przeciw odwołaniu wójta, tj. konkretnej osoby pełniącej tę funkcję, oceniają tę właśnie osobę i jednocześnie oceniają prawidłowość oceny dokonanej przez radę gminy wyrażonej w uchwale o nieudzieleniu absolutorium wójtowi. Zważywszy powyższe, w ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji po rozważeniu całokształtu sytuacji Z. R. błędnie ocenił, że wykazał on, iż ma, wymagany art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, interes prawny do zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały rady gminy w sprawie nieudzielenia absolutorium Wójtowi Gminy [...]. Skoro w wyniku przeprowadzonego postępowania należało uznać, że Z. R. nie miał interesu prawnego koniecznego do skutecznego zaskarżenia uchwały rady gminy w sprawie nieudzielenia wójtowi absolutorium w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, skarga jego powinna zostać oddalona. Orzeczenie oddalające skargę jest zatem zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej postawione wyrokowi Sądu pierwszej instancji, dotyczące merytorycznej nietrafności rozstrzygnięcia, nie mogą doprowadzić do jego uchylenia, bowiem Z. R. nie wykazał swego interesu prawnego i nie mógł skutecznie poddać kontroli sądu administracyjnego uchwały rady gminy w sprawie nieudzielenia absolutorium wójtowi. W tym stanie rzeczy orzeczenie oddalające jego skargę, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zważywszy powyższe NSA uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.